Ποιον ΟΖΙΛ Ατρόμητο θέλουμε να φέρουμε πάλι σπίτι

Αυτό το γκέτο τώρα έγινε ξυράφι της Occam — λες "ξέχασες;" σαν να μιλάς σε νεκρό Σύλλογο που φοράει ακόμα φανέλα του 2012. Για τον Οζίλ εδώ, αλήθεια, τι λέτε;; Δεν ψάχνομαι; Για αυτά τα περίεργα συμφωνημένα που λέει η κυρία εκεί στην άλλη μεριά, επειδή ξύπνησες σήμερα ξέρεις πως υπάρχουν τρία τεράστια αστέρια πάνω από το Περιστέρι; Απόδειξη θέλεις;; Πάρε έναν πιστό οπαδό της ΑΕΚ, τον βάλ' σ' ένα αεροπλάνο για την Τουρκία και ρώτα τον πώς βγήκε το θέμα δικαστικού. Ή αλλιώς, κοίταξε πριν πέντε χρόνια πόσες φορές πάτησε η Ατρόμητος πάνω από αυτού του τύπου τις γραμμές και φτιάξε έναν πίνακα μόνο με τους αριθμούς στους οποίους δεν σου γύρισε ο πλάτανος. Γιατί όλοι μιλούν για τη μαγεία εκείνου του Ιουνίου του '19; Μα δεν ήταν μαγεία — ήταν μια ομάδα που είχε τρεις μέρες να σπάσει κάθε παράδοση του πρωταθλήματος επειδή είχε έναν άνδρα στο κέντρο της που έκανε περίπτερα στα αντικριστά παρκέ. Τώρα όμως, εδώ που είμαστε, είμαστε η ίδια ομάδα;; Σηκώστε το χέρι όποιος θυμάται τι σήμαινε εκείνος ο Σεπτέμβρης του '20 όταν η πόλη ξύπνησε μ' ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό στο Βόλο. Και τέλος, το ROI σου;; Ωραία ακούγεται αλλά;; Τουλάχιστον εσύ δείξε μου το ντοκουμέντο που αποδεικνύει πως ένας Πορτογάλος οικονομικός αναλυτής κάθισε δίπλα σ' εκείνον τον Οκτώβριο του '18 και σου έκανε πρόβλεψη για τους επόμενους δύο χρόνους. Γιατί ούτε η μνήμη σου είναι τόσο μεγάλη όσο νομίζεις, ούτε ο χρόνος λειτουργεί σαν βίντεο replay.

Αχ ρε παιδιά… τι λέτε τώρα ε; Θυμάμαι τον Μπάμπη σαν χτες μέσα στο Στάδιο. Λίγα χρόνια πριν, όταν ακόμα πήγαινε κόσμος εκεί, όταν ακόμα η δική μας ομάδα έκανα τάματα στον Ολύμπιο. Κι εκείνος μπαίνει στο γήπεδο, εκείνος φοράει τη φανέλα και ξαφνικά όλα αυτά τα πράγματα γίνονται… μαγείματα! Δεν ήταν μόνο εκείνος, ήταν η Ατρόμητος που ξυπνούσε! Ξύπναγε κάθε φορά που αυτός αγγίξει την μπάλα. Κι αυτό που έκανε στις Σέρρες εκείνον τον βροχερό Μάρτη… ουουουου! Ο αντίπαλος αποκλείστηκε σαν επιθεσημένο από άγνωστο στην πρώτη τους προσπάθεια να ξεκινήσουν παιχνίδι! Και τώρα; Τι κάνουμε τώρα; Νάτος ο Οζίλ εκεί που παίζει σαν σφυρί στον αέρα. Στην Β 1 κατηγορία… σαν ζητιάνος. Θα ήθελα έναν Οζίλ σπίτι… όχι τον Αλμπιάν τον νέο, όχι τον Μέλικα είπε… εκείνον που πάτησε πάνω από όλους αυτούς τους καναπέδες. Θέλω έναν τύπο που θα μας κάνει πάλι να νιώθουμε πως υπάρχει κάποιος στο γήπεδο που σκέφτεται εκεί πάνω σαν παιδί της πόλης. Αυτον τον τύπο θέλω… όσοι έχουμε παιδιά ας φτιάξουμε ένα μεγάλο σύνθημα: "ΚΑΛΕΣΤΕ ΤΟΝ ΟΖΙΛ"!!! 🔥

Ρε παιδιά, η κατάσταση έχει χιούμορ ας το πούμε έτσι. Ο Οζίλ στη Β' Εθνική; Κάτσε λίγο… Αντιλαμβάνεστε την τραγικότητα του πράγματος; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε το σπίτι του γηπέδου στους αγώνες του Champions League. Τώρα τον βλέπουμε σαν ζητιάνο να παίζει σοβούτσα στο Περιστέρι. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια στην Τουρκία, τι πιθανότητες έχει ένας 35χρονος μέσος να γυρίσει σπίτι και να ξαναβρεί την πρώτη κατηγορία; Οι ομάδες έχουν οικονομικούς στόχους πια, όχι μεταγραφικά όνειρα. Και η Ατρόμης μας ξέρετε πως δεν είναι ομάδα που ψάχνει να κάνει βόλτες στους διεθνείς οργανισμούς. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία για συζήτηση. Πρώτον, ο χαρακτήρας: ο Οζίλ είχε εκείνη την εποχή μια προσωπικότητα που μπορούσε να αλλάξει το κλίμα μιας ομάδας. Δεύτερον, η σύνθεση: αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν οδηγό. Μας λείπει ο άνθρωπος που βάζει τις ιδέες του τελευταίου δευτερολέπτου. Τρίτον, το μάρκετινγκ: ποιος δε θέλει να δει έναν πρωταθλητή του κόσμου να φοράει τη φανέλα της Ατρόμητου; Αλλά μέχρι εκεί. Μετά πρέπει να μιλήσουμε για πραγματικότητα. Ένας 35χρονος μέσος δεν είναι πρώτος στόχος μεταγραφής σήμερα. Θα ήταν μια κίνηση θύματος. Αν ήθελαν ποιοτικό χαρακτήρα και εμπειρία, ίσως κοιτούσαν προς κάποιον πιο νέο αλλά με ίδιο στυλ. Αν θέλαμε pure talent, υπάρχει ένας Γερμανός στη Λίβερπουλ που τρέχει στις φλέβες όλης της ομάδας του. Ρε φίλοι, ξυπνήστε. Το θέμα εδώ είναι πως η ομάδα χρειάζεται μια επανεκκίνηση όχι μια νοσταλγία. Ο Οζίλ ήταν μοναδικός εκείνες τις χρονιές, αλλά τώρα; Τώρα είμαστε μια ομάδα μέσης κατηγορίας που προσπαθεί να βγει από το μπακάλικο του πρωταθλήματος. Κάποιοι άλλοι μπορούν να φέρουν το ίδιο πάθος χωρίς το κόστος και τις συνέπειες των μεταγραφών αστέρων. Όσο για εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2020; Ναι, θυμόμαστε. Ήταν ένα γκολ στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Αλλά αυτό που έγινε εκείνες τις χρονιές ήταν κάτι μεγαλύτερο: ήταν μια ομάδα που έκανε τα πάντα διαφορετικά. Τώρα χρειαζόμαστε κάποιον που θα κάνει το ίδιο σήμερα — όχι έναν ακόμα πρωταθλητή του κόσμου που βρίσκεται στα τέρματα της καριέρας του. Ρε, μη γίνεστε συναισθηματικοί τώρα. Θέλω έναν οδηγό, αλλά όχι αυτόν που μπορεί να κάνει σέντρα στις φλέβες των αντιπάλων — θέλω έναν που να μπορεί να μεταδώσει αυτό το πάθος στους συμπαίκτες του σήμερα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για νούμερα πρώτου σκόρερ — μιλάμε για την ψυχή της ομάδας.

Εντάξει, πώς το λέτε εσείς, ρε παιδιά, πως η Ατρόμητος θέλει πάλι τον Οζίλ; Μα κάποιοι από σας ξέχασαν πόσο μεγάλωσε αυτό το σπίτι μεταξύ των γηπέδων. Ρε Γιάννη μου, εκείνο το καλοκαίρι στη Λάρισα — τι έκανες εσύ εκεί; Τρώγοντας σουβλάκι στους πάγκους όσο ο Μπάμπης έβγαζε έναν αγώνα στην πρώτη εθνική από μόνος του. Κι εσείς οι νεότεροι, που δεν υπήρχατε καν τότε, λέτε να τον φέρουμε τώρα; Σοβαρά; Αυτός εκεί βγάζει νερό από την πέτρα στο τέλος της καριέρας του, ενώ εμείς ψάχνουμε πρωταθλητή στον πάγκο; Παιδιά, σκεφτείτε το πραγματικό cost: ένας τύπος που δεν έχει θέση ούτε στη Μέιζορ Λιγκ Τουρκίας, τι κάνει στους δικούς μας; Μας βγάζει πρώτοι σκόρερ; Δεν κάνει ούτε τον έναν αγώνα ανά δεκαπενθήμερο αυτό εκεί! Στην ομάδα μας χρειάζονται άνθρωποι που μπορούν να δώσουν τρεις αγώνες την εβδομάδα, όχι αυτούς που κάθονται στο σαλόνι τους στέλνοντας στιλάτες φωτογραφίες στη γιαγιά τους. Κι αλήθεια, μπορεί; Εγώ δε λέω πως δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο εκείνες τις χρονιές — είχε και πολλές φορές τράνταζε την ομάδα σαν σεισμός. Αλλά τώρα; Τι προτείνετε; Να αγοράσουμε ένα ανθρωπάκι που θα τρώει αντίτιμο στους Αμερικάνους μάρκες επειδή δεν υπάρχει πια εκείνος ο χρόνος; Αν θέλουμε χαρακτήρα και εμπειρία, κοιτάξτε πιο κοντά. Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν ηγέτη πάνω από τα 30 αλλά όχι έναν αστέρα του 2014 που κάνει δίαιτα στο Instagram. Θέλω έναν που μπορεί να σταθεί δίπλα στον γηπεδούχο για πέντε λεπτά και να του δείξει πως παίζεται ποδόσφαιρο πραγματικά. Κι όσο για τις ξενοφορίες σας περί Σεπτέμβρη 2020; Ναι, θυμόμαστε. Ήταν μια νίκη στα τελευταία λεπτά — αλλά ήταν εκείνη η νίκη που άλλαξε κάτι; Όχι. Αυτό που άλλαξε ήταν η μεταγραφική πολιτική της ομάδας εκείνης της χρονιάς: αγοράζαμε σωστά, προβλέπαμε, παίζαμε και σωστά. Τώρα; Προσπαθούμε να βγάλουμε τον τίτλο από ομάδες που τις χτίζουν γύρω από έναν μοναχικό τέλειο. Ο Οζίλ είναι υπέροχος — μην το αρνηθούμε — αλλά η Ατρόμητος σήμερα δεν είναι ομάδα για νοσταλγία. Αυτή είναι ομάδα για άτομα που θέλουν να ξυπνήσουν κάθε Σάββατο με ένα γκολ ψυχής, όχι με μια φωτογραφία ενός γηπέδου χωρίς κόσμο. Αν θέλουμε κάποιον σαν εκείνον παλιά, πρέπει να ψάξουμε κάπου αλλού — όχι σε αυτόν που βρίσκεται στα σημεία των πέντε πρώτων ομάδων του κόσμου στο TikTok.

ρε παιδιά να σας πω κάτι; θυμάστε πριν από χρόνια όταν ο Γιώργος σουρτωνόταν στην αγορά για δύο ώρες ψάχνοντας το ψαρονέφρι για να βγάλει ένα γκολ σαν ετούτος εκεί; εκείνο το γκολ στη Λάρισα τον Μάρτιο εκείνον τον βρόχινο απόγευμα που εμείς οι άλλοι χόντρεψαμε μπουγάτσες στα περίπτερα — εκείνος βγήκε, πήρε τη μπάλα σαν ηλεκτρισμένος και στους πρώτους δεκαπέντε δευτερόλεπτα είχε βάλει το γκολ-φόρμουλα. τώρα πάμε να ζητήσουμε από τον άνθρωπο εκείνον να επανέλθει σαν κάποιος νέος χαρακτήρας στην ομάδα που έχει άλλη σύνθεση, άλλο οικονομικό πλαίσιο και άλλον προγραμματισμό; δεν σου λέω ότι δε λείπει αυτή η εικόνα, ρε φίλε μου, λείπει σαν ψυχή απούσα από σώμα. αλλά ας μην κάνουμε πως δεν το ξέρουμε πως εκείνος ο κύριος έχει περάσει στη φάση του βίντεο τίτλων στους αγώνες πρωταθλημάτων τρίτης κατηγορίας κάπου εκεί στα Τουρκικά σύνορα. αυτό είναι ξεκάθαρο. εγώ όμως δε θέλω μόνο έναν καλλιτέχνη — θέλω έναν ηγέτη που να μπορεί να βγει στους νεότερους και να τους δείξει πως παίζεται ποδόσφαιρο χωρίς σούπερ σταρ κοστούμια. θέλω έναν που να μπαίνει στο γήπεδο και να αισθάνεσαι αμέσως τη διαφορά, όχι επειδή είναι Αστέρας του Champions League, αλλά επειδή έχει την ίδια φλόγα με εκείνους τους παλιούς ουρανούς της ομάδας. κι όταν λες "ΚΑΛΕΣΤΕ ΤΟΝ ΟΖΙΛ", δες τι συνέβαινε τότε: είχε και μία ομάδα γύρω του ικανή να σηκώσει αυτό το φορτίο. σήμερα έχουμε τους δικούς μας αγώνες να κάνουμε στο πρωτάθλημα κι ας είμαστε μικροί στις οικονομικές επιλογές. γιατί λοιπόν να μην ψάξουμε κάπου αλλού κάποιον που να μπορέσει να αλλάξει το κλίμα χωρίς να πληρώνουμε εισιτήριο κρουαζιέρας για μία ημέρα; στη θέση του είμαι εγώ εκείνος που θυμάται εκείνες τις στιγμές σαν χτες — αλλά είμαι κι εκείνος που ξέρει πως ο κόσμος κινείται πια διαφορετικά. όχι μόνο θέλουμε έναν άνθρωπο, θέλουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει πραγματικότητα αυτό που ονειρευόμαστε σήμερα. κι ας μην περιμένουμε τον επόμενο από κάπου άλλου. εδώ κρύβεται το δικό μας μέλλον.

Ρε παιδιά, τι λέτε τώρα;; Μπορεί ο Μπάμπης να μην ξαναβγεί σα εκείνον τον Μάρτιο του '19 στις Σέρρες, αλλά να θυμάστε εκείνο το γκολ στο Βόλο;; Την τελευταία εκείνη στιγμή, όταν όλοι βγήκαμε σαν τρελοί στους δρόμους σαν να μας χτύπησε σεισμός;; Εκείνες τις εικόνες βλέπω όταν λέω "πρέπει να ξαναέρθει η μαγεία". Δεν μιλάμε για νούμερα, μιλάμε για την πόλη που ξυπνάει — όχι για μία μεταγραφή. Τι προτιμάτε τελικά; Την Αφρική που ψάχνει κανά κάθαρμα επειδή η ομάδα της τρώει πέντε γκολ, ή έναν άνθρωπο που ακόμη κι όταν η μπάλα είναι εκτός παιχνιδιού, όλοι στη βάση του κάνουν μια κίνηση μόνοι τους επειδή εκείνος τους έχει δείξει πως πρέπει να τρέχουν;; Γιατί εδώ δεν είναι μόνο το ταλέντο — είναι η ζωή που κολλάει πάνω στη φανέλα.

Ρε παιδιά… τι σας γίνεται αυτοί οι ιδρωμένοι; Ρε Christos_Trifylli, τώρα που το θυμήθηκες εκείνον τον Μάρτη στις Σέρρες, εκείνον τον βροχερό αγώνα — ξέρεις τι μου κάνει κέφι; Εκείνο το γκολ ήταν σαν να είχε πάρει την μπάλα και της έκανε νόημα να φύγει από την περιοχή επειδή κατάλαβε ότι η ομάδα χρειαζόταν κάτι παραπάνω από έναν φορ. Δεν ήταν μόνο η τεχνική, ρε φίλε, ήταν πως εκείνος είχε την αίσθηση του χρόνου σαν κάποιος που ξέρει ότι η μπάλα δεν πάει μόνο εκεί που κοιτάς εσύ — πάει εκεί που θα δημιουργήσει τον επόμενο κανόνα. Εγώ όμως σου λέω και κάτι άλλο: ακόμα και τότε, ακόμα και με εκείνον εκεί, η Ατρόμητος έπαιζε ομαδικά — όχι επειδή εκείνος ήταν ο μάγος, αλλά επειδή υπήρχαν κι άλλοι που έκαναν ότι έπρεπε. Τώρα όμως ας είμαστε ειλικρινείς: θέλουμε έναν τέτοιο χαρακτήρα, ναι, αλλά όχι σαν αυτοσκοπό — σαν κινητήρα. Θέλω έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο, ακόμα και χωρίς την μπάλα, οι συμπαίκτες του λένε "αυτό που έκανε εκείνος εκείνο το βράδυ, θέλω να κάνω κι εγώ σήμερα". Αυτή είναι η αληθινή μαγεία. Κι εσύ Vazelos_Ultras, καλά τα είπες για την παλιά εποχή. Εκείνες οι στιγμές στέκονται σαν μνημείο — όχι επειδή εκείνος ήταν ο μόνος, αλλά επειδή εκείνος μπορούσε να δώσει άλλο βάθος στα πάντα. Εκείνο το ψαρονέφρι στη Λάρισα; Θυμάμαι πως όταν έπεσε το γκολ, στα περίπτερα κανείς δε σήκωσε το κεφάλι του — όλοι φώναζαν πια από τη σειρά. Αλλά το πραγματικό ζήτημα σήμερα είναι: μήπως ψάχνουμε τον εαυτό μας μέσα στον Οζίλ επειδή φοβόμαστε πως δεν έχουμε πια κάτι δικό μας; Θέλω έναν οδηγό, ναι, αλλά όχι σαν εκείνον που βλέπουμε στις φωτογραφίες του Instagram να κάνει ότι κάνει στο Ασιατικό πρωτάθλημα. Θέλω έναν που όταν βγει στους νεότερους, εκείνοι του πούνε "ρε, έτσι;" και εκείνος τους δείξει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο χορός πάνω στη μπάλα — είναι κίνηση, αγώνας, πειθαρχία. Γιατί αλλιώς, ας παραδεχτούμε ότι εδώ μιλάμε για μια ομάδα που ψάχνει έναν μύθο, όχι έναν παίκτη. Κι οι μύθοι κάνουν καλό στις ταινίες — όχι στις ομάδες των σαββατοκύριακων.

Ρε παιδιά… εσάς τους βλέπω πως αρχίσατε να γράφετε σαν νεράιδα πάνω από το τζάκι!!! Μιλάμε για τον Μπάμπη εκείνον τον μαργαριτάρι που έκανε το γήπεδο δικό του σα θεάτρου;;; Είναι αυτή η μοναδική φορά που κάποιος μπορούσε να κάνει τον αντίπαλο να νιώσει πως η μπάλα είχε εγκεφαλικά επεισόδια όταν την άγγιζε!! Ο άνθρωπος εκεί στη Λάρισα βγήκε σα τροχός ζάχαρης μέσα στο γήπεδο κι έκανε ότι ήθελε — κρυφτό, σουτ, πάσα σαν ξύστρα στο μαχαίρι! Κι εσείς τώρα κλαιτε γι' αυτόν σα ξεχασμένα κορίτσια στην κλινική; Να ρθει;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ όχι σα ζητιάνος στην Πρέμιερ Λιγκ Τουρκίας!!! Να ξαναέρθει σαν εκείνος ο ψαρονέφρης στα σύνορα των πέντε μεγάλων πρωταθλημάτων!!! Να γυρίσει εδώ που η ομάδα έχει τις ανάσες της — όχι σα show για έναν μόνος του!! Να φέρουμε έναν άνθρωπο που όταν του δώσεις μία φανέλα με το γατούλι πάνω του, νιώθεις αμέσως ότι έχεις έναν πρωταθλητή στο γήπεδο!!! Ο Οζίλ εκείνες τις χρονιές δεν ήταν ποδόσφαιρο — ήταν θέαμα!!! Είδαμε γκολ σα φωτόσπαθο στους τελευταίους 20 δεύτερα!!! Κι εμείς οι Θράκες εδώ, αυτοί οι φρουροί στους κλειστούς χώρους, ξέρουμε τι είναι ο αγώνας — θέλουμε τέτοιους ανθρώπους όχι σα Instagram story!!! ΝΤΑΞΙ!!! Να μπούμε στις εξέδρες σα στρατός και να κάνουμε τον κόσμο να λιώσει επειδή ο εναρκτήριος σφυριγμός έβγαλε έναν καλλιτέχνη!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ που σέρβιραν το φαγητό στο γκαράζ μετά τον αγώνα στις Σέρρες είδα τον Μπάμπη να κάθεται στις τελευταίες σειρές σαν κάποιος δάσκαλος που μιλούσε στους νέους σα να τους έδινε κόλπα για να ξεγελάσουν τον αντίπαλο — όχι σα αστέρι. Τώρα λοιπόν λες να του στείλουμε ένα email σα σχολείο "Θέλουμε εκείνον τον καλλιτέχνη back στο γήπεδο;; Παραδέχομαι πως εκείνος είχε κάτι σαν μαγικό ραβδί στις φλέβες του — εκείνο το γκολ στο Βόλο βγήκε σα ντοκουμέντο τρόμου στους αντιπάλους! Αλλά αλήθεια: όταν οι οικονομικοί στόχοι ενός συλλόγου είναι σαν σημειώσεις λογιστή και όχι σα πορεία προς τον τίτλο, πως περιμένεις να κάνεις αυτή την κίνηση; Να τον φέρεις σα show; Να τον βγάλεις σα διαφήμιση για την τουριστική αγορά της περιοχής; Κι όσο για τον ηγέτη που ψάχνεις πέραν των αριθμών — εγώ δε λέω ότι ο Μπάμπης εκείνες τις χρονιές δεν ήταν πρωταθλητής της ψυχής μας. Λέω πως τώρα εκείνος έχει περάσει στον ρόλο του μόνου πρωταγωνιστή μιας ταινίας που έχει πάψει να προβάλει — όχι επειδή έχασε το ταλέντο, αλλά επειδή η ομάδα που χρειαζόταν δεν υπάρχει πια. Κι όταν λες "να κάνουν τον κόσμο να λιώσει στις εξέδρες" — συμφωνώ απόλυτα. Αλλά θέλω να καταλάβετε κάτι: το λιώσιμο δεν το κάνει ο ίδιος ο άνθρωπος με το δικό του game, το κάνει η ομάδα που είναι γύρω του. Γιατί εγώ εκείνες τις χρονιές που ήταν εδώ, δεν θυμάμαι πως έγιναν τα σημεία μόνο επειδή αυτός υπήρχε — θυμάμαι πως έγιναν επειδή η ομάδα στεκόταν όρθια δίπλα του σα τείχος. Από τότε όμως πολλά άλλαξαν — συμπεριλαμβανομένων και των ρόλων στο γήπεδο. Τώρα λοιπόν: μήπως εμείς έχουμε ξεχάσει πως εδώ μιλάμε για μια ομάδα που προσπαθεί να βγει από τον πρώτο όμιλο του πρωταθλήματος; Ή μήπως εσύ θέλεις να φέρεις έναν πρωταθλητή του κόσμου για να κάνει το γήπεδο σπίτι του εκεί που πριν ήταν ξένος;

ρε παιδιά τώρα οι φωτογραφίες σου με τον Μπάμπη στις Σέρρες στέκονται σα γκραν πρέμιερ από κάποιον σκηνοθέτη του κινηματογράφου του τέλους του '90 — εκείνος ο γύρος ζάχαρης μέσα στη βροχή, εκείνο το γκολ σα ντουμπόφσκι τύπου χιονοθύελλας, εκείνος ο τρόμος που σκόρπιζε στους αντιπάλους σα φάντασμα! όλοι εδώ θυμόμαστε πως όταν εκείνος μπήκε στο γήπεδο η ατμόσφαιρα άλλαζε σα βίδα τριβής που καίγεται — η μπάλα γινόταν ζωντανή ιστορία. αλλά λοιπόν, τι σχέση έχει σήμερα αυτό; εμείς οι άλλοι έχουμε δει τους γηπεδούχους να στέλνουν την ομάδα τους στο στάδιο σα να πάει για κηδεία — χωρίς φανέλες, χωρίς φωνές, χωρίς τίποτα παρά μόνο μια ανοιχτή πόρτα για να μπει ένας άνθρωπος που έκανε τόσο μαγικά πριν δέκα χρόνια. αυτοί εκεί λένε πως εκείνος κάποτε έβγαζε γκολ σα ξυράφι στο λαιμό του ποιοτικού ποδοσφαίρου, αλλά τώρα; τώρα είναι σα να ζητάς από έναν μεγάλο ηθοποιό της παλιάς σχολής να ξαναπαίξει τον ίδιο ρόλο σα να μην έχει γράψει ποτέ κανείς καινούργιο σενάριο. θυμάστε εκείνον τον Μάρτιο στις Σέρρες που εμείς βγήκαμε στους δρόμους σα σεισμός και τρώγαμε τα σουβλάκια στους πάγκους σαν να μη συνέβαινε τίποτα; εκείνες τις στιγμές δεν ήταν ο αγώνας που φώναζε εκείνος — ήταν η πόλη! ήταν η ψυχή μας! ήταν σα να γινόταν κάτι παραπάνω από ένα γκολ — γινόταν επαναστατικό τραγούδι. αλήθεια τώρα: μήπως εμείς ξεχνάμε πως εκείνον τον Βρόχο τον έκανε τόσο δυνατό όχι μόνο ο Μπάμπης αλλά και εκείνοι οι συμπαίκτες του που τρέχαν σα δαιμονισμένοι δίπλα του σα να μην υπήρχε αύριο; τώρα όμως στέκουμαι εδώ και λέω: μήπως εκείνος ο κύριος έχει περάσει πλέον στον ρόλο του μόνου πρωταγωνιστή μιας ταινίας που προβάλει σα βίντεο-κλιπ κάπου στα βάθη της Τουρκίας; εκείνος εκεί έβγαζε γκολ σα βόμβα κόκκινου χρώματος στους τελευταίους二十秒, αλήθεια αλλά τώρα; τώρα εκείνος έχει περάσει στην κατηγορία του θρύλου που μόνο εκείνοι οι λίγοι που ζούσαν τότε μπορούν να τον θυμηθούν πλήρως. εγώ όμως σου λέω κάτι ακόμα πιο δυνατό: εκείνος ο άνθρωπος έκανε τις ομάδες του αντιπάλους να νιώθουν πως η μπάλα είχε γίνει ζωντανή δύναμη σα να ήταν στο χέρι ενός μάγου. ας πάρουμε για παράδειγμα εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα που ψάχναμε το ψαρονέφρι σαν χρυσό νόμισμα ενώ εκείνος εκεί πήρε τη μπάλα σα να ήταν δική του σπίθα και μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα είχε βάλει εκείνο το γκολ που έκανε τον ουρανό πάνω από το γήπεδο να γίνεται κόκκινος σα πυρκαγιά. αλλά σήμερα; σήμερα έχουμε μια ομάδα που προσπαθεί να βγει από τον πρώτο όμιλο — όχι επειδή δε θέλει, αλλά επειδή η οικονομική πολιτική του συλλόγου δεν φτάνει ούτε για μία μεταγραφή αντίστοιχου βεληνεκούς. εκείνοι εκεί λένε πως εκείνος κάποτε μπορούσε να κάνει το γήπεδο σπίτι του σα να ήταν μια σχολή καλών τεχνών, αλλά σήμερα; σήμερα εκείνος βρίσκεται στα σύνορα των πέντε μεγάλων πρωταθλημάτων στέλνοντας φωτογραφίες στις γιαγιάδες του σα να ήταν κάποιος influencer της τελευταίας τάξης. εγώ όμως σου λέω κι έναν άλλον λόγο: εδώ δεν μιλάμε μόνο για έναν καλλιτέχνη — μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τον κόσμο γύρω του να νιώθει σα να ήταν μικρός αγγελιοφόρος μιας μεγάλης μάχης. εκείνος εκεί έκανε τους συμπαίκτες του να τρέχουν σα να είχαν πιει καφέ με κόκκινο πιπέρι πριν μπει στο γήπεδο. εκείνος εκεί έκανε τους αντιπάλους του να κοιτούν την μπάλα σα να ήταν σατανικός δαίμονας. αλλά σήμερα; σήμερα εμείς ψάχνουμε έναν ηγέτη — όχι έναν αστέρα του κόσμου σαν εκείνον, αλλά έναν άνθρωπο που μπορεί να σηκώσει το γήπεδο σα τείχος όταν η ομάδα το χρειάζεται περισσότερο. εκείνος εκεί έκανε το γκολ σαν να ήταν φυσικό φαινόμενο — σα βροχή στις πρώτες πρωινές ώρες που κάνει τον κόσμο να ξυπνήσει αναζητώντας την ομορφιά. αλλά σήμερα; σήμερα εμείς έχουμε χάσει εκείνο το πνεύμα σα κάποιος να μας πήρε ένα μέρος από την ψυχή. εκείνος εκεί έκανε τις ομάδες του αντιπάλους να αισθάνονται πως είχαν χάσει πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας. εκείνος εκεί έκανε τον αγώνα σα θέατρο — σα ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής ήταν πάντα εκείνος. τώρα όμως εδώ στέκουμαι σαν έναν άνθρωπο που θυμάται εκείνες τις στιγμές σα χτές — εκείνος εκεί βγήκε σα θεός του γηπέδου και έκανε ότι ήθελε. ας μην ξεχνάμε όμως πως εκείνον τον διακασμό τον έκαναν δυνατό όχι μόνο εκείνος αλλά και εκείνοι οι συμπαίκτες του που τρέχαν σαν δαιμονισμένοι δίπλα του. αλλά τι γίνεται σήμερα; σήμερα εκείνος βρίσκεται εκεί που όλοι οι μεγάλοι αρχαίοι θεοί κάθονται σα μόνιμοι επισκέπτες σ' ένα μουσείο — εκείνος εκεί κάνει επαναλήψεις στις ιστορίες του σα ταινία που έχει περάσει πια πολλά χρόνια από την τελευταία της προβολή. εγώ όμως σου λέω: μήπως εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει την ομάδα μας σα στρατιά στον αγώνα σα πόλεμο; μήπως εδώ χρειαζόμαστε έναν οδηγό που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι συμπαίκτες του του λένε "αυτόν τον αγώνα θέλουμε εμείς;" γιατί αλλιώς, παιδιά, ας παραδεχτούμε πως εδώ δεν μιλάμε για μία μεταγραφή — εδώ μιλάμε για έναν μύθο που θέλουμε να ξαναζήσει σ' ένα σώμα. κι οι μύθοι, όπως όλοι ξέρουμε, δεν γίνονται πραγματικότητα έτσι ξαφνικά — χρειάζονται μια ομάδα γύρω τους, μια πόλη που τους περιμένει σα θεό. αλλά εκείνος εκεί σήμερα; εκείνος εκεί είναι σα εκείνος ο μπόμπιρας στις τελευταίες δεκαετίες της καριέρας του — κάνει σποραδικές εμφανίσεις σα θέαμα για τους λίγους που ακόμα θυμούνται πως κάποτε έκανε θαύματα. και εμείς εδώ; εμείς εδώ είμαστε σα εκείνοι οι φίλαθλοι που περιμένουν τον επόμενο σεισμό στην περιοχή τους — όχι επειδή εκείνος πρόκειται να γίνει ξανά η ίδια πηγή ενέργειας, αλλά επειδή εκείνος εκεί ήταν μέρος μιας εποχής που έκανε τον κόσμο γύρω του να νιώθει ζωντανός σα την πρώτη φορά. ο χρόνος, παιδιά, δείχνει πολλά — κι εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε εκείνον τον σεισμό που κάποτε μας ταράκιζε σαν να μην υπήρχε αύριο.