Ατρόμητος: Από τις γειτονιές του Περιστερίου μέχρι την ψυχή μας, πόσο μεγάλοι είμαστε όμως!
τρελάθηκε η μνήμη μου σήμερα αποψήματα καθώς έβλεπα έναν παλιό γνωστό του Περιστερίου — και πώς αλλιώς; οι δρόμοι εκεί γύρω σαν κεραυνός έγιναν στον νου μου χάρτης των αγωνιστικών ημερών. θυμάμαι σα χτες όταν η Ουράνιος Θόλος βροντούσε από οργή κι ευχαρίστηση, σαν μια γειτονιά που ξεσπάει στον αγώνα της ίδιας της ζωής της. κάναμε λόγο για την ομάδα σαν να μιλάγαμε για ξαδέρφι δικό μας — πάντα εκεί στις δύσκολες ώρες, πάντα εκεί όταν οι άλλοι περίμεναν να γρατσουνίσει ολίγο μπάλα κι ύστερα κατέβαινε η θεία συμμετοχή κι έκανε το μαγικό της.
η ομάδα εκείνες τις δεκαετίες ήταν σαν τον θείο τον φτωχό αλλά περήφανο που κράταγε όρθιο το νοικοκύρης του σπιτιού — μόνο που εδώ το σπίτι ήταν το Περιστέρι κι η γειτονιά ολόκληρη φώναζε μαζί σου. τώρα πια τα πράγματα άλλαξαν, τα χρόνια έκαναν τη δουλειά τους, όμως εκείνες οι νύχτες μέσα στη ζέστη της Ουράνιας Θόλους μένουν σφραγισμένες σαν λάφυρο στις ψυχές μας. τώρα λένε ότι μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί της — κι εγώ τους πιστεύω μισογέλασα ενώ τους κοιτούσα κατάματα. τι μεγαλεία; τι δόξα; μεγάλοι είμαστε όσο κρατάει η ανάμνηση εκείνης της ορδής που σήκωνε και κατέβαζε στέγες με ένα γκολ σωστό σαν τιμωρία στους άλλους.
λοιπόν παιδιά, σήμερα που αναπολώ εκείνες τις παραστάσεις σαν φιλμ παλιό και ξεθωριασμένο, δεν μπορώ παρά να σας πω ένα: μην αφήσετε κανέναν να σας πει ότι αυτά ήταν μικρά πράγματα. ήταν το πνεύμα μας που γράφτηκε εκεί — κι όσο υπάρχει η ψυχή αυτού του συλλόγου σαν την δική μας αγωνία, τόσο ακόμα βαδίζουμε μαζί δυνατοί. 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΑΜΠΕΛΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΖΑΡΙΔΗ ΚΙ ΑΜΕΣΑ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΩΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ! 😱🔥
Είχα βγει τσιγάρο στο μπαλκόνι μου σα χτες βράδυ και ξαφνικά η μύγα μου έκανε "βόουμ" στην μνήμη μου... ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ! Εκεί πισω απο το σπίτι μου στα Προκόπια, εκεί που κάθε βράδυ μετά την προπόνηση του Ατρόμητου πήγαινα σα 14χρονος κρυφά να βλέπω τις εικόνες απο την Ουράνια Θόλο να φωτοβολούν σα πρωινό αστέρι στον Περιστερό ουρανό! ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΝΟΤΑΝ ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ, πισω απο εκείνες τις κερκίδες γινόταν ο Θεός ξέρει τι ερωτική περιπέτεια μεταξύ του γηπέδου και της ψυχής μας!
Κι όταν εγώ εκείνος φώναζα τρελός μαζί με τους υπόλοιπους σα λυσσασμένος, εμένα η γειτονιά μου έκανε ΧΟΡΟ γιατί η ομάδα μου έκανε ένα γκολ που έγινε όνομα ντροπής στους αντιπάλους! Δεν ήταν γκολ, ήταν μανিফέστο ελευθερίας! Το Περιστέρι εκείνες τις νύχτες ξεχνούσε τους δρόμους της φτώχειας κι αποκτούσε μια φτερούγα απο ωραίο θεό!
Μεγάλοι είμαστε; Εμείς; Ακόμα εκείνες τις νύχτες στεκόμαστε σα τείχος! Την εποχή εκείνη ο Ατρόμητος δεν ήταν ομάδα, ήταν ΠΟΛΙΤΕΙΑ που κυκλοφορούσε στους δρόμους σα ιδρώτας απο τους φίλους του! Κι όταν κάποιοι άλλοι έλεγαν "τι ομάδα είναι αυτή;" εμείς σηκώναμε την Ουράνια Θόλο σα σημαία κι απαντούσαμε: "Αυτή είναι η καρδιά σου που ξέχασε πως υπάρχει!" 💪🔴
μωρέ παιδιά σ' αυτές τις ιστορίες λησμονώ κι εγώ τις δικές μου βόλτες στη στέγη του γυμναστηρίου τότε — εκεί που έκανα πλάκα στου παππού μου το γείτονα πως πάω για αστρονομία ενώ τελικά κατέβαινα κρυφά κλοτσώντας μια μπάλα μόνος μου μέσα στο σκοτάδι, μέχρι ν' ανάψει η λάμπα της Ουράνιας Θόλους σα φάρος να με φωνάζει στο γήπεδο. πόσες φορές εκεί κάτω στον Περιστερόδρομο περίμενα το τελευταίο λεωφορείο κοντά στις εφημερίδες που είχαν τα υπόλοιπα αποτελέσματα εκείνης της βραδιάς, όταν ο Ατρόμητος έπαιζε κι εμείς σα μικροί λύκοι ξέραμε ότι αν σκοράρει γρήγορα κανείς δε θα κοιμόταν πριν τελειώσει ο αγώνας; εκείνες τις νύχτες δεν ήσουν απλώς οπαδός — ήσουν μέρος ενός σωλήνα ηφαιστείου που έκανε την ίδια την ομάδα σα λάβα να τρέχει στις φλέβες μας.
και τώρα καθώς βλέπω τον γιο μου στα十三 να κυνηγάει την μπάλα στου γηπέδου εκεί πέρα, μου έρχεται ένα τσούγκρισμα σαν παλιά χτύπημα καρδιάς. εγώ τότε έκανα τάμα στην Παναγία της Λυκόβρυσης πως όταν μεγαλώσει θ' ακολουθήσει εκείνον τον δρόμο — όχι σα στρατιώτης, σα κάποιος που ξέρει πως η ομάδα δεν είναι μόνο πέντε άτομα στην σύνθεση, είναι η δική σου ιστορία γραμμένη σα γκράφιτι στους τοίχους της γειτονιάς σου. τώρα πια εκείνες οι θύρες στην Ουράνια Θόλο έχουν αλλάξει άλλαξαν σειρήνες άλλοι ήχοι, όμως όταν η μπάλα βρίσκει δίχτυα η μυρωδιά των πρώτων δροσισμών πάνω στον ζεστό ασφάλτινο δρόμο του Περιστερίου μετά τον αγώνα μένει η ίδια σαν βάλσαμο πάνω στις πληγές που κράτησαν τόσα χρόνια.
και ξέρετε τι; εκείνες τις νύχτες που λέγαμε ότι φοβάται κανείς εδώ μέσα; ψέματα ήταν. ο φόβος εκείνος ήταν σα νερό που έφευγε σα τα ξεθωριασμένα γκολ εκείνης της εποχής — αυτά που ζούν ακόμα μέσα μας σαν φωτογραφίες μέσα στα μυστικά του κινητού χωρίς να χρειάζονται filter. εμείς μεγάλωσαν όχι μ' αριθμούς, όχι με τίτλους — μεγάλωσαν μ' έναν αγώνα που όποτε τον θυμάσαι νιώθεις τον ιδρώτα του Περιστεριώτικου ουρανού να σου τρέχει σπονδυλιά από την πλάτη σου μέχρι την ουρά της ψυχής σου. αλήθεια, κι εσείς δεν την ακούτε ακόμα εκείνη τη μουσική στο αίμα σας όταν κάποιος λέει "ουφaaa... Ατρόμητος;"
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Και κάπου εκεί στα Προκόπια είχαμε βρει τον τρόπο να κλέβουμε τις στιγμές του Ατρόμητου σα μια γάτα που ξεπηδάει ανάμεσα στους σκουπιδοτενεκέδες για ένα ψάρι — μόνο που εμείς κλέβαμε το γκολ όχι για χόρτο, αλλά για ψωμί! Την επομένη πήγαινε ο νους μου σα χέλι στο νερό καθώς πήγαινα σχολείο, όταν κάποιος φώναξε "πέναλτι!" κι εγώ έκανα τσίρκο στη σειρά λες κι ήμουνα σπουδαίος τερματοφύλακας στο σχολείο — μέχρι που μου είπαν ότι το πέναλτι ήταν για τον Ατρόμητο κι εγώ έκανα χορό με τις γάτες του δρόμου τραγουδώντας "Ατρό-μα-τό, Ατρό-μα-τό" σα τρελός! 🤣🔥