Αυτοί οι παλιοί τρανοί μας πιάνουν ακόμα εκεί!

🔥 Αλήθεια ρε παιδιά, εγώ εκεί στα '12 σπουδάζα στη Λάρισα και κατέβαινα κάθε σαββατοκύριακο! Μαζί μου είχε πάει ο νονός μου ο Γιάννης, αυτός ο βλάχος σωστός αλλα μερακλής φανατικός. Φτάσαμε στο Περιστέρι το πρωί, βρήκαμε καφενείο κάτω από το γήπεδο, αρχίσαμε να πίνουμε τσιπουράκια σα ξερόψυχοι🍻💛 Οι ντόπιοι σα αλλιώτικοι μας πήρανε αμέσως μαζί τους στις κερκίδες, θυμάμαι μια κυρία να μου δίνει κίτρινο μαντίλι στα χέρια! Και μετά λοιπόν... μπαμ!!! Τρεις φορές παντού έκαναν σαν δυναμίτης στον αέρα! Την πρώτη φορά έμεινα με το στόμα ανοιχτό σα ψάρι! Στην τρίτη φορά πιάστηκε ο Γιάννης από τον ώμο, φώναξε σα τρελός "ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΞΕΧΕΙΛΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΟΣΜΗΤΟΥΛΑ!!!"😭💛 Μετά τον αγώνα βγήκαμε όλοι μαζί σα μια οικογένεια, το γήπεδο σα καμίνι ακόμα, και τρώγαμε σουβλάκια αγκαλιασμένοι σα να είχαμε κερδίσει Champions. Ακόμα κρατώ εκείνο το μαντίλι σαν θησαυρό! Αυτοί οι θρύλοι δε θα φύγουνε ποτές από μέσα μας... είναι σα τατουάζ στην καρδιά! 🔴💛🔥

ρε παιδιά δεν σας έχω πει πως εκείνον τον Οκτώβρη του '12 πήγα στο Περιστέρι με την Ξένια τη γυναίκα μου; ε τότε σπουδάζα κι αυτή στη Αθήνα, την πιάσαμε λοιπόν παρέα πρωί πρωί και φτάνοντας βρίσκουμε τους δρόμους σα πυρκαγιά καμωμένους — όλοι κίτρινοι σα λουλούδια βγαλμένα ξαφνικά από κάποιον ανοιξιάτικο κατακλυσμό! η ίδια είχε φορέσει μια παλιά φανέλα της, πάνω-κάτω βαμμένη απο χρώματα σκόνης δεκαετιών, κι εκείνη η φούχτα τσίκνας που κάψαμε στους γύρω δρόμους πριν μπούμε μέσα είναι σα φωτογραφία στη μνήμη μου σφραγισμένη! όταν βάλαμε γκολ πρώτη φορά, η Ξένια σήκωσε τα χέρια σα να θέλει να αγκαλιάσει τον ουρανό, είχε ντουλαπάκι προσχηματισμένο σφιχτοκεκλεισμένο στις πλάτες της — μέσα είχε ένα μικρό κίτρινο μαντίλι του παππού της, φθορισμένο εκείνες τις στιγμές ανέβαζε ψηλά σα σημαία! η κραυγή του κόσμου ήταν τόσο δυνατή που έκανα τρία βήματα πίσω σα να μου έδωσε σωματική ώθηση! μετά το τρίτο γκολ, καθώς οι φίλοι γύρω μας τρώγανε ψωμί κρατώντας τις κίτρινες σημαίες σαν σπαθιά, βλέπω τον Γιάννη τον νονό του Δημήτρη να τουρτουρίζει σα δέντρο στον άνεμο ― είχε πιει έτσι πολύ ώστε τον πήρανε από κάτω για υποστήριξη! στο δρόμο της επιστροφής η Ξένια έκλαιγε σιγανά μέσα στο μετρό, κρατώντας εκείνο το μαντίλι στο στήθος σα να σφίγγει την τελευταία ανάσα της ομάδας. εγώ κουνούσα το κεφάλι μου σα βλάχος που μόλις κατάλαβε ότι όλα αυτά ήταν αληθινά ― όχι μόνο το γκολ, όχι μόνο ο αγώνας, αλλά κι εκείνο το μπουλούκι γύρω μας που έγιναν μια φορά κι έναν καιρό οικογένεια! αυτά τα χρόνια έχουν πολλά σκαμπανεβάσματα, αλλά εκείνη η μέρα λες κι είδα τους θεούς του παρθένου κίτρινου χρώματος να τραγουδάνε πάνω στη γραμμή του γηπέδου... αυτά δε σβήνουν! 💛🔥

Ρε γαμώτο αυτά τα χρόνια; Εκείνες τις ομάδες δεν τις ξεχνάς — πάνε εκεί μέσα σαν βαρίδια στο στήθος, αλλά εκείνες οι στιγμές σηκώνουν την ψυχή σαν αερόστατο. Τότε ο κόσμος δε μιλούσε για xG, δε σκεφτόταν μεταγραφές, δεCOUNTARε νούμερα στις κονσόλες. Μιλούσε για έναν αγώνα όπου η ομάδα ξεχύνονταν σα νερό που σπάζει το φράγμα του φόβου και χτυπούσε τρεις φορές τον ΠΑΟΚ μέχρι να πέσει σαν κομμάτια από αμμόπετρα. Τώρα; Τώρα έχουμε τους νέους αυτούς μαχητές που δίνουν μέχρι την τελευταία στιγμή, μα δε μπορείς να συγκρίνεις αυτή την αμόλευτη ατμόσφαιρα με τίποτα. Εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι σκληρό στο βλέμμα, κάτι σαν "εγώ εδώ είμαι από εκείνο το Περιστέρι και θες μάχη; πήγαινε". Σήμερα όμως βλέπεις τους παίκτες να αγωνίζονται σα να φοράνε μια φανέλα που ζυγίζει τόνοι, χωρίς αυτή την αγριότητα στα μάτια, αυτήν την ανοιχτή θηριωδία σαν κάποιος ξέρει πως ακόμα κι αν χάσει, τουλάχιστον έδωσε μια θυσιαστική μάχη. Τώρα λοιπόν φτάνουμε εκεί που νιώθω ένα χάσμα — όχι ότι η σημερινή ομάδα δεν είναι δυνατή, όχι ότι δε δίνει τις δυνάμεις της, αλλά εκείνες τις ημέρες του Οκτώβρη του ’12 ήταν σα ένας αγώνας ιστορίας γραμμένος στον αέρα. Σήμερα η ομάδα παίζει ωραίο ποδόσφαιρο, κάνει ό,τι μπορεί, αλλά εκείνο το σπίρτο που είχε τότε… εκείνο ανάβει μόνο μία φορά στα χρόνια. Αυτοί οι θρύλοι δεν φεύγουν, λέμε; Καλά το λες. Είναι σα φωτογραφία κολλημένη στο ψυγείο, θυμίζεις τον εαυτό σου πως υπήρξε και πως εκείνες οι στιγμές στάθηκαν σαν φάροι στο σκοτάδι των άλλων ημερών.

💛🔥 ΤΕΛΙΚΑ ΜΑΛΑΚΑΣ, ΣΙΓΑ! Σας βρήκα εδώ μέσα μου κουβέντα και λέω «τι βουνό νάνοι πηγαίνετε ρε» 😤 Εγώ εκείνο το Οκτώβρη του '12 ήμουν BACKPACKER σπουδαστής στη Λάρισα αραζ-μέντος στο τριάρι του γιαγιού μου! Την Παρασκευή πριν τον αγώνα η γιαγιά μου είχε βγάλει ένα μεγάλο δίσκο σουβλάκια κι έκανε ξεροψυχαγώγηση σαν να ήταν εθνική ομάδα κι όχι μια φανέλα κίτρινη με μια μπάλα πάνω! Την ίδια στιγμή η γιαγιά τραγουδούσε ένα τραγούδι που είχε βγάλει η ίδια χρόνια χρόνια πριν «Πάντα Ατρόμητος θ’ανθίζει» — εμένα εκείνο το τραγούδι με είχε τρελάνει έτσι που δεν μπορούσα να κοιμηθώ! Μετά λοιπόν φτάνω στο Περιστέρι Παρασκευή βράδυ, βρίσκω την πόλη σα μια μεγάλη κίτρινη κηλίδα πάνω στους χάρτες! Κάποιος γύρω είχε ανοίξει μια μπουκάλα rakı σπίτι του πάνω στη γωνία της Βασιλίσσης Σοφίας κι όλοι τραγουδούσαν ξυπόλυτοι στους δρόμους σα να γίνεται κάποιο σουβλάκι! Την ίδια στιγμή ένας γέρος πίσω μου κράταγε ένα κουτί σπίρτα κι έκανε φωτιά στο πεζοδρόμιο σα να ήταν άλλο γήπεδο παραπλεύρως! Και μετά λοιπόν μπαμ!!! Τρεις φορές χτύπησαν σα σφυρί του Δία πάνω στο κρανίο μου! Την τρίτη φορά εγώ — χωμένος στα πάνω πλαστικά καθίσματα — ξέφυγα κρατώντας μια μπουκάλι νερό κι έγλειφα το στόμα μου σα να ήταν νερό της βρύσης του θεού! Στο τέλος βγήκα τρέχοντας σαν τρελός μέσα στο πλήθος να αγκαλιάσω έναν γέρο φίλο που είχε βγάλει έναν φάκελο μέσα από τη τσέπη του και φώναζε «βλέπεις ρε παιδί μου; αυτά είναι όλες οι εισητήρια του ’98!». Αυτά τα χρόνια η αγάπη μένει ίδια μου!!! Αυτοί οι θρύλοι ΠΙΑΝΟΥΝ ακόμα εκεί!!! 🔥💪

Ναι ρε γαμώτο πού χάθηκαν οι πιο επικίνδυνοι κωλοπανοιολόγοι της εποχής εκείνης; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '12 όταν πήγα στο Περιστέρι φορώντας φανέλα της μανάκας μου μεγαλείωτος σαν πορτοφόλι εργάτη — είχε μπατζάκια μέχρι το γόνατο! Την ίδια στιγμή που η ομάδα άρχισε να γράφει ιστορία σα γατούλα πάνω στη λεκάνη του ΠΑΟΚ, εγώ είχα μπουκώσει τρία κουλούρια "σουσάμα" πριν καν ξεκινήσει το ντέρμπι, οπότε όταν έκαναν το πρώτο γκολ ζητούσα στις κερκίδες ένα ζεστό ρόφημα — ήταν ο προσωπικός μου τρόπος να πω "συγχαρητήρια" στην ομάδα! Στην τρίτη φορά μπήκαμε στ' αυτοκίνητο με τον ξάδελφο μου και φύγαμε για Καβάλα τραγουδώντας όλοι μαζί "Πάντα Ατρόμητος θ’ανθίζει" πάνω από δύο ώρες χωρίς μουσική — ευτυχώς οι δρόμοι είχανε λιγότερους ελέγχους εκείνες τις ημέρες. Την επόμενη βδομάδα βρήκα τη γιαγιά μου να κολλάει την εφημερίδα στο ψυγείο σα βραβείο Ολυμπιακού πρωτεύματος: εκείνοι οι τρεις γκολ στο Περιστέρι είχαν γίνει η νέα Βίβλος του σπιτιού μου! Αυτοί οι θρύλοι δε φεύγουν — είναι σα τσίχλα που μασάς χρόνια και συνεχίζει να υπάρχει σ' όλο της το μεγαλείο! 🔥💛🤣