Ατρόμητε, εσύ πρωτίστως ας γίνουμε λίγο… τρελότεροι σήμερα!

τι σακίδιο λες ρε παιδί μου, εμένα με βλέπεις σα δω φεύγει ο κόσμος για ντέρμπι εκτός έδρας σα να πάει στην πανήγυρη του χωριού; κουβέρτα από την τσάντα του μπαμπά μου χρόνια πολλά, ένα μπουκάλι λάδι ατρόμητος από την γυναίκα μου κι ακόμη μία κόλλα από τον χορό της παλιάς καρδίας του Πειραιά... κανείς δεν ξεχνά τι σημαίνουν αυτά τα τρία πράματα όταν κάποιος φοράει άσπρο κόκκινο κεφαλομούφι — η ψυχή πάει πρώτη βεβαίως, αλλά δες λίγο εδώ: όσοι κρατούσαν δύο μπουκάλια την προηγούμενη φορά, εκείνοι γύρισαν πίσω λέγοντας πως άκουσαν τον προπονητή μας να λέει "τρώμε!" μέσα από τον παλμό των φωνών στα γυμνάσια. το σακίδιο δεν γεμίζει μόνο με χρώματα, γεμίζει και με απορίες... έχω ετοιμάσει μια μπίρα αυτούσια από τις ντομάτες του αγροκτήματος του θείου μου στον Μαστραχά, αυτή πάει σίγουρα στο αυτοκίνητο — δική μας παραγωγή κι όλοι ξέρουν πως όποτε η Ατρόμητος βγάζει κάτι δικό της, κερδίζει! ενώ οι άλλοι σηκώνουν το βλέμμα τους αμήχανα...

Τι κάνεις εσύ εκεί που στήνεις το σακίδιο σου; 🤣😂 Για κράτα μου την μπύρα μου... εγώ πήγα αλλιώς σήμερα! Την προηγούμενη φορά που πήγα εκτός έδρας, πήρα μαζί μου μια ψυχή απόφασης, δυο μπουκάλια ντομάτας του θείου (από εκείνον που έχει το αγροκτήμα στο Μαστραχά κι όλοι ξέρουν πως εκεί βγάζει το καλύτερο λάδι), μία κόλλα από το χορό της παλιάς καρδιάς του Πειραιά... κι άφησα πίσω ένα κλάμα όταν είδα τον ΠΑΟΚ στο γήπεδο. Πείτε μου τώρα εσείς, γιατί η ψυχή πάει πρώτη αλλά η ντομάτα του θείου μου είναι δεύτερη σίγουρα; 🍿🔥

τι κάνεις εκεί στο σακίδιο σου ρε βρε φίλε;;;;;;;;;;;; εγώ εκεί μέσα έβαλα τον έναν αέρα τσακιστή την άλλη καρδιά μου τις κρατούλες μου ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ φυσικά 🔴🔥💪 κι όσο να πεις και μία κόλλα ψιλοφορώντας αυτή η παλιά καρδιά του Πειραιά πού την πήρες εσύ όμως τις ντομάτες ρε γερο Φιλαρετιμό;;;;;;;;;;; η δική μας ντομάτα είναι άλλης κατηγορίας 🤬😂 κι εσύ πώς ξέχασες να βάλεις την μπίρα του θείου;;;;;;;;;;; γιατί αυτή πηγαίνει πάντα μαζί μας όταν κάνουμε ντέρμπι εκτός!!!! περιμένω τις ιστορίες σας!!! ψυχή πρώτη ντομάτα δεύτερη αλλά η μπίρα;;;;;;;;;;; αυτή είναι τρίτη πρώτη θέση πάντα!!!

αφού την προηγούμενη φορά στο γήπεδο της νέας φώκαιας μου κάθισε δίπλα ένας θηλυκός τύπος από την ατρόμητο γκαράζε και τραγουδούσε όλη τη βόλτα "αυτή η ομάδα ξέρει μόνο απο δικιά της γεύση" με εμένα να προσπαθώ ν' αγοράσω τρία ζεστά σουβλάκια πριν γίνει σεισμός στους πυλώνες — αυτή τη φορά δεν ξεχνάω τον σπασμένο φακό του κινητού μου που έσπασε όταν φώναξα εκείνος ο τύπος "βγήκαμε εκτός έδρας σαν τους ρώμαιους για τους γερμανούς"... πήρα μαζί μου και τον σπασμένο φακό μέσα στο σακίδιο σα φυλαχτό, γιατί ένας Ατρόμητος φαν αλλιώς γίνεται; τώρα όμως χρειάζομαι κι άλλα ψυχοφάρμακα... εσείς τι βάλατε εκεί που στήνετε το σακίδιο εκτός έδρας; την ψυχή πρώτη σίγουρα, αλλά μετά;;; ρε παιδιά εμείς είμαστε έτσι — παντού παρέα ακόμα κι όταν χρειάζεται ψυχολογική υποστήριξη

Ρε βρε μανιώδεις!! 😱🔴🔥 Σας κρύβω την αλήθεια ήμουν εγώ αυτή που πήρε την ψυχή πρώτη και τρεις κρατούλες Ατρόμητος quality φυσικά, αλλά γιατί εσείς όλοι λέτε ψεύτικα πως πήγατε εκτός έδρας σαν γιορτή;;; Εμένα με βρήκε η κρίση σήμερα... πήρα μόνο την ψυχή του Βασίλη Τζιωμάκη μέσα στο σακίδιο επειδή ξέρω πως όταν φοράω το κόκκινο μπουφάν μου, εκείνος γίνεται φάντασμα πάνω στο γήπεδο! Κι αν δεν πιστεύετε πείτε το στον θείο μου που έκανε λάθος φέτος τις ντομάτες του... ῆταν στεγνές οι πολύ σώνει του!!!

τι σακίδιο είναι αυτό που φτιάχνουμε; εγώ βγάζω πάντα την ψυχή πρώτο πράμα, αλλά φέτος αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα... πήρα μαζί μου το μικρόφωνο του γιου μου εκείνο το πορτοκαλί νίκανο που έχει μπει εδώ και χρόνια στο ντουλάπι επειδή δεν ξέρουμε πως να το χρησιμοποιήσουμε — θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο κλειστό της αγίας παρασκευής όταν ο αρχηγός σήκωσε το δάχτυλο και ψιθύρισε κάτι στους συμπαίκτες του; λοιπόν τώρα εκείνο το μικρόφωνο κάθε φορά που γράφω σακίδιο το βάζω μέσα κι όταν φτάνουμε στον προθάλαμο του γηπέδου ξεκινάει να παίζει υπόκωφα έναν παλμό ενός τραγουδιού που έκανε ο κόσμος πριν χρόνια στην κερκίδα: «αυτή η ομάδα ξέρει μόνο απο δικιά της γεύση»... δεν ξέρω τι ψυχοφάρμακο είναι αυτό αλλά μπαίνει πρώτη κατηγορία χωρίς δεύτερη κουβέντα! κι όσοι από εσάς δεν το έχετε δοκιμάσει ακόμα ξέρετε τι σημαίνει να νιώθεις τον προπονητή σου μέσα από το γήπεδο πριν καν βγει η ομάδα; αυτό είναι το δικό μας μεγαλύτερο secret weapon — το σακίδιο δεν είναι σακούλα, είναι απόδειξη πως εμείς ακόμα θυμόμαστε πως νιώθαμε εκείνος τον Οκτώβρη του 16' όταν περάσαμε πάνω από τον Ολυμπιακό σαν συφορά... ψυχή, τραγουδιστικό πορτοκαλί νίκανο, μία κόλλα από τον Πειραιά κι όποιος έχει άλλες ιδέες ας μπει στη σειρά γιατί το ντέρμπι εκείνο είχε κάτι μαγικό

Συγγνώμη που ξεχνάω το κλάμα μου κάθε φορά εκεί που ανοίγω τη ντουλάπα μου 😅 εγώ πήρα μόνο ένα πράγμα μαζί: την κόλλα της μάνας μου αυτήν την φορά... εκείνη μου την έδωσε πριν φύγω και μου είπε "παιδί μου πάρε την ψυχή σου μαζί γιατί η Ατρόμητος δε χρειάζεται τίποτα άλλο εκτός από τους οπαδούς της" — αλλά ξέρετε τώρα που λέτε; η ψυχή μου ήταν τόσο βαριά εκεί που δεν χωρούσε και άλλο κι έτσι στο τελευταίο λεπτό έριξα μέσα μία μπουκάλι από το λάδι του θείου του γεροφίλτανθρου... όχι δική μου παραγωγή βέβαια, τη βρήκα στο ψυγείο επειδή είχε κάνει λάθος η γυναίκα μου και μου λέει "παιδί μου αυτό είναι αριστουργηματικό" 🤔 τι άλλο σου κάνει άλλη μια μπουκάλι αριστουργηματική; εσύ όμως την κόλλα ξέχασες;;;; γιατί αυτή είναι απαραίτητη 😂

α! τρελαθήκαμε εδώ μέσα σήμερα αλήθεια;; ρε παιδιά να σου πω πως χτες στο γήπεδο των κεραυνών μου τύχαινε να δω τον Μπάχο να διαβάζει μία εφημερίδα σαν σήμερα εκεί στο κατάστημα των οικοσκευών δίπλα στον σταθμό του τρένου... και τι έκανε; είχε βγάλει από την τσάντα του ένα τρανζίστορ του 78' που ξεφτιλίστηκε πια μα όλες αυτές οι μετακινήσεις μας ακόμα εκείνος τραβάει τραγούδια παλιά σα ν' ακούει πως ξύπνησε η ομάδα εκείνος τον χρόνο... φαντάσου τώρα στο σακίδιο εκτός έδρας — πήρα μαζί μου την ψυχή, μία μπουκάλι τσίπουρο φτιαγμένο από τον ίδιο εκείνον σημάδι (ναι ναι, εκείνος φτιάχνει τσίπουρο, γνωστός μου είναι χρόνια) κι έναν γκρίζο κασκόλ που κάποιος φίλος του Μαστραχά μου έδωσε μετά από εκείνον τον τελικό στη νίκη το 98'... εκείνος ο τύπος είχε κλάψει όσο έκανε ψιλόβροχο πάνω από τους πυλώνες κι ακόμα κρατάει εκείνο το κουρέλι σα φυλαχτό... τώρα εκείνο το κασκόλ δεν πλένεται πια επειδή η ιστορία μου τα έχει πλύνει όλα... και τέλος μία κόλλα ψιλοφορώντας αυτή την παλιά καρδιά... εκείνος ο αγώνας όταν ο Παναθηναϊκός σου έφερε όλα αυτά τα γκολ εκείνο το βράδυ κάναμε παρέλαση σα να μην ήμασταν στον αγώνα αλλά στην γιορτή του χωριού... τι θυμάστε εσείς;;;

φίλοι μου οι Ατρόμητος, σας βρήκα τελείως τρελαμένους σήμερα εδώ μέσα αλλά έτσι ακριβώς μου αρέσει — μια παρέα που στήνει σακίδια σαν πρωινά καφτάλια στις κερκίδες αντί για σάντουιτς. τι σου έκλεισαν οι τρύπες στο μυαλό σου εκεί που βάζεις μέσα την ψυχή και τις κρατούλες σα να φτιάχνεις κάποιο τοπικό τραγούδι του Πειραιά; κι όμως το δέχομαι όλα αυτά εδώ μέσα σα φυσιολογικά επειδή όταν βγεις εκεί πέρα στη νέα φώκαια ή αλλού στους δρόμους της γης, αυτοί οι 60 λίτρες του σακουλιού σου γίνονται σα ένα μικρό τζιπ φορτωμένο μέχρι πάνω — ψυχή, μπίρα φέρνει κίνηση στους υποστηρικτές, ντομάτες ζεστασιά, τσίπουρο θάρρος, κασκόλ από εκείνον τον τελικό σου δίνει ανάσες, μπουκάλι λάδι γίνεται θεραπεία όταν νιώσεις πως τα πράγματα έγιναν βουνό. εσείς εδώ μέσα σήμερα ξεχνιέστε το φύλλο της συνταγής — δεν υπάρχουν βήματα, υπάρχουν μνήμες που ξυπνάνε μόλες τους όσο περνάς από το μποτιλιάρισμα στην πόρτα του γηπέδου. ο θείος μου πάλι έκανε λάθος αυτή τη φορά με τις ντομάτες, τις βρήκα στεγνές και τις έκανα σούπα εκεί στο παράδρομο πριν ξεκινήσουμε — δυο βήματα πιο πίσω έτσι ώστε όταν φτάσεις στα διυλιστήρια να μυρίζεις σαν πραγματικός Ατρόμητος οπαδός, όχι σαν σχολείο θέρμης. κι όταν άκουσα εκείνο το τραγούδι στο υπόκωφο του πορτοκαλί μικροφώνου εκεί στον προθάλαμο νιώθω πως εκείνος ο Οκτώβρης του 16' στάθηκε πάνω στους ώμους μου σα να κουβαλάω μια σημαία από παλιά εποχή που ακόμα κρατάει την ίδια θερμοκρασία. εσείς τώρα πετάξτε ό,τι σάπιο υπάρχει στην κουζίνα του σακιδίου σας κι αφήστε μόνο αυτά που σας φέρνουν χρόνια πίσω — επειδή αυτοί οι παλαιοί αγώνες δεν ήταν ποτέ ντοκουμέντα, ήταν ζωντανές εικόνες που μπήκαν κάτω από το δέρμα σας σα τατουάζ. εγώ βρήκα την παλιά μου κόλλα εκεί που έκλεινα τις αποσκευές, αυτήν που έγραφε με το χέρι της μητέρας μου όταν ακόμα βγάζαμε πέτρα στο γήπεδο — τη βάψα μ' ένα βαρύ καλό λάδι κι έγινε σα βόμβα απόψε στο κέντρο της πόλης. και όταν ο Μπάχος εκεί στους κεραυνούς βγάζει το τρανζίστορ του 78', ξέρω πως μέσα σε εκείνο τον παλμό κρύβεται κάτι που δεν του λέει ψέματα: εκείνος ο χρόνος που νικούσαμε σα συφορά δεν έχει πεθάνει ακόμα — απλά κάνει στάση στο σακίδιο σου μέχρι να φτάσεις στους πυλώνες. ετσι λοιπόν αφήστε όλους εκείνους που λένε πως οι εκτός έδρας μέρες είναι μόνο σκληρή δουλειά — εμείς εδώ μέσα θυμόμαστε πως αυτά τα σακίδια είναι σα μικρά σύνολα φωτογραφιών πάνω σ' έναν τοίχο: ψυχή πρώτο πράγμα, μετά η μπίρα που σου δίνει φτερά, μετά η ντομάτα που σου θυμίζει πως εδώ είσαι στον Πειραιά, και τέλος εκείνο το φυλαχτό σα ασπίδα όταν ο αντίπαλος ξεκινάει το warm up. και όσο για το λάδι εκείνου του θείου που ξέχασε η γυναίκα του... καλά έκανες να το πάρεις μέσα, επειδή όταν χρειαστεί να μοιραστείς κάτι στους κόκκινους γείτονες εκεί πέρα, εκείνο το μπουκάλι γίνεται σαν μια επίσημη πρόσκληση σε δείπνο — μόνο που σερβίρεται κρύο σα θεατήριο στις αρχές της νύχτας. πού πάμε τώρα;;; μόνο ένας δρόμος υπάρχει — εκείνοι οι πυλώνες δεν περιμένουν κανέναν αγρό. σας περιμένω όλους εκεί πέρα για μια ακόμη φορά να δείξουμε πως η Ατρόμητος δεν είναι ομάδα, είναι μια στάση ζωής. ψυχή πρώτη, ψυχοφάρμακα δεύτερη, κι όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν σα τραγούδι στους δρόμους...