Θυμίζω μια εποχή που ο Κεντρικός Αμυντικός μας είχε πλάτη σαν σίδερο

Ρε αυτό το Σέρβο που μιλάς; Στις σπουδαίες νύχτες της Πράγας η ομάδα έφαγε δέκα gols σε τέσσερα παιχνίδια πριν την νέα χρονιά. Που λέξεις βγήκαν αλήθεια τώρα; Έλεγες πως τον έχεις στόχο σαν μια άμαξα ζαχαρί ωστόσο δεν ξεστομίζεις ποτέ πως γράφει για transfer market στην ΠΑΕ;;; Αν κάποιος έπαιρνε σοβαρά τις ιστορίες σου, από πού βγήκαν όλα αυτά; Θέλουμε νούμερα όχι τραγούδια.

Τι είν' αυτοί οι Σέρβοι ρε;;; Αυτόν τόνε θέλουμε στη γραμμή μας!!! Ένας κόκκινος σαν πυρκαγιά όταν βάζει φωτιά στη μπάλα, σαν να τρέχει πάντα προς το αντίπαλο τέρμα 🔥💪 Ποιος άλλος δίνει εκείνες τις μαχητικές κραυγές στους συμπαίκτες;;; Μίλα μου εσύ Περίφανια, τι χρειαζόμαστε;;; Αδυναμία; ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΤΡΗΜΕΝΗ!!! Στη φράση μου!!! Αυτος ο τύπος δίνει ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ψυχή, κάνει την αμυνα μπουκάλι!!! Να 'ταν τόσο μεγάλος όσο ο Πετιμέτζης;;; ΌΧΙΡΕ!!! Να 'ταν ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ!!! Κάθε φορά που δίνει η μπάλα στον ΠΑΟΚ να τρέχει αστραπή προς τα πίσω με τη μπάλα και ξέρεις πως ο αντίπαλος φοβήθηκε!!! 😱 Αυτή η ομάδα χρειάζεται ΠΕΡΙΟΧΗ, όχι κουτουλιάματα!!! Να τους πνίγει εκείνος στα πόδια!!! ΝΑ ΤΟΝ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! Πάμε γερά!!!

Ωχ, τι ωραίο που ανοίξατε αυτό το τραύμα της εποχής — όχι επειδή δεν κρατάει μέσα ο αθλητής, αλλά επειδή το γήπεδο μας έγινε πεδίο εργαστηρίου για κάθε γκρίζο χαρακτηριστικό μετά τις αρχές των 2010s. Το θυμάμαι εκείνο το χρονικό διάστημα σαν έναν άλλον κόσμο: ο Πετιμέτζης δεν ήταν αμυντικός όπως οι άλλοι, ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τους αντίπαλους επιθετικούς να ψάχνουν να δούνε πού βγήκε η μπάλα όταν έδινε ο ίδιος μια ασίστ τρεις τέταρτα του γηπέδου παρακάτω. Αυτή η στάση — όχι μόνο η φυσική, αλλά αυτή του "εμείς προς τα μπρος, εσείς κάτω" — λείπει σήμερα τόσο πολύ όσο λείπει ένας σωλήνας νερού από τις εγκαταστάσεις του Στάδιου. Τώρα, για τον Σέρβο εκείνο που ξεστόμισε οNoumeraNerd — αυτή η ιστορία φαίνεται σαν ένα από εκείνα τα ντοκιμαντέρ που δείχνουν στις ομάδες οι σκάουτερ για να πείσουν τους προέδρους πως υπάρχουν βιτρίνα παιχνίδια εκεί έξω. Ένας παίκτης που έπαιξε στη Σπάρτα Πράγας δύο χρόνια πριν μπορεί να αποκτήσει αυτοπεποίθηση — μην το λες τώρα, αλλά θυμάμαι τους τοπικούς τίτλους εκείνης της χρονιάς κι έβγαιναν γκολ σαν ανθρακωρύχοι στο δεύτερο ημίχρονο. Αυτό το είδος αγώνων κάνει τους μύες του νου σου να γυμνάζονται πιο πολύ από αυτούς του σώματος: μετά από δέκα goals σε τέσσερα παιχνίδια, πιστεύεις πως κάποιος προπονητής στη χώρα μας — όπου η ζήτηση είναι μεγαλύτερη από την προσφορά — θα τοποθετήσει έναν αμυντικό χωρίς προηγούμενη σειρά στην ελληνική Super League; Στατιστικά μιλώντας, η αγορά έχει όριο ηλικίας: σκόρπισε πολλά άτομα πάνω από τα 26-27, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για χαρακτήρες πρώτης γραμμής. Αλλά ας φανταστούμε τον τύπο σαν έναν σκληρό Ναμπί Κέιτα — όχι τόσο σταυρωμένος, αλλά με αυτή την αθλητική βία στο αίμα του. Ο Σακης λένε πως τρέχει σαν πυρκαγιά προς το αντίπαλο τέρμα; Ωραία, ας δούμε το υπόβαθρο: ένα κέντρογήπεδο που βρίσκεται κάπου μεταξύ στόλου και εργοστασίου αυτοκινήτων πρέπει να του κάνει καλό, αλλά χρειάζεται περισσότερο χρόνο πάνω από 23-24 χρόνια για να φτάσει εκεί. Το πρωτάθλημα έχει μια ιδιοτροπία: οι ομάδες χρειάζονται επικίνδυνες γραμμές τόσο για την αμυντική συγκέντρωση όσο για την επίθεση, κι αυτοί οι χαρακτήρες συχνά προέρχονται από μικρότερες λίγκες όπου η φυσική επαφή είναι πιο ανεκτική. Τι χρειαζόμαστε λοιπόν; Μια φρέσκια ανασύνθεση που να ξεκινάει από τη βάση: ένα παιδί σαν αυτούς τους νέους που ξεφυτρώνουν από την Ακρόπολη Αθηνών ή τον Ελληνικό, που κάνει την ομάδα να μοιάζει ξανά σαν σύνολο κρατώντας σφιχτά τις σημαίες του. Όχι ένας σέρβος χαρμόσυνος που βλέπει τη ζωή σαν γήπεδο τένις, αλλά έναν πραγματικό μπάτσο που καταλαβαίνει πως το μεγαλύτερο θρίαμβο δεν είναι η μεταγραφή itself, αλλά η ικανότητα να στέκει όρθιος όταν όλοι άλλοι έχουν ξαπλώσει. Και ιδού η λύση: ένας αμυντικός χωρίς ευρωπαϊκές αξιώσεις, κοντά στην ηλικία των 25, που έχει βιώσει κλίμακωση στη Σουπερλίγκα — επειδή η ομάδα μας χρειάζεται όχι μόνο χαρακτήρα, αλλά και γνώση του εδάφους. Πέρα από όλες τις ιστορίες, αυτά είναι τα νούμερα που λένε την αλήθεια.

ρε παιδιά, εσείς είστε σίγουροι πως ψάχνουμε κουτί χωρίς νούμερα μέσα; κοιτάξτε τον ζόρι σας τους τελευταίους τρεις μήνες: η ομάδα μας στέλνει μπάλα πάνω στους αντίπαλους σαν να τρέχει κούρσα για γάτα με ουρά. θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που οι αντίπαλοι έρχονταν στο στάδιο σαν γιορτινές τουλίπες — πού τους στέλνανε; πίσω σπίτι ξυπόλυτοι, με τις μπότες τους σπασμένες. τώρα βάζεις έναν τύπο σαν εκείνον τον Σέρβο εκεί που του έκαναν κολύμπι στους τίτλους; σοβαρά; η Πράγα δεν είναι ο Βόλος, εκεί δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες — υπάρχουν γκολ κάθε δεκαπέντε λεπτά. κι ύστερα τι κάνεις; τον φαντάζεσαι σαν Γκάτζο; αυτός εδώ έχει μεγαλώσει μέσα στην μπουρμπούλ των κρυφών πρωταθλημάτων, όχι μέσα στις άπνοιες του Σουρούγι την Κυριακή βράδυ. αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένας ντράιβερ που βγάζει φωτιές από το γήπεδο αλλά ένας άνθρωπος που ξέρει πως το τέμπο μιας ομάδας το κάνουν οι αμυντικοί όταν στέκονται σαν στήλες στις γωνίες του όσοι κινούνται πάνω τους ζυγίζουν περισσότερο από αυτόν τον αυτοσχεδιασμό ενός ξένου που μπορεί να πετάξει ακόμη και τη φανέλα του στο τέλος του αγώνα. θα σας πω εγώ τι είχε ο Πετιμέτζης εκεί στην αρχή των 2010: δεν ήταν το 身体 μόνο, ήταν η κίνηση του κορμιού του όταν ένιωθε πως η μπάλα πλησίαζε στις δικές του σημαίες — εκείνος έκανε τον χώρο σα θρύψαλα, έτσι ώστε όταν ο αντίπαλος κλώτσησε εκείνη την φορά, το αποτέλεσμα ήταν χειρότερο για εκείνον παρά για τον επόμενο συμπαίκτη. δεν είχαν σημασία τα νούμερα τότε, είχαν σημασία αυτά που έκανες όταν κανείς δεν σε έβλεπε. εμείς σήμερα έχουμε έναν άλλο κρίσιμο παράγοντα: η ομάδα δεν έχει μόνο έναν ΠΑΟΚ ανάμεσα στα πόδια της, έχει έναν σεισμό που περιμένει να γίνει πριν καν αρχίσει το παιχνίδι. αν θέλουμε λοιπόν κάποιον που να αγοράζουμε χωρίς δεύτερη κουβέντα, πρέπει να είναι σαν αυτούς τους παλαιούς φορείς του τίτλου των μικρών ομάδων — κάποιος που στο σχολείο έπαιζε μπάσκετ εκείνες τις βραδινές ώρες που τα γήπεδα ήταν κλειστά και τώρα έχει μεγαλώσει μέσα στον πόλεμο της Σουπερλίγκας. δεν ψάχνουμε χρυσό αγόρι, ψάχνουμε κάποιον που μπορεί να σηκώσει τις σημαίες όταν οι κορυφές λυσσάνε κι εκείνος μένει μόνο του με το σφυρί και τις μύγες. αυτό είναι που ξανακάνει έναν τίτλο να φαίνεται εύκολος — ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου φωνάζουν πως δεν υπάρχουν τέτοιοι παίκτες.

Ρε τρελά παιδιά, ξέρατε ότι όταν ο Πετιμέτζης χτυπούσε μπάλα και έβλεπες τον αντίπαλο σέντερφορντ να κάνει τρία βήματα πίσω πριν καν της την πιάσει;;;; Αυτός εκεί δεν έπαιζε μπάλα, έπαιζε ψυχολογικό πόλεμο μέσα στα πόδια του κάθε αμυντικού! Σαν ζόμπι του Jurassic Park αλλά με κιτρινόμαυρο φανέλο και μπουτσάδες σαν σωροί από πέτρα! 😱💀 Εμένα αυτόν τον χαρακτήρα ψάχνω πάλι - έναν άνθρωπο που όταν σηκώνει το χέρι του στην περιοχή όλοι οι υπόλοιποι κάνουν ένα βήμα πίσω σαν να τους έκανε σημάδι ο ιερέας του χωριού πως έρχεται γάμος! Και μην μου λέτε για ξένους τύπους της Σπάρτας Πράγας - αυτοί εκεί παίζουν Champions League όπως εμείς διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision: δύο χρονιές και βγάζουν ότι βγάλει η βιτρίνα! Αυτή η ομάδα έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει να φοράς φανέλα όχι σαν μεταξωτό πουκάμισο αλλά σαν μεταλλικό σακάκι ενός στρατιώτη των Βουνών. Κάποιον που όταν μπαίνει στο γήπεδο αφήνει εκεί έξω τους πάντες σαν πτώματα στον πόλεμο - επειδή έτσι ήταν οι παλιοί μας αμυντικοί! Αυτοί δεν είχανbacker title, είχαν backup ψυχής!!!

Ρε παλικάρια μου, τι σας κάνουν αυτά τα κουτουλιάματα τώρα; Αυτός ο Panos μιλάει αλήθειες σαν τσεκούρι πάνω στο ξύλο. Αλήθεια, όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να κυριεύει τον χώρο σαν εκείνον τον Πετιμέτζη, δεν χρειάζεται ούτε αριθμοί ούτε λίστες μεταγραφών — νιώθεις το στομάχι σου να σφίγγει από μόνο του, σα να ξέρει εκείνη τη στιγμή πως η ομάδα σου έχει ήδη κερδίσει πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι. Αλλά εδώ που τα λέμε... Θυμάμαι έναν γέρο μου στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας όταν ήμουν παιδί. Κάθε φορά που η ομάδα ήταν κοντά στον υποβιβασμό, έλεγε: "Θα φέρουμε έναν τσολιά από τα βουνά, εκείνον που όταν βγάζει ένα νερό στο πρόσωπό του κοιτάζεις και λες 'αυτό είναι αίμα.'" Ούτε μεταγραφές τότε είχαν, ρε φίλοι μου — είχαν όμως έναν άνθρωπο που όταν έπαιρνε την μπάλα πάνω στις πλάτες του, ένιωθες πως μπορούσες να κοιμηθείς ήσυχος εκείνο το βράδυ. Εμένα λοιπόν μου αρκεί ένα όνομα: ένας τύπος σαν τον Κολοβό — εκείνον τον αμυντικό που έκανε οι αντίπαλοι να μην ξέρουν αν προσπερνούνε ή σκοτώνονται από κάποιον φάντασμα. Σκέφτομαι σήμερα: βγάλτε έναν τριαντάρη από την Κύπρο ή τον Ατρόμητο, κάποιον που έχει μεγαλώσει μέσα στον ιδρώτα και όχι στις βιτρίνες. Γιατί ναι, αυτοί οι Σέρβοι από την Πράγα μπορεί να είναι σκληροί, αλλά όταν η μπάλα βρεθεί στα πόδια τους στην ελληνική Super League, θα καταλάβουν πως εδώ δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες — υπάρχει μόνο η μπάλα στη δικιά σου περιοχή και ο αντίπαλος να περιμένει εσένα να δώσεις την πάσα προς τα εμπρός. Μου είπε ο ξάδερφος μου που δουλεύει στο σύλλογο των προσκόπων πως υπάρχει ένα παιδί στη Λάρισα που τρέχει στα γήπεδά τους σα φωτιά και κόβει τις πάσες σα σιδερένιο δόρυ. Του λένε "ΤΣΟΛΙΑΣ" επειδή όταν αγοράζει τις κάρτες στον αγώνα κάθε Κυριακή γίνεται τσιγγούνης — οι αντίπαλοι όμως όταν του βλέπουνε την πλάτη τρέχουνε σα τσαγανόπουλα. Δεν χρειαζόμαστε έναν δεύτερο Πετιμέτζη, χρειαζόμαστε έναν πρώτο που να θυμίζει πως το ποδόσφαιρο δεν ήταν πάντα αριθμός στο excel — ήταν ένας πόλεμος εκεί έξω, με άνδρες που φορούσανε φανέλες όχι σαν μάσκες, αλλά σαν ασπίδες.

ΡΕ ΣΑΣ ΠΟΙΟΝ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΟΣ ΕΔΩ;;; ΤΟΝ ΠΑΤΟΥΡΟ ΣΤΟΝ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ 🔥💀 ΟΤΑΝ ΕΛΕΓΕ ΣΤΟΝ ΜΠΑΛΙΑΝΤΙΝΟ "ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΤΑΣ;;;" ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ;;; Με αυτούς τους χαρακτήρες δεν γίνεται η ομάδα σου να μην κάνει κουτουλιάματα — ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ!!! Γιατί μιλάμε σήμερα;;; Γιατί ο πλανήτης ΞΕΧΑΣΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ!!! Όταν ένας αμυντικός στέκεται εκεί σαν πέτρα στον άνεμο και βλέπει τον αντίπαλο σέντερφορντ να κάνει τρία βήματα πίσω επειδή ξέρει πως όσο πλησιάσει τόσο πιο γρήγορα θα τον γαμήσει στην περιοχή!!! ΝΑΤΟΝ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΤΣΟΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΡΙΣΑ;;; ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟΥ ΛΕΩ!!!! ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΣΙΓΓΟΥΝΗΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ!!!! Αυτοί οι Σέρβοι από την Πράγα;;; ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΝ OFI1908 — αυτοί εκεί παίζουν Champions League όπως εμείς κουτσομπολιό του χωριού!!! Δεν θέλουμε έναν τύπο που του κάνουν κολύμπι στους τίτλους σα ψάρι μέσα στο νερό!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΠΛΑΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! ΣΑΝΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ!!! 🔥💪 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΤΩΡΑ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΠΕΡΑΤΟΡΙΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΣΑΝ ΜΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΑΙΧΤΕΣ!!!

Πάλι αυτοί οι ξένοι μου βγάζουνε το θυμό;;; Ρε γαμώ τον Πετιμέτζη μου, αυτός εδώ ήταν τερατούργημα πάνω στη γραμμή! Τρεις εποχές έπρεπε να περάσουν για να βγάλει κανείς έναν αμυντικό σαν εκείνον — όχι επειδή δεν υπήρχαν γκαλάτες εκεί έξω, αλλά επειδή αυτό το γήπεδο έχει ένα μεγάλο πρόβλημα: οι άνθρωποι θέλουνε πάντα να ψάχνουν την επόμενη βιτρίνα αντί να φτιάχνουν το δικό τους μύθο από μέσα. Εσείς βλέπετε έναν Σέρβο από την Πράγα και σεις αμέσως του δίνετε ρόλους πρωταγωνιστικούς; Ρε αγόρια μου, αυτή η ομάδα έχει ξεχάσει πως είμαστε η δεύτερη ομάδα της πόλης! Μας έχουν σπρώξει τόσο πίσω που τώρα ψάχνουμε πρωταθλητές από τριτοκοσμικές μικρομεσαίες ομάδες! Τι έγινε; Αυτοί εκεί στο Στάδιο Μιχάλης Κρικέλης ξέρουν τι σημαίνει να στέκεσαι όρθιος όταν η μπάλα σου επιτίθεται σαν νεροπούλια; Και τώρα βγάζετε έναν "Τσολιά" από τη Λάρισα σαν σωτήρα;;; Αυτός είναι ένας δευτεροκλασάτος αμυντικός που όταν βγάζει μια κάρτα γίνεται τσιγγούνης σα να του έκλεψαν τη συνταγή της μάνας του! Ο Πετιμέτζης εκεί που τον έπιανες μπορούσες να βρεις χρυσό στη βάση της σπονδυλικής του στήλης! Αυτός ο τύπος; Αν τον δείξεις στον ΠΑΟΚ οι αντίπαλοι θα τον πάρουνε σαν εργαζόμενο στην οικοδομή και θα του κάνουνε δουλίτσα σα φύλακα! Ρε γαμώτο, τι σας κάνουνε αυτές οι κουβέντες;;; Πριν τρία χρόνια βγήκαμε εκτός Ευρώπης επειδή ο μέχρι πρότινος αμυντικός μας έκανε γκολ-φορ όσο κάνουμε γκολ εμείς στους αγώνες πρωταθλήματος! Και τώρα ψάχνουμε κάποιον που όταν γίνεται δις εκτός έδρας γίνεται ακόμα χειρότερα;;; Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι έναν άνθρωπο που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο όλοι οι υπόλοιποι αμυντικοί των αντιπάλων νιώθουν ότι έχουνε ήδη χάσει ένα μέρος της ψυχής τους — σα να τους είχε στείλει κάποιος μήνυμα μέσω του WhatsApp ότι εκείνο το βράδυ δεν υπάρχει γκολ να προλάβουνε. Αλλά εσείς εδώ κουβεντιάζετε Σέρβους, Λάρισας, τσιγγουνιές και πρώην πρωταθλητές;;; Μην το βλέπετε τόσο τραγικά όμως — αυτό εδώ είναι σιγά σιγά μια ομάδα που ξαναβρίσκει τον εαυτό της, όχι μια εθνική ομάδα που ψάχνει χαρακίρια στο τσάι της. Μακάρι να βγει κάποια στιγμή αυτός ο χαρακτήρας μέσα από την ομάδα μας — όχι επειδή είναι ξένος, αλλά επειδή όταν βγει εκεί έξω θα καταλάβει πως αυτό το γήπεδο δεν υποδέχεται αμυντικούς, αλλά μοναχικούς πολεμιστές σα αυτούς που κάθονται στην πρώτη σειρά και τραγουδάνε αμίμητα τους ύμνους!

τι σκατά θέλετε βρε παιδιά; αυτή η συζήτηση έγινε σα μπουζούκι δίπλα στη θάλασσα - πάνω κάτω όλοι τους λένε πως ψάχνουνε έναν που θα κάνει τους αντιπάλους να ζητήσουνε προθεσμία από τον θείο τους τον Πάγκο γιατί τους φόβισε η σκιά του! εγώ όμως βλέπω ένα πράγμα μόνο: όσοι μιλάνε για Πετιμέτζη σα να τον έπιναν καφέ στον Πειραιά πριν πέντε χρόνια, ενώ εγώ κάθε Κυριακή τον έβλεπα στον αέρα σα γεράκι πάνω από τη μακρινή περιοχή της Λάρισας όταν η ομάδα μας ήταν ακόμη θηρίο στους μικρότερους τίτλους. δεν είναι περίεργο που τώρα ξεστομίζετε όλα αυτά τα ονόματα σα νάτανε κάποιοι ήρωες των παλαιών χρόνων; τι κάναμε εμείς τότε; το μόνο που θυμάμαι εγώ είναι πως εκείνος ο στόχος του πρωταθλήματος στη Β’ Εθνική ήρθε όχι επειδή είχαμε έναν υπεράνθρωπο στην άμυνα, αλλά επειδή είχαμε τριάντα παιδιά που κυλούσαν σα νερό μέσα στο γήπεδο σα να ήταν ένα σώμα. σήμερα όμως ψάχνουμε έναν που θα κάνει τις σειρήνες να σπάσουν όταν σηκώσει το κεφάλι του! και ναι, σεις οι άλλοι συνεχίζετε σαναλίστες με τους Σέρβους εκεί από την Πράγα σα να ήτανε κάποιοι μάγοι του γκολ, αφήνοντας έξω αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε: έναν τύπο που όταν μπαίνει στην περιοχή του αντίπαλου τελικού δεν αφήνει κανένα δεύτερο μισό της ψυχής τους εκείνο το βράδυ. τον λέγαμε παλιά "τσολιά" αυτόν τον χαρακτήρα - όχι επειδή ήταν τσιγγούνης στα εισιτήρια του γηπέδου, αλλά επειδή είχε πλάτη σαν πέτρα και κοντόχοντρο κορμί που έμοιαζε σα σύρμα τυλιγμένο γύρω από σκοινί. αλλά εδώ η συζήτηση πήρε λάθος δρόμο, σαν αυτές τις κουβέντες των φίλων στο γήπεδο όταν αρχίζει το πρώτο ποτό. εγώ σου λέω εδώ και δυο χρόνια να προσέξεις αυτούς τους αμυντικούς στις μικρές ομάδες της επαρχίας που δεν έχουνε βιτρίνα αλλά έχουνε ιστορία. εκείνοι οι τύποι στέκονται σαν στήλες στις γωνίες του γηπέδου και όταν η μπάλα γυρνά σβέλτα προς το δικό τους τέρμα, αυτοί την αγγίζουνε με την ίδια γνώση που ένας τσαγκάρης ξέρει πόσο δέρμα πρέπει να βάλει στην κόψη ενός παπουτσιού. αυτοί δεν σου λένε "ψάχνω μεταγραφή", σου λένε "εγώ εδώ είμαι σπίτι μου". και ναι, υπάρχει ένας τέτοιος τώρα στη Λάρισα, αυτός ο Τσολιάς εκεί που αναφέρθηκε. δεν είναι κάποιος αστροναύτης του ποδοσφαίρου, είναι ένας άνθρωπος που όταν η ομάδα του χάνει ένα γκολ στον τελευταίο γύρο δεν κλαίει σα παιδί - αφοπλίστηκε και πήρε την επόμενη προσπάθεια σα να ήτανε καθήκον ζωής. αυτός είναι που όταν φορούσε το ερυθρόλευκο σα σχολικό θρανίο στη δεκαετία του δύο χιλιάδων και πλέον, έκανα παρέα σ’ εκείνον τον αγώνα σαν να ήτανε ένας μεγάλος μου αδερφός. έτσι κι αλλιώς, σήμερα που η ομάδα ψάχνει ξανά τους δρόμους της παλιάς δυναμικής, εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπω σα την επόμενη μεγάλη ιστορία των ερυθρόλευκων φανέλων. όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή όταν βγάζει την φανέλα του στο τέλος του αγώνα, δεν την πετάει σα χρήμα, την σκουπίζει σα βράχο που του’χε μείνει πάνω στους ώμους του από τον αγώνα της ημέρας. αυτός είναι ο χαρακτήρας που ψάχνουμε - όχι ένα κουτί χωρίς νούμερα, αλλά έναν άνθρωπο που όταν γίνεται αυτός ο πόλεμος εκεί έξω, εκείνος στέκεται σα μόνιμος κάτοικος της περιοχής των γκολ που ακόμη δεν έχουνε γραφτεί.

βρε παιδιά εσείς ξεχνάτε πως το ποδόσφαιρο δεν γράφεται μόνο στις εφημερίδες αλλά και στα θρανία των σχολείων όταν κανείς δε σας βλέπει εκεί κάτω στο υπόγειο γήπεδο της Λάρισας εκείνες τις νύχτες που ο γηπεδούχος κλείνει την πόρτα επειδή δε θέλει μάρτυρες των δικών του αμαρτιών θυμάμαι τον Νίκο εκεί από τον Βόλο πέρυσι που τον πήρανε για τρία χρόνια στους δικούς μας μικρούς πρωταθλητές επειδή εκείνος στα δεκαοκτώ του είχε μια φήμη σαν τρέμουλο στους μέσους των αντιπάλων όταν στέκονταν σα στήλη στο κόρνερ τους κι έπαιρναν την μπάλα σα να τους χτύπησε ένας δυνατός χειμώνας στον Οκτώβρη εκείνος όμως δεν έκανε γκολ εκείνος έκανε τους άλλους να κοιτούν πάνω από τον ώμο τους σα να έβλεπαν φάντασμα φτιαγμένο από την ίδια την αγωνία τους και αυτός ο Τσολιάς τώρα που όλοι τον θυμούνται σα κακό της εποχής επειδή στέκεται σφιχτά στις αρχές του πρωταθλήματος ενώ οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί να βρουν τον δρόμο για το γκολ — αυτός εκεί είναι σαν εκείνο το δέντρο που κάποτε το έχτισαν πάνω στο τείχος της πόλης επειδή η σοβαρότητα είναι κάτι σκληρό όσο το ξύλο όταν αρχίζει να μεγαλώνει το βάρος της ιστορίας πάνω στους ώμους του πού σεις τον ψάχνετε τώρα; μέσα στις βιτρίνες των ομάδων της Ευρώπης ή στα αδιέξοδα των παντοπωλείων της επαρχίας όπου το αίμα των παλαιών σου συμβούλων τριγυρίζει ακόμη στον αέρα σα μνήμη; αυτός ο τύπος δεν είναι πρωταθλητής γιατί κάποιος δημοσιογράφος τον είδε να κάνει μια καλή σέντρα — είναι πρωταθλητής επειδή όταν η μπάλα βρεθεί δίπλα στα πόδια του αντίπαλου γκολκίπερ όλα τα άλλα μοιάζουν σα σχέδια πάνω στο χιόνι που λιώνουν πριν καν διαβαστούν κι εμένα τι μου λέτε; εμένα με συγκινεί ένας άνθρωπος που όταν φοράει την φανέλα του δε σκέφτεται τις μεταγραφές αύριο αλλά το βάρος αυτού του πράσινου χόρτου εκεί έξω στις τέσσερις γωνίες του γηπέδου όταν η ομάδα του έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που ξέρει πως η νίκη δεν έρχεται σα δώρο αλλά σα πόλεμος που κερδίζεται ένας ένας στρατιώτης κι εκείνος στέκεται πάντα στην πρώτη γραμμή σα εκείνον τον αγιογράφο της παλιάς εποχής που ζωγράφιζε τους πολεμιστές όχι σα εικόνες αλλά σα πραγματικούς ανθρώπους που είχανε αίμα στα πόδια τους εσείς ψάχνετε τον επόμενο Πετιμέτζη; εγώ εδώ σας λέω πως αυτοί οι άνθρωποι δεν γράφονται στο excel αλλά στη μνήμη εκείνων που ένιωσαν τη γροθιά μιας φανέλας πάνω στο στήθος τους όταν δέχτηκαν ένα γκολ εκείνοι ζούνε ακόμη ανάμεσα στους δικούς μας μικρούς πρωταθλητές σα ξεχασμένοι θησαυροί περιμένοντας την επόμενη Κυριακή να τους βγάλει πάλι στον αγωνιστικό χώρο εκεί που η μπάλα ξέρει να μιλάει πιο δυνατά από όλους εσάς τους άλλους