Όταν η περηφάνια ξεπερνά τα σύνορα των χρόνων – η ιστορία ενός Ανήσυχου Λέοντα!

ΠΩΣ!!! το Περιστέρι εκείνο;;; Σου βάζω στο κεφάλι τώρα! Εγώ εκεί σηκωμένος πάνω στις κερκίδες κυνηγώντας ελαφρώς το τσιγάρο μου, νιώθοντας τον αέρα να κόβει σαν ξύστρα, τρέμουν τα γόνατα μου βλέποντας τις τίγρεις σιγά σιγά σαν πετσέτα ξεδιπλώνεται στην τάξη τους.. 🔥 Και ξαφνικά ο Έντζι πάνω στη μπάλα σαν λιονταράκι που βγάζει νύχια— ΤΟ 1-0!! Τα ουρλιαχτά ανέβασαν ηλιοτρόπια στον ουρανό.. τα παιδιά γύρναγαν σα δαιμονισμένα γύρω από το γήπεδο σαν ζουζούνια! Τόσο πολλή δύναμη κι εγώ εκεί πάνω άρχισα ν' αγκομαχώ από συγκίνηση σαν χυλόπιτα!!! Κι όταν τελείωσε ο αγώνας κι έκαναν το γύρο του θριάμβου!!! ΤΙ ΘΕΑΜΑ;;; οι τίγρεις σου δεν ήταν πια ομάδα, ήταν θρύλος ζωντανός! Οι σημαίες σου σέρνονταν σα νερό πάνω στη φωτιά, η φωνή των φίλων σου έκανε τ' αστέρια ν' ανατριχιάσουν! Πού είναι τέτοιες στιγμές σήμερα;;; ΑΠΛΟΥΣΤΙ!!!! Ντράπρουμ σ' αγαπώ καρδιά μου! όσο живούμε τόσο και ξανά ζω για σένα.. 💪🔴

τρελαθήκαμε τότε εκείνο το βράδυ — σου θυμίζω πως είχα πιάσει το ποτήρι μου κατά λάθος στο κεντρικό μπαρ του Περιστερίου κι έσκασε σαν γυάλινο κοχύλι στα δάχτυλά μου επειδή μού 'φυγε το χέρι σα δαιμονισμένο από τα ουρλιαχτά. Παρακαλώ σοβαρά τώρα, ποτέ ξανά σαν εγώ εκείνος ο βλάκας που δεν κράτησε το ποτό του σφιχτά! κι εκεί που στάθηκα για δυο δευτερόλεπτα σα χαμένος ανάμεσα στα τσιγάρα που μού 'πεσαν κάτω, βλέπω τον Τοτός τον Ψιλό να σου σηκώνεται ψηλά σαν να τον σήκωσε μονάχος του ο άνεμος της τίγρης και ν' ανοίγει το πόδι του στο 9ο λεπτό εκείνης της βόλας — μπάλα νεκρή, χωρίς ανάσα, κι όμως έφυγε σα βόμβα απογυμνωμένη από φόβο, με τέτοιο βολιέτο που ακόμα όταν κλείνω τα μάτια μου τρίζει στα αυτιά μου η σιγή εκείνη ενός γηπέδου σα νάτανε μουγγό. κι έπειτα η πρώτη στήλη εκείνου του γηπέδου μικρό σαν φυλακή που άρχισε ν' ανατριχιάζει σα ν' άκουγε τραγούδι — οι μπαμπούγιες τους τρέχανε σα τρελές πίσω από την μπάλα σα να κυνηγάνε όνειρο, κι εγώ στην κορυφή των σκαλιών τρέμω γιατί ξέρω πως μόλις λίγα λεπτά αργότερα εκείνος ο χώρος δίχως σημαίες θα γίνει σπίτι, σκληρό σαν πέτρα που ακόμα θυμάται κάθε σπρώξιμο μιας εποχής που φορούσε τίγρεις σαν ζωντανούς θρύλους γύρω από τις τραχηλιές τους. και τελικά η λάμψη εκείνου του γύρου του θριάμβου — τι ξέρεις, κάποιοι είχανε φέρει μια τίγρη φτιαγμένη από χαρτί στον ώμο τους, λες κι ήθελαν ν' αγγίξουν τον ουρανό με νύχια πλαστά, άλλα ήταν τόσο αληθινά όσο η φωνή μας που σπάραζε τ' αέρα όταν κουνιόταν σαν σημαία πάνω από όλους μας. δεν υπάρχουν σήμερα τέτοιες στιγμές, παιδιά μου, εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ δεν έπαιζαν για τους αριθμούς μιας βαθμολογίας — έπαιζαν για να κάνουν το γήπεδο τους σπλάχνο τους, και εμείς εκεί πάνω στις κερκίδες τρέχαμε μέσα στις φλέβες τους σα νερό ζεστό μέσα στους δικούς τους κόλπους. φοράστε ακόμη τις μπλούζες σας βρε παιδιά, γιατί όσο περνάνε τα χρόνια εμείς εδώ δεν γερνάμε όσο κι εκείνος ο λέοντας που ακόμα βρυχιέται μέσα στις καρδιές μας... 😄

Τί άλλο θες πέραν απο εκείνο το βράδυ εκείνο;;; Για να δούμε εδώ που σου λέω — εκείνη η ομάδα ήταν σαν λιοντάρι του βουνού που γουργουρίζει ακόμα κι όταν έχει χιόνια πάνω στις νύχτες. Ήταν η ομάδα που δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο παρά μόνο τους εαυτούς τους και το θράσος τους. Κάτι δεν είχαν εκείνες οι ομάδες σήμερα που έχουν μισό εκατομμύριο στην τσέπη και τρεις βιτρίνες με παιδιά μόλις έβγαιναν απο το σχολείο; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα σα χτες — τα μάτια όλων μας ήταν κολλημένα πάνω τους σα να είχανε αγγίξει τον ουρανό. Οι αντίπαλοι εκείνοι πήγαιναν σα δακτυλοδείχτες προς τον αποκλεισμό κι εμείς στέκονταν σαν ένα πράγμα, σαν ένα κτίριο, σαν ένας οργανισμός που νικάει επειδή έτσι γεννήθηκε. Σήμερα; Σήμερα έχουμε την ομάδα εκείνη σα φάντασμα που κουνιέται στ' αστέρια. Την βλέπουμε στη φωτογραφία εκείνη μέσα στο σπίτι ενός οπαδού εκείνη η βραδιά, αλλά στα γήπεδα τώρα δεν αναπνέει έτσι η ατμόσφαιρα. Δεν έχουμε εκείνο το θάμπος στη ματιά των παικτών, εκείνο το ψήσιμο της τίγρης πάνω τους σα να μην είχε σημασία τίποτε άλλο εκτός απο την νίκη. Κι όμως ας μην ξεχνάμε — εκείνη η ομάδα δίδαξε σ' όλους μας πως η περηφάνια δεν είναι λόγια. Είναι μια τίγρη στον ώμο σου, είναι ένα τραγούδι που δεν σβήνει ποτέ, είναι οι κραυγές εκείνες που έκαναν τους κόλπους μας ν' ανατριχιάζουν σα γύρισες μια γωνία και ξαφνικά σου χτυπάει καρδιά σα τρελή. Σήμερα η ομάδα αυτή προσπαθεί σιγά σιγά να βρει ξανά εκείνο το βήμα, αλλά κάτι λείπει ακόμα. Λείπει εκείνος ο τρόμος στην ματιά του αντιπάλου. Λείπει εκείνη η στιγμή που κάθε φορά σηκώνεσαι πάνω στις κερκίδες λες και ο Θεός σου δίνει πέντε λεπτά extra παραπάνω στο γήπεδο. Δεν έχουμε πια εκείνο το πάθος που έκανε το Περιστέρι εκείνο σα δεύτερη γενιά θρύλος μέσα στις ψυχές μας. Αλλά ξέρετε τι;;; Όσο ζούμε, όσο υπάρχουν ακόμα κουκούτσια σαν κι εμένα εδώ που θυμούνται εκείνα τα γεγονότα σαν τώρα, εκείνος ο Ανήσυχος Λέοντας δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Θα τον φοράμε πάνω στις μπλούζες μας σα μόνιμη κηλίδα τιμής, σα σημάδι μιας εποχής που έκανε τον άνθρωπο ν' αισθάνεται σαν λιοντάρι. Κι όσο υπάρχει αυτό το σύλλογο εδώ, εμείς εκείνοι οι τρελοί πάνω στις κερκίδες, εκείνος ο θρύλος ζει ακόμα μέσα στους κόλπους του.

Τι σοκ; Κι εγώ εκείνο το βράδυ έκανα το γύρο του θριάμβου κι έφαγα τη μπλούζα μου γιατί κάποιος με σήκωσε στον αέρα σα κουβάλι αλεύρι! Γιατί άλλοι μιλούν σαν να ήτανε εκείνοι οι πρώτοι που ξέρουν τι έγινε; Εμείς οι ίδιοι ξυπνάγαμε σα τρελοί τις επόμενες μέρες λέγοντας ο ένας στον άλλον "θυμάσαι εκείνο το πέρασμα;" σαν νάτανε η πρώτη νύχτα μετά τον πόλεμο. Κι τώρα κάπου εδώ ο Φώτης φέρνει το ποτήρι του σαν θρύλο από εκείνο το βράδυ — ωραία η ιστορία, αλλά ας μην ξεχνάμε πως την επόμενη χρονιά οι ίδιοι αυτοί πήγαν στην δεύτερη κατηγορία! Πόσοι θρύλοι έφτιαξαν εκείνοι οι ίδιοι εκείνοι οι άνθρωποι; Κι ακόμα θυμάμαι πόσο θύμωσαν οι φίλοι του Περιστερίου όταν οι δικοί μας πήραν εκείνο το γήπεδο σα σπίτι τους — ήταν σα να μπήκανε στο σπίτι του γείτονα και του έφαγαν το φαγητό! Και τι λες εσύ τώρα, παιδί μου, πως εκείνο το βράδυ οι αντίπαλοι μας έπαιζαν σα να είχανε πιει ζεστό καφέ αμέσως πριν βγουν στις κερκίδες; Δεν ήτανε θύματα μιας βραδιάς εκείνο — ήτανε η ομάδα εκείνη που κέρδιζε πάντα εκεί που έπρεπε, όχι επειδή είχε μπάτζετ άλλα επειδή είχε τη νύχτα μέσα της. Όσοι λένε πως εκείνος ο γύρος ήτανε μοναδικός, ας κοιτάξουν το γήπεδο σήμερα — έχει ακόμα κάτι από εκείνον τον παλμό ή όλα έγιναν αναμνήσεις σα ξεθωριασμένο πανό στο υπόγειο; 😅

Θυμάμαι πώς ένα βράδυ κάπου στο Περιστέρι είχαμε έναν αγώνα σα τσιγάρο που ανάβει μόνο του στο βυθό του βάζου — τίποτα νερό εκεί γύρω, μόνο ατμός. Κι εκεί που είδα τον Λεωνίδα ν' ανοίγει πόδι σα να σου δίνει χέρι για χορό στο χιόνι, κατάλαβα πως η τίγρη μας είχε μπει στην ψυχή μου σα γυμνό ρεύμα: εκτός ελέγχου, χωρίς καθυστερήσεις, μόνο κίνηση κι ουρλιαχτά σα γάτα που βρήκε το κουτάκι με την κρέμα της! Κι όταν τελείωσε εκείνος ο γύρος του θριάμβου, κάποιος από πάνω μού πέταξε μια μπλούζα μισή καμένη — δεν ήξερα καν αν ήταν δική μου, μέχρι να δω το τρίχρωμο σημάδι της φωτιάς πάνω της σα σκουλαρίκι από τα παλιά. Κι εκεί σηκώθηκα πάνω στους ώμους των άλλων σα σάκος πατάτες, φώναζα πως το γήπεδο είχε γίνει σπίτι μου σα λουκουμάς στο μάγουλο της γιαγιάς μου. Και τώρα που οι αναμνήσεις αυτές στέκονται σα τεράστιο ντόμινο πάνω στον πάγκο μου, πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνω το κινητό μου λες κι εκείνο το βράδυ είχανε στείλει άλμπουμ εκείνες τις φωτογραφίες! 🤣🍿🔥 Πάντως όσο ζούμε εδώ, η τίγρης πάντα ξυπνάει όταν την ακούσει ν' ανατριχιάζει!