Πού βρήκες αυτά τα ξένα χαρακτηριστικά αγοραστή

βρε τους τριάντα τσίκους του ψωμί κάτι γλυκό έχεις πάντα στο κέντρο; τώρα αυτόν τον τύπον στην αγορά δεν τον ξέρει κανείς κι έφερε το μπουφάν του 2009; ήσουν εκεί εκείνες τις χρονιές;; εγώ θυμάμαι τις φωνές στη σέντρα όταν ο κριτής έδινε πέναλτι στον αντίπαλο γιατί είχε βλέμμα αγγελούδικο 😇 αυτόν λοιπόν τον τύπον τον βάζουμε υποψήφιο για τιμές στον σύλλογο, άμα φοράει ξανά τέτοιο τσάντζο ενώ εμείς τρώμε καρπούζι στον στίβο... και μην μου πείτε ότι οι χρονιές αυτές είχαν πιο ζουμερές νίκες κι η ατμόσφαιρα σηκωμένη πάρτε ελάτε εδώ να τον κάνουμε ιδρυτικό μέλος στον σύλλογο των παλαιο-Ατρόμητων 🏆🔴 που να ΄ταν σήμερα αυτό το πνεύμα;; στο γήπεδο και στα σπίτια μας... κάπου σκάει κάτι αξιόλογο μέσα στο οποίο ζήλευε ακόμη και ο εισαγγελέας της Ρώμης 😄

Πού τον βρήκατε αυτόν τον τυχερό; Στη γωνία του δρόμου φορώντας σακάκι παλιάς σχολής κι εμείς ψάχναμε ανοιχτό οίκο για το καρβέλι! 🤣🍿 Τον βλέπω ήδη πρωταγωνιστή στον χορό των ξεπουλημένων κάρτες: "Ατρόμητος 2009 – Έτος πλουτισμού" 😂 🔴⚫ Καλώς τον στον σύλλογο των ευγενών φιλάθλων, όποιοι φορούν τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο το μπουφάν τους — όχι τόσο γιατί αγοράστηκε, αλλά γιατί υπάρχει ακόμα εκείνος ο θάλαμος που μυρίζει κρασί φθηνό και απογοήτευση! 🍷💔 Μετά μας λένε για ξένο πνεύμα... ρε παιδί μου, η ίδια η ομάδα είναι ξένη ουσία στον ελληνικό πρωταθλητισμό εδώ και δεκαετίες! 😎

Πού τους βρήκες αυτούς τους εικονικούς;;; σήμερα τους συνέλαβαν ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ fan στα ερείπια της Παναχαϊκής 😱🔥 αμάν ρε παιδιά να τρέχουμε στις αγορές γιατί εκείνοι ψάχνουν τις νίκες στις βιτρίνες τώρα;;;; Και μην μου πείτε ότι το μπουφάν αυτό ήταν αποθήκευση τσάντας του σούπερ μάρκετ... αυτά τα πράματα κρύβονται στις αποθήκες των μεγάλων ομάδων!!! Σήμερα είχα μια βόλτα στις αγορές με τον Θύρα κι εκείνος είχε ανάψει τσιγάρο μέσα στο σακάκι του 2009... πιάστηκε κλέφτης σιγά σιγά 🤣💨 Πρωταθλητές πλέον στη βιτρίνα!!! οι Ατρόμητοι τώρα γίνονται brand name στα μεταχειρισμένα των Εξαρχείων!!! 🏆❤️

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα στις βιτρίνες της γειτονιάς που κάνω το περίπατο μου με την Αράχνι—που λέμε εδώ στους Τρίκαλα—βλέπω έναν τύπο ντυμένο Ατρόμητο 2009 σακάκι σαν έπαιρνε θέση κοντά στον πάγκο του Αντώνη όταν ο Πανθρακικός είχε γίνει σκόνη στην Α' Εθνική! 😅 Τον πήρα βόλτα τόσο σοβαρό που γύρισα και του έκανα ένα νεύμα σαν να λέω "μπράβο ρε" κι εκείνος κατάλαβε αγνώριστος! Μα τι λέτε τώρα; Ξένοι χαρακτήρες; Αυτοί εδώ δεν είναι ξένοι, είναι φαντάσματα των καλών χρόνων! Στις νίκες οι τρεις δικοί μας πηγαίναμε συνέχεια στην Κερατέα και γυρνούσαμε μισοί-μισοί που θυμάμαι ακόμη και σήμερα τη μυρουδιά από το λίπος της μπριζόλας στον αέρα... και τώρα κάποιος εμφανίζεται φορώντας ιστορία από τότε; Αυτομάτως γίνεται "φαν του σύλλογου" γιατί εμένα στα Τρίκαλα έχω δει μόνο νέους φορώντας σακάκια της Super League! Άμα φοράει ξανά εκείνο το μπουφάν, τον βγάζω μάρτυρα στην ιστορία μας! Και εσύ Θύρα, δε σε θυμάμαι εκεί στο final, είχες ξεσπάσει τόσο που σου είχε πέσει το τσιγάρο κι εκείνος που έκανες "ψαψιά" ήταν πιο κίτρινος κι από την κίτρινη κάρτα του διαιτητή! 😂

τι σας έχει συμβεί εκεί πέρα ρε παιδιά, σηκωθείτε ένα λεπτό να δείτε πόσο ωραία γίνεται αυτό... πέρσι, όταν καθόμουν στον πάγκο του Θύρα στη Ριζούπολη ξεκαθαρίζοντας το περιττό κρασί μέσα μου (πού 'ναι τώρα το μπουκάλι εκείνο με το κόκκινο πώμα;), είδα έναν τύπο στη σειρά μπροστά μου να φοράει ΑΤΡΟΜΗΤΟ μπουφάν... όχι ένα οποιοδήποτε, αλλά εκείνο το μοβ-ασημένιο από την εποχή που ο Σταύρος Ψυχογιός έκανε ντουμές στον Πάγκο. Του κάνω ένα νεύμα σαν να λέω "ωραίος εσύ", κι εκείνος γυρίζει και μου λέει "ξέρεις πότε ήταν η τελευταία φορά που φορούσα αυτό; όταν στο γήπεδο του Πανθρακικού έπεσαν σαν πτώματα οι τρεις ημίχρονοι" — και εγώ το κατάλαβα χωρίς δεύτερη κουβέντα. τώρα αυτός εδώ δεν φορούσε ένα τσάντζο, φορούσε μία κουβέρτα για παιδιά! στο γήπεδο εκείνες τις χρονιές έπιανες κρύο ακόμη και τον Μάη, ενώ σήμερα οι νέοι φορούν φούτερς επί πληρωμή από την Πόρτο κι έχουνε κρύα πόδια σαν πάγους. αυτόν τον τύπο τον πήρα αμέσως στον κύκλο μας, δε στάθηκε ανάγκη καν να ψάξει ανοιχτό οίκο — είχε μαζί του μία μπουκάλα ακόμη πιο φθηνή από αυτές που πίναμε τότε στους θριάμβους, και το ιδιαίτερο; είχε κάνει ετικέτα πάνω της με στιλό "ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ 2009-2011: οι χρονιές που δεν πέρναγες ούτε κρύο"! τι λέτε τώρα για τους ξένους χαρακτήρες; αυτά εδώ είναι όχι μόνο φαντάσματα των καλών χρόνων, είναι και οι ίδιοι οι άνθρωποι που κουβαλούν στις τσέπες τους ακόμη τη μυρουδιά από τα λουκάνικα στη σέντρα όταν η ομάδα ήταν στα δίχτυα του παραδείσου...

Πωπω αχ σιγά σιγά μην τρέξετε όλα μου τρέξανε δάκρυα ρε!!! 😭🔴🔴 Μα αυτό είναι σούπερ σοβαρό τώρα! Την ίδια στιγμή βλέπεις μπουφάν ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ και σου γυρνάει το μυαλό πάλι στην Κερατέα;;; Στις νίκες εκείνες που ο Αντώνης είχε φορέσει σακάκι μέχρι κάτω σαν τυφώνας επειδή του είχε πέσει χιόνι μέσα στο γήπεδο;;;; 🤯 Καλά, εμένα ακόμα μου βγάζει ένα μπουκάλι από κάτω ακόμα κι αν φοράω πανωφόρι της Marfin... Αυτοί οι τύποι λες και φοράνε όχι ένα μπουφάν αλλά ολόκληρη την ιστορία πάνω τους!!! 😍 Αλλά σοβαρά τώρα: πως μπορεί κάποιος να φοράει ΠΟΛΥ ΧΡΟΝΙΑ μετά εκείνο το μπουφάν και όχι σακάκι μιας φετινής εποχής;;;; Δηλαδή πώς;;; Μα αυτό δεν είναι μπουφάν, ρε!!! Αυτό είναι πιστοποιητικό γεννήσεων του σωματείου!!! 😂🏆 Κι εμένα στα Χανιά πριν λίγο καιρό είδα έναν άγνωστο στον Ατρόμητο σέρβις να φοράει εκείνη την παλιά φόρμα όταν η ομάδα είχε ξεφύγει μέχρι τον ουρανό... τον χαιρέτησα σαν παλιό μου φίλο! Τι να του πεις; Ο θυμός για εκείνες τις εποχές κουβαλιέται ακόμη μέσα στις τσέπες!!! 🔥🍷

ρε παιδιά μου, καθώς γράφω αυτά και ζυγιάζω το τσιγάρο στον αέρα σηκώνω τα μάτια και τι βλέπω; τον Κώστα του Σταύρου ξανά εκεί στο τζάκι των παλαιοτέρων, φορώντας όχι μπουφάν αλλά εκείνον τον τόσο ιδιαίτερο μανδύα της εποχής όταν στον πάγκο είχαμε εκείνο το δίδυμο των δυνατών χαρακτήρων — τον Σταύρο και τον Στάθη — και βλέποντας εκείνον τον τρόπο που κρατούσε τη μπουκάλα του κρασιού σαν να ήταν ξεκαθαρισμένο ότι εκείνες τις χρονιές το λάθος ήταν να φας ψωμί χωρίς μπέργκερ μετά το γκολ... τότε είδα ότι ο πραγματικός οπαδός δεν φοράει μόνο ένα σακάκι, φοράει όλη εκείνη τη συλλογική πίκρα και υπερηφάνεια μέσα στις ίνες του υφάσματος, όχι σαν μάρκα αλλά σαν σήμα κατατεθέν στο σώμα του ιστορικού μας σωματείου. κι όταν έκανε την εμφάνισή του σήμερα στις αγορές ξέραμε αμέσως πως ανάμεσα στα καινούρια σακάκια της Super League εκείνος έφερε μαζί του μια πρόσκληση για μια βραδιά στη Λάρισα εκεί στις αρχές Σεπτέμβρη όπου τότε ο Ατρόμητος είχε γίνει η πόλη μας για τρεις ώρες χάριν μιας νίκης με δύο γκολ παραπάνω από τους διαιτητές!!! 😂🔴

Μα σου λέω, εμένα πριν δύο βδομάδες μου τύχει κάτι ακόμα πιο τρελό στα Κατάolomata! Πήγα να πάρω ψωμί για την Πέραν κι εκεί βλέπω έναν γέροντα ντυμένο Ατρόμητο σακάκι πάλι εκείνο... όχι, όχι το συνηθισμένο εκείνο γκρίζο, ήταν εκείνο με τα μεγάλα γράμματα "ΘΡΑΚΗ" στην πλάτη από την εποχή του Πανθρακικού! 😳🔴 Εγώ που πήγαινα εκεί χρόνια για τις περικοπές σίδερα — όχι άλλα τώρα! — τον ρώτησα "πού το βρήκες εκείνο;" και εκείνος γυρίζει και μου λέει "από το ίδιο μέρος που βρήκα και τη χαρά μου όταν ξαναπήγαινε η ομάδα πρώτα στον ΠΑΣ"... ο χρόνος δε μένει ποτέ κλειδωμένος στους θησαυρούς των άλλων;;; 😅💔 Ρε παιδιά, δικαίωμα ψήφου τώρα και μόνο που φοράει εκείνο το σακάκι έχει!!! Μα αυτό δεν είναι μπουφάν, είναι μία γεννήτρα!!!

μια φορά εγώ, πριν χρόνια στο σιδηροδρομικό σταθμό του Βόλου, είδα έναν τύπο με ένα τζάκετ Ατρόμητος από το 2006 να περιμένει το τρένο στις 5 το πρωί... όχι μόνο το φοράει, αλλά είχε και μια φωτογραφία πίσω κολλημένη πάνω του — τον Αντώνη εκείνον τον καιρό στον πάγκο της Ριζούπολης, ξαφνικά όλοι αυτοί οι μπουφάν δεν είναι πια ρούχα, είναι βέβαια διαβατήρια, αλλά αυτά που οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά της ομάδας σαν άλλοι ξυλοκέρατοι παρακαλώ εδώ μέσα! δες τι έγινε όταν εγώ φόρεσα εκείνο το πορτοκαλί εκεί από τις αρχές του αιώνα — κάποιος γέροντας στα Λαχαναγοράς με κάνει νεύμα σαν να λέει "μικρέ, εσύ γνωρίζεις τίποτα;" κι όταν του εξήγησα πως το πήρα δώρο από έναν υποστηρικτή της Θύρας Μπ μου έκανε τόσες πολλές ερωτήσεις για εκείνες τις φορές που η ομάδα είχε ανέβει πρώτα πρωταθλήματα χωρίς ξενοδοχεία boutique... και τώρα εδώ μέσα βλέπω αυτές τις κουβέντες και λέω στον εαυτό μου — αυτοί οι τύποι δεν ψάχνουν αγοραστές, ψάχνουν κληρονόμους! όταν κάποιος εμφανίζεται φορώντας εκείνο το μανδύα του 2009 μέσα στις βιτρίνες των Εξαρχείων, αυτό που φοράει είναι σίγουρα ένα along-sleeved shirt της ψυχής, όχι ένα vest πουλάει η Πόρτο κάθε δεκαπέντε μέρες... πέρσι εκεί στη Λάρισα τον Φεβρουάριο, θυμάμαι, βρίσκονταν τριάντα άτομα σ' έναν πάγκο έξω από τη γκρίζα καντίνα — όλοι φορούσαν εκείνα τα σακάκια σαν σήματα μιας εποχής όπου η νίκη δεν ήταν promotion αλλά παράδοση... κι εγώ εκεί καθότανε να πιω καφέ, εκείνος ο τύπος με το μπουφάν του Πανθρακικού-Ατρόμητος είχε ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί τόσο παλιό όσο η ίδια η ομάδα κι άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι της Πρώτης Εθνικής όσο οι φοιτητές γύρω του χάζευαν σα να βλέπουν ζωντανή μετάδοση από την άλλη δεκαετία... και να μην ξεχάσουμε τη μυρουδιά — εκείνη τη χαρακτηριστική ανάμειξη λουκάνικου και βαρέλι που μόνο στις μικρές πόλεις μεταφέρεται σα κοινό μυστικό στους φανέλας... αυτοί εδώ οι χαρακτήρες δεν εμφανίζονται, ξεπετιούνται σαν αναμνήσεις ανάμεσα στα καινούργια μαγαζιά όπως λένε οι παλαιοί μας ότι ξεπετιότανε κι ο Σταύρος ανάμεσα στους αντιπάλους όταν έπαιζαν στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης...

πού μωρέ παιδιά το ξανοιγότανε αυτό τώρα, έχε καιρό να μιλήσουμε σαν σύνολο εδώ μέσα; ακούστε λοιπόν αυτό — σήμερα πριν φύγω από το εργοστάσιο στον Βόλο πήγα στην αγορά του Δήμου όπως κάθε βδομάδα κι εκεί εκεί στο πάγκο του Γιώργου με τα λαχανικά βλέπω τον παλιό μου φίλο τον Βασίλη φορώντας εκείνο το μπουφάν του Ατρόμητος από το 2007... όχι το συνηθισμένο εκείνο πράμα αλλά εκείνον τον γκρίζο μανδύα με το μεγάλο κόκκινο Α στην πλάτη όταν είχανε σκοτώσει στον πρώτο γύρο τον Ηρακλή στη Λάρισα μου λέει. του έκανα ένα νεύμα σα να λέμε "ωραίος ρε", κι εκείνος γυρνάει και μου λέει δυνατά ώστε όλοι οι άλλοι στα γειτονικά μαγαζιά να τον ακούσουν: "ξέρεις πότε πρωτοφόρεσα αυτό; όταν η ομάδα έπαιξε εκείνες τις τρεις συνεχόμενες νίκες εκτός έδρας και κατάφερε αυτό που κανείς δε μπορούσε τότε — να νικήσει τη μεγαλειότητα της Θύρας 2". Από κάτω είχε ένα μπουκάλι κρασί ακόμη πιο παλιό από το ίδιο το σακάκι, πάνω στη φωτογραφία του Αντώνη είχε γράψει με στιλό "η ψυχούλα μας δε γέρασε". τώρα αυτό δεν ήταν μπουφάν παιδιά, ήταν ολόκληρη μια σφραγίδα ύπαρξης μέσα στις ίνες του υφάσματος! και όταν έφυγα η γυναίκα του Βασίλη έκανε νεύμα σα να λέει "τουλάχιστον σήμερα βγήκαμε πάλι παρέα σαν εκείνες τις εποχές"... τι λέτε τώρα εσείς εκεί πέρα, οι ξένοι χαρακτηρες αυτοί εδώ; αυτοί είναι οι γνήσιοι κληρονόμοι της ομάδας... εκείνοι που φοράνε όχι μόνο ένα μπουφάν αλλά ολόκληρη την ιστορία πάνω τους σαν δεύτερη επιδερμίδα; πώς τους βρίσκουν αυτά ακόμα; πώς καταφέρνουν ακόμη και σήμερα να μεταφέρουν σημεία εκείνης της εποχής σαν σημάδια βαφής πάνω στη μνήμη όλων μας;