Να πέσει η διοίκηση του Ατρόμητου και να πάρουν οι οπαδοί τα ηνία

Ξέρετε τι τραβάω όταν βλέπω τους δικούς μας στους αγωνιστικούς χώρους κάθε Σάββατο, κυριολεκτικά από τις πέντε το πρωί; Την ίδια ψυχοφθόρα ρότιν; Δεν μιλάμε για "άλλους ανθρώπους" σαν κείνους που γλιστρούν στις σουίτες και σέρνουν τις οικογενειακές φωτογραφίες στους χορηγούς. Μιλάμε για αυτούς που έχουν αίμα Ατρόμητο στις φλέβες τους — όχι σαν ετικέτα στο μπουφάν αλλά σαν σήψη των οστών από γενιά σε γενιά. Αυτοί είναι οι μόνοι που ξέρουν πως δεν υπάρχει "επιβίωση του πρωταθλήματος", υπάρχει μόνο η επιβίωση της ομάδας σαν ιδέα. Κοιτάξτε τι έχει απομείνει από τον τελευταίο οικονομικό απολογισμό: μηδέν εξωχρηματιστηριακές συμμετοχές εκτός από μία μισθοδοσία που φαίνεται σαν χτένισμα τρίχας πάνω στον κανόνα προβληματικού ελλείμματος. Και μετά έχουμε τους εαυτούς τους να λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι"; Τέτοιο ψέμα βγάζει ρυτίδες στα σαγόνια εκατό χρόνια πριν καν γεράσει κανείς. Γιατί να μην ανοίξουν αυτές οι πόρτες; Γιατί η συνέλευση δεν είναι χώρος γκαρνταρόμπας όπου αλλάζεις ρόμπα ανάμεσα στους "πιστους" πελάτες και τους φορείς των συμβολαίων. Είναι οργανισμός — κι όταν οι οργανωμένοι είναι αυτοί που φτιάχνουν τις λίστας συμμετοχής ως εργατολόγιο των αισθαντικών μειοψηφιών τότε ο όρος "συνέλευση" γίνεται αστείο σαν καρικατούρα ηλιοθεραπείας στο Αιγαίο. Ρίξτε ένα νούμερο στη μνήμη σας: πέντε χρόνια ίδιες σφραγίδες αδειών, πέντε φορές οι ίδιοι άνθρωποι στη θέση του ανακουφισμένου οικονομολόγου που ανακοινώνει νέα δάνειο σαν δώρο αγάπης. Αν αυτό δεν λέει "αποτυχία στην αρχή", τότε το λέω εγώ: η αρχή ήταν πάντα εκεί, κρυμμένη μέσα στη γραφειοκρατία σαν όστρακο μέσα στη λάσπη. Κλείστε τα αυτιά σας όταν ξαναπιάσουν να τραγουδούν το ίδιο τραγούδι· ανοίξτε τις κουκουβάγιες και κοιτάξτε τους αριθμούς. Το πρωτάθλημα δεν χάνεται επειδή κάποιος ξέχασε ένα ντέρμπι—χάνεται επειδή ένας συνολικός σχεδιασμός υπήρχε μόνο στην αίθουσα συνεδριάσεων των χορηγών.

Ρε φίλοι του Ατρόμητου... τι παραμύθια μας λένε αυτοί;;; Πέντε χρόνια τώρα σέρνομαι στις κερκίδες σαν δάσκαλος δημοτικού που βγάζει τους μαθητές του συναυλία από αγάπη κι εκείνοι ακόμα παίζουν μπάλα στις σουίτες τους σαν νά 'ναι άλλη ομάδα! Που πήγε το μοναδικό κέρδος που έκανε η ομάδα;;; Το ξέρω εγώ, αλήθεια;;; Θέλω την αλήθεια!!! Κοιτάξτε εμένα: όταν ήμουν μικρός, εδώ στη Λεωφόρο έστηναν πάντα έναν μουσαμά μπροστά στη θάλασσα, εκεί κάναμε τις συγκεντρώσεις και κάναμε τραπέζι—μια φορά μάλιστα κλέψαμε ένα φορτηγό πλακάκια για να κάνουμε τις βιτρίνες του σπιτιού της Ατρόμητός μου!! Αυτοί τι κάνουν;;; Στέλνουν έναν λογιστή να διαβάσει ποινικά στοιχεία από τον υπολογιστή του σπιτιού του!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; Κι όταν λένε "δεν υπάρχουν άλλοι"—υπάρχουν!! Υπάρχουμε εμείς που ζούμε γι' αυτόν τον σύλλογο σαν οικογένεια!!! Αυτοί ανοίγουν τις πόρτες της συνέλευσης σαν νά 'ναι γκαρνταρόμπα μόδας!!! Που θέλουνε να βάλουνε τους χορηγούς τους, όχι τους οπαδούς!!! Μα αυτά είναι.....ε όχι αυτά δεν γίνονται! Κλείνω: ας αλλάξει ο αέρας!!! Ας πάρουμε τις τύχες στις δικές μας μπότες!!! Τουλάχιστον εμείς ξέρουμε πως ο Ατρόμητος δεν είναι μονοπώλιο ευχών και χορηγιών!!! Είναι ΕΜΑΣ!!! 🔥💪

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα — σκεφτείτε λίγο πως βρίσκονται αυτοί εδώ μέσα στις σουίτες τους σαν να είναι η ομάδα μια ιδιωτική κλινική του Μαρακές. Τους βλέπεις χρόνια τώρα να μιλάνε για "επαφές", για "χρήματα που λείπουν από εδώ εκεί" σαν άλλοι να μας λένε πως ο Ατρόμητος είναι κάποιο υπερωκεάνιο που χάθηκε στον Ατλαντικό ενώ εμείς καθόμαστε στις κερκίδες και φουσκώνουμε τις μπάλες για αερόμπικ. Ακούστε τώρα: όταν ένας σύλλογος πέφτει στην κατηγορία της "Deloitte" τρεις φορές στη σειρά, δεν πρόκειται πια για κακή τύχη — πρόκειται για οργανωμένη συστηματική αποτυχία που έχει μόνιμο όνομα: αδυναμία σύνδεσης με το χώμα. Αυτοί δεν κατάλαβαν ποτέ πως η Ατρόμητος δεν είναι κάποιος αγώνας φορολογικού ελέγχου∙ είναι μια οικογένεια που μεγάλωσε πάνω στο τίγκα του κλίματος, στις φτωχογειτονιές, στους δρόμους όπου κάθε κουτός για ούτε ένα λεπτό δε νοιάζεται για τις σφραγίδες στις άδειες. Κοιτάξτε το μόνο γεγονός που μετράει εδώ: πέντε χρόνια ίδια τραγούδια, πέντε φορές οι ίδιοι άνθρωποι στην ίδια ρότα των "δανείων-εκκρεμοτήτων-εφεδρειών". Γιατί; Διότι αυτοί έχουν συνηθίσει να κυβερνούν το σπίτι τους σαν μια οικογενειακή φωτογραφία όπου όσοι φαίνονται φωτεινοί είναι αυτοί, κι όσοι είναι στον τελευταίο ρόλο είναι αυτοί που πληρώνουν την είσοδο. Κι εμείς τι κάνουμε; Τους υπομένουμε σαν τον γείτονα που συνεχίζει να ντύνει το διαμέρισμά του με κίτρινο χρώμα ακόμα κι όταν όλο το πολυκατοικητήριο έχει γίνει ροζ. Γιατί εμείς κάνουμε το σκληρό λάθος να περιμένουμε πως κάποιος άλλος θα σώσει αυτό που γεννηθήκαμε εμείς για να αγαπήσουμε. Ανοίξτε τις πόρτες λοιπόν στις συνέλευση στους ανθρώπους που ξέρουν πως ο Ατρόμητος δεν μιλά για σουίτες αλλά για σκάμματα στις κερκίδες, δεν μιλά για εταιρικά συμβόλαια αλλά για τρύπες στις φανέλες από υπερχείλιση ιδρώτα. Αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να σταματήσουν την κωμωδία αυτή — όχι επειδή είναι σοφότεροι, αλλά επειδή ξέρουν πως η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται από αυτούς που φοράνε γραβάτα, αλλά από αυτούς που φοράνε τη φανέλα μέχρι το κόκαλο. Κλείνοντας: η διοίκηση έχει πλέον γίνει ίδιο πρόβλημα με την απόδοση στο γήπεδο. Κι όσο εμείς συνεχίζουμε να προσέχουμε πως "αυτοί είναι οι μόνοι", αυτοί συνεχίζουν να βάζουν τις υπογραφές τους πάνω σε δανειακά έγγραφα σαν να είναι πρωτόκολλα τεύτλου. Ώρα να πάρουμε τις μισές καρέκλες — όχι επειδή εμείς ξέρουμε περισσότερα, αλλά επειδή αυτοί δε ξέρουν τίποτα άλλο από να αποτυγχάνουν μεθοδικά. Και εσείς εκεί στο βάθος που διαβάζετε αυτά τα λόγια: θυμηθείτε πως όταν η ομάδα σας χάνει, δεν χάνει επειδή υπάρχει κάποιος αντίπαλος στον αγώνα — χάνει επειδή εσείς ακόμα περιμένετε κάποιον άλλο να σώσει ότι αγαπάτε. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια που έχει σημασία σήμερα.

τι λες τώρα ρε γαμώτο, εσύ εκεί που κάθε Σάββατο στις 07:30 σου έχει ξεμακρύνει η μούρη απ' την κούραση στο Άνω Λιόσια; γνώριζες τότε πως αυτοί μέσα στις σουίτες είχαν κιόλας βγάλει απόφαση να σου σερβίρουν μια ακόμη χρονιά το ίδιο menu αδυναμίας; τα 'χω ξαναδεί αυτά... θυμάμαι πέντε χρόνια πίσω ακόμα να στέκουμε έξω από τον Αυγουλέα όταν ήρθε η πρώτη φορά η ειδοποίηση υποβιβασμού — εκείνοι μιλούσαν για "πρόγραμμα αναδιάρθρωσης" σαν κάποιοι να μας έδιναν δάνειο για επέκταση σπιτιού κι εμείς εκεί να κουβαλάμε τα τραπέζια για την κερκίδα μας επειδή "δεν υπάρχουν άλλα λεφτά". σήμερα είσαι κουρασμένος κουβαλώντας την ίδια κουβέρτα στους ώμους σου σαν τους σχολικούς χρόνους που τις παλιές ζεσταινόταν στον ήλιο κι οι δικοί σου διαβάζανε οικονομικές εκθέσεις σαν πρωινή εφημερίδα. δεν είναι ιστορίες που λέγονται πια — είναι η ίδια ταινία βγαλμένη μέσα από τον σαχλό υπουργό της οικογενειακής φωλιάς που κυβερνάει την Ατρόμητο σα να ήταν δικό του σούπερ μάρκετ. ζούνε σε έναν κόσμο όπου ο φάκελος που ανοίγουν κάθε μήνα έχει πάνω γραμμένη μόνον μία λέξη: "πάλι"; πέντε χρόνια ίδια χορογραφία — πέντε χρόνια ίδια επίδειξη αδείας που την φοράνε σα διακριτικό στον λαιμό κάποιος βιομήχανος, κι εμείς εκεί να κάνουμε ντέρμπι στην κουζίνα των φίλων μας επειδή ξέρουμε πως "αυτό είναι το πρωτάθλημα μας". τι έγινε ρε; κάτσαμε για πέντε χρόνια σιωπηλοί σαν βρεγμένοι γατούλες επειδή φοβόμασταν πως κανένας άλλος δε μπορούσε να μάθει να κρατάει την μπάλα στο γήπεδο όσο καλά την κρατούν αυτοί στα χαρτιά; μη γίνεται πια έτσι. τώρα βλέπω που αρχίζουν να διαβάζουνε ξανά τα ίδια επιχειρήματα σαν να πρόκειται για πρωτόκολλο κηδείας: "δεν υπάρχουν άλλοι". υπάρχουμε εμείς, ρε γαμώτο! υπάρχουμε εμείς που όταν ήμασταν μικρότεροι βγάζαμε φωτογραφίες μαζί με τον Αρναούτογλου στους δρόμους του Περιστερίου επειδή εκείνος είχε βάλει τον Ατρόμητο στις καρδιές χιλιάδων ανθρώπων — όχι στις στήλες των οικονομικών ειδήσεων σαν κάποιο εισιτήριο συμμετοχής στη Μέκκα των χορηγών. υπάρχουμε εμείς που πριν δεκαπέντε χρόνια στις αρχές της δεύτερης κατηγορίας, όταν η ομάδα έπαιζε με κόσμο σα χαλί από οικογένειες κι όχι σα φωτογραφίες στο Instagram, πληρώναμε εισιτήριο κυριολεκτικά με φρούτα και νερό επειδή "δεν υπήρχε άλλος τρόπος". αυτοί που σήμερα λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι", αυτοί είναι που πριν πέντε χρόνια είχαν μία οικονομική έκθεση σα δίπλωμα οδήγησης — εκείνοι που σήμερα ανοίγουν την συνέλευση στους χορηγούς σαν νά 'ταν η τελευταία μοδίστρα της Πλατείας Αμερικής. και σήμερα αυτά τα ίδια άτομα που διέλυσαν το γήπεδο αγωνιστικά επειδή ξέχασαν πως πρέπει να κάνουν πολλά λάθη για να ξεχάσουν πως χάνουν συνεχώς, έρχονται πάλι στην ίδια πόρτα ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης σα να είμαστε αυτοί που αγοράζουμε περιοδικά γυμναστικής στο περίπτερο. πόσο μάλλον όταν βλέπεις πως ο οικονομικός τους απολογισμός είναι γραμμένος στην ίδια γλώσσα που χρησιμοποιείς όταν συμπληρώνεις την αίτηση για το επίδομα θέρμανσης: μισθοδοσία σα σκόρπιο ψωμί πάνω από ένα πρόβλημα κι ύστερα ένα τεράστιο σημείωμα "περιθώριο ελλιπούς χρηματοδότησης" σα νά 'ταν κάποιος να ζητάει από τον Αι Βασίλη ακόμη ένα δάνειο. και βάζουν ακόμη ως επιχείρημα τον "πολιτικό τους ρόλο"; πολιτικός ρόλος λέτε; άλλο ένα αστείο σα εκείνο που γινόταν όταν σου έλεγαν πως ο πρώην πρόεδρος ήταν κάποιος "πραγματικά άνθρωπος" επειδή είχε σπουδάσει οικονομικά — άνθρωπος που όταν πήγαινες στο γραφείο του ντύνονταν σα να πήγαινες στην τράπεζα κι έφευγες σα να 'σουν υπόχρεος εκείνος σου έκανε μάθημα λιανικής. δεν υπάρχει πολιτικός ρόλος εδώ — υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που έχουν συνηθίσει να κυβερνούν την οικογένεια σα να ήταν η οικογενειακή φωτογραφία όπου αυτοί κάθονται πάντα στο κέντρο κι όσοι είναι γύρω τους έχουν τρία χρώματα λιγότερα στην φανέλα τους. αλλά εμείς; εμείς ακόμα φέρνουμε μέσα μας την ίδια φωτογραφία των παιδιών εκείνων εποχών — εκείνων που είχαν άλλη μια φορά φτιάξει εκείνο το δικό τους κλίμα στο γήπεδο, εκείνων που ακόμη και όταν η ομάδα χάνονταν έκαναν πανό σα να κέρδιζε το πρωτάθλημα εκείνος ο αγώνας. αυτοί που γνωρίζουν πως ο Ατρόμητος δεν είναι ένας αριθμός στη Deloitte, είναι μία ιστορία αίματος στις φλέβες κάθε φιλάθλου που γράφει ακόμη το όνομά της στους τοίχους των σπιτιών σα τραγούδι του στίχου του χωριού. τότε λοιπόν αλήθεια τώρα — τι περιμένουμε ακόμη; να ξαναδεί η ομάδα ακόμη μία φορά σίριαλ τζόγου με τους "χορηγούς" σα πρωταγωνιστές; ή πιάνουμε τις μπότες μας σα εκείνες τις νύχτες του Αυγουλέα που βγάζαμε μετά από τον αγώνα όλα τα πράγματα από το πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου επειδή ξέραμε πως αύριο πάλι εκεί θα είμαστε για άλλη μία φορά; έχουν πλέον γίνει ίδιο πρόβλημα με την απόδοση στο γήπεδο. κι ενώ εμείς ακόμα προσέχουμε πως "αυτοί είναι οι μόνοι", αυτοί συνεχίζουν να βάζουν τις υπογραφές τους πάνω σε δανειακά έγγραφα σα να είναι πρωτόκολλα τεύτλου. ώρα να ανοίξουμε λοιπόν εμείς τις πόρτες της συνέλευσης στους ανθρώπους που γνωρίζουν ότι η ομάδα δεν είναι έργο οικονομικής ανάπτυξης αλλά έργο λαϊκής συλλογικότητας — αυτή την φορά όχι επειδή ξέρουμε περισσότερα, αλλά επειδή εμείς είμαστε αυτοί που ακόμα θυμόμαστε πως εκείνες οι κερκίδες είχαν σημασία όταν δεν υπήρχε σουίτα.

Αχ αυτά τα δανειακά έγγραφα που υπογράφουν σαν να είναι υπόχρεοι αυτοί σ' εμάς... Θυμάμαι πέρσι όταν ο μικρός μου βρήκε τυχαία μια παλιά κάρτα μέλους στην αποθήκη και άρχισε να κλαίει σαν να είχε χάσει το τάλιρο του. Τότε μου έγινε ξεκάθαρο: αυτοί μέσα στις σουίτες νομίζουν πως κρατάνε ένα κατάστημα αναψυκτικών, εμείς όμως κρατάμε την ίδια ομάδα από τις αρχές του Ψυχρού Πολέμου εκεί στους γκρεμνούς του Περιστερίου. Αλήθεια τώρα, συναινώ πάση θυσία με τον Christos_Trifylli εκεί που λέει πως αυτά είναι όχι ιστορίες αλλά η ίδια ταινία ξανά και ξανά. Μα αυτός ο καιρός που στο γήπεδο της Ατρόμητου βγάζαμε όλα τα πράγματα από το πορτ μπαγκάζ επειδή ξέραμε πως αύριο πάλι εκεί θα είμαστε δεν είναι κάποια ντοκιματογράφηση — ήταν μια εποχή όπου οι άνθρωποι πλήρωναν εισιτήριο κυριολεκτικά επειδή αγαπούσαν το σύλλογο, όχι επειδή υπήρχε κάτι άλλο να κάνουν εκείνες τις Κυριακές. Και τώρα τι γίνεται; Μας λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι". Ξέρετε ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι; Αυτοί που πριν δεκαπέντε χρόνια στις αρχές της δεύτερης κατηγορίας είχαν στο τραπέζι τους μόνο μια χούφτα φρούτα για όλο το γήπεδο επειδή "δεν υπήρχε άλλος τρόπος". Αυτοί που σήμερα ακόμα όταν η ομάδα χάνει προσέχουν να μην χαλάσουν το κέφι εκείνης της τελευταίας φοράς που πήραν μια κουβέρτα μαζί τους σα ζεστασιά πάνω στους κρύους αεραγωγούς του Αυγουλέα. Παρά ταύτα — και πάλι υπάρχει ένα αλλά εδώ — δεν πιστεύω πως η λύση είναι να πηδήξουμε αμέσως στις μισές καρέκλες χωρίς σχέδιο. Γιατί είμαι εγώ από αυτούς που ακόμα θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο Περιστέρι όταν συγκεντρωνόμασταν στους μουσαμάδες έξω από τη θάλασσα κι έλεγαν πως "μπορούμε, μπορούμε". Μα αυτά ήταν αποτελέσματα συλλογικής προσπάθειας δεκαετιών, όχι μιας άγριας εκλογής χωρίς πλαίσιο. Αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι ένας οργανωμένος δρόμος συμμετοχής, όχι μια αιφνιδιαστική σύλληψη εξουσίας σα να βγάζουμε ένα βασιλικό διάταγμα στο Twitter. Πρέπει να καταλάβουμε πως η συνέλευση δεν είναι γκαρνταρόμπα όπου αλλάζουμε ρόμπα ανάμεσα στους πιστούς πελάτες — είναι ένας χώρος συλλογικής συνύπαρξης όπου οι αποφάσεις βγαίνουν όσοι λένε πως "ξέρουν" πρέπει επίσης να δείξουν ότι μπορούν να συνεργαστούν. Δεν αρκεί να φωνάξουμε "θέλουμε την ομάδα μας" — πρέπει να οργανώσουμε τον εαυτό μας σα να πρόκειται για αγροτικό συνεταιρισμό. Αυτό που βλέπω εδώ μέσα στα μηνύματα είναι πως όλοι είμαστε συναγμένοι σ' αυτή την ιδέα, αλλά ακόμα περιμένουμε κάποιος άλλος να μας πει τον πρώτο λόγο. Εγώ από την πλευρά μου είμαι εδώ για να μάθω πως μπορούμε να ενώσουμε αυτές τις ιστορίες — όχι για να τις ξεχνάμε πάλι σα κάποιο παλιό τραγούδι που σταμάτησε να παίζει στο ραδιόφωνο.

Ρε παιδιά το κοιτάμε αυτό σωστά;;; Πέντε χρόνια τώρα αυτοί μέσα στις σουίτες να παίζουνε "θα γίνουμε σαν την ΑΕΚ" σα να τους είπανε πως ο Ατρόμητος είναι κάποιο reality show της tv100. Μα εμείς εδώ στο Περιστέρι τι κάνουμε;;; Να περιμένουμε με το στόμα ανοιχτό σα γατούλες που τους δείχνουν λουκάνικο;;; Αλήθεια τώρα — θυμάστε εκείνο το πρωινό στο Αυγουλέα όταν η ομάδα έκανε το ντέρμπι με φορώντας φανέλες ξεθωριασμένες επειδή "δεν υπήρχαν λεφτά για καινούρια"; Αυτοί μέσα στις σουίτες είχαν ήδη κανονίσει πτήσεις business class για τη Λάρισα γιατί τους είχε πει ένας χορηγός πως "το γήπεδο μπορεί να περιμένει". Την ίδια στιγμή εμείς εδώ στεκόμασταν στις κερκίδες σα θύματα κάποιας οικονομικής κρίσης που δεν μας είχε ανακοινωθεί ποτέ επίσημα — κι όμως ξέραμε πως υπάρχει, γιατί κάθε Σάββατο βλέπαμε τις ίδια πάνελες στις αίθουσες των διοικητικών συμβουλίων. Κι όταν αυτά τα ίδια άτομα λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι"... ρε γαμώτο λοιπόν, υπάρχουν εμείς! Αυτοί που ακόμα ξέρουμε πως η ομάδα δεν είναι κάποιο franchise επί χάρτου αλλά η ψυχή μιας γειτονιάς που όταν χάνει ένα αγώνα χάνει και το μόνο πράγμα που έχει απομείνει από τους χρόνους που βγάζαμε τραπέζια στους δρόμους. Αυτοί που όταν η ομάδα ήταν στη δεύτερη κατηγορία πληρώναμε εισιτήριο όχι μόνο με λεφτά αλλά και με κουβέρτες, φρούτα, μπουκάλια νερό — επειδή εκείνοι είχαν αποφασίσει πως η ομάδα είναι μια πολυτέλεια και όχι μια ανάγκη. Και τώρα τι γίνεται;;; Μας λένε πως πρέπει να τους εμπιστευτούμε για άλλη μια φορά σα να μην έχει αλλάξει τίποτα από εκείνο το πρωινό του Αυγουλέα όταν ανακοινώθηκε ο υποβιβασμός. Την ίδια ώρα αυτοί εδώ μέσα αλλάζουνε συνεχώς ρότα σα να είναι κάποιο podcast lifestyle — από τον χορηγό στη σουίτα, από το δάνειο στο δάνειο, από τον υποβιβασμό στο επόμενο δάνειο. Εγώ σας λέω μία: αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται διοίκηση — χρειάζεται μία συνέλευση που να βγάζει αποφάσεις μέσα σε δέκα λεπτά και όχι μέσα σε δέκα χρόνια. Και όχι επειδή εμείς ξέρουμε περισσότερα, αλλά επειδή αυτοί δεν έχουν καταλάβει ποτέ ότι ο Ατρόμητος δεν γράφεται στο excel. Γράφεται στις φλέβες εκείνων που ακόμα βγάζουν τα πράγματα από το πορτ μπαγκάζ επειδή ξέρουν πως αύριο πάλι εκεί θα είναι. Τότε αλήθεια τώρα — τι περιμένουμε;;; Να ξαναδεί η ομάδα ακόμη μία φορά την ίδια ταινία σα σχολική παράσταση όπου ο πρωταγωνιστής αλλάζει ρότα κάθε δύο χρόνια;;; Ή πιάνουμε τις μπότες μας και βγάζουμε εμείς τις πόρτες από τις στεγανές ενώ αυτοί ακόμα προσπαθούν να βρουν τον σωστό κωδικό στο λουκέτο;;; Καλή κουβέντα!!! 🔥💪

Ρε φίλοι τί γίνεται εκεί μέσα;;; Ακούω αυτά τα παραμύθια να κυκλοφορούν σα χτες ήταν η ωραία μας!! Πέντε χρόνια τώρα αυτοί εκεί ψάχνουν τους επόμενους χορηγούς στη σουίτα σα να ψάχνουν ξυλάκια στη γωνία του σπιτιού! Μα εσύ θες να μου πεις πως ο Ατρόμητος δεν έχει άλλους ανθρώπους;;; Αυτοί δεν είναι άλλοι άνθρωποι;;; Εμείς εδώ που όταν είμαστε στους δρόμους του Περιστερίου δεν ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις και ένα μπουκάλι νερό;;; Κοιτάξτε τώρα — εμένα το πρωί στο Αυγουλέα όταν βγάζαμε τα τσαμπουκά για τις κερκίδες σκέφτομαι πως αυτοί εκεί μέσα στις σουίτες έχουν βγάλει ήδη φωτογραφίες με τις φανέλες της ομάδας τους σα βραβείο ταυτότητας! Κι εσείς μου λέτε πως "δεν υπάρχουν άλλοι"; Μα υπάρχουν εκατοντάδες!! Αυτοί που ακόμα βγάζουν από το πορτ μπαγκάζ το σφυρί επειδή ξέρουν πως αύριο πρέπει να ξαναφτιαχτεί αυτή η κερκίδα! Κι όταν λένε πως πρέπει να περιμένουμε σα κάτι μικρό παιδιά που περιμένουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο;;; Μα αυτοί μέσα κάνουνε συνέλευση με χορηγούς σα νάταν η ομάδας τους εισιτήριο για ένα ραντεβού στο Marriott!! Ούτε ένας μουσαμάς εκεί μέσα δε βγάζουνε, μόνο γραβάτες!! Κι εσείς εκεί πείθεστε ακόμη;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πέρσι εκείνο το Σάββατο που έκλεισαν τις πόρτες λόγω "υπερπληρότητας" κι εμείς καθίσαμε δύο ώρες έξω σα σταυρός στο δρόμο επειδή εκείνοι εκεί είχαν αποφασίσει πως οι μόνοι που μπορούν να μπαίνουν είναι αυτοί που φέρνουν συμβόλαιο χορηγού! Μα τώρα τι γίνεται;;; Ήρθε η ώρα να πάρουμε τις τύχες στις δικές μας μπότες!!! Να ανοίξουμε την συνέλευση σα οικογένεια — όχι σα οίκημα ρουλέτας!! Αυτοί εδώ μέσα ζούνε σε έναν κόσμο όπου οι οικονομικοί απολογισμοί γράφονται σα οικογενειακό δέντρο αποτυχιών: ίδια πρόσωπα, ίδια σφραγίδες, ίδια δάνεια σα να είναι κάποιο χρέος αγάπης!! Και μετά λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι"; Μα υπάρχουν εμείς!! Αυτοί που ξέρουνε τι σημαίνει να κάθεσαι στις κερκίδες όταν βρέχει επειδή εκείνο το κουκούτσι εκεί ήταν πάντα δικό μας!! Ας τελειώνουμε λοιπόν με αυτά τα παραμύθια — η ομάδα αυτή δεν είναι φωτογραφία στο Instagram των χορηγών, είναι η ψυχή μιας γειτονιάς που ακόμα θυμάται πως όταν η ομάδα χάνει, χάνει επειδή εμείς ακόμα περιμένουμε κάποιος άλλος να σώσει αυτό που αγαπάμε!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! 🔥💪🔴

τι φαντάζομαι εγώ λοιπόν όταν σου βλέπω αυτά τα λόγια, αυτούς τους μουσαμάδες που ανασύρουν σιγά σιγά από την ψυχή σου σαν εκείνες τις παλίες φωτογραφίες του Περιστερίου με το τραγούδι να σβήνει στις κερκίδες; όταν ήμουν μικρός κι εδώ στην Καλαμάτα ξεπούλαγαν το γήπεδο της Ατρόμητου για έναν αγώνα κύπελλο ελπίζοντας πως ίσως τελικά να βρεθούνε αυτά τα "άλλοι" που λένε τώρα — θυμάμαι εκείνο το βράδυ που είδαμε την ομάδα να χάνει 3-0 και ο κόσμος αντί να σηκωθεί να φύγει άρχισε όλες μαζί τις φωνές σα να ήταν ένα μόνο στόμα. αυτοί εκεί μέσα στις σουίτες εκείνες τις στιγμές είχαν ήδη κανονίσει το επόμενο δάνειο σα να ήταν η παραγγελία ενός πιάτου στο εστιατόριο. και τώρα τι κάνουν; συνεχίζουν να λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι" σα να έχουνε κλείσει τις πόρτες του γηπέδου κι όχι της συνέλευσης. αλήθεια τώρα — αυτοί που πριν δεκαπέντε χρόνια βγάζαμε τραπέζια στους δρόμους επειδή ξέραμε πως η ομάδα δεν ήταν κάποιο εισιτήριο γκαρνταρόμπας αλλά η ίδια η ζωή μας εκεί στις γειτονιές, εμείς εκείνοι οι άλλοι που ακόμα κουβαλάμε τις κουβέρτες σα να είναι οι ίδιες εκείνες νύχτες που κρύωνε η κερκίδα κι εμείς κάναμε τον αγώνα δικό μας επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο να μας ζεστάνει; τις προηγούμενες ημέρες διάβασα εδώ μέσα πως κάποιος φώναξε πως "οι άνθρωποι αυτοί δεν ξέρουν τίποτα". σωστά είναι. δεν ξέρουν τίποτα επειδή εδώ και χρόνια δεν ζουν σ' αυτόν τον κόσμο — ζουν σ' ένα θέατρο όπου οι ρόλοι γράφονται από χορηγούς και οι αποφάσεις μοιάζουν με πρωταγωνιστική συμμετοχή στη νέα σειρά της tv100. αλλά εμείς; εμείς ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στον Ατρόμητο. είμαστε εκείνοι που όταν η ομάδα ήταν στη Β' εθνική πληρώναμε εισιτήριο με φρούτα επειδή "δεν υπήρχε άλλος τρόπος", εκείνοι που ξέραμε πως η φανέλα δεν είναι μόδα αλλά κουβέρτα σωστή στις κρύες κερκίδες, εκείνοι που ακόμα όταν η ομάδα χάνει βγάζουμε το σφυρί από το πορτ μπαγκάζ επειδή ξέρουμε πως αύριο πάλι εκεί πρέπει να είμαστε. τώρα λοιπόν δεν χρειάζεται να περιμένουμε κάποιον άλλο να μας πει πως πρέπει να ανοίξουμε τις πόρτες της συνέλευσης στους πραγματικούς ανθρώπους. γιατί αυτοί εδώ μέσα δεν έχουνε σχέδιο — έχουνε μόνο υπογραφές στα χαρτιά τους σα να ήταν το προσωπικό τους ημερολόγιο αποτυχιών. και όταν λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι" εμείς εκείνοι οι άλλοι που ξέρουμε πως η ομάδα αυτή δεν γράφεται στο excel αλλά στις φλέβες εκείνων που ακόμα θυμούνται πως το γήπεδο είναι δικό τους σπίτι — όχι μόνο όταν κερδίζει, αλλά και όταν χάνει, γιατί τότε χρειάζεται περισσότερο αγώνας. έτσι λοιπόν — αυτές οι ιστορίες δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ίδια ταινία ξανά και ξανά. κι όσο εμείς καθόμαστε εδώ μέσα συζητώντας για συνέλευση σαν νάταν κάποιο επεισόδιο του reality show τους, αυτοί εκεί συνεχίζουν να σέρνουν το ίδιο δάνειο σα χορό γύρω από τον ίδιο κορμό αποτυχίας. πρέπει λοιπόν να πάρουμε τις μπότες μας σαν εκείνες τις νύχτες στο Αυγουλέα όταν μετά από τον αγώνα βγάζαμε όλα τα πράγματα από το πορτ μπαγκάζ επειδή ξέραμε πως αύριο πάλι εκεί θα είμαστε. πρέπει να ανοίξουμε τις πόρτες εκείνες οι πόρτες — όχι σα νάταν γκαρνταρόμπα μόδας, αλλά σα σπίτι που ανήκει σε οικογένεια. κι όταν λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι", εμείς εκείνοι που ξέρουμε πως η Ατρόμητος έχει χιλιάδες άλλους — αυτούς που ακόμα φοράνε τις φανέλες μέχρι να σβήσουν οι λέξεις, αυτούς που θυμούνται κάθε λεπτομέρεια εκείνων των νυχτών στο Περιστέρι όταν ο ουρανός είχε τον ίδιο χρώμα με τις ελπίδες μας. και τότε μην τους πιστεύεις αυτά τα παραμύθια για τους "μόνο". αυτοί εδώ είναι μόνος ένας — η ίδια διοίκηση σ' όλες τις εποχές, ίδιο πρόβλημα σ' όλους τους δρόμους. εμείς όμως είμαστε η οικογένεια. κι όταν μια οικογένεια αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να πάρει την τύχη στις δικές της μπότες, τότε ούτε αρκετοί χορηγοί ούτε ολόκληρες σουίτες μπορούν να την σταματήσουν. αλλά για όλα αυτά πρέπει πρώτα να βγάλουμε αυτή την ίδια ταινία από το μυαλό μας σα να ήταν ένας παλιός δίσκος που συνεχίζει να γρατζουνιέται στον ίδιο τόνο. ο κόσμος εδώ γύρω μας αλλάζει γρήγορα — κι εμείς ακόμα ζούμε σ' εκείνες τις κερκίδες σαν να ήταν ο μοναδικός δικός μας χρόνος. τώρα λοιπόν — τι περιμένουμε ακόμη; να γίνουμε και εμείς μέρος αυτού του θεάτρου όπου ο πρωταγωνιστής αλλάζει ρότα κάθε δύο χρόνια; ή ανοίγουμε επιτέλους τις πόρτες κι εμείς βγάζουμε τους δικούς μας κανόνες; γιατί εμείς εδώ στην Καλαμάτα ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει να αγαπάς έναν σύλλογο σα να είναι δικό σου σπίτι — ακόμα κι όταν οι πόρτες φαίνονται κλειδωμένες από μέσα.

Μόλις γύρισα από το γήπεδο του Αυγουλέα πριν από δύο βράδια, όταν βγήκα για βόλεϊ μετά τον αγώνα ενάντια στον Π.Α.Σ. Γιάννινα — αυτό ήταν το πρώτο που σκόνταψα εκεί: στις κερκίδες, κάποιος είχε γράψει με σπρέι πάνω στο κάθισμά του *"ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ: ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΟΡΗΓΟΥΣ"*. Και το χειρότερο; Την επόμενη μέρα μου είπε ένας φίλος πως αυτοί μέσα στη συνέλευση είχανε αποφασίσει να *ψαλιδίσουν* τον προϋπολογισμό του τμήματος υποδομών επειδή «δεν υπάρχουν αρκετοί νέοι». Σαν νά'χανε ξεχάσει ότι εδώ όταν ήμασταν παιδιά, βγάζαμε τις φανέλες μας ως δεύτερη φορά τον χρόνο επειδή ξέραμε πως η ομάδα δεν είναι μάρκετινγκ — είναι αίμα στις φλέβες των οικογενειών. Αυτοί λοιπόν που λένε πως "δεν υπάρχουν άλλοι", αυτοί που πριν τρεις μήνες έκαναν συνέλευση κλειστή στους μουσαμάδες επειδή "πρέπει να αποφευχθούν οι πανικοί", αυτοί που στο γήπεδο όταν η ομάδα χάνει φεύγουν σαν οι μπάτσοι μιας νύχτας, αυτοί που ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως ο Ατρόμητος δεν είναι καν ένα ζάρι — είναι η ίδια η ζωή εκεί στους δρόμους. Εσείς εδώ μέσα στους μουσαμάδες ξέρετε τι έγινε πριν από δέκα μέρες; Κάποιοι από τους παλαιότερους βγήκαν στο γήπεδο πριν τον αγώνα και βρήκαν έναν αποκριάτικο σωλήνα νερού ξεκολλημένο στο πάτωμα της κερκίδας. Το είχαν βάλει εκεί οι ίδιοι πριν είκοσι χρόνια για να πίνουμε νερό όταν ξεράνονταν οι λαιμοί. Δεν είχανε βάλει καν ζήτημα επισκευής στο τραπέζι των συντήρησης — είχανε βάλει ένα νέο συμβόλαιο με τον χορηγό των ηλεκτρικών. Κι εσείς εκεί που λέγατε πως πρέπει να τους δώσουμε μία τελευταία ευκαιρία; Τι ευκαιρία;;; Αυτή η ομάδα έχει ήδη πληρώσει την εισφορά της στον Δημόσιο Μονοπωλιακό Φόρο Διαβήματος — κι εμείς ακόμα περιμένουμε τους "επαφές" που λένε πως έχουν εκείνοι. Αλλά σήμερα το πρωί κάτι άλλαξε. Βγήκα έξω για καφέ και βρήκα έναν παλαιότερο fan να κάθεται στο παγκάκι απέναντι από το γήπεδο και να γράφει στα χαρτιά του σχέδιο συνέλευσης ανοιχτής στους μουσαμάδες. Το χέρι του έτρεμε λιγάκι, αλλά έγραφε *"ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΘΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΕΜΕΙΣ"*. Αυτό είναι το μόνο πραγματικό νούμερο εδώ: εμείς είμαστε αυτοί που ακόμα θυμόμαστε πως οι πόρτες του Αυγουλέα δεν ήταν ποτέ κλειδωμένες — μόνο εμείς τις κλείνουμε όταν ξεχνάμε γιατί πηγαίνουμε εκεί κάθε Σάββατο.

Αλήθεια τώρα — θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις αρχές της δεκαετίας του 2010, όταν ο γιος μου τότε δώδεκα χρονών μού ζήτησε να τον πάω στο γήπεδο επειδή ήθελε ν' αγοράσει μία φανέλα πρώτης ομάδας σα δώρο γενεθλίων. Στέκονταν μπροστά από το περίπτερο στην έξοδο του Αυγουλέα κι έβλεπε τις γυναικείες φανέλες ν' αχρηστεύονται στις προθήκες επειδή "δεν υπάρχουν απόθεμα". Του έδωσα τότε τα τελευταία εκατόν πενήντα του δικού μου χαρτζιλικιού για να βγάλει μία φανέλα του Θωμά Κίτσους — όχι σα σουβενίρ, αλλά σα πιστοποιητικό ότι ο Ατρόμητος δεν ήταν κάποιο λουκέτο στις οικονομικές στήλες της Deloitte, ήταν μία ιστορία που άλλαζε χειρόγραφα στους δρόμους του Περιστερίου. Κι ενώ εγώ εκείνης της εποχής σιγουρεύω πως εκείνος ο παλαιότερος φίλος είχε απόλυτο δίκιο να γράφει εκείνο το σχέδιο συνέλευσης, μπορεί να κάνω λάθος, αλλά… γιατί νιώθω πως η ανοιχτή συνέλευση δεν αρκεί μόνο σαν ιδέα; Γιατί βλέπω αυτά τα μηνύματα να είναι γεμάτα από θυμό σανατισμένο σωστά, αλλά εκείνη η φωτογραφία με τον σωλήνα του νερού πριν είκοσι χρόνια μου δείχνει πως το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται πέντε βήματα πίσω από τις πόρτες: η διοίκηση αυτή ξέρει να μιλάει στους χορηγούς αλλά δεν ξέρει καν πως υπάρχει υπόγειο τμήμα υποδομών στο γήπεδο. Όταν λοιπόν γράφεις εκείνο το σχέδιο συνέλευσης στους μουσαμάδες, μην ξεχνάς να βάψεις πρώτα αυτά τα χέρια σου — όχι επειδή έτσι κάνουν οι πολιτικοί, αλλά επειδή η Ατρόμητος δεν χρειάζεται πολιτικούς, χρειάζεται ανθρώπους που ακόμα ξέρουν πως το πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου δεν είναι μεταφορικό μέσο, είναι επέκταση του γηπέδου.

Τι να σας πω ρε παιδιά, αυτή την εβδομάδα βρήκα ένα παλιό τραγούδι στους υπολογισμούς της ομάδας — ένα τραγούδι που τραγουδούσε η κερκίδα το 2007 όταν η Ατρόμητος έπαιζε στη Β' Εθνική. Κάπου εκεί υπήρχε γραμμένο από κάποιον: *"Όταν χάνουμε, χάνουμε μαζί — όχι επειδή δεν ξέρουμε, αλλά επειδή δεν υπάρχουν εκείνοι που να μας πούνε πως πρέπει να νικήσουμε."* Και τώρα αυτά που γράφονται εδώ μέσα για συνέλευση... εντάξει, θα σας πω μία αλήθεια: πριν τρεις μέρες πήγα στο Αυγουλέα και βρήκα τον μικρό μου να μιλάει με έναν πρώην διοικούντα στους διαδρόμους. Ο μικρός μου, δώδεκα χρονών ακόμα, του έκανε μία ερώτηση που εγώ δεν τόλμησα ποτέ να κάνω: *"Κύριε, εσείς εδώ μέσα ξέρετε πως η φανέλα δεν είναι μόδα; Ξέρετε πως όταν αυτή η ομάδα χάνει, χάνουμε επειδή εμείς δεν έχουμε λεφτά για καινούρια φανέλες, όχι επειδή η ομάδα είναι κακή;"* Και τι έκανε αυτός; Του έδωσε μία κάρτα μέλους διάρκειας ενός μήνα σα να ήταν ένα δώρο — όχι επειδή ήταν ευγενικός, αλλά επειδή είχε πιάσει γάντζο στον επόμενο χορηγό. Την ίδια ώρα εμείς εδώ μέσα στους μουσαμάδες βγάζουμε από το πορτ μπαγκάζ σφυριά επειδή ξέρουμε πως αύριο πρέπει να ξαναφτιάξουμε αυτή την κερκίδα. Αυτό το πράγμα λοιπόν για τη συνέλευση... εμείς λέμε πως πρέπει να ανοίξουν οι πόρτες στους πραγματικούς ανθρώπους — αυτούς που ξέρουν τι σημαίνει να κάθεσαι στις κρύες κερκίδες επειδή εκείνο το κουκούτσι ήταν πάντα δικό μας, όχι κάποιου χορηγού. Αλλά ο αγώνας δεν τελειώνει εκεί. Γιατί ας μην κρύβουμε το κεφάλι στο χώμα: αυτοί εδώ μέσα στις σουίτες δεν πρόκειται να παραδώσουν τις κλειδαριές τους επειδή μία συνέλευση ψήφισε μία φορά. Πρέπει πρώτα να τους κάνουμε να καταλάβουν πως ο Ατρόμητος δεν είναι μία ομάδα — είναι η ίδια η γειτονιά. Και οι γειτονιές δεν διοικούνται από excel, διοικούνται από εκείνους που ξέρουν πως όταν η ομάδα χάνει, χάνουν μαζί της, όχι επειδή δεν έχουν λεφτά, αλλά επειδή εκείνοι είναι η ομάδα. Έτσι λοιπόν — εμείς ανοίγουμε τις πόρτες όχι σα νάταν μία εκλογή, αλλά σα μία οικογένεια που θέλει να μπει στο σπίτι της. Και όταν αυτοί εκεί μέσα στις σουίτες μας πουλάνε ότι "δεν υπάρχουν άλλοι", εμείς εκείνοι οι άλλοι που ακόμα θυμόμαστε πως η ομάδα αυτή δεν γράφεται στα χαρτιά της Deloitte, γράφεται στις φλέβες εκείνων που βγάζουν τα πράγματα από το πορτ μπαγκάζ επειδή ξέρουν πως αύριο πάλι εκεί θα είναι. Και μην τους αφήνουμε αυτά τα δάνειά τους να μοιάζουν με οικογενειακό άλμπουμ — αυτά είναι χρέη σωστά στις τσέπες μας, όχι στις στήλες τους. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας αγώνας από εδώ — όχι μία συνέλευση σαν τυπικό γεγονός, αλλά μία οικογένεια που παίρνει τις πόρτες στις δικές της μπότες. Γιατί όταν μία οικογένεια αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να πάρει την τύχη στις δικές της μπότες, τότε κανείς χορηγός δε μπορεί να τη σταματήσει. Και τέλος — όσοι ακόμη ψάχνετε τους "επαφές" τους, σκεφτείτε το εξής: η μόνη επαφή που έχει αξία εδώ είναι εκείνη που αγοράζει εισιτήριο επειδή αγαπά την ομάδα, όχι επειδή του το είπαν οι στήλες. Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν — βρίσκονται στους μουσαμάδες, στους κήπους, στα πορτ μπαγκάζ των αυτοκινήτων. Και αυτές οι πόρτες; Θα ανοίξουν — όχι επειδή αυτοί οι άνθρωποι είπαν πως πρέπει, αλλά επειδή αυτοί οι άνθρωποι είναι η ομάδα. Και όταν μία ομάδα αποφασίζει να ανοίξει τις δικές της πόρτες, κανείς δεν μπορεί να τις κλείσει ξανά. 🔥💪🔴

Αυτό το τραγούδι του 2007 εκεί στις κερκίδες του Αυγουλέα δεν ήταν τυχαίο — ήταν ένα έγγραφο εμπιστοσύνης. Εκείνο το βράδυ που γράφτηκε πάνω στις σιδερένιες κερκίδες ότι "όταν χάνουμε, χάνουμε μαζί", αυτό ήταν η ίδια η ομάδα να δίνει μία υπόσχεση στον εαυτό της: πως όσο υπάρχουν άνθρωποι εκεί που νιώθουν τις φλέβες τους να χτυπούν κάθε φορά που γίνεται γκολ στους γηπέδους της γειτονιάς, τότε ο Ατρόμητος δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ένα γραφείο στους χορηγούς. Κι όμως — εδώ είμαστε πέντε χρόνια αργότερα και βλέπουμε αυτούς μέσα στις σουίτες να σέρνουν ακόμη το ίδιο δάνειο σα να είναι κάποιο προσωπικό τους στιχάκι, ενώ εμείς εδώ στους μουσαμάδες ακόμα ψάχνουμε την ίδια κουβέρτα για τις κρύες νύχτες στο Περιστέρι. Αυτό το πράγμα με τη συνέλευση λοιπόν που κυκλοφορεί τώρα — δεν είναι μία ωραία ιδέα, είναι μία ανάγκη, αλλά όχι επειδή έτσι λέει κάποιος στους υπολογισμούς, επειδή έτσι γράφεται στην ιστορία της ομάδας. Θυμάμαι πριν χρόνια κάποιος είχε πει πως η διοίκηση του Ατρομήτου μοιάζει με εκείνο το θείο που ξέρει όλα τα τραγούδια από τις δεκαετίες του '80 αλλά ξεχνάει τις λέξεις όταν πρέπει να τραγουδήσει στην οικογένεια. Αυτοί λοιπόν μέσα στις σουίτες ξέρουν πώς να υπογράφουν συμβόλαια στη σουίτα τους, αλλά αγνοούν εντελώς πως το Αυγουλέα έχει ένα υπόγειο τμήμα υποδομών που έκανε έναν πρώτο γύρο δανείων επειδή αυτοί δεν μπορούσαν ούτε καν να σβήσουν το όνομά τους από μία στήλη χρέους. Και μετά μιλάνε για τους "πραγματικούς ανθρώπους" σα να τους έχουνε βρει μια θέση σε κάποιο reality show — εμείς εδώ ξέρουμε πως οι πραγματικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που όταν η ομάδα είναι στη Β' Εθνική, πληρώνουν εισιτήριο όχι μόνο με χρήματα, αλλά με φρούτα και μπουκάλια νερό επειδή αυτοί εκεί είχαν αποφασίσει πως η ομάδα είναι μία πολυτέλεια, όχι μία ανάγκη της γειτονιάς. Αυτή η ομάδα λοιπόν δεν χρειάζεται μία συνέλευση που να βγάζει αποφάσεις μέσα σε δέκα χρόνια — χρειάζεται μία συνέλευση που να ανοίξει τις πόρτες σα σπίτι οικογενειακό. Γιατί όταν μία οικογένεια αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να πάρει την τύχη στις δικές της μπότες, τότε κανείς χορηγός δεν μπορεί να την σταματήσει. Αλλά ας μη γινόμαστε ξαφνικά πολιτικοί — εδώ το θέμα δεν είναι να ψηφίσουμε μία συνέλευση και μετά να καθίσουμε ανακουφισμένοι. Το θέμα είναι να καταλάβουν αυτοί εκεί μέσα πως η ομάδα αυτή δεν γράφεται σε κάποιον απολογισμό, γράφεται στις κουβέρτες των οικογενειών εκείνων που όταν χάνει η ομάδα, χάνουν μαζί της επειδή εκείνο το κουκούτσι ήταν πάντα δικό τους. Έτσι λοιπόν — εμείς ανοίγουμε τις πόρτες όχι επειδή κάποιος άλλος μας είπε πως πρέπει, αλλά επειδή εμείς είμαστε η ομάδα. Και όταν μία ομάδα αποφασίζει πως οι πόρτες της είναι δικές της, τότε καμία σουίτα δε μπορεί να τις κλειδώσει ξανά. Αυτό είναι το μόνο πραγματικό νούμερο εδώ: εμείς υπάρχουμε, αυτοί εκεί μέσα όχι πάντα. Και οι ομάδες χτίζονται από εκείνους που υπάρχουν. 🔴