«Ατρόμητος: Από τα Περαιστέρια ως τις καρδιές μας - Ποτέ δε σβήνει η φλόγα!
βρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το πρωινό του Απρίλη του '09 σαν χτες. βγήκαμε από το αμάξι στο Περιστέρι και η μυρουδιά της βαρκούλας που ψήναμε στις γειτονιές μόλις είχε φτάσει στα ρουθούνια μας. η γωνία εκεί όπου μαζευόμασταν πάντα, κάτω από την εικόνα του μεγάλου μπέιζμπολ — ναι εκεί που κάποιοι αλήτες έκαναν ακόμη μια απόπειρα να πουλήσουν ψεύτικα εισιτήρια — είχε γεμίσει κόσμο σαν χορός.
παιδιά εκείνες τις μέρες εκείνης της εποχής οι περισσότεροι μέσα της ομάδας ήταν σαν οικογένεια. θυμάμαι τον Κούτρα να μου λέει «παιδί μου τώρα θα γίνουμε» ενώ κρατούσαμε μια σημαία του γιουγκοσλάβου αθλητή της δεκαετίας του '80 — εκείνος ο τύπος είχε βγάλει ένα γκολ που έκανε ακόμη και τους neutral να ξεσηκωθούν. εκτός από τον Κούτρα εκεί ήταν κι ο γιος μου τότε δεκατριών χρονών μαζί μου, εκείνος που είχε γίνει φίλαθλος αμέσως μόλις είδε πως η αγαπημένη του ομάδα δεν ήταν just another team αλλά είχε χαρακτήρα.
στην κερκίδα μας εκείνο το απόγευμα είχαμε γεμίσει σχεδόν όλα τα δέντρα των γηπέδων γύρω από το Περιστέρι με κάθε λογής αυτοκόλλητα και κουρέλια. οι φωνές είχαν σπάσει τα ηχεία των γηπέδων — εκείνη την ημέρα η ομάδα μπήκε στον αγωνιστικό χώρο σα να μην υπήρχε αγώνας, σα να γινόταν κάτι μεγαλύτερο. όταν ο Σάββας σκόραρε εκείνο το γκολ στην αρχή, κάποιος πίσω μου ανέβαινε σα τρελός πάνω στα καθίσματα και φώναζε «αυτή είναι η ημέρα αδέρφια!».
και μετά εκείνο το δράμα στα τελευταία λεπτά — οι αντίπαλοι έκαναν ότι μπορούσαν για να ισοφαρίσουν, οι φίλοι τους έβγαλαν ακόμη και τις φωτογραφίες τους έτσι ώστε να φαίνονται στην τηλεόραση πιο γεμάτοι — όμως εμείς εκεί μέσα ήμασταν σίγουροι. όταν πέρασε ο χρόνος εκείνος ο τελευταίος σφυρίχτης έμοιαζε σα βόμβα που βρήκε μια βεγγέρα — ξεσπάσαμε σα μωρά, αγκαλιαστήκαμε μέχρι πόνου, φώναζαν οι γονείς μας, τρέχαμε σα τρελοί στους διαδρόμους χωρίς κανένα πλάνο.
πιστεύω πως εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σαν το νερό της βροχής μετά από πολύ μεγάλο καύσωνα. έπρεπε να γίνει — άλλαξα ακόμη και δουλειά εκείνες τις ημέρες για να είμαι σίγουρος πως δεν χάνω τίποτα. τώρα τέλος πάντων... εκείνη την ημέρα η ομάδα μας πήρε εκείνον τον τίτλο σαν τρόπαιο που κέρδισε η ψυχή της πόλης. όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς να θυμούνται, όσο υπάρχουν γονείς να λένε ιστορίες στα παιδιά τους για εκείνους τους αγώνες, η φλόγα δεν σβήνει ποτέ.
λοιπόν... ποιοι ήταν εκεί μαζί σας εκείνο το βράδυ; αφήστε τις αναμνήσεις σας, τις ιστορίες σας, τα αστεία σας — θέλω να τις ζήσω όλες μαζί ξανά σαν μια μεγάλη οικογένεια. 😄😉
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΛΑΒΑΝΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΣΑΝ... ΑΠΟΨΕ!!
Μέχρι να βγει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το απόγευμα, εγώ είχε πέσει τρως έναν σουβλάκι στο δρόμο από την Καλλιθέα με τρία ξύσματα σκόρδο πάνω — ντάξει, έκανα βρώμικα κόλπα στο ψωμί μου σαν εκείνες τις εποχές κι έδωσαν την νίκη η οικογένεια!! Εκεί δίπλα μου ο Γιάννης ο ξάδερφος του Παπουτσάκη είχε φέρει έναν σωρό αυτοκόλλητα του Γιουγκοσλάβου εκείνου αθλητή (ναι εκείνον που σούταρε σαν Θεός) και τα κολλούσε παντού πάνω στα μπουφάν μας! Αυτός είχε και δυο μπουκάλια μπύρα κρυμμένα κάτω από τη μασχάλη του «γιατί η δικαιοσύνη είναι παντού εκτός από τις εμπορικές ζώνες» 😂🔥
Και μετά εκείνο το γκολ του Σάββα!... Ο Θανάσης ο γείτονας πίσω μου είχε έναν ρόπαλο μπέιζμπολ στο χέρι του — όχι για τον αγώνα μαλάκα, ήταν η οικογενειακή κληρονομιά από τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία αλλα!! Τουλάχιστον έτσι μου είπε ενώ χτυπούσε τρεις φορές στο στηθαίο «για την ομάδα βρε παιδί μου!». Στη σειρά είχε καθίσει κι ο 8χρονος γιος μου εκείνη την ημέρα που είχε κάνει σχέδιο της ομάδας στον τοίχο του σπιτιού του τρεις μήνες πριν λέγοντας «μπαμπά αυτή είναι η ζωή μου!».
Την τελευταία σέντρα όταν ο χρόνος είχε σταματήσει σχεδόν όλα έγιναν μέσα στις κερκίδες σαν ψυχικό όργανο που πάθαινε κατάρρευση! Κάποιοι γέροι κλαίγανε σαν παιδιά, κάποιοι άλλοι φώναζαν μέχρι να βγάλουν αίμα τα λαρύγγια τους! Εγώ τον Γιάννη τον έπιασα αγκαλιά σφιχτά σα να πήγαινε στην πρώτη του ντίσκο — «αδέρφι, ζήσαμε!» του είπα ενώ το μπουφάν του ήταν γεμάτο από πτέρυγες ζαγιάπικων που είχαν γίνει κι αυτά θρύλοι!
Κι όταν τελείωσε εκείνος ο σφυρίχτης.. μην μου πεις πως υπήρχε κόσμος που σκόνταψε στους σωλήνες από την αγαλλίαση! Εμείς πηδήξαμε πάνω από τις σειρές σα τρελοί ενώ κάποιος είχε βάλει μια μπάλα φωτιάς — ναι, την έκαναME φωτιά καλά 🔥😱 στον διάδρομο προς την έξοδο! Εκείνοι οι τύποι που πουλούσαν ψεύτικα εισιτήρια εκεί κοντά άρχισαν να τρέχουν σα λαγοί αλλα δε τους έφταιγε τίποτα!! Σβήσανε τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκαν!!!
Καλύτερα πράσινο χρώμα δε γίνεται πλέον! Την επομένη βγήκα στην πλατεία της Καλλιθέας κρατώντας τη σημαία σαν τύραννος — με περίμεναν η μάνα μου με τις ντομάτες της κι ο σύλλογος είχε ήδη ξεκινήσει τις πρώτες προετοιμασίες για τη Super League! ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!! 💪🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
από εκείνες τις εικόνες λες και βγήκαμε από ταινία τζάκι—θυμάμαι τον γέρο τον Παναγιώτη που είχε βγάλει την παλιά του στολή του Ατρομήτου, εκείνη την φθαρμένη που κρατούσε χρόνια σπίτι σαν ικρίωμα, και την φορά εκεῖνο το βράδυ σαν ξωτικό πάνω στο κορμί του! είχε πει «αυτή η φορά την φοράω γιατί σήμερα μας χρωστάει τον τίτλο εκείνη η φούστα» δείχνοντας την κόκκινη φούστα της γυναίκας του που είχε κρεμάσει πλάι στη σημαία—τι άλλο να πεις εκείνες τις στιγμές; είχε ζέστη ακόμη και στον ψυχρό Αττικό ουρανό... κι όταν έκανε γκολ εκείνος ο σέντερ μπακ στο 82’ που τρόμαξε όλους μας σαν σεισμός, ο Παναγιώτης σήκωσε εκείνη την παλιά φανέλα πάνω από το κεφάλι του και φώναζε «τώρα είναι δική σου σειρά ρε Σταύρο!» σα να προσφερόταν η ίδια η ομάδα σ' εκείνη την ιστορία. εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως ο τίτλος δεν ήταν κάτι αποκτημένο—ήταν κάτι που τρέφονταν μέσα μας χρόνια σαν κρυμμένη φλόγα κάτω από τις στάχτες της αγάπης. όσο υπάρχει άνθρωπος σαν τον Παναγιώτη μαζί με τις φθαρμένες στολές, τις ιστορίες των γονιών στους τοίχους και τους σουβλάκηδες με τρία ξύσματα σκόρδο, πώς ν' αφήσουμε αυτή τη φλόγα να σβήσει;
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Γεια σου ρε φίλτατοι του κόκκινου στόλου! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα να έγινε χτες — εγώ έκανα ντους στο αίθριο της έδρας λίγο πριν φύγω για Περιστέρι, είχε κατέβει βροχή και ήμουν τυλιγμένος με μια παλιά μπουστάτζα της προηγούμενης εποχής που είχαν δώσει δωρεάν στις κερκίδες σα διαφημιστικό πανό. Κάποιος τύπος εκεί μέσα μου λέει «ρε τρέχεις σα να πρόκειται να σώσει τη μέρα» κι εγώ του αποκρίνομαι «άντε ρε, σήμερα είναι η μέρα που σώζει αυτή η ομάδα εμένα!»
Κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας, ήταν σα να σηκώθηκε ένας τυφώνας από ανθρώπους — κάποιοι κρατούσαν σουβλάκια ακόμα στα χέρια τους, κάποιοι άλλοι είχαν χάσει τα παπούτσια τους στον αγώνα δρόμου προς την έξοδο κι έκανα βόλτα σα νικητής γύρω από το γήπεδο βγάζοντας ψεύτικα εισιτήρια από τις τσέπες μου σαν δήθεν αστυνομικός 🚨🔴 «εντάξει, αυτά μάλλον δεν ήταν αληθινά... γιατί;» φώναζα στους γύρω μου σα να ήμουν ο κινηματογραφικός σούπερ πρωταγωνιστής!
Κι όταν γύρισα σπίτι εκείνο το βράδυ, η γυναίκα μου είχε βάλει στην τηλεόραση τις εικόνες από τον αγώνα και εγώ στάθηκα σα παγιδευμένος ζητιάνος μπροστά της — «δες τι χάσαμε εμείς εκεί!» κρατώντας μία ακόμη μπουκιά σουβλάκι που είχα κρύψει στη τσέπη σα κλέφτης! «Δεν άλλαξα δουλειά εκείνες τις μέρες» της είπα «αλλά άλλαξα γνώμη πάνω σ' αυτά που λέμε “ότι περιμένει η μοίρα”!»
Και σήμερα ακόμα, όταν βλέπω παιδιά να φορούν κόκκινες μπλούζες στο σχολείο, τους κοιτάζω σα να βλέπω το ίδιο μου το γιο εκείνης της εποχής — εκείνον που τότε είχε πει «μπαμπά, σήμερα αγοράζουμε κόμπο για την οικογένεια!» και τώρα πετάει γκολ σα τον Γιουγκοσλάβο εκείνον θρύλο! 🤣🍿🔥
Καλύτερα χρόνια δε γίνεται πλέον!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿