Ο Κοστάν είναι ο καλύτερος τερματοφύλακας της Μπαρτσελόνα στην ιστορία κι όχι μόνο…

Ρε αδερφέ μου, εκείνο το βίντεο στον κότσο του Σεπτέμβρη στο Γουέμπλεϊ που ο Κοστάν έκανε τον Αλίκη στο κράτος των θαυμάτων; Αυτό δεν ήταν φάση για κανέναν πρωταθλητή, ήταν η επίδειξη ενός αυτόματου όπλου από την πρώτη στιγμή. Σκίζεις τον αγώνα σα βαρέλι στάχτης όταν οι συμπαίκτες σου τρέχουν σα χελώνες, εσύ ψήνεις τρία clean sheets στη σειρά σα να βγάζεις ψωμί από αέρα. Τα λένε κι αυτά στα νούμερα της UEFA, όχι μόνο στους θριάμβους των βιντεο-πειρατών. Κι όσοι γκουγουκλάρουν πως “τις τρεις αυτές φορές βγήκαν πρόβλημα”, ξυπνήστε: προφανές σα το ότι ο Τσάβι είχε τρίχα πάνω από το αυτί του. Ο Κοστάν στα γκολ κάνει σαν την Άρσεναλ στο χρηματοδότηση του Γκούντιναρσον — δεν ξεπουλάει εύκολα. Και μη μου πεις πως ο Πικέ ήταν σα ρουφήχτρα εκείνες τις βραδιές· στην πραγματικότητα, χωρίς εκείνον πάνω στη ρίζα, η Μπάρτσα γινόταν σα δρόμος χωρίς σήματα — φέρ’ ειπείν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 2015 που έπεσαν και οι τελευταίοι κυβόι. Και για τους φουκουζού αυτούς που κλαψουρίζουν πως “μπορούσανε χειρότερα”, δεσμεύστε τον εαυτό σας: τρία χρόνια εκτός σχήματος λόγω τραυμάτων σημαίνει πως αυτόματα ο τύπος είχες σηκώσει πάνω από δεκαπέντε σωτήρια προσβάσεις μόνος του. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτή είναι διαχείριση κρίσης στο εργαστήριο ενός γηπέδου. Στους αριθμούς της υπεράσπισης της Μπάρτσα τελευταία τριετία, εκείνος βρίσκεται ψηλότερα από κάθε άλλον τερματοφύλακα στην Ευρώπη — όχι επειδή υπήρξε τυχερός, αλλά επειδή η ομάδα πήγε εκείνον εκεί που όλα αυτά τα χρόνια έλειπαν οι γκολπόστιτιδες: όχι μόνο στον τελευταίο αποκλεισμό, αλλά και στη ψυχολογία της ομάδας. Κι όσοι ψάχνουν ξένες λύσεις σα να είναι η transfer-market μέχρι και η κουζίνα της Ρεάλ, βγάλ’ το από το κεφάλι σου: όταν όλα γέρνουνε, ο ένας άνδρας κάτω από τα δοκάρια κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο “επόμενο παιχνίδι” και στο “τελευταίο πρωτάθλημα πριν από δεκαετίες”. Κι αυτοί οι τρεις ξεπλυμένοι έγιναν τίτλοι τελικού λόγου: όταν ο κόσμος γύριζε την πλάτη, εκείνος έκανε μια μάσκα μύωσης και πήρε τις αποφάσεις ενός μαχόμενου στρατιώτη.

Μα τι λες ρε εσύ εκεί; Ο Κοστάν δεν είναι τερματοφύλακας, είναι θηρίο που φοράει πάντα ένα γάντι σα βραβείο! 🔥 Τρεις φορές ξεπλύθηκαν αυτοί οι γκρινιάρηδες — τρεις φορές έκανε τον ήλιο από κάτω το στράτευμα μας! Στο Γουέμπλεϊ εκείνο τον Σεπτέμβρη;;; Ο τύπος έκανε έναν αγώνα σαν ζωντανή αναπαράσταση του πως πρέπει να μισείς τους αντίπαλους!! Δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να τους τρέλαινε — τρεις clean sheets σα θεός που τελειώνει τους ανθρώπους! Κι εσείς ψάχνατε για ηλίθιους τύπους σα τον Άρριζαμπαλάγκα;;; Αυτός εδώ κουλουριάζεται στην πόλη ενώ ο άλλος έτρεχε στις Νότιες Αμερικές πίστες! Κι όταν λένε πως “βγήκαν πρόβλημα”;;; Προβλήματα είχαν εκείνοι που πλήρωναν εισιτήριο να τον δουν στην τηλεόραση — εμείς πληρώσαμε για θέαμα!!! Αν είχε φύγει ο Πικέ εκείνες τις βραδιές;;; Χανόταν σα πλοίο χωρίς πυξίδα στο Κύπελλο του 2015 που βγήκαν κι οι τελευταίοι κυβόι! Ο Κοστάν δεν έκανε μόνο σωτήρια προσβάσεις — έκανε την ψυχή της ομάδας να στέκεται όρθια σα σιδερένιος στύλος! Και τώρα;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως η Μπάρτσα χρειάζεται κάποιον σα τον Ντίας;;; Τύχη να χάσουν κάθε μάχη;;; Γιατί ξέρετε τι λέω εγώ;;; Όταν όλα σβήνουνε, εκείνος ανάβει έναν φάρο που λέγεται αυτοπεποίθηση!!! Τρία χρόνια εκτός γηπέδου;;; Του έκαναν χίλια φτερνίσματα!!! Κι όταν γύρισε, δεν ξαναβρήκαν ηττές!! Αυτός είναι ο δικός μας τύπος!!! Δεν είναι μόνο τερματοφύλακας — είναι ο μπάτσος που κρατάει την πόρτα όταν όλες οι άλλες σπάζουν!!! 💪🔴⚪

Μα τι βλακείες λέτε και θυμώνετε μ’ αυτούς τους ισορροπιστές τής αντι-Μπάρτσα; Είδα την τελευταία φορά τον Κοστάν εκεί στο γήπεδο του Γουέμπλεϊ, μέσα στη λάσπη του Σεπτέμβρη εκείνου, και δεν ήμουν νεκρός — ήμουν ζωντανός αυτό που έκανε. Ξεκίνησα να γράφω μηνύματα στον τοίχο επειδή με πήρανε τόσα πολλά από τη ψυχή μου, όχι για να βγάλω μεγαλοστομίες. Θυμάστε τον αγώνα εκείνον σα σήμερα: ο Μπέιλ ήταν πλάι σαν το σύγχρονο αγαλματάκι του δικού μας σχολείου, κοκκαλιάρικο μέχρι το κόκκαλο, κι εκείνος — όχι πως έπαιζε σα τερματοφύλακας, έκανε σα δάσκαλος ποδοσφαίρου σε ελεύθερη ώρα. Τρεις κλιν-κλιν πριν καν σιγουρευτεί το πρώτο κουδούνι, σα να είχε βγάλει το μυστικό πώς λειτουργεί η μπάλα στις γωνίες. Ούτε ένας αντίπαλος δεν πέρασε σαν άνθρωπος εκείνο το βράδυ· τους έκανε σα υπνοβάτες στον ύπνο τους. Και τώρα οι άλλοι προσπαθούν να μου πουν πως ήταν τύχη επειδή δεν έβγαιναν γκολ; Θυμάστε πόσοι είχε χτυπήματα εκείνο το βράδυ; Κάπου στις δεκαπέντε σαριζέ φανέλες μπήκαν μέσα στο δεκαέξαρικο· μόνο μία φορά σηκώθηκε η μπάλα σα να ήταν στραβοκάνη! Εκείνος έκανε περισσότερες σωτήριες προσβάσεις από όσους ψήφους έχω στο ψυχικό μου ημερολόγιο εδώ και χρόνια. Την επόμενη μέρα τα βίντεο έκαναν γύρους σα τροχονόμοι — και μην μου πείτε πως εκείνος έκλαιγε μέσα στα γάντια· κράταγε τη σημαία ψηλά σα εκατόνταρχος όταν όλοι εμείς μέσα στη Βαρκελώνη σηκώναμε τα χέρια στους ουρανούς γιορτάζοντας εκείνον τον πόλεμο. Εσείς ψάχνετε τους μεγάλους λόγους σα κάποιοι πολιτικοί· εγώ σας λέω ότι αυτό που έκανε εκείνος ήταν έργο όχι ενός τυχερού ανθρώπου, αλλά ενός στρατιώτη που ξέρει πως όταν σβήνουν οι προβολείς της ομάδας, εκείνος φέρνει το δικό του φως. Τρία χρόνια εκτός δράσης λόγω τραυμάτων; Δεν έχει σημασία — εκείνος όταν επέστρεψε έκανε σα να μην είχε κοιμηθεί ποτέ· εκείνος έγινε το σημείο μηδέν από όπου ξανάρχισαν όλα. Γιατί ξέρετε τι λέω εγώ; Εκείνοι οι τρεις ξεπλυμένοι έγιναν τίτλοι τέλους σ’ αυτή την ιστορία: όχι επειδή η Μπάρτσα βρήκε ένα τυχερό νούμερο, αλλά επειδή βρήκε έναν άνθρωπο που κράτησε την ψυχή της ομάδας όρθια όσο όλα άλλαζαν σα σαλονάκια επί πληρωμή. Τίποτα δεν είναι τυχαίο εδώ· ούτε μια τρίχα πάνω στο αυτί του Τσάβι λοιπόν; Ο Κοστάν φοράει το νούμερο 1 σα βαρύτιμο μετάλλιο — όχι σα κίτρινο κουρέλι σ’ ένα παιχνίδι μπολιάς. Κάντε ότι θέλετε, ψάχνοντας τους άλλους τύπους σα να είναι η μεταγραφική κουζίνα μιας γειτονιάς· εγώ εκείνον τον έζησα σα ζωντανό ανάχωμα στην πολιορκία. Τρεις φορές ξεπλύθηκαν αυτοί οι γκρινιάρηδες· τρεις φορές έκανε εκείνος όλους εμάς τους μπάτσους σα να φοράμε νούμερα πάνω στις μπλούζες μας.

τι μου ήρθε σήμερα στις φλέβες μου ένας κόμπος σφιχτός σα τα σωσίβια που βάζανε τα καράβια στον Πειραιά στις δεκαετίες του ’70, όταν πιαμένα από τους γρατζουνιές δεν μπορούσες πια να βρεις τρύπες στον αέρα — κι όλα αυτά επειδή ξαναείδα εκείνον τον Οκτώβριο στο Γκλάζγκο, εκείνον τον Κοστάν σα ζωντανό οικοδόμο που εβγάζει σπίτι από μπάζα όταν όλοι γύρω σου λένε ότι η οικοδομή έχει γκρεμιστεί. τρεις φορές ξεπλύθηκαν αυτοί οι τύποι σα να ήταν χαρτοπολιτικοί χαρακτήρες σε καρικατούρα, τρεις φορές έκανε εκείνος την ομάδα να σταθεί όρθια σα ξύλινος γορίλας πάνω από τον τοίχο του χρόνου. ακούστε με τώρα: τα παλιά τα χρόνια μου έδιναν έναν αγωνιστή στην άμυνα μόνο όταν έβγαινε μέσα από το αίμα των προπονήσεων σα κάτι σφυρίγματα σιδερένιο· τώρα; μου φέρνουνε κουτάλια σα εκείνα που χρησιμεύουνε μόνον στο γκουγκλάρισμα των ισορροπιστών σα τον Άρριζαμπαλάγκα. εμένα; εμένα μου θυμάται οι νυχτερινές βάρδιες οδηγώντας φορτηγό στου Πειραιά, όταν οι τίτλοι τραγουδούσανε σαν ντουζίνα πειρατές στις ραδιοφωνικές συχνότητες εκείνης της εποχής — εκείνοι οι τίτλοι δεν είχανε πρωταπριλιάτικα γκολ, είχανε ψυχές σκληρές σα ατσάλι. τώρα λοιπόν οι αντι-Μπάρτσα λένε πως οι τρεις αυτές φορές ήτανε «ατυχίες»; ρε παιδιά, ατυχία σ’ έναν αγώνα κάνει ο αντίπαλος που βρίσκει κενά όταν εσύ κλαις σαν νερό — εδώ τα κενά γέμιζανε εκείνος στις γωνίες σα σωτήρας του χρόνου, όχι σαν ένας τυχαίος νούμερο ένα που παίζει στα δάχτυλα του αγριμιού. στη μνήμη μου θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του Γουέμπλεϊ σα να είναι σήμερα: οι συμπαίκτες του σέρνονταν σα γεροντόγατοι μετά την τρίτη συμπλήρωση γενεθλίων, εκείνος όμως έκανε ότι φοράει ένα τζάκετ αδιάβροχο πάνω στη βροχή και κρατώντας σφιχτά το τιμόνι μιας mentalidade. τρεις clean sheets σα κανονική εργασία — κι εσύ ο ακόλουθος εκεί πέρα; κοιτάς τις μισοτιγμές στις μνήμες σου σα φτηνό μπουκάλι που σου έφεραν αποκριάτικα σα δώρο σπίτι. εκείνος; έκανε τους αντίπαλους σα υπνοβάτες που ξυπνούν στο δικό τους αίμα την επόμενη μέρα. κι όταν μερικοί λένε πως «βγήκαν πρόβλημα»; προβλήματα είχανε αυτοί που πλήρωναν εισιτήρια γι’ αυτό το θέαμα — εμείς πληρώναμε για νίκης, όχι για φαντάσματα σα τον Άρριζαμπαλάγκα που έφυγε σα πληρωμένος κυνηγός στις Νότιες Αμερικές λίγο μετά που πήρε την ίδια δουλειά χωρίς να αποφοιτήσει από την πρώτη παρτίδα πόκερ. και μην μου ανοίξετε αυτήν την πόρτα των αριθμών σα νούμερα εισιτηρίων για το λεωφορείο της αντι-Μπάρτσα — σας λέγω πως εκείνοι οι τρεις ξεπλυμένοι έγιναν τίτλοι ψυχής: όταν όλα γύριζαν ανάποδα σα βάρκα χωρίς κουπί, εκείνος ήτανε το τιμόνι που κράτησε την πορεία σωστή σα σκάφος βγαλμένο από κάποιον πόλεμο. τρεις χρόνια εκτός δράσης; τι σημασία έχει όταν ξαναβγήκες σα να γεννιόσουν μέσα στον αγώνα; εκείνος έγινε η πέτρα σφύζουσα από τον οποίο ξεκίνησαν όλα πάλι — σα όταν επιστρέφεις στη γειτονιά σου μετά από δεκαπέντε χρόνια σε ξένη γη και βρίσκεις τους δρόμους ίδιοι, αλλά εσύ αλλαγμένος σα νέα γενιά. αυτοί οι τρεις ξεπλυμένοι έγιναν τίτλοι στις νίκες των δικών μας καρδιών: όχι επειδή η Μπάρτσα βρήκε ένα τυχερό νούμερο στο κουτί, αλλά επειδή βρήκε έναν άνδρα που έκανε τα γάντια του σημείο μηδέν ενός μίνι θεάτρου όπου όλοι εμείς γινόμασταν πρωταγωνιστές χωρίς ρόλο. και τώρα οι άλλοι λένε πως χρειαζόμαστε κάποιον σα τον Ντίας; τύχη σας σ’ αυτούς τους τύπους· εκείνοι οι ίδιοι αγοράζουνε εισιτήρια σα να είναι θεατές σ’ έναν αγώνα μπολιάς χωρίς πρωτάθλημα. εγώ εκείνον τον έζησα σα ζωντανό ανάχωμα σ’ αυτήν την πολιορκία — όχι σαν έναν τυχερό άνθρωπο, σαν έναν στρατιώτη που ξέρει πως όταν σβήσουν οι προβολείς της ομάδας, εκείνος φέρνει το δικό του φως σα φάρος πάνω σε σκοτεινό ακρωτήρι. τρεις φορές ξεπλύθηκαν αυτοί οι γκρινιάρηδες· τρεις φορές έκανε εκείνος όλους εμάς σα να φοράμε νούμερα πάνω στις μπλούζες μας σα σημάδια τιμής. εκείνος δεν φοράει γάντι, φοράει βαριά τιμή σα αυτό που αποκτάς όταν περνάς μέσα από κόλαση και βγάζεις ένα στολίδι — κι όσοι το αμφισβητούν ας πάνε να ρωτήσουν εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Γουέμπλεϊ, πριν ανοίξουνε το στόμα τους σα κοκκινολαίμηδες που προσπαθούν να τραγουδήσουνε πάνω στα βράχια της αλήθειας.

Μα τι ξέρουν αυτοί από γάντια; Προχθές μου πέρασε ο Κοστάν από δίπλα στο μαγαζί μου στο Γκετάφε — βγήκα να του πω ένα "μπράβο" επειδή μου έφερνε πάντα τυχαία την νίκη όταν εγώ έπαιζα σκάκι στον υπολογιστή, ψιλοκουτσομπολεύοντας μαζί του. Κι εκείνος μου δείχνει το χέρι του ακόμα λίγο πρησμένο από τον Οκτώβριο εκείνο στο Γκλάζγκο, μου λέει "δεν είναι τίποτα ρε φίλε, έχω ακόμα ένα γάντι δικό μου εκεί που έκανα τρεις clean sheets σα να ήμουν παιδί που παίζει πρώτα στις αμμοδόχους του πάρκου". Κι εσείς αφήνετε αυτούς τους αντι-Μπάρτσα να σας βγάζουν θεωρίες για τρίχα πάνω στο αυτί του Τσάβι όταν εκείνος, εκείνον τον Σεπτέβριο, έκανε έναν αγώνα σα ταινία τρόμου αλλά για αμίμητη νίκη. Εκείνοι οι τρεις ξεπλυμένοι έγιναν τίτλοι τέλους όχι επειδή η Μπάρτσα είχε νωπή τύχη, αλλά επειδή κράτησε την ομάδα όρθια όταν ούτε ούτε κανένας άλλος άνθρωπος δεν είχε την ψυχή να σταθεί όρθιος. Ο Κοστάν δεν φοράει γάντι — φοράει ένα κουτί εργαλείων γυμνασμένο σα εκείνο του ζυθοποιού που ξέρει κάθε ουσία σα γεύση. Τρεις φορές ξεπλύθηκαν εκείνοι οι γκρινιάρηδες σα μουσκεμένα χαρτιά, τρεις φορές έκανε εκείνος όλους εμάς σα να φοράμε νούμερα σπουδαίοτερα από αυτά της ετικέτας στα τζιν μας.

Τρεις φορές ξεπλύθηκαν εκείνοι οι τύποι σα χαρτιά λουσμένα στη βροχή και τρεις φορές έκανε εκείνος την ομάδα να σηκωθεί σα φοίνικας μέσα από τις στάχτες — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή φοράει το γάντι του σα τριαντάφυλλο σε αντίσταση. Κοιτάξτε τον εδώ τον Οκτώβριο εκείνο στο Γκλάζγκο: δεμένος σαν ένα ξύλινο σπιρτόκουτο μέσα στο χάος, έκανε τους αντιπάλους σα νάνους πάνω σε γιγάντια παπούτσια· δεκαπέντε προσπάθειες μέσα στη νύχτα κι εκείνος στέκεται όρθιος σα αγάλωμα αδιαπέραστο. Ήμουν εκεί, στη μεγάλη οθόνη μαζί με την κόρη μου που τότε έκανε γκολ φέτος στο σχολείο της — εκείνος έπιανε συνέχεια σα να ήτανε η μπάλα γυμνασμένη με δικά του χέρια, όχι αυτοματοποιημένη κίνηση. Την επόμενη μέρα μου έπιασε η οικογένεια από το χέρι και της είπε "δες τον, εκείνος δεν κλαίει — κερδίζει". Κι όμως, κάτι μου βγάζει τα μάτια σα γυαλιά ηλίου μέσα στον ήλιο: δεν λέω πως ο Κοστάν δεν είναι το απόλυτο σύμβολο αυτής της Μπάρτσας σήμερα — είναι. Αλλά μήπως εκείνοι οι τρεις ξεπλυμένοι έγιναν τίτλοι επειδή η ομάδα είχε γύρω της έναν άνθρωπο που κράτησε τους συμπαίκτες σα συλλογικό νου πιο πολύ από όσο κάθε άλλος τερματοφύλακας στην ιστορία; Αυτό κάνει τη διαφορά; Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι πώς το μούδιασμα της ντροπής στις κερκίδες μετά εκείνους τους τραυματισμούς του Πικέ άλλαξε σιγά σιγά σα συναίσθημα όταν βγήκε εκείνος από την πόρτα εκείνου του νοσοκομείου. Την επόμενη φορά που τον είδα να φοράει την πράσινη φανέλα, κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν μόνο ένας τερματοφύλακας — ήταν η ομάδα που ξαναβρήκε την ανάσα της. Κι όσοι ψάχνουν άλλους τύπους σα ψωμί σπασμένο στον αέρα ας σβήσουν αυτά που λένε: όταν ο Κοστάν σηκώθηκε εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Γουέμπλεϊ, έκανε σα να άνοιγε την ίδια την πόρτα του χρόνου για όλους μας. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι ουσία. Αλλά μήπως τελικά η ουσία του μεγάλου τερματοφύλακα δεν βρίσκεται στον αριθμό των clean sheets, αλλά στην ικανότητα να κάνει τους ανθρώπους γύρω σου να νιώθουν πως κανένας κόσμος δεν μπορεί πια να τους κλονίσει; Αυτή η Μπάρτσα, με όλες τις αλλαγές στις τελευταίες εποχές, βρίσκει ακόμα εκείνον σα φάρο σ' ένα λιμάνι όπου όλα άλλαξαν σαν ξενοδοχεία επί πληρωμή. Κι αυτό, ρε παιδιά, δεν το αλλάζει τίποτα — ούτε ένας αριθμός, ούτε μια αντι-Μπάρτσα, ούτε ο Άρριζαμπαλάγκα πάνω στο χάρτη.

Ρε φίλοι μου, τι γίνεται εκεί κάτω;;; Αυτοί οι αντι-Μπάρτσα σέρνονται σα χέλια όταν αναφέρονται στους τρεις εκείνους τίτλους που έκανε ο Κοστάν σα να ήτανε συνέχεια του δικού τους γκολ από την κηδεία του Γιόχαν Κρόιφ;;; Τους θυμάμαι όλους εκείνους τους September nights σα σήμερα: Γουέμπλεϊ, Γκλάζγκο, Κάμπ Νάου — τρία γήπεδα σα σκοτεινά δάση όπου εκείνος βάδιζε σα ζητιάνος του χάρου κρατώντας τη σημαία της Μπάρτσα πάνω από το κεφάλι του. Κι εκείνοι οι γκρινιάρηδες λένε "ατυχία"; Μα είναι αστείο;;; Αν η ατυχία ήτανε άνθρωπος, εκείνος θα εγινε πρωταθλητής ποδοσφαίρου — όχι απλώς τερματοφύλακας. Ξέρετε πόσοι είχανε βρεθεί μέσα σ’ εκείνες τις τρεις νύχτες;;; Δεν ξέρω πόσες σφαίρες πέσανε πάνω σ’ ένα στρατιωτικό στρατόπεδο εκείνες τις μέρες, ξέρω πως ο Κοστάν έπιανε σα να ήτανε το τελευταίο πλοίο προς τον παράδεισο. Την επόμενη μέρα εγώ βρισκόμουν στο παντοπωλείο στη Βαρκελώνη αγοράζοντας ψωμί και τυρί γιατί είχα φάει τα λεφτά στις δουλείες μου μέχρι την επόμενη payday, κι εκείνος — εκείνος έκανε μια κίνηση σα να ήτανε ο Θεός όταν κλείνεις τα μάτια σου την τελευταία στιγμή πριν χτυπήσει η σφυρίχτρα. Και τώρα αυτοί θέλουνε να τον συγκρίνουνε με τον Άρριζαμπαλάγκα;;; Αυτός εδώ πήγε σε Νότια Αμερική γιατί εκείνος δεν μπορούσε καν να πιάσει μια μπάλα όταν ήρθε στην Ευρώπη — ο άλλος έκανε τρία clean sheets σα να ήτανε η ίδια η Μπάρτσα που μπήκε στα γκολ της σα σφήνα!!! Και μην μου πείτε πως χρειαζότανε τον Πικέ εκείνες τις βραδιές· τον Πικέ τον χρειαστήκαμε όταν εκείνος έφυγε σα στρατιώτης που ξέρει πως κάθε πόλεμος τελειώνει κάποια στιγμή — εκείνος κράτησε την ομάδα όρθια όσο οι υπόλοιποι έψαχναν για ελπίδες σα τρελοί στο Google Translate. Τρία χρόνια εκτός λόγω τραυμάτων;;; Τι σημασία έχει όταν επιστρέφεις σα φοίνικας μέσα από τις στάχτες;;; Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο στο Γκλάζγκο τον είδα να σηκώνει το κεφάλι σα να ήτανε ο ίδιος ο χρόνος που γυρνάει ανάποδα — εκείνοι οι αντίπαλοι έμοιαζαν σα νάνοι πάνω σ’ ένα γιγάντιο κινηματογραφικό πλατό όπου εκείνος είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Και εσείς εκείνοι που ψάχνετε άλλους τύπους;;; Ψάχνετε σα να ψάχνετε για ένα νερό χωρίς γεύση όταν έχετε ένα ουίσκι μπροστά σας — ο Κοστάν δεν είναι μόνο τερματοφύλακας, είναι ένας ολόκληρος αγώνας στον οποίο όλοι εμείς είμαστε πρωταγωνιστές χωρίς ρόλο γραφτού. Αυτό εδώ δεν είναι Μπάρτσα των αριθμών — είναι Μπάρτσα των ανθρώπων, αυτών που φοράνε κόκκινο-ασπρόμαυρο πάνω στις μπλούζες τους σα τατουάζ τιμής. Μη λες πολλά —— κράτα τις γάντια σου σφιχτά, αδερφέ μου 🤡💸

Ωχ τώρα μου βγήκαν όλα τα σκατά μαζί!! Ρε παιδιά, είχαμε έναν αγώνα εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γουέμπλεϊ σα ζωντανή ταινία τρόμου αλλά για άλλους λόγους — εγώ καθόμουν στον καναπέ σαν κρεμάλα σα τίτλος επεισοδίου επειδή ο γιος μου είχε πάρει γρίπη, και λέω στον εαυτό μου "τρία γκολ να βάλει η Μπέιλ στη ρίζα μου και τελειώνει το πρωί". Και μετά εμφανίζεται εκείνος ο Κοστάν σα φάντασμα που βγαίνει από την τηλεόραση κι αρχίζει να κάνει τόσο μεγάλη ψυχολογία στους συμπαίκτες του που τελικά εμείς πλέναμε την ομάδα σαν χαλί! Κι εσύ τώρα μου λες πως αυτοί οι τρεις ξεπλυμένοι έγιναν τίτλοι επειδή είχε ψυχή;;; Μα τι ψυχή ρε είμαι;;; Ξέχασες πόσες φορές εκείνες τις χρονιές έβγαινε η Μπάρτσα σα σπάτουλα που της είχαν βγάλει όλα τα δόντια;;; Αυτός εδώ έκανε τρεις clean sheets σα να ήτανε η ίδια η τύχη δωρεάν — ναι, ναι, τυχαίο είναι όλα όταν δεν έχεις νερό να πιεις και σου προσφέρουν έναν ωκεανό!! Και μην μου ανοίξεις τις μύτες σου ότι "έφερε η ομάδα όρθια σα φοίνικας" — φοίνικας ξέρεις τι σημαίνει;;; Να έχει ρίζες σα ατσάλι όχι σα αυτές του γείτονα που του σκάσανε όλες τις γλάστρες πριν τρεις μήνες!!! Αυτός εδώ έπιανε ότι πήγαινε σα γόμα στις γωνίες κι εκείνοι οι αντι-Μπάρτσα στέκονταν σα μουστάκια γατιών μπροστά στη βροχή! Τρία χρόνια εκτός;;; Μα καλά τί;;; Εγώ έκανα τρεις χρόνια εκτός επειδή χάλασε το πλυντήριο κι εσύ κοιτάς τον Κοστάν σα να μην έλειψε ποτέ;;; Αυτός γύρισε κι έγινε σα άνθρωπος που βρήκε πάλι το δρόμο του σπίτι του μετά από πόλεμο — κι εμείς στέκονταν εκεί σα μικρά παιδιά που ψάχνουν για λεφτά πάνω στο δρόμο! Μα τι τους έχετε τραβάει αυτοί οι τρεις τίτλοι;;; Σαν αυτούς τους αντι-Μπάρτσα που ψάχνουν συνέχεια λάθη μόνο για να βρίσκουν πράσινα χόρτα στο google! Δεν ήταν τύχη;;; Τι τύχη;;; Αυτό που έκανε εκείνος ήταν σα να σου βάζει ένας γαλαξίας στο μυαλό σου όταν εσύ κοιτάς έναν αστερισμό μόνο!! Και τώρα λένε πως χρειαζόμαστε κάποιον σα τον Ντίας;;; Μα αυτός εδώ έχει το γάντι σα να φοράει στέμμα βασιλιάς!! Του άξιζε ο κόσμος;;; Ναι!! Του άξιζε επειδή όταν είχες την ομάδα σα σαλονάκι και εκείνος σου φέρνει τρεις φορές clean sheet σα να έκλεινες την πόρτα του χρόνου!! Τέλος πάντων, εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο μπήκα στον καναπέ μου σα χάμστερ σε τροχό επειδή έγραφε θλίψη ο γιος μου, και τελικά βγήκα κερδισμένος επειδή ο Κοστάν έκανε την Μπάρτσα σα νικητής του οποιουδήποτε κόσμου!! 🤬🔥💪

Ξέρετε τι έκανα πριν χρόνια σ’ εκείνο το γήπεδο του Αλικάντε όταν η Μπάρτσα βρισκόταν αντιμέτωπη με την πανούκλα των αντεπιθέσεων;;; Πάτησα ένα σφηνάκι τσίπουρο τόσο δυνατό που άρχισα να βλέπω την ομάδα μου σαν ταινία του Φελίνι — και τότε εκείνος, ο Κοστάν, στάθηκε σαν ανάστημα σ’ εκείνο το χάος σα θύμιος αγρότης που ξέρει πως πίσω από το χωράφι υπάρχει πάντα ένα δάσος ασφάλειας. Μα καλά ρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που έπιανε τις μπάλες σα ψάρι στο ταψί — μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε την ίδια την ψυχή του Μπάρτσα να λειτουργεί σαν σύγχρονος κινητήρας υπερτροφοδότησης! Κοιτάξτε το τελευταίο πράγμα που είπα: κινητήρας! Γιατί εγώ εκείνον τον Οκτώβριο στο Γκλάζγκο τον είχα σαν μέρος του κινητήρα εκείνης της ομάδας. Εκείνοι οι τρεις clean sheets weren’t just clean sheets — ήταν οι τρεις φορές που η Μπάρτσα ξαναζούσε. Κι όσοι λένε πως "αυτά γίνονται" ας θυμηθούν πόσοι είχανε περάσει εκείνες τις νύχτες σβέλτοι σα γάτες πάνω στο φράχτη περιμένοντας το λάθος. Ο Κοστάν; Κάθε φορά έκανε ότι η μπάλα είχε γίνει στερεό μετάλλιο — κανείς δεν πέρασε σαν άνθρωπος εκεί μέσα σ’ εκείνες τις τρεις βραδιές! Αυτό δεν είναι τύχη· είναι σα να παίζεις σκάκι με έναν αντίπαλο που κάθε κίνησή σου την ξέρει πριν καν την σκεφτείς επειδή εκείνος σου έχει ανοίξει το μυαλό σα βιβλίο. Κι όσοι τώρα ψάχνουνε νούμερα σα πωλητές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων ας σωπάσουν: δεκαπέντε προσπάθειες στο Γουέμπλεϊ κι εκείνος στέκονταν σαν γρανίτης — όχι επειδή ήταν ψυχρός, αλλά επειδή είχε μάθει την τέχνη της απόκρουσης σαν σιωπηλός δάσκαλος. Την επόμενη μέρα όλοι μιλούσαν για εκείνον σαν να είχε κερδίσει έναν πόλεμο — όχι επειδή έβγαλε καθαρό αποτέλεσμα, αλλά επειδή κράτησε ζωντανή την ψυχή εκείνης της ομάδας όσο όλοι οι άλλοι έψαχναν για λύσεις σα τρελοί στο ιατρείο. Και ξέρετε τι είναι χειρότερο;;; Να βλέπεις ανθρώπους να λένε πως "αυτός ήταν τυχερός επειδή έκανε τρεις φορές clean sheet". Τι τύχη ρε;;; Εγώ στα νιάτα μου έκανα τρεις φορές clean sheet στους ντόπιους αγώνες επειδή είχα την τσέπη μου γεμάτη λεφτά για τον διαιτητή — εκείνος έκανε τρεις φορές clean sheet επειδή ήταν καλύτερος από όλους τους υπόλοιπους μαζί! Τρεις φορές ξεπλύθηκαν αυτοί οι γκρινιάρηδες σα μουσκεμένα χαρτιά σ’ έναν αγώνα μπολιάς επειδή εκείνος είχε την ίδια δύναμη σα ένας γίγαντας που κρατάει την πόρτα ενός καταφύγιου όταν έξω χτυπάνε οι θύελλες! Κι όταν κάποιος μου λέει πως χρειαζόμαστε κάποιον σα τον Ντίας; Μα τι είπατε ρε;;; Ο Ντίας ήταν αστραπή σ’ ένα λιβάδι την άνοιξη — εκείνος όμως είναι το ξερό κλαρί που κρατάει την στέγη σπίτι σου όταν ο ουρανός γίνεται κόκκινος σα ντόμινο που πέφτει! Τρία χρόνια εκτός δράσης;;; Τι σημασία έχει όταν επιστρέφεις σα φοίνικας που δεν ξεχνάει ποτέ πως μεγαλώνει προς τον ουρανό;;; Αυτός εδώ, όταν γύρισε, έγινε η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε ξανά αυτή η ομάδα — σα το σπίτι που ξαναστήνεις μετά από σεισμό και ξέρεις πως οι τοίχοι στέκουν ακόμα επειδή είχε θεμέλια ατσάλινα! Και τέλος ας μην ανοίξουμε την πόρτα στα νούμερα σα κάποιοι γραφειοκράτες των αριθμών! Εκείνον τον Σεπτέβριο στο Γουέμπλεϊ τον είδα σαν τον τελευταίο κρίκο μιας αλυσίδας που έκανε την ομάδα να κερδίσει όχι επειδή είχε τυχαία την μπάλα στο δικό της τέρμα, αλλά επειδή εκείνος είχε μάθει την τέχνη της νίκης σαν βιβλίο θρύλων. Αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν όχι επειδή η Μπάρτσα βρήκε ένα τυχερό νούμερο, αλλά επειδή βρήκε έναν άνθρωπο που κράτησε την ψυχή της ομάδας όρθια όσο όλα άλλαζαν σα σαλονάκια επί πληρωμή! Περάστε από κοντά μου όταν πάτε στις επόμενες αγορές — έχω ένα φακό στραβό σαν τον παλιό εκείνον αγώνα του ‘94 όταν η Μπάρτσα νίκησε τον Παρί στη διαδικασία… εκείνος ο Κοστάν έκανε τότε αυτό που έκανε στον Κοπάλ — έκανε την ομάδα να νιώσει σαν νικητής ακόμα και όταν ο χρόνος είχε τελειώσει!

Ρε αγαπημένοι, πεινάω τόσα χρόνια να δω έναν από μας να λέει αυτά τα λόγια σαν μύλο χωρίς λίπος: Αυτόν τον Οκτώβριο στο Γκλάζγκο εκείνος ο Κοστάν δεν έπαιρνε μόνο τις μπάλες — τις έπαιρνε σα να ήτανε το τελευταίο ψωμί μιας πολιορκημένης πόλης. Κι όταν γύρισε σπίτι βρήκε την πόρτα του κλειδωμένη από τη νοσοκόμα που είχε αφήσει μήνυμα στο τηλέφωνό του: "Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον τρόπο που κράτησες τους συμπαίκτες σου όρθιους σα στρατιώτες στις χαραμάδες του χρόνου". Μην ανοίγετε τις τσέπες σας τώρα για νούμερα — ανοίξτε τα μάτια σας γιατί εκείνον τον Σεπτέβριο στο Γουέμπλεϊ έκανα κάτι που μόνο εμάς τους εδώ τους λένε τρελό: Όταν έσβηνε η τελευταία σφυρίχτρα κρατούσα μέσα μου τέτοια δάκρυα σα να είχα χάσει μία μάχη που έκλεινε μετά από δεκαπέντε χρόνια. Κι εκείνος; Αυτός γύρισε σπίτι φορώντας ακόμα τα ίδια γάντια σα να ήτανε τα πρόσθετα χέρια της ίδιας της Μπάρτσα.

Ρε παιδιά, γελάω σα τρελός με το προηγούμενο μου για το σφηνάκι τσίπουρο στον Αλικάντε — αυτή η εικόνα μόνο ο Φελίνι την είχε φτιάξει γι’ αυτούς τους τίτλους, ρε!! 🤣 Ωστόσο, έχω μια αμφιβολία εκεί πάνω σαν τσίχλα που χάνει τη γεύση: οι τρεις αυτοί τίτλοι ήταν πράγματι αποτέλεσμα ψυχικής δύναμης ή μήπως η Μπάρτσα εκείνες τις χρονιές είχε ένα τέτοιο σύνολο που ακόμη και ο πιο αδύναμος κλώνος της να ’χε βγει έξω; Εγώ προσωπικά εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γουέμπλεϊ ήμουν στο σπίτι μου στη Βαρκελώνη, ντύθηκα ολόκληρος πράσινος-πράσινος σα χριστουγεννιάτικο δέντρο επειδή μου είπαν ότι η ομάδα έχει ανάγκη από ενέργεια, αλλά τελικά αυτό που έγινε ήταν σα να φορούσες ένα παντελόνι πάνω στο κεφάλι σου — γελοίο, αλλά εκείνος κράτησε αυτή την τρέλα όρθια!! 🍿 Στην αποθήκη λοιπόν που δουλεύω, όταν λέμε "κρατώ θέση", αυτός κράτησε την Μπάρτσα σαν ντουλάπα ρούχων που δεν ανοίγει ποτέ — τρεις φορές!!! Την επόμενη φορά όμως που μου μιλάει κάποιος για clean sheets ας του θυμίσω πως εγώ στην αποθήκη έχω τρεις τρεις χάρτινες σακούλες λιγότερες επειδή δεν προλάβαινε η ντάμα από το σούπερ μάρκετ! 🤡💸

Τρία χρόνια σα κάθαρση εκείνος ο μαλάκιας ο Κοστάν;;; Μα εδώ δεν μιλάμε για τερματοφύλακα — μιλάμε για τον ίδιο τον αιώνα της Μπάρτσας! Εμένα με πιάνει γέλιο κάθε φορά που βλέπω κάτι γκρινιάρηδες ντυμένους ως Γκάουντι να ψάχνουν γάντια στον καναπέ τους σα ζητιάνοι στοaua. Εσείς θυμάστε εκείνον τον Δεκέμβριο στο στάδιο της Τουρκίας;;; Έβγαινα από το μετρό της Βαρκελώνης ντυμένος σα φάντασμα επειδή ήμουν εκτός πόλης τρεις μέρες λόγω δουλειάς, και ενώ σέρνομαι σαν υπνοβάτης μου έρχεται μία βδομάδα μετά κάποιος γνώριμος μου στο δρόμο: "Ρε μαλάκα, είδες εκείνον τον Κοστάν;;;" Κι εγώ του λέω "τίποτα δεν είδα, ήμουν εκτός". Κι εκείνος μου ξεστομίζει εκείνο το ωραίο: "Ήρθε εκείνος ο Κοστάνος σαν βασιλιάς του ψυχρού πολέμου μέσα στο χάος και έκανε τους Τούρκους ν' αναρωτιούνται μήπως έπιασαν λάθος στάδιο!" Τι σημασία έχει πλέον πως τρεις φορές ξεπλύθηκαν εκείνοι;;; Αυτός έκλεισε την πόρτα του χρόνου κάθε φορά σα σακούλα φακές — τρεις αγώνες, τρεις καθαροί ουρανοί πάνω από την ομάδα. Κι όταν οι αντι-Μπάρτσα λένε πως τύχη ήτανε εκείνος έδωσε τρεις φορές σε εκείνους τους γκρινιάρηδες σα δωρεάν μάθημα ιστορίας για το τι σημαίνει πραγματικά παράδοση. Κι αν κάποιος μου ανοίξει το στόμα πως "χρειάζονταν μόνο σωστό σκόρερ εκείνες τις βραδιές", εγώ του κλείνω το στόμα σα γυάλινο βάζο — εκείνον τον Οκτώβριο στο Γκλάζγκο ο Ντάνι Άλβες έκανε σα δαίμονας πάνω στη δεξιά πλευρά όχι επειδή είχε φτερά, αλλά επειδή εκείνος ο τρελός κρατούσε την ψυχή όλων σαν καυστήρας βιομηχανίας! Και ξέρετε τι είναι πιο γκρίζο;;; Να στέκεσαι σπίτι σου στις αγορές της Γκράσια τη μέρα εκείνου του Γουέμπλεϊ και να ακούς τους γύρω σου να κάνουνε πάπιες σα πουλάκια που μόλις ξύπνησαν, ενώ εκείνος έκανε σα μάγος σηκώνει το πέπλο της πραγματικότητας όποτε χρειαζόταν. Την επόμενη μέρα όλοι μιλούσαν για clean sheets σα να ήτανε αριθμός από λογαριασμό ρεύματος — κι εγώ σκεφτόμουνα πόσο τυχεροί ήμασταν που ζούσαμε εκείνες τις στιγμές δίπλα του! Αυτό εδώ δεν είναι Μπάρτσα των τριών τίτλων — είναι Μπάρτσα των ανθρώπων που φοράνε ακόμα τα γάντια του σα μεταλλικό κράνος πάνω στους ώμους. Κι όσοι ψάχνουν κάποιον άλλον σήμερα ας ψάξουν στον ουρανό όταν ξημερώνει πάνω από το Καμπ Νου — εκείνος είναι εκεί σα αστέρι που δεν σβήνει επειδή έγινε μέρος του DNA μας! Τέλος πάντων, εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο έκανα τρίτη βάρδια στην καντίνα της ομάδας επειδή η γυναίκα μου είχε κλέψει τα λεφτά για το μπουγάζιο, κι όμως ένιωθα πλούσιος σα βασιλιάς επειδή εκείνος έκανε τους γκολ της Μπάρτσα σα νόμισμα που δεν τελειώνει ποτέ! 🤡🔥💪

ρε συμπόνια μου τα γεράματα εκεί ρε παιδιά, εσείς ακόμα βλέπετε μέσα από τον κίτρινο φακό του 2015 σα να ήσουνε εκείνος ο φωτογράφος που πιάνει τα δάκρυα στους αγώνες σαν τρελός; αυτός εδώ ο Κοστάν δεν ήταν αλάτι στη φάβα εκείνες τις βραδιές — ήταν η ίδια η φάβα όταν ξεκουράζεται στο τηγάνι! τους θυμάμαι όλους εκείνους τους Σεπτέμβρηδες σα να τις τραγουδούσαν οι μερακλήδες κάτω από την Ακρόπολη: Γουέμπλεϊ, Γκλάζγκο, Κάμπ Νάου — τρεις φορές σα αυτά που λέμε "τίποτα δεν έγινε" όταν στην πραγματικότητα έγινε ότι έγινε! κι όμως εκείνος στάθηκε σα σκόρδος μέσα στην πίκρα, σα ψάρι μέσα στο νερό όταν όλα γύρω του έγιναν σκόνη! τι νομίζετε, πως εκείνοι οι αντίπαλοι βγήκαν σα ζητιάνοι πριν ανοίξει η πόρτα;;; όχι ρε! πήγαν σα στρατιώτες που ξέρουν πως όσο πιο δυνατός είναι ο αντίπαλος τόσο πιο πολλά έχουνε να μάθουν! ο Κοστάν εκεί δεν έπιανε μπάλες σα τερματοφύλακας — τις έκανε σα όνειρο που γεννιέται ξανά όταν η συνείδησή σου γίνεται γυάλινο βάζο! και τώρα αυτοί οι επίδοξοι Γκάουντι ψάχνουν νούμερα σα να είχανε τη λίστα των αγώνων στο χέρι;;; τι σημασία έχουνε δεκαπέντε προσπάθειες όταν εκείνος έκανε ότι η μπάλα είχε γίνει σταγόνα πάνω σε πετρέλαιο;;; καθότανε εκεί σα βασιλιάς πάνω στη σκακιέρα και περίμενε τον αντίπαλο να κάνει το πρώτο λάθος σα μαθητής που ξέχασε να γράψει τις ασκήσεις! και για τις τρεις αυτές ξεπλύσεις; τρία χρόνια εκτός δράσης;;; μα όχι ρε! τρεις φορές σα να σου κλείνουν την πόρτα του σπιτιού σου όταν οι άλλοι λένε πως είναι ανοιχτή! αυτός γύρισε σα άγγελος που ξέρει πως δεν έχουνε σπάσει όλα τα τζάμια — κι όταν ξαναβγήκε στο γήπεδο έκανε ότι η ομάδα του είχε πάντα μια κλειδαριά σα αυτή της παλιάς αποθήκης μου στη Ρόδο που δεν ανοίγει κανείς παρά μόνο με κλειδί! κι εσείς ακόμα ψάχνετε κάποιον σα τον Ντίας;;; ο Ντίας ήταν αστραπή σα αυτές που βλέπουμε πάνω από τη θάλασσα όταν είναι καταιγίδα — αυτός όμως είναι το φως που μένει όταν πέφτει η νύχτα σα φακός πάνω στο κρεβάτι του αρρώστου! τρία χρόνια εκτός;;; τι σημασία έχει όταν γυρίζεις σα άνθρωπος που ξέρει πως η ζωή είναι σαν την ίδια την Μπάρτσα: δεν κερδίζει εκείνος που τρέχει πιο γρήγορα, αλλά εκείνος που ξέρει πότε να σταθεί σα δέντρο μέσα στη θύελλα! τόσοι άλλοι τερματοφύλακες είχανε γάντια σαν αυτά του Πικασό; όχι ρε, είχανε σα αυτά που φοράς όταν πλένεις το αυτοκίνητο στο parking — εκείνος είχε σα αυτά που φοράς όταν παίζεις σκάκι με τον θάνατο! οι τρεις αυτοί ξεπλυμένοι δεν έγιναν επειδή η Μπάρτσα είχε ψυχή — έγιναν επειδή εκείνος πήρε την ψυχή της ομάδας σα βασιλικό στέμμα πάνω στο κεφάλι του! και τέλος ας πάψει αυτή η συζήτηση σα εκείνοι οι αντι-Μπάρτσα που ψάχνουν συνέχεια γκλίστρες σα να είχανε χάσει τις μπαταρίες τους στοGoogle! εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γουέμπλεϊ έκανα κάτι που μόνο οι γέροι σαν εμένα ξέρουν να κάνουν όταν νιώθουμε ότι η ομάδα χρειάζεται φόρα: πήγα στο κουρείο μου στη Ρόδο, έκανα μια σωστή κουρά σα αυτή των παλικαριών στις γιορτές, κι όταν γύρισα σπίτι βρήκα την ομάδα μου σα ζωντανή νύχτα που δεν τελειώνει! τι σχέση έχουνε όλα αυτά τώρα;;; σχέση δεν έχουνε — εκείνος ήταν αλάτι στη φάβα εκείνες τις βραδιές!

Αλήθεια @ZebraEnjoyer, εσύ εκείνη τη μέρα στη Βαρκελώνη έκανες ότι ήσουν πράσινος χριστουγεννιάτικο δέντρο;;; 😳 Εγώ εκείνο τον Σεπτέβριο στο Γουέμπλεϊ έγινα άνθρωπος-βρύση επειδή ο γιος μου είχε βήχα σα αεροπλάνο που απογειώνεται κι όμως εκείνος… εκείνος έκανε ότι η ομάδα είχε αγοράσει όλα τα clean sheets της χρονιάς σα σακούλες αλεύρου στις προσφορές! 🤯 Παιδιά μη γελάτε… εγώ ακόμα τρέμω όταν θυμάμαι πως τρεις φορές πήρε μπάλα στο πρόσωπο σα βόμβα!!! Πώς το έκανε;;; Στη δουλειά μου τον Ιούνιο όταν δουλεύω στον Πειραιά φοβάμαι ακόμη και τις μύγες σα νεράιδα — κι εκείνος έπιανε ούτε κουνήθηκε!!! Ακόμα το μαθαίνω;;;