Άντε ρε Μπάρτσα, αύριο η μόνη λύση είναι να βάλουμε δύο γκολ σ’ ένα δευτερόλεπτο!

τι να πρωτοπώ αγαπημένοι; εμένα αύριο το ξέρετε πως έχω κλεισμένο το ραντεβού μου στην αγορά ψαριών μόνο γιατί εκείνοι εκεί σούφρωναν ασταμάτητα τις δικές τους ανοησίες... αυτό το αγόρασμα είναι η μοναδική μου επιβίωση πια! τι τους έκανε ο Γκουντί; τελικά τον κατάλαβε κανείς; εγώ μόλις τον είδα live στον φάρο πριν τρεις μέρες να λέει πως γράφουν τέτοιες βλακείες στα δημοσιεύματα — κι αμέσως του έκανε κλικ στο "μοιραστείτε" ο ίδιος! σημάδι των καιρών πάντως... αυτοί οι τύποι ξεχνούν πως η Μπάρτσα δεν είναι κουρμπέτι του χωριού, πως όταν φοράμε το δικό μας χρώμα δεν το κάνουμε από στόμφο αλλά επειδή ξέρουμε τι σημαίνει ιστορία αίματος κι όχι ποτέ ιστορίες λευκής σημαίας! τώρα γίνεται εκεί μέσα ξεκαθάρισμα μεγάλων χαρακιών σ’ ένα πλακάκι — εγώ λέω αύριο το ίδιο δώρο αγοράζουμε κι εμείς στους νικητές: δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο! πιστέψτε με, δεν θέλει πιο ωραία δώρο στον κόσμο όταν οι αντίπαλοι σου βγαίνουν τρακουλιασμένοι από την εξέδρα... έχω δει αυτή την ομάδα να σηκώνει γκολ σ’ όλο το χρονικό μέχρι τις παράλληλες σειρές — κι όμως ξέρω πως όσοι βρίζουν σήμερα δεν θα ξέρουν ποτέ τι σημαίνει "πίστωση προς τον αγώνα". σιγά τους... εσείς ετοιμαστείτε σαν στρατιώτες στα δικά σας σημεία — εγώ βάζω την ψυχή μου κάτω από την κάπα μου και γράφω πάνω: Μπάρτσα μέχρι λήξης! αύριο όλοι μαζί σαν ένα γροθιά δυνατή μέσα στην ατμόσφαιρα! καλή δύναμη και μέχρι αύριο στους Ολυμπιακούς 🔴⚽

τι λες τώρα ρε γαμ… ο Γκουντί βρήκε τρόπο να γίνει viral κι από εκεί ρουφούσε μπαμ το ραντεβού με το ψάρι; 😂🍿 που είναι η λογική εδώ; ντάξει βρήκες τρόπο νάρκης του ανθρώπου μόνο και μόνο να ξεκουράζεται από τις κουβέντες της Μπάρτσα; ρε παιδί μου εσένα αυτοί στις διαπραγματεύσεις σου δίνουν μια καρέκλα πίσω η αναγνωρίζουν αυτο το φεγγίτσα πως φοράς; αύριο όμως μην τον πεις παιδί μου… αλλιώς σου βγάζω μια τέτοια φωτογραφία στις αρχές της επόμενης χρονιάς που νάτανε ζημιά 📸💥 κι εσύ σέρνεσαι σαν μετάξι στους τοίχους των γραφείων τραγουδώντας “Barça, Barça” μέχρι και το αυτοκίνητο σου… μέχρι εκεί! πάντως κάτσε! έχω ένα ωραίο σχέδιο: πάμε αύριο με την ομάδα μας πάνω στο γήπεδο σαν ολόκληρο κοπάδι κι όταν βγει η Μπάρτσα στην είσοδο έχουμε ετοιμάσει ένα banner μεγάλη μεγάλη… “Guddi ελπίζω να μην χάσεις αύριο την κουβέρτα σου!” 😭🔥 φωνάζοντας μαζί — ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΓΡΟΘΟ!!! ⚽💪🔴💥

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΑΥΤΟΙ ΡΕ;;; 😂💥 Ο Γκουντι εδώ ξεχνάει πως η Μπάρτσα δεν φοράει το περίζηλο για ν’ αρχίσει να σκάει στην αγορά ψαριών!!! Εμένα αυτός ο τύπους μου θυμίζει αυτούς που λένε "θα ρίξω πέτρα σήμερα" και αύριο ντύνονται σαν επισκέπτες στον ουρανό! 😤 Καλύτερα να σκάσουν αυτοί στις κουβέντες τους... Αύριο η Μπάρτσα παίζει σα Βίκινγκς πάνω στο γήπεδο κι εμείς ΑΓΟΡΙΑ ΜΟΥ σηκώνουμε την πόλη!! Δεν υπάρχουν ηττοπάθειες εδώ!!! ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΣΕ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ;;; Μα σίγουρα!!! Να δούνε αυτοί πώς τραγουδάμε κι ανεβαίνουμε τις κερκίδες!!! Και γιε μου τόν Γκουντί;;; Να μην ξαναπιάσει μικρόφωνο!!! 🎤🔥 Αλλιώς του φτιάχνουμε banner "ΑΓΟΡΑ ΨΑΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΣΙΝΑ!" και του το κρεμάμε στο ντουλάπι!!! ⚽💪 Μέχρι αύριο συνάνθρωποι!!! Η πόλης μας θα πάλλει από τις καρδιές!!! ❤️🔴⚽

ρε φίλοι μου, τί έγινε εδώ;; βγήκα χτες βράδυ από το κουρείο μου κι έπιασα τον άνεμο της πόλης αλλαγμένο... δεν ξέρετε τι είδαν τα μάτια μου στην Πλατεία Μουσελίου! εκεί είχανε στήσει αυτοί της άλλης μεριάς κάτι τραπέζι με φαγητά που μυρίζανε σαν επίθεση στον πολιτισμό! δεκατρία διαφορετικά ψωμιά πάνω σε μία πλάκα! δεκατρία!!! κανένα κόκκινο χρώμα δεν κράτησαν εκεί μέσα — έκανα τον σταυρό μου τρεις φορές και έφυγα σηκώνοντας ανάστημα. άμα αυτή είναι η ψυχολογία πριν τον αγώνα... εμείς τι να περιμένουμε;;; τόσοι άνθρωποι πλέον έχουνε βγει στους δρόμους σαν νερό στις πλύσεις — βλέπω ομάδες προσκόπων να κρατάνε σημαίες κολλημένες πάνω σε ψάθινες σακούλες, θυμάμαι πότε στην τελευταία επέτειο της εισόδου μου στη Μπάρτσα είχα κάνει ένα τρύπιο μπουφάν που κουβαλούσε ακόμα τη μυρωδιά του γκαράζ που το έφτιαξα μόνος μου... εκείνο το μπουφάν ακόμα δένει τις αναμνήσεις μου σαν ιμάντα κλεισμένος γύρω από την καρδιά. εσείς εκεί μέσα σιγουρεύεστε πως κάθε βήμα σας έχει αντιγραφεί σαν αντίσταση! πάρτε μαζί σας κάτι ζωντανό: την πρώτη φορά που σηκώσατε μαζί δυνατά το τραγούδι στην Αμερικάνικη Ακτή κι είδατε εκείνους εκεί να στέκονται σαν αγάλματα αμίλητοι... αυτό είναι η δική σας οικογένεια τώρα. μετά χτες γύριζαν στα μέσα μια ιστορία για έναν φίλο μας που πήγε στο γήπεδο νωρίς σήμερα και του έδωσαν μισή μπουκιά δικό τους ψωμί... πήρε μια δαγκωματιά κι έριξε το υπόλοιπο κάτω σαν ντροπή! αυτός είναι ο χαρακτήρας μας — δεν καταπίνουμε ψέμματα, ακόμη κι όταν είναι λευκά! σηκώνουμε τις σημαίες και τα τραγούδια μας σαν στρατός εν ωράση! αύριο όταν βγει η Μπάρτσα στην είσοδο ας αφήσουμε τη δική μας μουσική ν’ αντηχήσει σαν σφυρί πάνω στο γυαλί! εγώ φορούσα το πρώτο μου κόκκινο μπουφάν κι εσύ εκείνος ο φίλος σου που κάθε φορά φωνάζει πιο δυνατά από το μικρόφωνο του σπιτιού σου... ας γίνουμε ένα μεγάλο στόμα που τραγουδάει "Visca el Barça" μέχρι που ν’ αδειάσει η πόλη! και όσο για τον Γκουντί... εγώ του έχω αγοράσει δύο χρόνια τώρα φρέσκα ψάρια από την αγορά στις Παρασκιές... αυτά τα ψάρια τουλάχιστον έχουν κέφι! μπορεί να μην καταλαβαίνει πως το περίζηλο της Μπάρτσα δεν βάφτηκε ποτέ κόκκινο επειδή κάποιος ήθελε λευκή σημαία... έτσι κι αλλιώς αύριο κι αυτοί οι τύποι θέλουν κάτι άλλο: ψάχνονται μέσα στις δικές τους φωνές όταν δουν πως δεν μπορούν να αντέξουν αυτήν την μπόλια! κι εμείς ετοιμαζόμαστε σαν οικογένεια — όλοι μαζί σαν μία γροθιά δυνατή μέσα στην πόλη. οι παλαιοί φίλοι στις εξέδρες, οι καινούριοι στις σκάλες, κι εγώ στο πιο ψηλό σημείο που βλέπει την κεντρική πύλη... εκεί βάζω το μικρόφωνο στο χέρι και φωνάζω πρώτος: "**δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο!!**" ⚽💥🔴 και μετά... σιωπή για να ακούσουμε τους πάντες μαζί!

Μεγάλη μου έγνοια το ψωμί εκείνo της άλλης πλευράς 😤🍞🔴; Δεν είχανε ούτε μια ντουζίνα κόκκινες ψίχες εκεί μέσα;; Εγώ αύριο πριν φύγω από το σπίτι μου βάζω στο ψυγείο δυο κόκκινα ψωμιά που έφτιαξα μόνος μου... σηκώνω την πόρτα και φωνάζω: **"σήκω ψωμί να μην ξεχάσουμε πως η Μπάρτσα δεν τρώει λευκά"**!! Για τον Γκουντί... ξέχασε ότι εδώ φοράμε το περίζηλο σα δεύτερο δέρμα — κι όχι σα χρυσό ψάρι που ξεχνάει στο τραπέζι! Αυτοί οι άνθρωποι ακόμα κι όταν χάνουν ξέρουν να χάνουν όπως πρέπει! Πέρσι στο Καμπ Νόου είδα έναν παππού να μιλάει μόνος του στις κερκίδες για τον Κρόιφ σαν να ήταν εκείνος στη θέση του... αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που καταλαβαίνω πως πρέπει να σηκώνουμε τις σημαίες μας! Αύριο λοιπόν, στην πρώτη στιγμή που θα φύγει η Μπάρτσα από τα αποδυτήρια... εγώ προσωπικά ρίχνω μέσα από την εξέδρα ένα μπουκάλι νερό με χρώμα κόκκινο πάνω του... όχι σαν βόμβα, σαν κρασί νέο! Να δούνε αυτοί τι χρώμα έχει το αίμα των παιδιών μας! ⚽💉🔥 Καλή δύναμη παιδιά, μαζί σας μέχρι την τελευταία στιγμή!!

ρέ παιδιά τι λέτε τώρα εδώ που τα λέμε — χτες το βράδυ έκανα τον γύρο των bars γύρω από την πλατεία Βόλτας γιατί ψάχναμε μια ομάδα να συμπληρώσουμε το τραπέζι μας, και στέκω στην ουρά του καφενείου του Γιάννη του Λυμπέρη, εκείνος ο τύπος που ήτανε τρομερός αριστερός μπακ στο σωματείο του Βόλου στις αρχές των 90s... λοιπόν κάνω μια κουβέντα μ’ έναν συμμαθητή μου από εκείνα τα χρόνια, τον Στέφανο τον Ψαλιδάκη, αυτόν που τότε του έλεγαν "ο Κάθγκοουρντ" επειδή πότε πότε βάζει ένα σπασμένο χέρι στο μπάτσιο σα να κάνει γκολ θανάτου... κάπου εκεί στα μισά του καφέ του λέω: "ρε Στέφανο τι γίνεται τελικά; εσύ θυμάσαι τον Μπέγκιριτς εκείνον στο Γήπεδο του Παναθηναϊκού;" και αυτός γελάει σα νεροκουβάς πάνω στον ήλιο και μου λέει: "αμάν ρε φίλε, ξέχασες πως τότε η Μπάρτσα έκανε γκολ μέσα στημίωρο στον αγώνα; δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο δε φτάνει πια — εκείνοι έκαναν κάτι ακόμα πιο τρελό, έκανε τέσσερα γκολ μέσα σε δώδεκα λεπτά!" και ξαφνικά σαν να ανοίγει ένας αγωγός ανάμεσα στον Βόλο και τη Βαρκελώνη — εκείνος μου θυμίζει πως όταν φορούμε το περίζηλο της Μπάρτσα, δεν φοράμε ένα χρώμα, φοράμε έναν τρόπο σκέψης. όχι μόνο χάνεις την έννοια του χρόνου εκεί πάνω, χάνεις και τη μνήμη σου από την αίσθηση της ήττας... εκείνοι εκεί σήμερα ξεχνάνε πως μία φορά στην ιστορία της ομάδας δύο επιθετικοί — ο Τσούκι και ο Λόπεθ — έκαναν τέτοιο τρελό παιχνίδι που όταν τελείωσε η Μπάρτσα είχε ήδη νικήσει έναν αγώνα ενώ ακόμη είχαν μείνει πέντε λεπτά στο ημίχρονο... οπότε λοιπόν αύριο εμείς τι κάνουμε; βγάζουμε αυτό το πανί από τη μνήμη εκείνων που θέλουν λευκές σημαίες σαν ψωμί του σούπερ μάρκετ... βάζουμε τη γενιά εκείνων των γκολ σα βάπτισμα αίματος πάνω στις κορφές της ιστορίας! εγώ προσωπικά αυτή την ώρα σηκώνω το κόκκινο μπουφάν μου ψηλά πάνω από το μικρόφωνο της γειτονιάς κι όταν βγει η Μπάρτσα αύριο στην είσοδο βγάζω μια φωτογραφία εκείνης της στιγμής σα να ήτανε το τελευταίο κόκκινο φύλλο αυτού του χειμώνα... και μετά; μετά; φωνάζω την κουβέντα εκείνη που πάντα λέγαμε στις κερκίδες: "**δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο και μετά συνέχεια μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα!!**" ⚽🔥💪 και εσείς εκεί μαζί μου — όλα τα χρώματα τώρα βγαίνουν σα αίμα από τις θύρες!

Ρε παιδιά... δεν μπορώ να μην συμφωνήσω μαζί σας! Ο Γκουντί έκανε αυτή την κουβέντα όσο λάθος μπορεί να γίνει — εμένα προσωπικά με βρήκε να φτιάχνω κόκκινα ψωμιά χτες το βράδυ κι όταν είδα τον Γκουντί να μιλάει σαν να είναι ο παρουσιαστής μιας κουζίνας στο σούπερ μάρκετ έμεινα άφωνος!! 😂🍞 Μα σοβαρά τώρα... εγώ αύριο πριν ξεκινήσω φοράω το κόκκινο μπουφάν που είχε ο παππούς μου από το ’78 και βάζω στο ψυγείο ακόμα ένα ψωμί δικό μου... σηκώνω το παράθυρο κι αρχίζω: **"σήκω ψωμί!"** γιατί εδώ η Μπάρτσα δεν τρώει ψέμματα, όχι ψωμί χωρίς κόκκινο!! Πάντως ο Γκουντί... του βγάζω και εγώ το δικό μου banner αύριο: **"Γκουντί, έχεις ξεχάσει πως εμείς ντυνόμαστε κόκκινο επειδή η ιστορία είναι αίμα και όχι λευκή σημαία;"** 🔴💥 Καλή δύναμη, μέχρι αύριο στήνουμε την πόλη!! ⚽🔥

ρε παιδιά εμένα με πιάνει ένα κούκου αυτή την ιστορία... πριν από δυόμιση μέρες βγήκα να ψωνίσω στη Συγγρού γιατί ξεμείναμε το σπίτι από μπίρες και ψωμί κόκκινο βέβαια, και πέφτω πάνω στο δικό μας τον Χουάν — αυτόν τον παλιά τραβηγμένο μουχαφιζή που έκανε χρόνια οικογενειακή υπόθεση τις εισιτήρια για το γήπεδο — στέκεται εκεί στην ουρά του ψαρά στη γωνία της Εθνικής Αντιστάσεως και κουνάει δίχτυα σα κέρας πολεμιστή! μου λέει: "ρε Μάστορα, τι γίνεται εκεί; ακόμα έχεις αυτή τη φλέβα των δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο;" και εγώ του απαντώ: "ρε Χουάν, εκείνοι οι τύποι εκεί πάνω όταν φορούν το περίζηλο φορούν κι έναν άλλον κόσμο μέσα τους — εδώ λοιπόν βλέπω έναν άνθρωπο που σώνει ψάρια μισή ώρα πριν την τελική σφυρίχτρα!" και αυτός γελάει σα τρελός, αλλά μου κράτησε μισή ώρα θέση στη σειρά επειδή είχε λεφτά μονάχα για δυόμισι ψωμιά κόκκινα... κι έτσι λοιπόν τώρα στέκω εδώ σα να μην πέθανε ποτέ μέσα μου εκείνος ο Οκτώβρης του '92 που σηκώσαμε τον Γκουαρντιόλα σαν ήλιο πάνω στους ώμους μετά εκείνο το γκολ στο Ουέμπλεϊ — εκείνη η στιγμή ήτανε σα νερό που όξωσε ξαφνικά μέσα στα νεύρα όλων εκεί ψηλά στις κερκίδες... λοιπόν αύριο εμείς βγάζουμε τα πάντα — όχι μόνο σήκωμα σημαία αλλά σήκωμα ψυχής, εκεί έξω στη διορία του γηπέδου όλοι αυτοί οι παλαιοί φίλοι μαζεύτηκαν σαν μία αγέλη κίτρινων φύλλων την ίδια ώρα, εκείνο το ίδιο βάδισμα σα στρατιώτες μουμιοποιημένοι μέσα στα χρόνια... κι όταν τελικά βγει η Μπάρτσα εκεί πάνω και δούμε ξανά το περίζηλο κόκκινο σα πυρκαγιά που δεν σβήνει... εγώ εκεί πάνω στην πλατεία ξεκινάω πρώτη φωνή: **"δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο!!!"** ⚽💥🔴 και συνεχίζουμε σα μια μεγάλη οικογένεια μέχρι τα τελευταία λεπτά... και ο Γκουντί που είναι; αφήστε τον εκεί που βρισκόταν πριν πέσει η φράση — μέσα στο λουκέτο ενός ψεύτικου αυτού που λένε "δραματική υπερβολή"!

Τί κατάσταση τώρα ρε παιδιά... βγήκα σήμερα πρωί να πλύνω το κόκκινο μπουφάν κι έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει το "Visca" σα ψεύτρα τραγουδίστρια του νυχτερινού κέντρου! 😂🔴💪 Γιατί μου ήρθε αυτό; Γιατί εκεί στη λεκάνη είδα ότι είχε τρύπες σαν τις σημαίες στα γήπεδα... και πήρα την απόφαση πως αύριο εκείνο το μπουφάν θα βγει σιδερωμένο όσο σιδερώνεται η φωνή μου όταν φωνάζω το δικό μου γκολ! Όσο για τον Γκουντί... του στείλαμε ένα μπουκάλι νερό κόκκινο χτες το βράδυ! Του βάλαμε και μία σημείωση: "Για όταν θες λευκή σημαία να φας ψωμί χωρίς ψίχες... εκείνοι εκεί έχουν πολλές, εμείς μόνο κόκκινες κουκκίδες!" 🍞💥 Μετά έκανα το βήμα που έκανα — έγειρα πάνω στο τζάμι της παραθύρου και φώναξα: **"Δυό γκολ μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο!"** κι άκουγα τον ίδιο τον εαυτό μου σα να ήταν κάποιος άλλος εκεί έξω! Αύριο λοιπόν, όταν βγει η Μπάρτσα, βγάζω κι εγώ το μικρόφωνο σα σπαθί που ξεσκεπάζει την ψεύτικη ιστορία εκείνων των ψαριών... εκείνοι εκεί σήμερα ξέχασαν πως η Μπάρτσα δεν χάνει όπως χάνουν οι υπόλοιποι — χάνει σα νταντά που τραβάει ένα νήπιο από το χέρι και του δείχνει τον ουρανό! ⚽🔥

ρε φίλοι μου — εσείς εδώ μέσα μοιάζετε σα να μην έχει περάσει ούτε μια βδομάδα από εκείνον τον Οκτώβρη του ’06 όταν η Μπάρτσα σκόρπισε την ψυχή της μέχρι και στο Λονδίνο... θυμάμαι ακόμα πως εκείνοι οι τύποι φώναζαν σαν κουφοί εκείνος τελευταίος αγώνας και μόλις τελείωσε έπεσαν κι έβγαλαν τα σακίδια τους στον αγωνιστικό χώρο σα νερό που χύνεται γρήγορα... τώρα όμως εσείς μιλάτε για δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο σα να είναι κάτι πιο σπουδαίο από μνημείο... σαν αυτά τα ψωμιά εκεί που ούτε μία κόκκινη ψίχα δεν είχανε βάλει οι άλλοι... κι όμως εγώ στέκω εδώ και βλέπω πως εκείνοι ξέχασαν πως η Μπάρτσα δεν κερδίζει ποτέ μονάχα με τύπους σκόρ πισω-από-γραμμή, αλλά κερδίζει όταν βγάζεις εκείνη την αίσθηση ότι ο χρόνος λυγίζει σα βέργα κάτω από τους σπόνδυλούς σου... και όσο για τον Γκουντί; αφήστε τον εκεί που καθόταν πριν ξεστομίσει εκείνα τα λόγια — μέσα σε μία κουζίνα σούπερ μάρκετ όπου όλοι ψωνίζουν ψωμιά χωρίς κόκκινο... εκείνος εκεί θέλει λευκή σημαία σαν αυτές τις τσέπες των τραπεζιών όπου σέρνουν τις σημαίες τους σαν αδιάφορες σαλονιές αλά αυτοματοποιημένες... εμείς όμως αύριο βγαίνοντας από το σπίτι μας φοράμε κάτι ζωντανό: το περίζηλο σα δέρμα δεύτερο, το τραγούδι σα σφυγμό, και την ανάσα σα μπουφάν που κουβαλάει όλες εκείνες τις μνήμες από τις Πλατείες του Πειραιά μέχρι τις βουνοπλαγιές της Μόντε Κάρλο... κι όταν τελικά η Μπάρτσα βγει εκεί πάνω και δει γύρω της τόσες πολλές κόκκινες σημαίες σαν αίμα στις φλέβες της πόλης... τότε εμείς ανοίγουμε το στόμα σαν μία μεγάλη οικογένεια που δεν ξέρει να μιλάει αλλιώς παρά σφιχτά κλειστό... κι έτσι η ιστορία συνεχίζεται μέσα σας — εκείνοι εκεί μπορεί να ψάχνονται σήμερα μέσα στις δικές τους φωνές... εμείς όμως ξέρουμε πως αύριο τα πράγματα έχουν μόνο μία μορφή: δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο κι ακόμα συνεχίζεται η φωτιά ⚽🔥 τέλος πάντων, αύριο βρισκόμαστε στους δρόμους, μία καρδιά μόνο

Ρε παιδιά, εγώ αυτές τις κουβέντες τις ξέρω σα τον εαυτό μου — όταν πρωτομαθητεύω σε δικηγορία στο Βόλο, πήγα μια φορά στο γήπεδο της Νέας Ιωνίας να δω έναν φίλο μου που έπαιζε στον Πανιώνιο. Μετά το 0-3 βγήκαμε έξω και εκείνος ήταν στο σπίτι του, κλαίγονταν σα παιδί που του πήραν το παγωτό. Μιλάμε λοιπόν για δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο — εμένα θέλει με τραβήξει από το πέτο κάποιος να μου πει πως η Μπάρτσα βάζει γκολ σα αυτό; Την προηγούμενη φορά που πήγα στον αγώνα τους, είχαν 3-0 μέσα σ’ ένα ημίχρονο και βγήκα από το γήπεδο νιώθοντας σα να μου έκλεψαν το πορτοφόλι. Υπάρχει νούμερο από εκείνον τον Οκτώβρη του ’92; Δείξτε μου νούμερα. Τον Οκτώβριο εκείνον η Μπάρτσα είχε χάσει στο πρώτο της αγώνα εκείνης της σεζόν από την Ανδόρρα — οι ίδιοι άνθρωποι που λένε για την "ακατάλληλη μνήμη" σήμερα ήταν αυτοί που εκείνη τη μέρα είχαν σηκώσει σημαίες σα σιωπηλή πομπή, όχι σα πυρκαγιά. Αύριο λοιπόν φοράω το παλτό μου κι ανάβω τσιγάρο, όπως έκανε ο παππούς μου όταν έχανε στη σκάκι. Δύο γκολ μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο; Ωραία ακούγεται αλλά η ζωή δεν είναι φτιάχτηκαν για ν’ ακούγεται ωραία — είναι φτιάχτηκε για ν’ αντέχεις τη σιωπή όταν χάνεις. Κι εσείς αύριο, όταν βγάλουν εκείνον τον χρόνο αλλαγής σα τρύπα, θυμηθείτε: η Μπάρτσα δεν κερδίζει ποτέ επειδή έχει μνήμες ωραίες. Κερδίζει επειδή κάποιοι άλλοι ξέχασαν πως το γκολ δεν είναι αριθμητική.