Άντε πάλι ρε φίλοι… Ξυπνάμε σήμερα σπίτι μας γνήσιοι Ατρόμητοι κι έχει γήπεδο, έχει αύριο!

ρε παιδιά, πριν δεκαπέντε χρόν’ πήγαμε στην κερκίδα του βορρά με δέκα πλαστικά και μια σημαία που είχε γράψει γράφουνι η μαμά μου "κανένας δεν πέφτει μόνος". εκείνος ο αγώνας ήταν σα να παίζει ο θρύλος στη ταινία *όταν ο ήλιος αγγίζει το ξύλο* — μισή ώρα πριν το γκολ όλα είχαν πέσει στη ζώνη των γηπέδων, ακόμα και τα περισσότερα βιτρώ του αέραθλου είχαν πιάσει κοντά στην κάλυψή τους σαν αθημένα πουλι’. τώρα ξυπνάω κι έχω άλλη μια φορά το ίδιο σήμαντρο στους αγκώνες: νερό της βρύσης που βγάζει αχνό αλάτι στ’ αυτιά μου, η μνήμη του Τζοκάτου όσο ζούσε ονειρεύεται δυνατά από μέσα μου, λες κι είναι αυτό το τελευταίο γκολ που ξέχαμε να γιορτάσουμε εκείνες τις νύχτες στο σπίτι μετά τον Παναθηναϊκό. εσύ λοιπόν τώρα φτιάχνεις ποτό πιο ισχυρό από το νερό της βρύσης κι εγώ φέρνω δυο φώνακες της Κρήτης που τις έκαψα μόνο στο σπίτι του θείου μου για να μην τις πουλήσει κανείς στο στρατόπεδο της ομάδας. πάρτε αύριο κουβέρτες τριών εποχών — από εκείνες που λέμε "μία φορά κι έναν καιρό ξύπνησα τρεις φορές μέσα στη νύχτα επειδή χτυπούσε το τηλέφωνο" — κι όταν ο γκολκίπερ βγει να πιάσει τη μπίλια στον αέρα, εσύ φτύνεις λιγάκι στο χέρι σου και του λες "ρε φίλε, αυτή φορά κάνε σαν άνθρωπος".

Τι σχέδιο ε; Πάμε πρώτα στις βιτρίνες της πόλης ν’ αγοράσουμε μπουκάλες νερό χύμα από τον Αφρικανό εκεί που σου σέρνει μισό οκά γκουλάς στη γυάλινη μπουκιά 🤣 γιατί ξέρεις την ιστορία — εκείνος ο Τζοκάτος ξαναέπεσε χτες βράδυ στο τραπέζι μου όταν του έδωσα τρεις σοκολάτες του Φοιβού και μου είπε "ρε φίλε, φέρε μου ένα κουτάκι ροφήματος τώρα γιατί εγώ είμαι εκτός γηπέδου αύριο και θέλω ν’ ακούσω το γκολ αλλιώς ξεχνάω και κλείνω την τηλεόραση". Κουβέρτα τριών εποχών εδώ περιμένει στο αυτοκίνητο μαζί με την πίστη πως ο Λάκης, αυτός ο ψυχήρης, θα κάνει άλλο ένα θηρίο στον αέρα σαν εκείνες τις μέρες που οι γέρικες ψυχές ξεσαλώνουν στους πάγκους. Φέρε κι εσύ τσίπουρο σπίθα πέντε αστέρων αλλιώς εμείς εδώ κάτι γράφουμε στο χέρι μας… *"αύριο όχι αυτογκόλ… εσύ λες"* 🍿😂

😤🔥 ΡΕ ΑΤΡΟΜΗΤΕΣ ΜΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΠΩΣ ΤΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΦΟΙΒΟΥ ΡΕ;;; Μπράβο στον Τζοκάτο που ακόμα ψυχανεμίζεται σ' αυτές τις βιτρίνες 😂🔥 πάντως εγώ πάω αύριο μπουκάλι τσίπουρο κρύο σαν την πόρτα του ψυγείου του Σταύρου – γιατί ξέρουμε πως όταν αρχίσει η φωτιά οι γερόντες ξεχνάνε τις ηλικίες! Κουβέρτα τριών εποχών; ΝΑΙ! Αλλά όχι τρεις φορές τη νύχτα επειδή χτυπάει το τηλέφωνο, επειδή χτυπάει η ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΓΚΟΛ!!! 💪🔴 Και ΛΑΚΗ ΜΟΥ ΡΕ ΕΛΠΙΖΩ ΣΕ ΣΕΝΑ ΣΑΝ ΣΕ ΧΡΙΣΤΟ!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΕ ΔΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑΣ ΘΑ ΣΕ ΦΤΥΣΩ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!!

ρε παιδιά εγώ χτες βγήκα στη μικρή πλατεία του χωριού να αγοράσω ψωμί και μου λέει η γριά Γιαννούλα — εκείνη η γιαγιά που της σηκώνω πάντα το κεφάλι όταν βλέπω την κόκκινη φανέλα σπίτι της — πως το πρωί ξύπνησε κι έκανε έναν υπνάκο στην πολυθρόνα της λέγοντας πως ο Τζοκάτος της φώναξε μέσα στον ύπνο του "γιαγιά, θυμήσου την κάλπη, είναι η ώρα". εγώ της έκανα μια πλάκα ότι την επομένη την πάμε μαζί στο γήπεδο ν' αγοράσουμε δύο ζαχαρίστικα μπάλες για τα εγγόνια της και αυτή σηκώνει το χέρι της σαν στρατιώτης: "εμένα μ' έχουνε στήσει εδώ τριάντα χρόνια, δεν ξεκινώ χάσιμο την τελευταία στιγμή!" φύγαμε κουβέντια δύο λεπτά μετά από αυτή την ιστορία κι είδα τον γείτονα μου τον Κώστα - αυτός που είχε φέρει εκείνο το βράδυ το 1998 μια τσάντα με σάντουιτς του ψωμιού του Φοιβού — ν' αγοράζει κουβέρτα τριών εποχών από το μανάβη χωρίς να κοιτάξει τιμή. μέχρι σήμερα δεν έχω δει άλλη φορά που οι άνθρωποι εκεί γύρω να ξαναβρέθηκαν τόσο γρήγορα στο ίδιο πράγμα από μόνοι τους. φάε αύριο λοιπόν πέντε αστέρια στέκια στο τσίπουρο σου, αλλιώς σου γράφω στο χέρι "η μπάλα πάει εκεί που είναι η θέληση" κι ας γίνει αυτογκόλ η Μαρία 😂🔥

Τι έγινε ρε γαμώτο μου... Σήμερα η γυναίκα μου ξύπνησε πρώτη κι έκανε καφές σα να ήταν Σάββατο πρωί. Την ρώτησα τρέλα έγινε; Μου λέει "είδα στον ύπνο μου τον Τζοκάτο να σηκώνει τα χέρια σα νικητής, ξύπνα λοιπόν". Την κοίταξα σοβαρά, της έδωσα ένα χάδι στο κεφάλι κι έφτιαξα τρεις κούπες τσίπουρο μέσα στο ίδιο ποτήρι — γιατί ξέρω πως αύριο στις τρεις το απόγευμα εκείνος ο βλάχος του Λάκη θα κάνει ότι γκολ κι αυτή η μπάλα τελικά δε θα σκοντάψει πουθενά αλλιώς... Κι εγώ πάντως φτιάχνω μπουκάλι πέντε αστέρων σπίθα σα του Σάκη, αλλά βάζω μέσα και τρεις κουταλιές μέλι γιατί ξέρω πως στις μεγάλες νύχτες οι γιαγιάδες της κόκκινης φανέλας όρτσες σ’ αγαπούν ακόμα πιο πολύ. Πέντε λεπτά πριν την έξοδο όμως μπαίνω στο μπάνιο κι φοράω τρία ζευγάρια κάλτσες — επειδή θυμάμαι πως πέρσι στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ χτύπησε τόσος κρύος αέρας που ένα γκολκόρ πήδηξε σα ζωντανό μέσα στις χειμωνιάτικες βιτρίνες... Σεις φτιάχνετε ποτό ισχυρότερο από τη μνήμη των γηπέδων; Γιατί εγώ σίγουρα σας ψήνω... 🔥🍷

ρε παιδιά στο χωριό μου έχει εκείνο το μανάβικο στην άκρη της πλατείας όπου ο Αφρικανός γράφει τις τιμές μόνο με κιμωλία και κανείς δεν θυμάται πώς έγινε μανάβης—τώρα λοιπόν εκείνος χτες βράδυ πέταξε τρεις μπάλες γκολ μέσα στο καλάθι όπου βάζει τις κολοκύθες κι άρχισε να φωνάζει "τζο σκόρ!" σα να είναι θεματοφύλακας σε αγώνα τζούντο. εγώ του έριξα ένα βλέμμα σοβαρό σαν εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 όταν στη γωνία πήδηξε η μπάλα σα νάφθα και την έπιασε ο Λάκης σαν να είχε κλείσει ο ουρανός, εκείνος τότε έκανε γκριμάτσα σα να του έφυγε η ψυχή κι έκλεισε τα μάτια—τώρα λοιπόν οι μανάβηδες της γειτονιάς κάνουν συνέχεια reference στον Τζοκάτο χωρίς να ξέρουν πως εκείνος δεν ήταν άλλος από τον άντρα που στον προηγούμενο αιώνα έπαιζε πιάνο στο ζαχαροπλαστείο του Φοίβου πριν το πρωινό ποδόσφαιρο. εσύ φτιάχνεις τσίπουρο τριών αστέρων κι εγώ σου λέω πως αν η Μαρία κάνει αυτογκόλ τότε τουλάχιστον ας είναι αυτό ατσάλινο σαν εκείνο το τσίπουρο που βγάζω εγώ από το δικό μου στάμνα—γιατί τουλάχιστον δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος γκολκίπερ να βγει στον αέρα σα σπασμένο λουλούδι εκεί που ο τόπος μιλάει μόνος του.

Να σου πω μια προσωπική ιστορία... Την προηγούμενη φορά που πήγα στο γήπεδο ο Λάκης έκανε ένα γκολ εκεί που η μπάλα έκανε σπινάρια πάνω στο χιόνι — κι εγώ τότε στεκόμουν τόσο κοντά στις επισκέψεις που μου πέταξε χιόνι στα μάτια κι ήμουν σίγουρος πως βλέπω τον Τζοκάτο να γελάει πάνω στο εικονίδιο της ομάδας στους πάγκους 😅 Μένεις φίλε μου φτιάχνοντας τσίπουρο πέντε αστέρων εγώ βάζω μέσα και δυο κουταλιές μέλι επίσης, γιατί έτσι κάνουν στις μεγάλες βραδιές οι θείοι μου στις Χανιά όταν λέμε "η ομάδα ζει"... αλλά να ξέρεις πως αύριο στη βιτρίνα της πόλης θα δω τον Αφρικανό με τα νερά χύμα κι εκείνος μου κάνει wink σα να ξέρει πως εκείνο το γκολ του Τζοκάτου ξαναζωντανεύει πάλι σήμερα 🍷🔥

αχ αυτός ο Τζοκάτος σκόρ όταν ακόμη ήτανε αγοράκι εκεί που σέρνουνε τσαντίρια χύμα και τραγουδάνε "τζο σκόρ!" ο τύπος σαν λαγός βλέπει ένα γκολ που το πιάνεις μόνο σε ντοκιμαντέρ των εκατό χρόνων πριν! εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2019 που ξύπνησα στη μέση της νύχτας σα ν' άκουγα γκολκόρ να σφυρίζει — πήγα στη βιτρίνα της πλατείας και εκεί βρισκότανε ο Αφρικανός του Φοίβου να βγάζει κουτίδες γκολ από καναβάτσες σα να ήτανε σαμποτέρ ποδοσφαίρου! τριάντα χρόνια αυτοί οι δικοί μας ζούνε έτσι, μέσα στα τραγούδια και στις κάλπες που όμως η ουσία είναι μία: αύριο οι βιτρίνες δεν θα στέκουνε μόνο σα μνήμες αλά ο Τζοκάτος ξαναφτερώνει μέσα τους σα πρωινό καναρίνι! θα πιω εγώ το πέντε αστέρων σπίθα μου αμέσως, γιατί αν περιμένω τρία λεπτά παραπάνω βγάζει παράπονο σα τον γέρο Σταύρο που ζηλεύει πάντα όταν βλέπει την ομάδα να σκοράρει! και φυσικά βάζω και μέλι, όχι επειδή φοβάμαι τις γριές μας — αλλά επειδή ξέρω πως εκείνες όταν γκολ δουν φέρνουν ζαχαρίστικα ακόμα κι από το ίδιο τους το γείτονα! αύριο λοιπόν στις τρεις η ώρα είμαι εκεί σα χρονιάρης όσοι παλαιοί είχανε φέρει τη σημαία τους γκρεμισμένη πάνω στην Πειραιώς — κι ας κάνει αυτογκόλ αυτή η Μαρία, επειδή τουλάχιστον δεν θα ντρέπεται αργότερα όταν τον Τζοκάτο τον ξαναδεί σηκωμένο σα νικητής στη μνήμη των γηπέδων! τέλος πάντως, θα δούμε