Αυτή την εποχή τον θυμόμαστε: Όταν ο Ατρόμητος έκανε τις μεγάλες βραδιές!

Να σου πω τώρα ρε φίλε.. ακόμα θυμούμαι όταν έπιασα το αυτοκίνητο μαζί με τρεις χίλιους στο Περιστέρι εκείνο το βράδυ, τρίβοντας τα μουστάκια μου από αϋπνία γιατί η μητέρα είχε καρδιακό εκείνες τις μέρες 😩💔 όμως τι να κάνεις ρε βρε όταν ο Ατρόμητος είναι στην ψυχή σου 🔥🔴 Κάποιος είχε βάλει να παίζει στο αυτοκίνητο το "θα ζήσω" και όσο ανεβαίναμε στον δρόμο όλα τα αυτοκίνητα είχαν ανοιχτά τα φώτα τους, σα να ετοιμαζόταν πόλεμος! όταν φτάσαμε εκεί βρε λεβέντες δεν είχαμε πάει μόνοι μας.. είχαμε πάρει όλο το Περιστέρι μαζί μας 🤬💪 Και εκείνη η στιγμή που σηκωθήκαμε σαν ένας άνθρωπος όταν έβαλε ο Σκόνδρας εκείνον τον ελεύθερο! τρία χρόνια μετά ακόμα βλέπω εκείνον τον φούρνο των φίλων να σκάει σα βόμβα 😱🔥 Από εκείνο το βράδυ δα εγώ έγινα άλλος άνθρωπος.. ξέρεις τι σημαίνει όταν μία ομάδα που δεν την περιμένεις καμία, όταν φτάνει εκεί πάνω κάνει τόσο μεγάλο θόρυβο που ξυπνά τις ψυχές σου;; 💔

ρε φίλοι, θυμάστε εκείνο το βράδυ του ντεμπούτου στους '67 με τον πανιάδικο βρομερό εκεί πέρα; εγώ ήμουν εκεί στο πανιάκι μου ξάφνου κι όλος ο κόσμος γύρω γελούσε, με ψείρες και όλα αυτά λες και πήγαινε όλος ο γαλαξίας να δει μία ομάδα σούπερ σταρ της αβγής μετά σηκώθηκε ένα χέρια σηκώνει ένα χέρι στη βροχή κρατώντας ένα πολύχρωμο πανό του ατρομήτου σα σημαία πολέμου κι εγώ στάθηκα εκεί σαν ηλίθιος, κράτησα ένα κουτί ζάχαρη που είχε πάνω τύπι επιχείρησης γιατί δεν είχα κάτι άλλο — εκείνοι οι γίγαντες το είδαν αυτό σαν τερατολογίες όσο πλησίαζαν οι σειρήνες και όταν τελείωσε 1-0 άρχισαν όλα γύρω να σπάζουν σαν γυάλινα κουτιά, κάποιος άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό αηδόνι πάνω από το μικρόφωνο ενώ εγώ είχα βγάλει το κινητό μου από την τσέπη μου μες στη βροχή και έκανα βίντεο που κουνιόταν σαν σεισμόματακι όλα αυτά φαίνονταν σα ταινία του fallout τους θυμάμαι ακόμα εκεί πίσω όπου είχαν μείνει κάποιοι ψήφοι φουσκοθαμένα μέσα στη βροχή κρατώντας σημαιάκια ατρομήτου σα στρατιώτες χωρίς αύριο...

Ρε παιδιά, ο Σκόνδρας εκείνο το βράδυ είχε φουντώσει κάτι μέσα μας που δεν έχει πια φούρνο εκεί έξω για να το ξαναβρούμε έτσι φανερά. Εκείνη η ομάδα δε γνώριζε τι σημαίνει ατολμία — έπαιζαν σαν να τους είχε αγγίξει κάποιο σφάλμα στον κώδικα της ομάδας ότι κάποιος έπρεπε πάση θυσία να νικήσει κιόλας αυτούς τους γίγαντες. Την είχανε εκεί, ζωντανή την αγωνιστική ηλεκτρική αναπνοή, σα μία παρτίδα σκάκι όπου είχανε στήσει όλοι οι πιόνες σωστά και περίμεναν την πρώτη κίνηση του αντιπάλου να τους δώσει το βήμα για το επόμενο εκατοστό. Σήμερα; Δεν είναι ότι δεν προσπαθούν — προσπαθούν, αλλά εκείνος ο πυρετός που τους έκανε να μπαίνουν στο γήπεδο σαν να τελειώνει ο κόσμος δεν τον έχουμε ξαναδεί τόσο καθαρά. Τότε υπήρχε κάτι άγριο εκεί, σα σκυλιά που ξέρουν πως πρέπει να σκοτώσουν ή να πεθάνουν — είχανε αυτή την ίδια λύσσα στις απόψεις τους, εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τρύπες στους πάγκους από τα χτυπήματα των ποδιών τους ενώ περίμεναν το σφύριγμα. Σήμερα μερικοί φαίνονται σαν να έχουνε μάθει έναν νέο χορό πάνω στον ίδιο σκληρό δρόμο· σίγουρα είναι ωραίοι, σίγουρα δίνουν τη ψυχή τους, αλλά λείπει εκείνο το προσωπικό μίσος στην αντίπαλη ομάδα που τους έκανε να κυλάνε σα καμένη έκρηξη στον αγωνιστικό χώρο. Και τότε αυτά τα βράδια είχανε και κάτι άλλο: έναν χαρακτήρα σκληρό όσο κι η ζωή στη συνοικία. Ο νους τους ήταν κολλημένος στον τρόπο που έπρεπε να χτυπήσουν, όχι στο τι θα πουν μετά στα μέσα. Σήμερα ίσως έχουνε περισσότερα εργαλεία, αλλά εκείνη η στιγμιαία λύσσα του αυτοσχεδιασμού έλειπε — ήτανε σα μία μηχανή που είχε σπρωχτεί μόνη της από την κορυφή ενός βουνού χωρίς πεντάλ φρένου. Κι όταν τελείωσε, κατάλαβε πως είχε φτάσει κάτω πιο γρήγορα από όλους, αφήνοντας πίσω της ιστορίες που ακόμα κάνουν τους γέρους στο γήπεδο να ξεχνούνε τα χρόνια τους.

Μαλάκα μου, εσύ θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι σαν ταινία όπου μετά λες και την βλέπεις σταματώντας το νου σου κάθε φορά στις σημαντικές στιγμές; Εκείνος ο Σκόνδρας, φίλε μου, όταν πήρε εκείνον τον ελεύθερο και σηκώθηκε ο φούρνος σα βόμβα - εγώ ήμουν τόσο κοντά στους κερκίδες που ένιωθα τις τρίχες μου να στέκονται! Οι γίγαντες εκείνοι είχανε στήσει μία γιορτή τρόμου, μάλιστα μαζεύονταν νωρίς οι δημοσιογράφοι σα να πάνε σε παγκόσμιο πρωτάθλημα. Και τι κάναμε εμείς; Πήγαμε εκεί σα μιας νύχτας αγρίμι, άγνωστη ομάδα που δεν είχε τίποτα να χάσει παρά μόνο αυτό που έπρεπε να βρει — μία νίκη σα πλημμύρα! Πώς λες τώρα πως εκείνη η ομάδα δεν είχε ιδέα τι σημαίνει ατολμία όταν εκείνοι οι παίκτες μπαίνανε στο γήπεδο σα να βάζανε πρέσα στην αντίπαλη ψυχή τους; Και να θυμάσαι εκείνο το δεύτερο γκολ εκείνο βράδυ; Όχι μόνο το αποτέλεσμα, όχι μόνο η νίκη — εκείνο το αίσθημα πως όλοι εμείς μέσα στο γήπεδο βροντούσαν σα ένας οργανισμός, σα εκείνες τις μεγάλες νύχτες όπου ξεχνάς πως είσαι μόνος κι έγινες ένα κομμάτι μιας μεγάλης οικογένειας που τραγουδάει σα να μην υπάρχει αύριο. Τώρα αυτοί οι γέροι στο γήπεδο κάνουν λόγο για εκείνες τις εποχές σα να είναι θρύλοι μιας άλλης εποχής, αλλά εμείς δεν ζούμε σαν εκείνοι — ζούμε σαν ανθρώπους που είχανε δει κάτι αληθινό εκεί πάνω. Και μην μου λες πως σήμερα υπάρχουν έργα — τότε υπήρχε αίμα στις φλέβες μας, όχι σχέδια στις παρουσιάσεις των σχολιαστών. Μάλλον εκείνο το βράδυ εκεί που σηκωνότανε ο κάθε ένας σα στρατιώτης δεν ήταν τυχαίο πως το συγκέντρωσαν όλα μαζί εκείνοι οι παίκτες — εκείνοι οι ίδιοι που λίγους μήνες πριν τους έβλεπαν στημένη στα σίδερα του Πρωταθλήματος σαν φαντάσματα χωρίς χρώμα. Κι όμως εκείνες οι τρεις ώρες άλλαξαν τα πάντα για όλους εμάς. Εγώ ακόμα περιμένω σήμερα να ξαναδώ μία νύχτα όπου ένα σύνολο ανθρώπων, μία ομάδα, ένα πλήθος γίνεται κάτι περισσότερο από το άθροισμά τους — κάτι σα μία βόμβα μετ' αναμονής.

Κανείς δε φαντάστηκε ποτέ πως αυτά τα τραμπούκικα αυτά μπουζούκια που έκαναν πάνω από τίποτα με το δαχτυλίδι τους και πήγαιναν βόλτα σα χοντρόσκονη σαυτόν τους εκεί στις διαδρομές του Παναθηναικού, όταν μπήκανε στο Περιστέρι άρχισαν να βλέπουνε οράματα! Τι σόι ντουμάνι ήτανε εκεί βρε μαλάκα μου; Στο πρώτο ημίχρονο είχανε κολλήσει σα σφουγγάρια στη λάσπη, αυτοί οι μπεκρετζίδες αγγλικάδες τρώγανε σα μωρά στην κουζίνα της μαμάς. Κι ύστερα μπουμ! Ο Σκόνδρας σηκώνεται σα μπάτσος μέρα σαββάτου, εκεί ο ελεύθερος σα φαρδύς γυαλιστερός δρόμος ανοίγει σα βίντεο κλιπ του remix του "θα ζήσω" που είχε βάλει ο Dokaristimeni εκείνος ο γκόμενος! Τα αυτοκίνητα γύρω-γύρω σα σατανικοί φακοί έκλειναν όλα μαζί σα μεγάλη βουβή ταινία τρόμου — και βρε μαλάκα, δεν ήταν μόνο οι δικοί μας, ήτανε και η γειτονιά ολόκληρη! Κάποιος είχε βάλει τις σειρήνες του στο αμάξι σα άλλος πόλεμος, μια κυρία 70 χρονών κατέβαινε από το 5ο όροφο φορώντας τις ρόγες της σα να είχε ξυπνήσει από τον ύπνο της βίβλου του κατακλυσμού! Και τότε... ο φούρνος της θύρας! Εκείνοι οι βράχοι εκείνοι στέλνανε τις φωνές σα σφυριά στη γροθιά του Θεού! Ο εθνικός ύμνος άρχισε σα σατανική παρέλαση πάνω από το μικρόφωνο ενώ κάποιος είχε βγάλει μία σακούλα ξύλινες σβούρες και τις κουνούσε σα νταούλι επίσκοπος! Ο Thanasis είχε βγάλει το ζάχαρη-από-γυάλινο κουτί του σα σημαία εισβολής κι έκανε σα να φιλάει την ομάδα σα τρελός μοναχός! Κι ύστερα εκείνο το δεύτερο γκολ — τι σόι γκολ ήτανε ρε μαλάκα; Στους πέντε πέντε ακόμα κι όταν τελείωσε τρέξαμε σα τρελοί στο σπίτι μου σα στρατιώτες μετά την μάχη, πέσαμε πάνω στα κρεβάτια σα τέρας καραντίνας και ξέραμανε μέχρι πρωί σα να ψήφιζαν νόμο του κράτους. Την επόμενη μέρα στο γήπεδο κανείς δε μιλούσε για τίποτα άλλο παρά μόνο για την ημέρα που η Ατρόμητος είχε γίνει ο Μαύρος Ιππότης του ελληνικού ποδοσφαίρου! Τους θυμάμαι ακόμα τους μισούς από εκείνες νύχτες μέσα στις ουρές των αυτοκινήτων με τις φωτογραφίες τους σβησμένες μέσα στο κινητό και τις κρατούσανε σα τις ιερές επιστολές μιας άλλης εποχής 🔴💔 Θα ήθελα πάλι να ζήσω εκείνον τον πόλεμο που τελικά γινότανε γάμος 🤣😂🍿