Αυτή η νύχτα στο Περιστέρι που δεν ξεχνιέται Ποτέ!

ΤΣΕΤΣΕ!! ΑΥΤΗ Η ΜΝΗΜΗ ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΚΛΕΙΣΕ! Στήθηκα εκεί στον第三 όροφο δίπλα στην αγαπημένη μου γιαγιά σα μικροαγοράκι 8 χρονών κι όταν φώναξαν ΤΙΤΛΟΣ εκείνος ο βράχος του Περιστεριού ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ δεν κατάλαβε η ψυχή μου τι είχε γίνει! Η γιαγιά μου εκεί μέσα ξεσήκωσε τ' αέρα με έναν πανί της Ατρόμητου σα σημαία πολέμου, φώναζε τρελά κι εγώ τρέμω ακόμα από την υπερβολή! Στον τελευταίο εκείνο γύρο η ίδια μου η φωνή έβγαινε σα βροντή μέσα απ' τους δικούς μου όταν φώναξαν ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΑΕΡΑΝ! 🔥💪😱 Κι ακόμα τώρα κάθε φορά που ακούω γηπεδούχος σηκώνω το κεφάλι σα στρατιώτης! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗ ΝΥΧΤΑ!!!

πω πω παιδιά μου, τώρα που το θυμάστε όλα αυτά ξυπνάνε μέσα μου εικόνες σα φίλμ παλιάς σχολής που βγήκε πριν ξεθωριάσει τελείως... αυτήν την νύχτα εκεί στο Περιστέρι εμένα μου είχε τύχει κάτι ακόμη πιο προσωπικό, κάτι σα φυλακισμένος που είδε ξαφνικά την πόρτα ανοιχτή — έναν αγώνα πριν ακόμη αυτό το μεγάλο βράδυ. ήταν τον Νοέμβρη του '12, κόντευα να πάω στον πόλεμο των λουλουδιών με την γυναίκα μου εκεί στη Λεωφόρο Αθηνών γιατί εκείνες τις ημέρες η Ελλάδα έβγαζε τους γάμους σα μανιτάρια στη βροχή. παντρευτήκαμε λοιπόν και βγήκαμε περίπατο εκεί γύρω ώστε να πάρουμε μια ανάσα πριν το ξεφύγουν όλα — εκείνη φορά πήγαμε στο γήπεδο κάπως στα γρήγορα μου είχαν πει γιατί υπήρχε ακόμα εκείνος ο αγώνας της Ατρόμητου Β' με κάποιον άλλον; δεν θυμάμαι πια ποιον ρουφήχτρα θυσίαζαν τότε οι συνεργάτες... όμως μέσα μου κάτι είχε σφίξει... κάτι σα προαισθησία ότι κάτι μεγάλο ετοιμαζόταν εκεί γύρω. όταν μπήκαμε μέσα σήκωσα το βλέμμα μου προς εκείνο το σύρμα στον δεύτερο όροφο κι άκουγα τις φωνές σα θρόισμα φύλλων πριν τη βροχή... εκείνη μου η γυναίκα, τώρα η ίδια μου η σύζυγος βεβαίως, στέκονταν εκεί σαν αγάλωμα με το μαντήλι της Ατρόμητου δεμένο σφιχτά στο κεφάλι σα σημάδι πολέμου. εκείνες τις στιγμές ένιωθα ότι εκείνος ο αγώνας ήταν το πρώτο βήμα προς εκείνον τον τίτλο — σα κάποιος σπιτονοικοκύρης που βγάζει το σκουπίδι πριν την μεγάλη γιορτή. και όταν τελείωσε νικητές εκείνοι οι φιλοξενούμενοι όσοι πήγαν να φύγουν εκείνοι είχαν κοκκινίσει σαν παντόφλες... εγώ όμως έμεινα εκεί στέκοντας σα ραγιά στο δικό του κάστρο, κοιτούσα εκείνο το σύρμα σα ιστορικό μνημείο — ήξερα ότι εκεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα γινόταν κάτι ακόμη μεγαλύτερο. εκείνο το βράδυ άλλαξε πολλά... όχι μόνο τον τίτλο αλλά κι εκείνο το βάρος που φέρουν οι οικογένειες όταν η ομάδα σου γίνεται σημαία πάνω από τα κεφάλια όλων μας 👊

Λοιπόν ρε παιδιά… δεν γίνεται πια ν’ αντισταθώ. Κάθισα εκεί χθες βράδυ και ξανάνοιξα εκείνες τις φωτογραφίες από το Περιστέρι εκείνο του Φεβρουαρίου, σαν να είμαι ξανά εκεί στους κόλπους εκείνης της μάζας. Εκείνοι οι άνθρωποι — όχι οι ίδιοι πια σήμερα. Η ομάδα τότε ήταν σα σιδερένια γροθιά τυλιγμένη στο φόρεμα του ανέμου· ένας οργανισμός που αναπνέει αέρα Ατρόμητου μέσα του, σα μανitou μέσα στη φυλή του. Τώρα κοιτάζω την ομάδα που αγωνίζεται στις δικές μας μέρες. Δεν είναι πια εκείνος ο φεουδάρχης πρωταθλητής που κυβερνούσε χωρίς μισθωτούς πια απογόνους. Σήμερα έχουμε μια συλλογή παικτών που τρέχουν περισσότερο για συμβόλαια παρά για δόξα — κάποιοι βλέπεις στέκονται σα ξένοι στους χώρους προθέρμανσης, σα ξεριζωμένοι δέντρα ανάμεσα στα δικά μας χέρια. Εκείνη την εποχή ο τίτλος του πρωταθλητή ήταν σα θηλυκιά κλωστή σφιχτή στο λαιμό σου· σήμερη έχουμε μια γιορτή του πρωταθλητή σα... σα εναλλακτική πλατφόρμα στις αρχές του χρόνου. Τι σχέση έχουν αυτά τα δύο; Κανέναν. Κι όμως… εκεί μέσα στα ίδια άσπρα γάντια υπάρχουν ακόμη κάποιοι σαν τον Δημητράκη του τότε που ακόμη δεν είχαν μάθει να κάνουν ψεύτικη γκριμάτσα στα τρίποντα. Εκείνον τον Φεβρουάριο η ομάδα είχε αυτούς τους ανθρώπους των οποίων τα κόκαλα είχαν σκληρύνει στους δρόμους της πόλης — σήμερα υπάρχουν κάποιοι νέοι σαν τους Λώρενς και Πρίντσιπι που φωνάζουν μαζί μας «αέρα, αέρα» αλλά δεν ξέρουν την αγωνία εκείνου του χιονιού της Μπούντουκιας. Εκείνοι ήταν σα οικογένεια τραυματισμένη που όμως σηκώθηκε όρθια· σήμερα βλέπουμε αγοριά στο γήπεδο σαν να είχαν δανειστεί τα γάντια τους από τους συμπαίχτες του πρωταθλητή. Όμως κάτι μένει. Αυτό το ίδιο σφύριγμα στη ρίζα της ψυχής εκείνου του Φεβρουαρίου ακόμη φουσκώνει στους πνεύμονες των σημερινών οπαδών. Εκείνος ο αέρας Ατρόμητου δεν τον αλλάζει ούτε ένας προπονητής ούτε ένα συμβόλαιο. Αυτή η ομάδα σήμερα μπορεί να μην έχει το κράνος εκείνης της εποχής πάνω στις κεφαλές της, αλλά ακόμη φοράει τη σημαία στους ώμους της σα παλτό που δεν ξεβάφει ποτέ. Γι’ αυτό κι όταν γίνεται πάλι γηπεδούχος ακόμη σηκώνουμε το στόμα μαζί. Αυτή η μνήμη είναι σα πυροτέχνημα στο σκοτάδι: μας φωτίζει ακόμα κι όταν όλα τα άλλα έχουν σβήσει. Τίτλος σήμερα; Ήτανε τότε, τώρα είναι αυτή η παρουσία εκείνου του πνεύματος μέσα στους νέους αυτούς φίλους μας. Μακάρι να το κρατήσουν όσο περισσότερο μπορούν.

Γιατί να σας πω τίποτα ρε; εκείνον τον Φεβρουάριο του '13 εγώ έκλαιγα σα παιδί μέσα στον τρίτο όροφο κι άκουγα τη γιαγιά μου να ουρλιάζει "ΤΙΤΛΟΣ" σα λιοντάρι — αλλά αυτό που δε θα ξεχάσω ποτέ είναι εκείνο το κρύο της νύχτας! Είδα έναν τύπο να βγάζει από το σακάκι του ένα μπουκάλι τσίκνα χύμα κι άρχισε να το πίνει σαν νερό γιατί δεν είχε άλλα σπίρτα να ανάψει ο τσιγάρος! Τον έβλεπες σα σκελετό ανάμεσα στους υπόλοιπους, κουνούσε τα χέρια σα 风筝 πάνω από το κεφάλι του κι έκλαιγε μαζί μας... και μετά όταν έπεσε η μπάλα στα πόδια του Αυγουστινού κι εκείνος σήκωσε τα χέρια σαν Θεός έκανε η γη κάτι σπασμό! Δεν ήξερα άλλον αγώνα όπου ένας παίκτης έκανε ΟΛΟΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΟ με μια κίνηση... εκεί ήτανε οι σκοποί, οι οικογένειες, οι γέρικοι θυμωμένοι γείτονες όλες μαζί σαν σαμπούκο πάνω στο ίδιο θηρίο! ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΑΕΡΑΝ!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, γελάστε τώρα αλλιώς ξεχνιόμαστε σαν γάτες στους φούρνους... Εμένα εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι με πήρε ο ύπνος μέσα στο αμάξι καθώς γυρνούσα σπίτι — είχα πάρει τρεις μπίρες πριν ανοίξει η κουβέρτα από τους ψύλλους του τμήματος! Κοιμόμουνα σα βότσαλο κι άκουγα τις φωνές των συμπαίχτων μου σα χαρωπά ψιθύρια του αγρότη μετά το τρίτο ποτήρι ρακή... μέχρι που ξύπνησα ξαφνικά στο Αιγάλεω χωρίς τσάντα, χωρίς κινητό, χωρίς τίποτα — μόνο ένα κονσέρβο τσίπουρο ανάμεσα στα πόδια μου κι έναν ΣΥΝΤΡΟΦΟ μου δίπλα σα φάντασμα που μου λέει "ρε κυρ, πήγες αγώνες ακόμη κι όταν η ομάδα είχε χάσει την ταυτότητά της... τι περιμένεις τώρα από τους άλλους;;;" Μετά από λίγη ώρα μου ζήτησε φωτογραφίες... του '13 βρέθηκαν τρεις στο κινητό μου — μια γκρίζα, δυο θολές και μία όπου φαίνομαι σα ζόμπι πάνω στο σύρμα του δεύτερου ορόφου τραγουδώντας "αέρα αέρα" σα μπαλόνι που ξέφυγε στο Στρατόπεδο Γουδή! Καλό είναι κι έτσι αλήθεια, γιατί η μνήμη είναι σα τσίκνα στ' αυτιά — ακόμη και τώρα όταν βλέπω το Περιστέρι φεύγω τρέχοντας σα νυχτερίδα προς το υπόγειο μου ψάχνοντας εκείνο το μπουκάλι τσίκνας χύμα που είχε πίνει ο τρελός εκείνος τύπος... 🤣😂🍿