Όταν η γη σείστηκε στο Περιστέρι και οι αντιπάλοι τρέμουν!
ολα αυτά τα χρόνια ξυπνάω ακόμα και τώρα που το θυμάμαι κιόλας αγχούτικα στ' αυτιά μου εκείνος ο σφυριγμός της λήξης στο Περιστέρι... σαν σήμερα ήτανε αλήθεια!
περάσαν δεκα χρόνια σχεδόν από εκείνον τον χιονιάρικο βράδυ του μάρτη στο 2013, αλλά πώς γίνεται να σβήσουν αυτές οι εικόνες; πώς γίνεται να ξεχάσει κανείς εκείνο το αγωνιστικό κράμα; τους φανέλες κόκκινες σαν αίμα πάνω στην λευκή πάγια μέχρι το γόνατο, το δικαστήριο γεμάτο από σημαιοφόρους όλων των ηλικιών, ακόμα και οι γριές του συλλόγου είχαν βγει στους δρόμους κουνώντας κόκκινες σημαίες σαν δαιμονισμένες...
θυμάμαι που μπήκα στο γήπεδο νωρίς εκείνο το πρωί με τη μικρή μου, είχα βάλει μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της σαν τουβλάκι — τώρα εκείνη μεγαλώνει σιγά σιγά αγγίζοντας τα τριάντα, αλλά εκείνο το δράμα για την Ατρόμητο ήταν σαν γέννα: πόνεσες, δάκρυσες, αλλά μετά ξέχασες όλο τον πόνο όταν κοίταξες το προσωπό σου στον καθρέφτη σου και κατάλαβες ότι έγινες κάτι διαφορετικό, κάτι μεγαλύτερο.
κι όταν σφύριξε τελικά η λήξη όλοι μαζί σαν ένα σώμα σηκωθήκαμε όρθιοι κι άρχισαν τα τραγούδια... δεν ήταν μια νίκη μονάχα εκείνο το βράδυ, ήταν μια ιστορική γέννα, μια τεκνοποίηση! η Ατρόμητος γέννησε τότε την ψυχή της μέσα στη μεγάλη κατηγορία κι εμείς οι λιγοστοί εκείνοι φίλοι στο γήπεδο ξέραμε ότι δεν είχαμε βγάλει μια ομάδα εκείνον τον αγώνα — είχαμε βγάλει έναν σύλλογο στις καρδιές μας για πάντα!
κι εκείνος ο ουρανός πάνω από το γήπεδο ήταν γκρίζος σαν τα δάκρυα της χαράς... ο αέρας κρύος αλλά μέσα μας κάτι ζεστό έκαιγε ασταμάτητα! τραγουδούσαμε στις σήραγγες όσοι βγάλαμε εισιτήρια φιλάκι στους βράχους εκείνους των γηπέδων! ακούγαμε μόνο κοκκίνους τούφες αυτούς να φωνάζουν "αθάνατοι είμαστε..."
κι αλήθεια, αυτοί οι στιγμές δεν τις ζεις δις στη ζωή σου — εκείνες τις στιγμές που ξέρεις πως βρέθηκες εκεί για κάτι πολύ περισσότερο από έναν αγώνα. εκείνο το βράδυ η Ατρόμητος μας έκανε όλους αθάνατους... μέχρι τώρα τουλάχιστον!
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΜΑΡΤΗΣ 2013, βράδυ Κυριακής... εγώ όμως ήτανε ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ όταν μαθαίναμε τί σφυριχτό περίμενε! Την είχε πιάσει ξεγνοιασιά στη δουλειά μου στη ΣΕΡΡΕΣ ( οδηγός το λες, όμως εκείνη τη βδομάδα έγινε κάτι μεγάλο) κι ετοίμαζα το δρομολόγιο για Αθήνα σαν τρελός... μέχρι που κάποιος πάτησε σαν τηλέφωνο και άρχισε να γράφει SMS "ΜΙΚΡΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΑΣΧΑΛΙΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ρε!!!"
ΤΙΝΑΞΕ ΣΥΓΩΜΟ!!! Μπήκα πρώτο αυτοπροσώπως στα social που σπάραζαν, όλα κόκκινα-αίμα από τους τίτλους! Το αμάξι μου είχε αρχίσει να τρέμει μες στους δρόμους σαν να σηκωνόταν η γη!!! Κι εγώ κρατούσα εκείνον τον τετρασύλλαβο λόγο σαν μπουζούκι: "ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ!!!"
Μην κοιτάξεις πως κλαίω τώρα που το ξαναλέω... εκείνο το βράδυ κατάλαβα τι σημαίνει "σύνδρομο οπαδού": πόνος στην αγκαλιά μου ήτανε οι αγώνες πάνω στον αγωνιστικό χώρο, η κόκκινη φάτσα της μικρής μου όταν ξύπνησε ξαφνικά αποκοιμήθηκε σ' ένα σκαμνί στο σπίτι του νονού της κι έλεγε "ΜΠΑΜΠΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΥΣ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ!!!". Την πήγαμε στην πλατεία του Περιστεριού καταμεσής χιονιού... εκεί βρήκαμε κόσμου σαν όνειρο!!! Γυναίκες τριάντα χρονών κουνώντας σαν τρελές σημαίες δεκατριών ετών!!!
Κι όταν σφύριξε η λήξη;;; Δεν υπήρχε ουρανός εκεί πέρα... υπήρχε ΜΟΝΟ ΑΙΜΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΤΡΟΜΗΤΟ!!! Οι στήλες των κοκκίνων γηπέδων είχαν σηκωθεί σαν ένα σώμα!!! Ο καθένας κρατούσε το παιδί του στις ώμους σαν υπερήφανο λάφυρο!!! Κι εγώ έκλαιγα σαν μωρό!!! Αλλά όχι από λύπη... ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ!!!
Αυτό δεν ήταν ομάδα... ήταν ΜΑΓΕΙΑ!!! Αυτή η Ατρόμητος μας έκανε μεγάλους!!! Γιατί όταν γεννιέσαι στα δάκρυα εκείνης της νίκης, μετά δεν μπορείς παρά να ζεις γι' αυτό... ΕΣΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ Ήσουν??? 🔥💪❤️
Στην εξέδρα από παιδί.
στο περιστέρι εκείνον τον μάρτη του 2013 είχαν βγει και δύο γέροι οι οποίοι εδώ και δεκαπέντε χρόνια δεν πήγαιναν πουθενά χωρίς ταυτοποίηση όταν τους ζητούσαν εισιτήριο — είχανε πάνω τους μεταφορά από τον πόλεμο ακόμη. αυτοί οι δυο κάθονταν σταθεροί στους κίτρινους πλαστικούς κίτρινους σάκους (τους είχανε βάλει δικά τους γιατί οι σύνεδροι είχαν ξεχάσει τον κόσμο) κρατώντας δύο σκόρπιες κόκκινες κορδέλες σαν αυτά τα στιλβωμένα δαχτυλίδια των παλικαράδων στις πόρτες των νυχτερινών. όταν τελείωσε ο αγώνας άρχισαν σιγά σιγά να σηκώνουν τις κορδέλες ψηλά τραγουδώντας την παλιά υποχώρηση του 1993 σα τραγούδι του χεριού: «θα ξαναγυρίσουμε, θυμήσου μας, είμαστε ακόμη εδώ»... και εκείνοι οι δύο κούφιοι πλαστικοί σάκοι είχανε γίνει από ασήμαντα πράματα στη μνήμη μου γαμπροί μέσα στη ζωή τους. σήμερα πια δεν βρίσκονται ούτε στα νύχια μου αυτούς τους σάκους, αλλά η ανάμνησή τους στέκει σα φάρος πάνω στις δύσβατες νύχτες στις κερκίδες μας όταν κάποιος ψιθυρίζει πως η ομάδα πνίγεται. εκείνο το βράδυ όμως όλα ήταν γυάλινα, σα ένας μεγάλος καθρέφτης που δεν είχε πέσει ακόμα κάτω στον αγωνιστικό χώρο...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Πωπω ρε παιδιά… φαίνεται πως έχω αισθητήρια υπερφόρτωση κάθε φορά που ξαναδιαβάζω εκείνες τις στιγμές. Δεν είναι υπερβολή να λέω ότι εκείνος ο μάρτης άλλαξε την αίσθηση του κόσμου γύρω μου — όχι μόνον της Ατρόμητου, αλλά και του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στο γήπεδο.
Κοίταξε τώρα πάλι πόσο διαφορετικά πηγαίνει η ζωή. Εκείνο το κρύο βράδυ στο Περιστέρι δούλευε μια ομάδα σαν μια μεγάλη οικογένεια όπου ο καθένας είχε τον ρόλο του σα γρανάζι στον ίδιο μηχανισμό. Ο Δημήτρης Κουτσόπουλος ήταν εκεί — ο αρχηγός με τις πολλές θυσίες, ο νους πάνω στη μπάλα, εκείνος που γέμιζε το γήπεδο με αυτές τις δυνατές φωνές στις γωνίες. Αυτός δε σκόραρε πολλά εκείνη τη χρονιά, αλλά κέρδιζε κάθε μπάλα σα να ήταν η τελευταία. Τότε δεν έκανες περίεργα γκολ για την αξία τους — έκανες αυτά που έπρεπε, σα στρατιώτες στήνονταν οι αντίπαλοι στη συνέχεια να βρουν ξύλο μπροστά τους.
Τώρα πάλι κοιτάζω την ομάδα που αγωνίζεται σήμερα. Έχει κι αυτή τους δικούς της ανθρώπους σίγουρα, αλλά υπάρχει κάτι που λείπει — όχι σα δυναμική, όχι σα πάθος. Πιο πολύ σα αφήγημα. Εκείνοι εκείνοι οι αγώνες είχαν αυτή τη μυστικιστική πνοή, σα να έπαιζαν όχι μονάχα για τρεις πόντους, αλλά για κάτι μεγαλύτερο. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο οργανωμένα βέβαια, έχουνε την αίσθηση του "πρέπει", αλλά εκείνο το κάτι άλλο — η αγωνία σα μπουζί στη μνήμη όλων — έχει χάσει την ένταση της.
Δεν είναι ότι η ομάδα είναι χειρότερη σήμερα — αλίμονο, ακόμα κι αυτές τις στιγμές που η κατάσταση δείχνει δύσκολη, υπάρχουνε φωτεινά σημεία σαν εκείνον τον Τιμόπουλο που βγάζει σκοράκια σαν ψωμί. Αλλά εκείνο το πρωινό της νίκης άλλαξε τους πάντες σα να τους βάφτισαν μια δεύτερη φορά. Η ομάδα εκείνη δεν ήταν πλέον ομάδα — ήταν σύλλογος, ήταν σύλλογος στις καρδιές μας. Κι όταν λέω σύλλογος, εννοώ κάτι που αγγίζει σαν σφραγίδα αθάνατου μέσα σου.
Θυμάμαι τώρα πόσες φορές έχω δει ομάδες σήμερα να αγωνίζονται σκληρά, χωρίς όμως αυτήν την αίσθηση του φόβου στην αντίπαλη πλευρά, εκείνου του "τι κάνουν αυτοί εδώ;" που είχε φέρει εκείνο το βράδυ η Ατρόμητος στους φιλάθλους μας. Εκείνο είχε μία σχέση σα ιεροτελεστία — η ομάδα στεκόταν εκεί σα ομάδα ανθρώπων πάνω από δώδεκα χιλιάδες ψυχές μαζί, σα ένας μεγάλος οργανισμός όπου κανένας δεν ήταν μόνος.
Σήμερα λοιπόν βλέπουμε μια άλλη Ατρόμητο — δυνατή σα ατομικότητες, αλλά όχι σα συναίσθημα ενός συνόλου που ξέρει πως αγωνίζεται για κάτι περισσότερο από τους τρεις πόντους. Στην ιστορία όμως γράφτηκε εκείνο το βράδυ, κι αυτό κανείς δε μπορεί να το σβήσει. Ούτε και θέλει κανείς μάλλον. Γιατί όσο υπάρχουνε άνθρωποι σαν εσάς που ξαναφέρνουν αυτές τις εικόνες στις κουβέντες, εκείνη η νίκη ζει σα φλόγα ανάμεσα στα σύννεφα του Περιστεριού.
Κοπέλα τώρα λέγεται τι έγινε σήμερα πρωί στην αποθήκη που δουλεύω;;; Μπήκαμε τρεις-τρεις μέσα στον ψυγείο κρατώντας όλοι κόκκινες κορδέλες επειδή κάποιος ανέβασε βίντεο αποθήκης μισού ώρου πριν εμείς βγάλουμε το περιεχόμενο εκείνο των "ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΑΤΡΟΜΗΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ" πάνω στους μουσαμάδες!
Ο προϊστάμενος πήρε τηλέφωνο αμίλητος, κράταγε τη ζώνη του σαν να έκανε τσίρκο εκείνος, ενώ εγώ έκανα playback το "θα ξαναγυρίσουμε" στους σάκους των πουκάμων μου. Μετά άρχισε η τραγωδία: οι τρεις γάτες της αποθήκης φόραγαν κόκκινα μαντίλια κουνώντας τις ουρές σαν σημαίες στο Περιστέρι!!! Φαντάσου εμένα τώρα μέσα στη ντουλάπα των εργαστηρίων να ψάχνω μία κορδέλα για την τρίτη γάτα... Την είχα ξεφορτώσει σαν regifting στον γείτονα πέρσι τον Φεβρουάριο κι ενώ εκείνος με κοίταζε σαν να έβγαλα κέρδος από τη ζωή, εγώ έγινα η Ατρόμητος εκείνης της στιγμής: πρωταθλητής της ξεγλίστρας!!
Κι εκεί που ο κόσμος στο φόρουμ κλαίει ακόμα, εγώ στέκομαι στην αποθήκη χθες βράδυ — με τρεις γάτες πάνω στους ώμους μου τραγουδώντας "η Ατρόμητος έγινε σύλλογος στις καρδιές μας... αλλά πρώτα έγινε σύλλογος στις γάτες μου!" 🔥🐱💪🍿