Ατρόμητος σήμερα; Σχέδια στον Περιστέρι, ντοκματογουντ για το ξημέρωμα!

ρε γαμώτο στο Περιστέρι βράδυ-γυάλι ζοφερό σαν εκείνο το καλοκαίρι που ο Αυγουστίνος μας έκανε να νιώθουμε σαν να κολυμπούσαμε μέσα στους δεκατρείς – αυτοί που ήξεραν το γήπεδο εκείνο ξέρουν τι λέω γιατί εκεί καθόταν και ο πρωθυπουργός της μιας βραδιάς τώρα πάλι βλέπω τις φωτογραφίες από το γήπεδο με τα κόκκινα πανιά σαν να έχουν βγάλει το χρώμα από το αίμα του ’08 κι όχι μόνο από τις σημαίες και νιώθω ότι εκείνος ο ξάδερφος είχε δίκιο να με τραβάει μέσα εκεί – γιατί ποιος άλλος ξέρει τι σημαίνει να βλέπεις τον εθνικό σαν παιδικό τραγουδάκι όταν κάθε φορά ζεις ξανά εκείνες τις στιγμές; κι όλα αυτά χρόνια τώρα να σέρνεται σαν έρμαιο των αριθμών τώρα οι τυπικές μπουφάν μουρμούριζαν ότι δεν προλαβαίνουν οι τρανοί κι εμείς εδώ τρώγαμε ξερά ψωμί και ουίσκι στις μονοκατοικίες γιουχάροντάς τους μέχρι εκείνο το βράδυ που ο Αυγουστίνος σήκωσε τις φωνές κι έγιναν όλα γύρω-γύρω ερυθρά σαν αίμα και γάζα εκεί στον τοίχο του γηπέδου – μόνο εκείνοι ξέρουν πόσοι βγήκανε λιπόθυμοι εκείνο το βράδυ μέσα στο στάδιο λόγω της συγκίνησης

Ρε φίλοι μου είστε τρελοί να θυμάστε εκείνες τις εποχές σαν πρωινό ψωμί 🥖😂 τώρα πια στο Περιστέρι μαζεύονται όλοι σαν συμμορία φίλων στη γειτονιά – ο ένας θυμάται τον ηλιοφάνη πυρετό του Αυγουστίνου, ο άλλος πως κατέβαινε η Εθνική σαν ωδείο κι εγώ; εγώ με το ξαδέρφουλη μου διαφωνία: "δες ρε, αυτός ο Αυγουστίνος φοράει φανέλα Ατρόμητου κι εσύ ακόμα ζεις στο παρελθόν" 🔥 Αυτοί οι γεροντάδες θυμούνται πώς ήταν οι κερκίδες σαν αχυρώνας εκεί που τώρα λένε πως ο Ατρόμητος είναι ομάδα πρωταθλητριών 💪 ποιο πρωτάθλημα ρε παιδιά όταν η μεγαλύτερη νίκη ήταν να βρεις καρβέλι ψωμί στα finals του κύπελλο;; Τώρα μαλώνουμε για βιτρίνας στο ντέρμπι ενώ τότε η μεγαλύτερη σύγκρουση ήταν ποιος θα κάτσει πιο κοντά στη λάμπα στον πάγκο 🧐 Κι όσοι λένε "ξέχνα αυτά ρε σιγά σιγά" εγώ σας βγάζω έναν πριν τον αγώνα: αύριο στο Περιστέρι ετοιμάστε τα κόκκινα σαπούνια σας γιατί η ομάδα σίγουρα δεν είναι Πήτερ Παν – είναι περισσότερο σαν τον παππού που ανέβηκε στο τραπέζι στο γάμο της внучки και τραγούδησε ΩΔΗ ΣΕ ΘΥΜΩΜΑΙ 🎤🔴🤣

Ρε φίλοι μου τι έγινε εκείνες τις βραδιές;; 😱🔥 εγώ ακόμα νιώθω τη μυρωδιά του εμφιαλωμένου νερού στο Περιστέρι εκείνες τις φορές που πήγαμε και οι γεροντάδες είχαν βγάλει τις φανέλες του ’04 από την κατάψυξη γιατί "θέλουν εμπιστοσύνη" 🤣💪 αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο δεν ξέχασαν αλλα ΕΝΙΩΘΑΝ ότι ο Αυγουστίνος εκείνος ήταν ένας μάγος που έκανε μαγικό το στάδιο! Τώρα πάλι βλέπω τις φωτογραφίες από το γήπεδο και λέω ο Θεός μου πόσοι έγιναν γεροντάδες ;; Ο ξάδερφος μου ο Κώστας είχε βάλει κόκκινο μαντίλι στο λαιμό κι έκανε ωραιότερο τον εθνικό 🎶🔴 μιλάμε για γκολ 50-0 σήμερα;; όχι ρε! τότε ζούσαμε το κάθε λεπτό σαν τελευταίο! Κι αυτοί οι τύπoι μουρμούριζαν στους πάγκους;; ΑΜΑΘΕΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ!!! δεν υπάρχει ομάδα πιο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ από την Ατρόμητο όταν την αγαπάς τόσο πολύ όσο αυτοί οι άνθρωποι 💔 αγαπάνε την ομάδα τους σαν παιδί που θυμάται το πρώτο του δάκρυ στις κερκίδες εκείνες που τώρα λένε πως δεν υπάρχουν πια! Να γίνουνε καλά οι βόλτες στην Peristeriou!! 🏟️🔥 ετοιμάστε τα κόκκινα μπουφάν κι εγώ θα βγάλω την φανέλα μου '08 γιατί αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι παραμύθι — είναι ΙΣΤΟΡΙΑ που γράφεται κάθε φορά που βάζεις το πόδι στο γήπεδο!!

ρε ρε ρε κι εγώ εκείνες τις ημέρες κάθε φορά που πήγαινα στο Περιστέρι έβλεπα έναν γέρο μέσα στη μπάρα να τραγουδάει ακατάπαυστα τον εθνικό και να μη τον γνωρίζει κανείς παρά μόνο το δαχτυλίδι του Αυγουστίνου στο δάχτυλο κι άλλο ένα που είχε σφηνώσει ένα κόκκινο μαντήλι στο γάντι του γιατροπού και κράδαγε σαν αυτός από βήμα όσο έκανε οι ίδιος ηθοποιός εκεί στο γήπεδο ψιλομουρμούριζα στον ξάδερφο μου τότε «ρε αυτοί εδώ δεν είναι οπαδοί, είναι μια θεατρική ομάδα» και εκείνος μου’ τσινε «αχ παιδί μου εδώ η θεατρική ομάδα είναι ο Οκτώ, αυτοί είναι η ζωή μας» και πραγματικά έτσι ήτανε τώρα πάλι όταν είδα αυτές τις φωτογραφίες από το στάδιο τo βράδυ της κλήρωσης μου ήρθε στη μνήμη ο τύπος εκείνος που κάθε φορά που μιλούσε στους αγώνες είχε μία μαντήλα δεμένη γύρω από το λαιμό σαν σφιχτή ζώνη από υπερένταση κι όταν τελείωνε έτριβε τόσο πολύ το πρόσωπο του που έμοιαζε σαν να είχε κάνει αγώνα μποξ όχι football κι όμως εκείνος ένιωθε πιο δυνατός κάθε φορά που ο Ατρόμητος σκόραρε ακόμη και εκείνη την ξακουστή ισοπαλία με τον ΠΑΣ εκεί στο τέλος του πρωταθλήματος — ο κόσμος έφυγε κλαίγοντας στα δάκρυα του χαράς κι εκείνος είχε ήδη βγάλει ένα μπουκάλι τσίπουρο από την τσέπη του και το μοίραζε σαν βότκα στους στρατιώτες του αυτοί οι άνθρωποι δε σβήνουν ποτέ λες εσύ ρε φίλε πως ξεχνούν αυτές τις μέρες;; σιγά σιγά έχουμε ξαναζήσει την ιστορία μας όπως την πρώτη φορά κι όταν σήμερα τα παιδιά πιάνουν τη φλογέρα και τραγουδούν τον εθνικό μέσα στο Περιστέρι αυτό δεν είναι τραγούδι αυτό είναι ένα ξεπούλημα θρύλων στο τραπέζι των γενεών

Ωχ ρε καημένοι μου, τώρα άκου σ' αυτό: εμένα ως μικρός ο ξάδερφος με είχε πάει στο Περιστέρι εκεί στις αρχές του '11 για να δω τον Αυγουστίνο... νόμιζα πως πάω σε συναυλία老人 😅τρώγαμε αράπικα ξηροί καρποί στις κερκίδες και περίμενα να βγει κάποιο αστέρι... όταν άνοιξε η πόρτα και είδα εκείνον τον θάμπο με τα γυαλιά στον πάγκο να βρίζει τον διαιτητή μου φάνηκε σαν ολόκληρος ο κόσμος να σηκώθηκε όρθιος εκείνες τις πέντε λεπτά που είχε πάνω του η φανέλα! Μπορεί να έκανα λάθος, αλλά εκείνο το βράδυ ένιωθα πως η ομάδα είχε πάνω της μια δύναμη σαν... σαν να κρατούσε τις σημαίες όλων αυτών που είχαν φύγει νωρίτερα 🤔 Άκου όμως τώρα... εγώ βέβαια τρέλα μου κάνω με την ιστορία του Περιστεριού, μα ο ξάδερφος μου ο Γιάννης λέει πως ξέχασε τα πάντα πριν καν τελειώσει ο αγώνας — θυμάται μόνο πως εκείνος ο τύπος στον πάγκο έκανε τον εθνικό σαν χόρο ευτυχίας και μετά έπεσε στον πάγκο σα στραβός! 😂 Σκέφτομαι τώρα μήπως τελικά η ομάδα είναι σαν εκείνο το ξύλινο αγαλματάκι του Αυγουστίνου που όσο το καθαρίζεις τόσο περισσότερο ξεθωριάζει... παρ' όλα αυτά, σήμερα που πάω ξανά εκεί στο Περιστέρι πάλι ντύνομαι κόκκινο σαν ψάρι στον κάδο και ελπίζω πως αυτοί οι μικροί που βλέπω τώρα στις κερκίδες δεν ξεχνούν πως κάποτε εκεί κάτω στις αρχές ήταν μια ομάδα σαν... σαν έναν τεράστιο αστράγαλο που δεν τον ήξερε κανείς πως υπάρχει! 🔥💔

ρε φίλοι μου, εσείς που γυρνάτε στις κερκίδες εκείνες σαν τις ταινίες του Σπίλμπεργκ πιάστε το θέμα αυτό τώρα: γιατί εκείνος ο Αυγουστίνος δεν έκανε μόνο μάγια στις φανέλες των παικτών αλλα είχε μια άλλη βεντάλια εκεί στο Περιστέρι, αυτή τη μικρή ιταλική σημαία που είχε πάνω στη μολυβοθήκη του στον πάγκο — θυμάστε; κάθε φορά που έκανε μια αλλαγή σηκωνότανε η σημαία σαν σινιάλο κι έλαμπε εκεί μέσα στο γήπεδο σαν τις σημαίες στις παραλίες της Αδριατικής... είχε μπει πρώτη φορά εκεί το '07 σα δώρο από κάποιον οπαδό που είχε πάει στην Ανκόνα σ' έναν αγώνα εκεί κάτω, κι εκείνος την είχε κρεμάσει σα φυλαχτό στον πάγκο σαν να έλεγε "αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο για την Ελλάδα αλλα έχει και γάμμα αέρα από εκεί που ξεκίνησαν οι καλύτεροι". τώρα τώρα τώρα αυτές οι φωτογραφίες από το στάδιο με τα κόκκινα πανιά μου θυμίζουν ένα πράγμα: πόσοι έχουν προσέχει ότι εκείνη η σημαία χάθηκε μετά την άνοδο του '13; κανείς δεν ξέρει που πήγε — σίγουρα όχι στα μουσεία, μήτε στα αρχεία της ομάδας... ίσως τελικά να την πήρε ο ίδιος ο Αυγουστίνος μαζί του σα μνήμα όταν έφυγε; 😉 ετοιμάστε λοιπόν κι εσείς τις κόκκινες σημαίες σας γιατί εκείνες τις εποχές δεν τις βάζαμε μόνο στο λαιμό αλλα και στις τσέπες μας σα φυλαχτό... κι όπως λέγαμε τότε: "αυτό δεν είναι μόνο ένα γήπεδο, είναι μια οικογένεια που κουβαλάει μαζί της όλες τις εποχές".

Ωχ ρε παιδιά 😭💔 το καταλάβαμε λοιπόν όλοι — εκείνοι οι χρόνοι στο Περιστέρι ήταν σαν να ζούσες μέσα σε ένα βιντεοπαιχνίδι εποχής παλιάς σειράς όπου κανείς δε γνώριζε το επόμενο επίπεδο! Την ιστορία του Αυγουστίνου και της σημαίας την θυμάμαι κι εγώ σαν μικρός όταν ο ξάδερφος μου είχε πιάσει το χέρι μου τόσο σφιχτά εκεί που είδαμε τον εθνικό να γίνεται σαν φλόγα 🔥🎶 Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το αίσθημα ότι η ομάδα ήταν σαν μια μεγάλη οικογένεια που κρατούσε όλους τους ανθρώπους μαζί δεν ξαναζήθηκα πουθενά! Κι όμως... σήμερα όμως όταν βλέπω τις φωτογραφίες αυτές από το γήπεδο νιώθω πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν δίκιο που έλεγαν πως δεν είναι μόνο ομάδα, είναι κάτι περισσότερο. Από τότε μέχρι τώρα έχει αλλάξει τόσο πολύ το περιβάλλον, αλλά η ψυχή μου λέγει πως εκείνες οι στιγμές ήταν μοναδικές κι αληθινές! 🏟️❤️ Σήμερα λοιπόν ετοιμάζω κι εγώ την κόκκινη μου φανέλα από τότε και πάω για μια βόλτα στο Περιστέρι... μπορώ όμως να κάνω μια ερώτηση; Αυτή η ιστορία της σημαίας που αναφέρει ο Kostas_AEK δεν τελείωσε κι έτσι, μήπως κάποια στιγμή πρέπει να βγει στην επιφάνεια ξανά σαν νέο ξεκίνημα; 🧐

τι βλέπω εδώ μέσα; φωτογραφίες από τις κερκίδες του Περιστεριού κι οι γεροντάδες να βγάζουν τις φανέλες τους σαν να ήταν μπουκιά ψωμί... και εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Αυγούστου πριν από χρόνια όταν πήγαμε στο Περιστέρι κι έπεσε μπόρα μέσα στο γήπεδο αμέσως μετά το πρώτο γκολ! θα σας πω κάτι πραγματικό: ο κόσμος εκεί πάνω είχε βγάλει τις κουβέρτες από τα αυτοκίνητα τους και τις είχε στήσει σαν υπόστεγα πάνω στις κερκίδες για να μην βγάζουν οι γερόντες τα πουκάμισα τους βρεγμένα — κι όμως κανείς δεν έφευγε! κάποιοι είχαν και κόκκινα ομπρέλια στους φράχτες σαν σημαίες, στέκονταν εκεί σαν στρατιώτες παρά τις σούβλες της βροχής! και το πιο δυνατό; εκείνος ο τύπος στην πρώτη σειρά με το μαντίλι στο λαιμό τραγουδούσε τον εθνικό τόσο δυνατά που έκανε τον ήχο της βροχής σαν μουσική υπόκρουση... και τώρα όταν βλέπω αυτές τις φωτογραφίες νιώθω σιγουριά: αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο δεν ξέχασαν τίποτα, αλλα κάποιοι έχουν ακόμα στα χέρια τους εκείνες τις κουβέρτες σαν ιερό υπόμνημα! όταν πηγαίνω σήμερα βλέπω ξανά παρόμοια πράγματα — όχι τόσο έντονα βέβαια, μα υπάρχει κάτι ακόμη εκεί μέσα που λέει πως η ομάδα μας δεν είναι μονάχα μια ομάδα, ειναι ένα πανί που περιφέρει τους ανθρώπους της σαν ένα μεγάλο κόκκινο σάλι πάνω από το Περιστέρι... 🔴🌧️

Ωχ παιδιά 🤯 λες και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι πίσω από τις κερκίδες εκείνες του Περιστεριού, κρατώντας ένα μπολ με σπόρους ηλίανθου αγνάντεψα εκείνον τον γέροντα με το κόκκινο μαντίλι γύρω από το λαιμό του... όταν ο Αυγουστίνος έκανε εκείνη την αλλαγή κι η σημαία στην τσέπη του σήκωσε σα ζωντανή σαν να ξύπνησε το γήπεδο ολόκληρο 😱 Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνες τις εποχές δεν ήταν μόνο η ομάδα που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν σπίτι τους — ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα σπίτι τους! Σήμερα βέβαια κάποιοι λένε πως οι εποχές άλλαξαν, μα εγώ κάθε φορά που πάω εκεί στο Περιστέρι κοιτάζω κάτω στις κερκίδες κι αναζητώ εκείνον τον τύπο με το μαντίλι... ακόμη κι αν δεν υπάρχει πια, ένιωθα την ψυχή του εκεί ψηλά σα μια κόκκινη κλωστή που δεν κόβεται ποτέ 💔🔥 Κι όμως... σήμερα όταν πήγα ξανά εκεί κατάλαβα πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν δίκιο που έλεγαν πως η Ατρόμητος δεν είναι μια ομάδα — είναι μια ιστορία που γράφεται κάθε φορά που ένας νέος βάζει ένα κόκκινο μπουφάν στον πάγκο του! Παίρνετε το μάτι σας; 😂

ρέ παιδιά μου ελάτε εδώ τώρα γιατί αυτό που λέτε εμένα σα βόλος βροχή μου σηκώνει τις τρίχες! κάθε φορά που βλέπω αυτές τις φωτογραφίες από το Περιστέρι θυμάμαι πως εγώ στον αριθμό δέκα του γηπέδου εκεί στις αρχές του '09 είχα ένα ξύλινο σκαμπό να δω τον αγώνα και ένα σακάκι γίδας στο χέρι μου σα τύφλα κρύο φύσαγε εκείνο το βράδυ... κάπου στο δεύτερο ημίχρονο έπεσε τόση βροχή που οι φακοί των κινητών έγιναν θολοί κι όμως εκείνος ο γέρος με το μαντίλι γύρω από το λαιμό τραγουδούσε τον εθνικό σα να γίνεται ο ήλιος ξαφνικά... οι νέοι τότε δεν καταλάβαιναν τι γίνεται κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι είχαν την ψυχή ενός ολοκληρωμένου πρωταθλητή μέσα τους. τώρα ξανανοίγω αυτές τις συζητήσεις κι αναρωτιέμαι εγώ: εκείνη η μικρή ιταλική σημαία που είχε πάντα ο Αυγουστίνος στον πάγκο, εκεί στη μολυβοθήκη σα φυλαχτό... πόσοι την ψάχνουν ακόμη; δεν το λέω εγώ το λέει η καρδιά μου πως είναι σαν εκείνες τις κουβέρτες από τότε που κάποιοι τις κρατούν ακόμη σα θησαυρό. φαντάζεστε τώρα εκείνον τον τύπο που πήγαινε κάθε Σάββατο μέχρι τα εξήντα του χρόνια στο Περιστέρι χωρίς λάθος; εκείνος που όταν τελείωνε ο αγώνας έπινε τσίπουρο δίνοντας σιγά σιγά εκατό δραχμές στον επόμενο μέχρι να τελειώσει το μπουκάλι; αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν ομάδες— είχαν οικογένεια, είχαν μυστικά, είχαν θρύλους τους οποίους δεν τους έδιναν χύμα στους οποιουσδήποτε. τώρα λοιπόν εσείς που βάζετε φωτογραφίες και γράφετε λέξεις σκεφτείτε μήπως εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο πίσω από τον πάγκο στο Περιστέρι που κάποτε στέγαζε τις μπουκάλες τσίπουρου είναι εκείνο που κρύβει ακόμη εκείνη τη σημαία... σκεφτείτε πως η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται μόνο μέσα στο γήπεδο αλλα και εκεί μέσα στις τσέπες των παλαιών οπαδών όπου κρύβονται ακόμη κόκκινα μαντήλια σα προγονικά κειμήλια. και τέλος μια ερώτηση που βγαίνει αβίαστα από την ψυχή μου: αυτούς τους ανθρώπους που βλέπουμε στις φωτογραφίες τι τους έγινε σήμερα; γιατί πάνε εκεί για ακόμη μία φορά κρατώντας κάτι που δεν ξέρουμε αν υπάρχει ακόμη αλλα νιώθουν σα να υπάρχει; γιατί εκείνο το τραγούδι του εθνικού που γίνεται σαν ηχώ σ' έναν τόπο όπου η ομάδα δεν είναι μόνο ομάδα αλλα η ζωή όλων αυτών; αφήστε μου μια λύτρα εδώ κάτω... εμείς εδώ δεν λέμε αντίο στους χρόνους εκείνους αλλα περιμένουμε πως αυτοί που παίζουν σήμερα στα πόδια τους κρατούν ακόμη κάτι από εκείνους τους ανθρώπους— κάτι τόσο μικρό όσο ένα μαντίλι γύρω από το λαιμό αλλα τόσο μεγάλο όσο το πεπρωμένο μιας ομάδας που δεν υπήρχε στους χάρτες αλλα ζούσε στις καρδιές όλων εκείνων που ξέραν πως εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι δεν ήταν μόνο ένας αγώνας... ήταν ένας τρόπος ζωής.