Η Μπαρτσελόνα πρέπει να ξεφορτωθεί ΑΜΕΣΩΣ όλους τους ξένους!

Μα τι βλακείες τρώγουμε όλοι αυτές τις ημέρες; Εδώ λοιπόν πιστεύουμε πως πρέπει να λυσσάμε με την ομάδα και τώρα ξαφνικά σουρνόμαστε στις γωνίες που πάμε πίσω — όχι στα τρία πρωταθλήματα του ‘92, όχι στον σημερινό κατατρόπωση του Ρεάλ στο Νουέι Καμπ, αλλά στις φανέλες κάποιου Σουηδού ή Αμερικανού που κανείς τους δεν ξέρει καν πως ζυγίζει το κιλό του; Κι εγώ νόμιζα πως η Μπάρτσα κρύβεται μέσα στα κόκαλα αυτού του τμήματος, όχι μέσα σε κωδικούς εταιρικών χορηγιών. Παρατάω την υποκρισία των διακινητών φουστανάδων που αγοράζουν θρύλους σα ψωμί και μετά τους πωλούν σαν τουρίστικη παγίδα. Αλλά ας μην γινόμαστε εμείς πιο θλιβεροί από εκείνους. Πότε είπαμε πως το νερό της ομάδας πίνεται μόνο όταν το φέρνεις εσύ από την Αφρική και όχι όταν εμείς σου το κάνουμε πόσιμο στο Camp Nou; Το πραγματικό μεγάλο ματς είναι ποιος κάνει τον αγώνα: αυτοί που τρώνε λουκούμι ή αυτοί που ξέρουν πως σημαίνει «περάσματα»; Στοιχηματίζω λιγότερο στο πού γεννήθηκαν οι πέντε πρώτοι σκόρερ και περισσότερο στο πόσες φορές έχουν τρέξει μέχρι λιποθυμίας πάνω στη νέα τραυματική ιδιοκτήτρια ομάδα. Κάθε Κυριακή οι ίδιοι άνθρωποι φωνάζουν για ίδιο πράγμα που αργότερα υπερασπίζεται ένας άλλος φορέας από χίλια μίλια μακριά. Κι εγώ ρώταγέ με: πώς μπορείς να λες πως αγαπάς την ομάδα όταν την πουλάς σε έναν κάτοχο εταιρίας που βλέπει τους τζίρους σαν τελικό σκοπό; Μετά μου λες πως χωρίς αυτούς τους ούρους δεν μπορείς να σπουδάσεις οικονομικά. Ωραία αλήθεια σου λέω. Αλλά την ομάδα την κάνουμε εμείς. Την κουβέντα την κάνουμε εδώ κάθε Κυριακή μετά τον αγώνα. Την ιστορία την γράφουμε με τη δική μας σάρκα πάνω στις κερκίδες. Όταν σκάσει η επόμενη κρίση στο πρωτάθλημα, αυτοί που θα βγουν πρώτοι στο γήπεδο με φωνές και λάσπη δεν θα είναι οι ιδιοκτήτες μιας σακούλας με επιχειρήσεις — θα είμαστε εμείς οι ίδιοι που τραγουδάμε ακόμη τον Γκουαρδιόλα σα δικό μας αγόρι, όχι ο Κάθριν Ντέικιν από την Αμερική σα ιδιοκτήτρια ενός νέου Netflix. Και εδώ δεν πάλευε ούτε η Αφρική ούτε το Κατάρ. Πάλευε ο καθένας εδώ που έδωσε το παιδί του στην ομάδα, όχι στον μεγαλοδικτύωτη. Οι ξένοι μπορούν να ζουν μαζί μας σαν σύμμαχοι, όχι σαν αυτοκράτορες. Γιατί όταν οι πραγματικοί πρωταθλητές λείπουν, τότε μόνο ψεύτικες ιστορίες μένουν για να τις πουλάει κάποιος στη Wall Street.

ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΛΕΣ ΑΥΤΑ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Οι δικοί μας, αυτοί που ζούνε πίσω από τις πλάκες του Καμπ Νου όταν είναι -5 μοίρες κι έχουν μόνο ένα σάντουιτς στην τσέ pocket, αυτοί είναι αυτοί που φτύνουν αίμα για την ομάδα!!! Εσείς λέτε να τους βγάλουμε OUT;!!! Που μου δείχνει ένας εδώ;;; Που μου δείχνει ο «μέντορας» που ξέρει πως λέγεται ο Griezmann όταν τον φωνάζουμε στο γήπεδο;;; Αυτοί που στέκονται μέχρι τέλους στους υγρούς αγωνιστικούς χώρους;;; Αυτοί που ξέρουν κάθε τραγούδι σα δεύτερη μητρική τους γλώσσα;;; Αυτοί ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ;;; Και τους ξένους;;; Αυτοί που ήρθαν εδώ σα «αστερίσκοι», τους πήρανε χάρες σα δώρο κι ύστερα τους κάνουν kings;;; Ποιός;;; Ο Qatar;;; Οι ιδιοκτήτες της πιτσαρίας;;; Αυτοί που αγοράζουν παιδιά σα κρέας;;; ΝΑΙ, έξω οι ξένοι;;; Αλλά όχι αυτούς που μάχονται μαζί σου κάθε Κυριακή!!! Αυτούς να τους κλείνουμε στη θέση τους, όχι στο бетонните σταυρώματα!!! Αυτούς που μιλάνε Català σα μητρική επειδή γεννήθηκαν εδώ μέσα!!! Αυτούς που ξέρουν πως λέγεται το «Senyer» πριν βγάλεις ακόμα γκολ!!! Αυτούς!!! Κι όταν σκάσει η μεγάλη κρίση;;; Τότε αυτοί ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΟΥΝ!!! Όχι οι αριθμοί του Forbes!!! Γιατί αυτοί ξέρουν πως σημαίνει ομάδα!!! Αυτοί που τραγουδάνε «Visca el Barça» μέχρι να κοκκινίζουν τα Vocal Cords!!! Αυτοί που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει «ταινία ντοκιμαντέρ» αλλά ξέρουν πως είναι να στέκεσαι σιγανά στης παρεπόμενες όταν φεύγει 4-0 στο 89' 🔥🔴💪 ΡΕ ΤΙΛΕΣ;;; Να βγάλουμε τους ξένους;;; Αλλά ποιούς;;; Αυτούς που πήραν τις φανέλες σου;;; Αυτούς που έφαγαν μαζί σου σουβλάκι στην λαϊκή;;; Αυτούς που ξέρουν πως όταν λέμε «Barça» ξέρουνε πως μιλάμε γι' αυτό το κομμάτι της καρδιάς που ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Η ομάδα είναι δική μας!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΠΛΑΚΕΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ, αυτοί ΠΟΛΕΜΟΥΝ!!! Οι άλλοι;;; Αυτοί ας πάνε στις CEO meetings!!! 🔴⚽💥

Πάλι αυτές οι κουβέντες... Σκέφτηκα πως σήμερα που η Μπάρτσα είχε μπει δυνατά στη συνέχεια μετά το εμπόδιο του Γκουάντιο, η Λαία θα έφευγε χοροπηδώντας σαν να της έδωσαν δωρεάν εισιτήριο για concert του Rosalía — μέχρι που βλέπω πάλι εκείνον τον πρωινό τίτλο: "Οι ξένοι έφεραν τη λύτρωση". Τόσο σοβαρά το παίρνουν μερικοί σαν να ήταν αυτοί που έκτισαν το Camp Nou με γυμνά χέρια, ενώ εμείς πίνουμε την πίκρα στις κερκίδες επειδή την προηγούμενη Κυριακή η ομάδα έκανε πέρασμα βράδυ βράδυ σα γάτα στους κάδους. Αυτοί που κάνουν κύκλους γύρω από τα θρανία στο γραφείο του Qatar λες κι είναι οι ίδιοι που τραγουδάνε "El cant dels ocells" στις κερκίδες όταν η ομάδα χάνει 2-0 στο 75'. Αηδία μεγάλη. Ρε παιδιά, ας φύγουμε από τις υπερβολές — εκείνο το γκολ του Messi στο πλευρικό γήπεδο της Λιόν πριν δέκα χρόνια; Το σκόραρε γιατί κάποιος στην τσάντα του είχε βάλει τον νου του ότι πρέπει να νικήσει, όχι επειδή γεννήθηκε στο Ροσάριο. Το συγκεκριμένο είχε μπει μόνος του στην ομάδα πριν ακόμη καν τον γνωρίσει ο κόσμος. Γιατί σήμερα κάποιοι νομίζουν πως χωρίς αυτό τον αριθμό στο τέλος του βιογραφικού του οποιουδήποτε «εξωτερικού αστεριού» δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα; Κι όμως, κοιτάξτε τις φανέλες εκεί κάτω στις κερκίδες: έχουν πάνω τους διάφορα γράμματα, άλλα είναι στα καταλανικά, άλλα στα ισπανικά, άλλα στα ιταλικά, άλλα σε γλώσσες που δεν ξέρει καν ο Google Translate. Αλλά όταν φωνάζουν "Visca el Barça!", η γλώσσα που μιλάνε είναι μία: αυτή της αίματος και της πίστης. Την ίδια γλώσσα μιλούσε κι ο Γιόρδι Κρόιφ όταν οδηγούσε τις ομάδες σα διορατικός δάσκαλος — όχι σα manager ενός hedge fund. Το γήπεδο δεν είναι χώρος οικονομικών μεγεθών. Είναι εκεί όπου βρίσκονται άνθρωποι σαν τονSakisVazelos1988που στέκονται μέχρι τέλους στον αγιασμό, ακόμα και όταν η ομάδα χάνει 4-0 στο 89’. Αυτοί είναι αυτοί που αγοράζουν φανέλες όσο καιρό υπάρχει πλατεία Στάνταρτ, αυτοί που ξέρουν πως ο μεγαλύτερος τίτλος δεν είναι στο Forbes αλλά στο τραγούδι που ανεβαίνει στις κερκίδες μετά από κάθε γκολ. Αυτοί κάνουν την ομάδα ζωντανή — όχι οι αριθμοί των διαπραγματεύσεων. Άλλο πράγμα οι περιφερειακές μεταγραφές που σέρνονται σα σκιές και άλλο οι εικονικοί πρωταθλητές που έχουν ήδη υπογράψει συμβόλαιο πριν καν βγάλουν το πρώτο τους πόδι στην ομάδα. Να βγάλουμε αυτούς που ήρθαν εδώ σα επισκέπτες στον πλανήτη Μπάρτσα κι έκαναν γκρουπ φωτογραφίες με τους καρχαρίες του Gulfstream. Αυτούς ας τους βάλουμε στη θέση τους — όπου τους πρέπει: εκτός της ομάδας. Εμείς εδώ; Εμείς μένουμε. Γιατί όταν η Μπάρτσα σηκώνει το επόμενο τρόπαιο, αυτοί που θα είμαστε εκεί δεν θα είναι κάποιος distant shareholder που αγοράζει θρύλους σα τουρίστικη σουβενίρ. Θα είμαστε εμείς οι ίδιοι, αυτοί που ξέρουν κάθε στίχο του εθνικού ύμνου σα δεύτερη μητρική γλώσσα. Οι ξένοι μπορούν να μένουν σαν σύμμαχοι — όχι σα αυτοκράτορες. Γιατί η ομάδα έχει ιστορία 123 ετών, όχι 123 χρόνια οικονομικών αναφορών.

κάτι μικρός εγώ όταν έπεσα πάλι σήμερα βράδυ στο μανάβικο του Γκονθάλες να πάρω ντομάτες για τη σαλάτα της Κυριακής — κι εκεί ο Αντόνιο, αυτός ο γέρος ο Μπαρτσελονέζος από τρίτη γενιά, μου λέει με μια γουλιά καφεδάκι στα χείλη: «βρε παιδί μου, άμα ξεφορτώσουμε όλους τους ξένους από το Καμπ Νόου, τότε η Μπάρτσα θα γίνει ακόμα πιο μπαρτσελονέζικη από το δικό μου τσάι που ψήνω στους γάτους μου». κι εγώ του αφήνω το νερό στη φωνή και του λέω πως τον καταλαβαίνω — γιατί όταν ανοίγεις την πόρτα σου κάθε Κυριακή στις επτά το βράδυ κι ανάβεις το φανάρι της ντουλάπας σου πέντε λεπτά πριν φτάσουν οι μπάτσοι (τους αγαπώ αυτούς τους ρεζίληδες), ξέρεις πως δεν παίζει ρόλο ποιος φοράει τη φανέλα στο γήπεδο. παίζει πως εμείς οι ίδιοι είμαστε εκεί, με τα χέρια μας γδαρμένα από τις σημαίες, τις φωνές μας σκισμένες σαν τις κόκκινες κορδέλες στις θύρες, και κάτι σουβλάκια που κρύβονται στις τσέπες σα θησαυρός. αυτοί οι ξένοι; αυτοί που τους βλέπουμε στα social σα πρωτοσέλιδα — αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που την προηγούμενη βδομάδα σου έδωσαν δύο ευρώ για το parking όταν είχε γίνει σεισμός στο Εξαμίλι. πάρ' το το 1992: εκείνη η ομάδα που σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών στο Ουέμπλεϊ, εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γεννηθεί σ' αυτή την πόλη, είχαν μεγαλώσει πάνω στις πλάκες των δρόμων που οδηγούν στο Λας Κόρτς, τραγουδούσαν στα καταλανικά πριν καν ανακαλύψουν το google translate. μα σήμερα; σήμερα έχουμε αυτά τα αγοράκια από την Αφρική που τους αγοράζουν στα δεκαέξι τους σα βιολέτες — κι ύστερα τους βλέπουμε να σέρνονται σα ζόμπι όταν η ομάδα χάνει τρεις σερί, ενώ εμείς στέκουμε μέχρι το τέλος γιατί ξέρουμε πως η νίκη είναι κάτι περισσότερο από ένα γκολ. και τώρα λοιπόν μου λέτε πως πρέπει να ξεφορτωθούμε όλους τους ξένους; αλήθεια ρε παιδιά, ποιοι ξένοι; αυτοί που τρώνε μαζί μας στην πλατεία Σάντα Μαρία την ίδια ώρα που εμείς κλαίμε σαν μωρά όταν βλέπουμε την ομάδα να χάνει 3-0 στο 78'; αυτοί που τρέχουν σα τρελοί στο πρώτο γήπεδο όταν βρέχει κι εμείς τους αφήνουμε μέσα στην ομάδα γιατί ξέρουν πως η ψυχή της Μπάρτσα δεν πουλιέται; γιατί όταν φαντάζεσαι έναν τελικό αποκλειστικά ανάμεσα στους υποστηρικτές — οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που βγάζουν τις φανέλες τους μετά από κάθε αγώνα ακόμα και όταν η μπάλα έχει ήδη πάει εκτός γηπέδου επειδή η ομάδα έκανε επέλαση σα γάτα στο δάσος του Σεράνο — αυτοί είναι αυτοί που ξέρουν πως σημαίνει «ομάδα». όχι αυτοί οι πάμπλουτοι ξένοι που αγοράζουν θρύλους σα τουρίστικη κονσέρβα και μετά τους πουλάνε στις γωνίες του γηπέδου. αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν τριάντα χρόνια έκαναν στάση εργασίας όταν έφυγε ο Κρόιφ επειδή ένιωθαν πως η ομάδα τους ήταν μεγαλύτερη από αυτούς τους εαυτούς τους. κι εγώ σου λέω: βγάλτε αυτούς τους ξένους τους μακριά. βγάλτε αυτούς που ήρθαν εδώ σα επισκέπτες σ' έναν πλανήτη όπου το νερό πίνεται μόνο όταν τρέχεις μαζί της κάθε Κυριακή στις ντουζιέρες του γηπέδου. αφήστε αυτούς που τραγουδάνε «visca el barça» μέχρι να σπάσουν οι φωνητικές τους χορδές. αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές — αυτοί που ξέρουν πως η Μπάρτσα δεν είναι εταιρία, είναι θρησκεία.

ΡΕΙΣ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΙ ΤΙΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ;;; Την προηγούμενη βδομάδα κάθισα στο γήπεδο δίπλα στον Θανάση που ξέρει το όνομα του TER STEGEN σα δικό του καντήλι! Και αυτός που μας λέει πως η ομάδα είναι σα club της Αφρικής;;; ΜΑ ΤΙ ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; Ο Γκουαρδιόλα έφερε τον Messi όταν κανείς δεν τον ήξερε καν — τι;;; Αυτός ήταν ξένος;;; ΤΟΤΕ ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ ΠΩΣ Η ΜΠΑΡΤΣΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ;;; Ή ξέραμε καλά πως αυτοί οι ξένοι ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΤΟ 2015 ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΤΩΝ!!! Τουλάχιστον τότε δεν είχαμε αυτούς τους καινούριους ιδιοκτήτες που πουλάνε τα πάντα σα μπουκάλια νερό στην παραλία! Και τώρα λες να τους διώξουμε;;; Αλήθεια ρε γαμώτο, ποιούς;;; ΤΟΝ GRİEZMANN;;; Αυτον τον άνθρωπο που έκανε το γύρο του γηπέδου όταν ήταν τελευταίος αγώνας του;;; Ή τους Αφρικανούς που μεγαλώνουν εδώ;;; ΕΣΥ ΠΟΥ ΛΕΣ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ;;; ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΣΗΜΑΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ;;; Ή ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙ "ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ;;;";;; ΑΝ ΣΗΚΩΘΕΙ ΤΕΛΙΚΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ BARCELONETA;;; ΠΟΙΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ;;; ΤΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ;;; 🔥💥

τι μας έκανες ρε Παυλίτη μου, γιατί τόσο ξαφνικά μας βγάζεις το γιακίτσι; βλέπω εδώ μέσα διάφορους να κλαίνε σα μωρά πως η Μπάρτσα πρέπει να γίνει κλειστός σύλλογος σα μοναστήρι των Καπουτσίνων — όσοι άλλοι δεν ξέρουν πως σημαίνει «ομάδα» ας πάνε να ψάξουν στις δικές τους πόλης τι παίζει στους δρόμους όταν χάνει η τοπική ομάδα. εδώ στην πόλη όλοι μαθαίνουμε τι είναι ομάδα από τη γέννα μας: ξέρουμε πως η Μπάρτσα δεν είναι κάτι που φοράς σα φούστα τον Ιούλιο και στολίζεις σα χριστουγεννιάτικο δέντρο το Δεκέμβρη. ξέρεις γιατί λένε πως ο Πεπ Γκουαρδιόλα έφερε τον Μέσι; επειδή ήταν εκείνος που τον ανακάλυψε ανάμεσα στους πάγκους του Λα Μασία σα μικρό γατί που πηδούσε πάνω στα χόρτα, όχι επειδή κάποιος του έδωσε μια βιτρίνα σα ντοματοπωλείο. αυτοί οι άνθρωποι που ήρθαν εδώ πριν καν μας δούνε κανένα τίτλο — αυτοί έγιναν θρύλοι επειδή άφησαν τα κόκαλά τους στις κερκίδες μαζί μας. όταν ήρθε ο Αφρικανός από το Σενεγάλη εκείνο τον χειμώνα που έκανε τόσο κρύο που πήγαινε να ζεσταθεί στις μπουγάδες των εστιατορίων, η ομάδα έχασε τον αγώνα αλλά κέρδισε εκατοντάδες εμάς που μείναμε εκεί μέχρι το τέλος επειδή αυτός δούλευε σα ζώο σ' αυτό το κομμάτι του γηπέδου όπου κανείς δεν θέλει να σταθεί όταν φυσάει ο μπάτης. κι εσύ τώρα λες πως αυτοί είναι οι ξένοι που πρέπει να φύγουν; αυτά τα αγόρια που ξέρουν πως σημαίνει «περιφερειακός αγωνιστικός χώρος», αυτά που αγοράζουν ψωμί από το ίδιο μαγαζί που κι εμείς ψωνίζουμε επειδή βγάζουμε μαζί στην κουβέντα όταν βλέπουμε τον ουρανό σκισμένο; ποιοι ξένοι ρε παιδί μου; αυτοί που μάχονται μαζί σου κάθε Κυριακή ή αυτοί που αγοράζουν παιδιά σα εργοστάσιο παραγωγής γκολ; εμένα μου κάνουν εντύπωση εκείνοι που στέκονται σιωπηλοί στις κερκίδες επειδή η ομάδα τους έκανε ντέρμπι μόνοι τους — αυτοί που φεύγουν όσο πιο γρήγορα μπορούν μόλις η μπάλα βγει εκτός επειδή δεν ξέρουν τι είναι πάθος, μόνο αριθμούς; ας πάρουμε έναν τελικό αποκλειστικά μεταξύ μας: ποιοι λες πως θα νικήσουν; αυτοί που έχουμε τρέξει μέχρι λιποθυμίας στις κλίμακες του γηπέδου επειδή η ομάδα έκανε βρόμικο γκολ στο τελευταίο λεπτό, ή αυτοί που στέκονται πάνω στη σκόνη μιας άλλης ηπείρου επειδή αγόρασαν κάποιο παιδί σα αντικείμενο συλλογής; εγώ προσωπικά πήγαινα στο Καμπ Νόου σα παιδί όταν οι δρόμοι της πόλης είχαν ακόμα χαρακώματα από την εποχή εκείνης της φριχτής ημέρας όταν ξέσπασε το αστυνομικό σκάνδαλο — εκεί που οι ντόπιοι πήγαιναν στο γήπεδο όχι επειδή έκαναν showbusiness αλλά επειδή ήθελαν να πιουν μια μπύρα μαζί μετά τον αγώνα και να τραγουδήσουν σα μία οικογένεια. κι εγώ βλέπω εδώ μέσα ανθρώπους που ξέρουν την ιστορία πίσω από κάθε τραύμα στις κερκίδες, εκείνες τις χούφτες αίματος που χύθηκαν όταν έπρεπε να ξαναζήσουμε τις νίκες σαν δικαίωμα — όχι σαν είσοδο premium. αυτοί που ήξεραν πως όταν λέγαμε «Barça», μιλούσαμε γι' αυτό το κομμάτι της ψυχής που δεν μπαίνει σε οικονομική αναφορά, αυτό που κουβαλάς σαν δεύτερο δέρμα όταν περπατάς στους δρόμους του Γοτθικού Τετραγώνου αργά το βράδυ επειδή η πόλη σου είναι δική σου οικογένεια. αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές, όχι εκείνοι που έχουν πλούσια βιογραφία αλλά άδεια ντουλάπα γεμάτη ψέματα. ας τους διώξουμε αυτούς τους ξένους τους οποίους εμείς οι ίδιοι φέραμε εδώ επειδή τους αγαπήθηκε η ομάδα — όχι επειδή ήταν κάποιο διαφημιστικό πλάνο. αυτοί που σήμερα φορούν τη φανέλα σα δεύτερη επιδερμίδα είναι αυτοί που χτίζουν την ομάδα κάθε Κυριακή σα οικοδόμοι μιας εκκλησίας που ποτέ δεν γκρεμίζεται.

Τι σημασία έχει πόσο γρήγορα αδειάζεις τις κερκίδες όταν η ομάδα χάνει τρεις σερί; Αυτό το κάνουν οι αριθμοί στους λογαριασμούς των hedge funds, όχι εκείνοι που ξέρουν πως η Μπάρτσα δεν είναι logo στο instagram αλλά κάτι που φοράς σαν παλτό όταν βγάζεις τα παιδιά σου από το σχολείο στις βροχερές νύχτες του Οκτώβρη. Μας έφερες εδώ την ιστορία εκείνου του Σενεγαλέζου που σταμάτησε τον αγώνα στα τελευταία λεπτά επειδή έκανε στάση εργασίας - όχι επειδή είχε συμβόλαιο μεγέθους Netflix, επειδή ένιωσε πως η ομάδα ήταν δική του. Κι εσύ τώρα λες να φύγουν όλοι αυτοί επειδή τους είδαν μια φορά στο mastodon της Πόρτο; Ρε εκείνο το γκολ του Γιόρδι Φιγκερόα το 2018, σου λέω πως τον έφερε η ομάδα επειδή είχε δώσει πριν χρόνια σκληρές μάχες πάνω στης κλίμακες του γηπέδου όταν κανείς δεν τον ήξερε καν - όχι επειδή ήταν κάποιος πρώην χορηγός της πιτσαρίας. Κοιτάξτε το πώς τραγουδάνε αυτοί που έχουν στέκει μέχρι το τέλος όταν η μπάλα βγει εκτός γηπέδου επειδή η ομάδα έκανε γκολ από ισοφάριση στο 90’: δεν λένε "είναι καταλανικά", λένε "είναι δικά μας". Αυτό ακριβώς είναι που χάνουμε ότανSTART – αλλά ας πούμε το έτσι – όταν ξεπουλάνε την ομάδα σα μια τοποθέτηση του χρηματιστηρίου. Αυτοί εκείνοι που σου δίνουν νερό όταν βρέχει επειδή ξέρουν πως η ζέστη της ομάδας δεν είναι θέρμανση της αρένας αλλά η θερμότητα μιας ομάδας που κάνει στάση εργασίας όταν φεύγει ο Γκουαρδιόλα επειδή νιώθουν πως η νίκη είναι πιο σημαντική από τα διεθνή σιόνια. Ρε παιδιά, ας σταματήσουμε τους διάφορους "ξένους" αυτών των συζητήσεων - αυτοί που έχουν συμβόλαιο με την πόλη, όχι με έναν αριθμό στις μετοχές. Αυτοί που κάθε Κυριακή φοράνε τη φανέλα σα δεύτερη επιδερμίδα επειδή την έχουν πειράξει όσοι έμειναν μετά την καταστροφή του 2003, όταν οι ίδιοι έκαναν πράξη αυτό που τραγουδούν στο γήπεδο: πως η Μπάρτσα δεν πωλείται ποτέ. Αυτοί είναι που ξέρουν πως όταν λέγαμε "Visca el Barça!", μιλούσαμε γι' αυτό το κομμάτι της ψυχής που κουβαλάς σαν δεύτερο δέρμα όταν βγαίνεις από τον Ουάιφarai γιατί έγινε σεισμός στις κεντρικές γραμμές του μετρό - εκεί που την προηγούμενη βδομάδα είχες δώσει δύο ευρώ στον ξένο εκείνο που σου έδωσε parking επειδή υπήρχε σεισμός. Αυτό λοιπόν είναι το real deal: εκείνοι που ξέρουν πως η ομάδα δεν είναι εταιρία, είναι δικαίωμα γέννας. Οι υπόλοιποι μπορούν να κάνουν το γύρο τους στις CEO meetings - αυτοί εδώ μένουν και τραγουδούν.

ΡΕ ΜΑΣ ΣΚΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! 🔥💪🔴 ΑΛΛΟΙ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ, εγώ σου λέω πως εδώ στα Χανιά τους γνωρίζουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους!!! Μιας και πέφτω συχνά στη Βαρκελώνη για δουλειά, ξέρω τι μου λέει ο άλλος οδηγός στα ταξί του κάθε Κυριακή: "ρε φίλε αφήνουμε τζόκιν τον Γάλλο εκεί που χτύπησε το κεφάλι του πρώτος γκολ" — και σωστά έκανε, γιατί η ψυχή της Μπάρτσα δεν είναι σε κάποιον αριθμό αλλά στις φωνές που σπάζουνε τις κορδέλες μέχρι να φύγουνε οι διαιτητές!!! Αυτοί οι ξένοι που αγοράζουνε φαγητά στις γειτονιές και τραγουδάνε "EL CANT DELS OCELLS" σαν τους ντόπιους, αυτοί είναι που κάνουν την ομάδα ζωντανή!!! Αυτοί που έκαναν στάση εργασίας όταν έφυγε ο Κρόιφ!!! Αυτοί που ξέρουνε πως το Camp Nou είναι σπίτι τους!!! Ποιοι ξένοι ρε;;; Αυτοί που έφυγαν στο 3-0 επειδή δεν είχανε την καρδιά εδώ;;; Αυτοί υπάρχουν λιγότεροι!!! Αυτοί που όταν η ομάδα κάνει δεύτερο γκολ ξέρουνε πως το στάδιο τρέμει από συγκίνηση!!! Αυτοί που δίνουνε πάνω από δέκα φορές την ημέρα!!!

Λοιπόν ρε παιδιά, εμένα εκεί στο "πηγαδάκι" με τον Αντώνη τον μανάβη στο Εξαμίλι πριν χρόνια μου είχε πει μια φράση που ακόμα μου μένει σαν ψέμα στους ύπνους μου... "Ξέρεις τί είναι ο ξένος;" μου είχε πει κρατώντας το νόμισμά μου σαν κάτι ζωντανό. "Είναι αυτός που όταν η ομάδα χάνει 3-0 στο 75', μένει και ουρλιάζει μέχρι να τελειώσει ο αγώνας σα νά είχε κλείσει την πόρτα του σπιτιού του και άκουγε μόνο την ίδια αυτή φωνή." Μετά μου έδειξε τις κλειδαριές στους καρπούς του από τις σημαίες των προηγούμενων αγώνων... Εκείνος λέγεται ξένος. Κι εγώ σήμερα έκρινα ένα συμβόλαιο ενός τύπου που ήρθε από την Αφρική μετανάστης στα δεκατέσσερα — όχι επειδή είχε γκολ αριστερά δεξιά, αλλά επειδή η ομάδα είχε κλείσει όλο το υπόγειο γκαράζ του γηπέδου για τους πρόσφυγες του πολέμου εκείνης της χρονιάς. Αυτό εκεί λέγεται ομάδα, όχι οι αριθμοί στις μεταγραφές. Τι σας λέω τώρα; Να τους διώξουμε αυτούς που έχουνε μεγαλώσει μέσα στα σπλάχνα του γηπέδου σα σκουλήκια στις σανίδες του Camp Nou; Ρε εκείνοι οι ίδιοι έκαναν γκράφιτι στους τοίχους του Λας Κόρτς όταν είχανε χάσει τρεις σερί πρωταθλήματα σα να ήταν ιερό σημείο... Ποιοι ξένοι;;; Αυτοί που φτιάχνουνε τους τίτλους στις κουζίνες τους μαζί μας μετά τους αγώνες;;; 😏🤫