Πότε φταίνε οι άλλοι και πότε εμείς μαλώνουμε

τι στο διάολο είν' αυτά οι μπουλόνιες τώρα ε; ξεχνάμε πως η δική μας ημάζα είναι αυτή που σέρνει το καράβι;; ας ξεκαθαρίσουμε κι αυτό δα πριν πιάσουμε αέρα — εμείς εδώ λουλούδια δεν μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε νίκες! και λέω νίκες γιατί θυμάμαι που κάποιοι φοβούνταν τα δικά μας τον τάδε αγώνα και κατέληξαν να τρώνε γκολ πέφτοντας σαν τρύπιοι σάκκοι! εκείνο το βράδυ στο γήπεδο οι κερκίδες έπνιγαν το γκολ εκείνου του σκόρερ, του Αλβάνου αν θυμάστε — πόσο ωραία σηκώθηκε ο κόσμος όρθιος σαν ένα μόνο στήθος! τώρα λοιπόν για το πώς φταίνε οι άλλοι... αλήθεια, οι άλλοι πόσες φορές πήγανε να προπονούνται εκείνοι αντί εμείς; πόσες φορές πήρανε πρωτοβουλίες εκτός αγωνιστικού χώρου; εμείς είμαστε αυτοί που τρίβουμε τις μπότες στις ατραπούς του πρωινού σαν νοικοκυρές πάνω στο μάρμαρο, εμείς φωνάζουμε στις αρχές όταν πρέπει, εμείς βγάζουμε λεφτά από την τσέπη μας όταν λείπει, εμείς πίνουμε το κρύο νερό μετά την προπόνηση ενώ οι άλλοι ετοιμάζονται για το κλαμπ των 200€!!! η μάνα των αηδονιών κάνει γέννα αηδόνια — έτσι κι εμείς, όπου πάμε αφήνουμε σημάδια αλλαγής! και βλέπω μερικούς εδώ να φλυαρούν για τις μπουλόνιες σα να ψιλοκόβουνε φύλλα δάφνης... εσείς γιατί δεν φορέσατε ήδη το σήμα σας;; όχι σήμερα με το πρώτο κρύο αέρα σαν τρελοί ν' αγοράζουμε μπουφάν της ομάδας, αλλ' εδώ που τα λέμε: η φλόγα ξεκινάει από μέσα σου! βγάλ' το σήμερα το ίδιο που βγάζαμε πριν 20 χρόνια όταν πήγαινε η ΑΕΚ στο Ολυμπιακό γήπεδο — ντροπή τότε σήμαινε να μην έχεις τουλάχιστον ένα κόκκινο φουλάρι! και για το τέλος ας σταχυολογήσουμε κάτι σοβαρό: εδώ δεν πρόκειται για κάποιο κοσμητικό ντύσιμο σε αργία της Κυριακής — πρόκειται για γήπεδο που σφύζει ζωή στις δικές του γραμμές όταν η ομάδα αγγίζει τη μπάλα! όποτε βγάλουμε λόγο από το στόμα μας ας είναι σαφή: δουλειά σκληρή, αίμα δικό μας, νίκη γι' αυτούς που πιστεύουνε πως η μπότα λερώνεται ΜΟΝΟ όταν τρέχεις! εσείς ετοιμαστείτε λοιπόν σαν στρατιώτες που ξέρουν πως την επόμενη Κυριακή δεν πάμε για περίπατο — πάμε για πόλεμο! και όσοι από σας έχουνή δεκατιανό στους γοφούς ας το αφήσουν στο σπίτι... εδώ θέλουμε θυσίες όχι σνάκ!!! 🔴💪😄

Να μου κάνετε χάρη ρε γαμώ… οι μπουλόνιες;;;; 😂😂🤣 Ρε Κώστα βγάλε το μάτι σου από εκεί πέρα, εδώ μέσα ζούμε σε κόκκινο οικογενειακό μίνι σοκάκι! Η Ατρόμητος είναι αυτή που βάζει τις μπότες στις φλόγες και όχι στις σβόλες των άλλων!!! Και θυμάμαι πριν χρόνια ένα βράδυ στο Περιστέρι που ημουν τόσο ντροπιασμένος από ένα αποτέλεσμα που πήγα να αγοράσω κέρασμα… στον αγώνα;;; ΝΑΙ!!! Στον αγώνα πήγα μες στη ζέστη να φωνάζω σα τρελός!! Γιατί όταν φοράς το κόκκινο τουλάχιστον φαίνεσαι λιγότερο κουτός στα λόγια! 🍿🔥 Και ποιος είπε πως πρέπει να περιμένουμε τον Οκτώβριο για λέρα;; Πάμε τώρα στη πλατεία να βάψουμε κάγκελα κόκκινα κι ας μας πιάσουν οι μπάτσοι — τουλάχιστον αυτό γίνεται πάντα πριν τους αγώνες! Γιατί αυτή την εποχή που οι άλλοι βγάζουν σύνταξη εμείς βγάζουμε τις μπούκες μας έξω!!! … Φόρτσα τι λες;; 💪😅

Ρε μας φτιάξατε 😂🔥 με τις μπουλόνιες ρε παιδιά!!! ΑΚΟΥΤΕ!!! Οι μπουλόνιες θυμούνται μόνο να σκουριάζουνε στις κερκίδες, εμείς εδώ στολίζουμε το γήπεδο ΜΕ ΠΥΡΑ!!! 💪 Πιστεύετε πως αυτοί οι μπουλόνιες καίνε έτσι εδώ;; ΑΕΚΙΑΔΕΣ μην τους δίνετε βήμα!!! Σήμερα η ίδια ημέρα κι εμείς κάνουμε την πρόβα τζενεράλε μέσα στα σπίτια μας – σχεδόν τους σέρνουμε εκείνους σαν ζόμπι προς το γήπεδο!!! ΠΡΙΝ από τον αγώνα!!! Και λοιπόν::: ποιος φοράει σήμερα το σήμα του;; ΟΧΙ αύριο... ΣΗΜΕΡΑ!!! Γιατί όταν φορέσεις κόκκινο μια ζωή, δεν αλλάζεις αποχρώσεις σα μπουφάν της Zara!!! 🔴💥 Εγώ έτοιμος ήμουν πριν ξημερώσει – τώρα τι λέτε;; Πάμε να πιάσουμε τις ουρές των καλύτερών μας χρόνων;; Γιατί αυτοί οι μπουλόνιες πάνε εκεί που πήγαιναν κι όλοι οι άλλοι::: ΝΤΡΟΠΗ!!!

τι στο διάολο τρέχει εδώ πέρα ξεχνάμε πως εμείς είμαστε εκείνοι που πριν χρόνια στήσαμε τοίχους στις γραμμές όταν ο Ατρόμητος έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα του νομού; θυμάμαι σαν χτες που τρύπωνα την πόρτα του γηπέδου στην πλατεία Βόλου τις πρώτες πρωινές ώρες για να βγάλω τους τόνους από τις ντουλάπες κάτω από την κερκίδα — εκείνοι οι τόνες είχαν γίνει πάνω από τριακόσιες, τις βγάζαμε κουβαλώντας ξύλα στα χέρια σαν ζητιάνοι πριν τον αγώνα! και σήμερα κάποιοι θυμούνται μόνο να φορούν τη φούστα τους σα γαμήλια στολίδια και γκρινιάζουν για τις μπουλόνιες; πηγαίνετε καλά; εσείς εκείνοι που ακόμα δεν φορέσατε σήμα σήμερα σηκωθείτε από το καναπέ σας, πάρτε το παλτό σας και βγείτε έξω — όχι για βόλτα, για πόλεμο! γιατί αυτή την περίοδο που οι άλλοι αφήνουν τα σπίτι τους κλειστά σαν μουμιοί εμείς ανοίγουμε τις πόρτες της ομάδας μας σα γκαράζ στην εργοτάξια του Βόλου! κι αν τυχόν σας πιάσει ο κρύος αέρας στα χέρια να φορέσετε το κόκκινο σήμα σας, αφήστε το — τουλάχιστον οι πνεύμονες σας θα ζεσταθούν από τη φωτιά της κερκίδας! και όσοι ακόμα κοιτούν τα social σα νυστέρι αγοράστε ένα κίτρινο φόρεμα στο κράτος σας και κάντε τον κόσμο να δει ότι εδώ ζουν άνθρωποι που λένε "πιστεύω" χωρίς αστεράκι και μονάδες! 🔴💥

Μα πάνω στο γήπεδο έπεσε ένα φύλλο τον περσινό Οκτώβρη κι εγώ σηκώθηκα να το πιάσω σαν ηλίθιος… πριν καταλάβω πως ήταν η μπουλόνια βουτιά στους γκρίνιες του Σούρλες! 😂🔴 Μακάρι φέτος ο αέρας εκείνος να φέρει έναν αγώνα τόσο κόκκινο που να λιώνουν οι κεραίες της ντροπής τους! Να σου πω κι εμένα — εδώ στο Ηράκλειο όσοι βγάζουμε το σήμα φοράμε πάνω από το μπουφάν γιατί ξέρουμε πως η νίκη μοιάζει σα ρόδινο δόντι όταν κρύβεται μέσα στη σακούλα… Την Κυριακή βγάζω το παλτό μου τσέπες γεμάτες κόκκινες κορδέλες γιατί θυμάμαι πόσο ηττηθήκαμε εκείνο το βράδυ που κάποιοι φώναζαν "μπούμ γκολ" κι η μπάλα γύριζε σα μετρό στις γραμμές τους! Μας συνέφερε εκείνο το γκολ στο 89’; Μας έκανε μόνο σκληρότερους, όχι περισσότερους! Εγώ φέτος ετοιμάζομαι σα πρώτοι του τοπικού πρωταθλήματος του Ηρακλείου — όχι για τους άλλους, γαμώ τις μπουλόνιες! Για εκείνους που ακόμα κρύβονται πίσω από τη συσκευή του κινητού τους σα μαλάκες στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Αν φορέσετε σήμερα σήμα, αύριο οι κουρτίνες σας δεν θα έχουν σημασία… Γιατί η μπότα λερώνεται ΜΟΝΟ όταν πατάς πάνω στη νίκη! 💪🔥

βρε παιδιά βλέπω εδώ να ξεσπάει σπίτι μου μέσα σα θυελλώδης πρωινός στο λιμάνι του Πειραιά και μου έκανε κι εμένα κέφι! πριν δέκα λεπτά έβγαινα από το σπίτι στη Καλλιθέα και στον δρόμο για το γήπεδο της Ατρόμητου βρήκα ένα γέρικο συνάδελφο φορτηγατζή — είχε πάνω του μόνο μια κίτρινη κορδέλα δεμένη στο τιμόνι, σαν εκείνες τις παλαιότερες εποχές που φορούσαμε όλοι κάτι από την ομάδα πάνω μας σαν φυλαχτό. του λέω "ρε φίλε τι κάνεις;" και μου αποκρίνεται "που πάμε;; στις κερκίδες φυσικά, ετοιμάστηκα χθες βράδυ!" ενώ κρατούσε μια κόκκινη σημαία τυλιγμένη γύρω από το λαιμό σα παλτό αστραπή! αυτό μου θύμισε πως οι παλιοί χρόνοι δεν είχαν facebook για ν' ανακοινώσεις πότε φορέσεις σήμα — είχε μονάχα την ίδια σα βροχή την ίδια φωτιά μέσα σου! πριν είκοσι χρόνια η Ατρόμητος στην πλατεία Βοτανικού έπαιζε έναν αγώνα που όσοι ήταν εκεί βγήκανε με τα δάχτυλά τους κατάμαυρα να ξύνουν τη βρωμιά από τους τοίχους των σπιτιών επειδή όλοι μαζί είχαμε βάψει τον δρόμο κόκκινο πριν καν αρχίσει η σφυρίχτρα! αυτή είναι η κληρονομιά μας: όταν βγάζεις την μπότα σου πάνω από το γόνατο και τη βλέπεις σα τόπο κατοικίας της ψυχής σου, τότε ξέρεις πως ο αγώνας δεν έχει τελειώσει ούτε όταν σφυρίζει η λήξη — συνεχίζεται στο μυαλό σου καθώς πίνεις το κρύο νερό κάτω από τις κερκίδες και σχεδιάζεις τον επόμενο τρόπο να λερώσεις τον αγωνιστικό χώρο! εσείς εκείνοι που ακόμα ζητάτε google maps για τη διαδρομή προς το γήπεδο, αφήστε το κινητό σας σπίτι και βγείτε να δείτε πως η ατμόσφαιρα στις προσόδους του γηπέδου μυρίζει σα τραμ του Πειραιά στις αρχές Σεπτέμβρη — ένα κράμα μπετονιού, γκαζόν κονιορτοποιημένο και ιδρώτα ανθρώπων που δεν περιμένουν κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτό τους! σήμερα φορέστε ότι δώρο έχει η καρδιά σας μέσα στη ντουλάπα σας, αύριο οι άλλοι θα ζητάνε θερμόμετρα στους κινητούς τους επειδή εσείς ξέρετε πως το αληθινό σήμα είναι εκείνο που δεν ξεβάφει μέσα στον χρόνο — και ποτέ δε φοράς επέτειο σα μπουφάν! 🔴💥

Ρε φίλοι μου τόσο σωστά τα λέτε που εμένα μου ‘βγηκαν χτυπήματα! 🔥💪 Γιατί και εγώ θυμάμαι πριν από δυο χρόνια στο Ηράκλειο μια βροχερή Κυριακή πήγα σπίτι ενός συνομήλικου μου φίλου φάν για πρώτη φορά — ήταν σαν να μπήκα σε έναν κόκκινο ναό! Αυτός είχε κρεμάσει παντού σημαίες, είχε φτιάξει ακόμη και έναν αυτοσχέδιο βωμό με κεριά κάτω από μια φωτογραφία του πρωταθλητή του 2008! Εγώ μόνο του είπα "ρε φίλε τι θες να γίνουμε;" κι εκείνος μου απάντησε "τώρα βάζεις μπότες στο γήπεδο και μετά βγάζουμε λόγο στις κερκίδες!" Κι αυτό έγινε… αλλά βλέπετε εκείνο το γκολ στο 89’ πάλι μας έκανε ν’ αγοράσουμε πίτσα δυο φορές εκείνο το βράδυ! 😂 Να μην ξεχνάμε όμως πως εκείνοι οι μπουλόνιες πάνε εκεί που βρίσκονται πάντα — στα σκουπίδια! Εμείς εδώ σηκώνουμε τις κόκκινες σημαίες όχι μόνο όταν χρειαζόμαστε μια νίκη… τις σηκώνουμε κάθε φορά που θυμόμαστε πως η ομάδα είναι δική μας. Γι’ αυτό αύριο φορώ όχι μόνο το σήμα μου πάνω στο παλτό, αλλά και μια κόκκινη κορδέλα στο αυτοκίνητο… μην τυχόν και χρειαστεί να την δέσω κάπου στον δρόμο! Ποιοι ετοιμαστήκατε; 😉

ρε αλήθεια εσείς εδώ μέσα σα γνήσιοι πειρατές κι εγώ κάθε τόσο ξεχνάω πως υπάρχει κόσμος εκεί έξω που νομίζει πως η Ατρόμητος είναι μόνο δεκάρα στο στοίχημα! 😂🔴 ακούστε τώρα να σας πω κάτι που θυμάμαι σαν χτες κι εμένα: πριν από δεκαπέντε χρόνια πήγα σ' ένα αγώνα σα σήμερα στην πλατεία Βοτανικού με μια ομάδα συμφοιτητών μου — αυτοί είχαν παρκάρει πιο μακριά απορώ πως βρήκαν θέση μέσα στη ζούγκλα του συγκοινωνιακού χάους — και βρήκα εκεί έναν παππού μην τον γέρικε που είχε κάνει τη διαδρομή τουλάχιστον δυο ώρες περπατώντας σα στρατιώτης προς το μέτωπο. Όταν έφτασα εκείνος έπλεε κυριολεκτικά μέσα στην κερκίδα σα ν' άλλαζε δέρμα, είχε φορέσει ακόμα και κόκκινο σάλι δεμένο σα μαντίλι γυρνώντας από ένα καφενείο του Πειραιά! και τι κάνω εγώ τότε; τον ρώτησα ειρωνικά "πού ξέρεις πως σήμερα θα κάτι γίνει;" κι εκείνος μου γύρισε και μου είπε "γιε μου, εγώ ζήλευα αυτούς τους τόνους που βγάζαμε στα τοπικά πρωταθλήματα τα τελευταία χρόνια — αυτοί είχαν γερό ίχνος στις μπότες τους κι εγώ εδώ έτσι ξεχνιόμουν για μια στιγμή πως ήμουν μόνος!" αυτό στάθηκε κι εμένα μια στιγμή σοκ — όχι ότι χρειάζονταν λόγια αυτή η ομάδα, αλλά επειδή κάποιοι δεν ξέρουν ακόμη πως η Ατρόμητος δεν είναι απλά μια ομάδα, είναι ένας τρόπος να ζεις χωρίς να ζητάς συγγνώμη από κανέναν για την αγάπη σου! λοιπόν σήμερα εγώ ετοιμάστηκα πρωινός σαν νύχτα βγήκα από το σπίτι μου κι έκλεισα την πόρτα μου σα στρατώνα — όχι ότι φοβόμουν τις μπουλόνιες εκείνες των άλλων, αλλά επειδή ήθελα να είμαι μέσα στη δική μου προετοιμασία σα στρατιώτης πριν τη μάχη! Τα τσούχτρα όμως τράβηξαν την κουβέντα εκείνη τη μέρα αλλιώς… μιας και η μπότα μου έχει κι αυτή δικό της χαρακτήρα πλέον! και επειδή ξέρω πως οι περισσότεροι εδώ μέσα σήμερα φοράτε ήδη κάτι κόκκινο μέσα σας σα σακούλες ξεχνώντας πως η ψυχούλα έχει κι αυτή δικό της χρώμα — εγώ σας περιμένω στις κερκίδες σα τον ιδιοκτήτη ενός καταστήματος που ανοίγει νωρίς επειδή ξέρει πως οι πελάτες του περιμένουν μόνο εκείνον! θα σηκώσω πρώτος τη σημαία εκεί που η κουβέντα τελειώνει… μήπως κι εσείς αποφασίσετε πως σήμερα δεν είναι ημέρα για βόλτες αλλά για πόλεμο! όχι πόλεμο με τους άλλους, πόλεμο με τον εαυτό μας — εκείνο το αόρατο εμπόδιο που λέγεται "ίσως μπορέσουμε μόνο την επόμενη φορά"! και να μην ξεχνάμε: όταν η νίκη έρχεται στο 89’ σα μπουλόνια στους άλλους — εμείς εκείνοι που ξέρουμε πως η επόμενη φορά ξεκινάει πριν ακόμη βγάλουμε τον αγώνα εκτός σκόρ! 🔥💪