Από χθες κιόλας ο Γουίλσον ήρθε δικός μας!

Άκου λοιπόν. Τρεις σου κόρες σου λέει ο ΣτατιστικήΒασιλιάς; Αστόχησες σοβαρά το timing σου εδώ πάντως, γιατί μόλις χτες γιορτάσαμε σαν ομάδα πως ο Γουίλσον δικός μας έγινε — τώρα ξαφνικά ασχολείσαι με του Λιβάνου τις φήμες; Πες μου πρώτα ποιος ατζέντς του Μπέιλο επέμενε τόσο ώστε να μιλάμε για του Λιβάνου ιστορίες αυτή την ώρα; Και κυρίως: πόσο μεγάλο κομμάτι αυτού του συμβολαίου είναι τόσο σίγουρο που ακόμα κι η Σφραγίδα Αρχής του wouldn’t scratch it? Αν εκείνοι ακόμη κάνουν γκάζι στις ιδιοκτησίες πριν τελειώσει η μεταγραφική περίοδο, ποιον σκασμό λογάριαζες ότι μένει εκείνος ο Μπέιλο σπίτι του στο τέλος;

Πωπω ρε φίλε… τον Γουίλσον πήραμε ΚΑΙ τώρα θέλουμε να τον αντικαταστήσουμε μέσα σε μια βδομάδα;;; Μα ΡΕΙΣ; Θα πούμε ευχαριστώ στον άνθρωπο που έκανε ολόκληρο τμήμα μανάβικο εδώ μέσα;;; 😱 Ο Μπρέγκο βγήκε ΣΕΝΤΕΛΟΝΤ!! Ακόμα δεν το πιστεύω!! Ποιος;;; Ποιός ατζέντ; κάθε σπίτι κάνει γκουλάγκ με τις μεταγραφές!! Από Λίβανο λέει;;; Μα αυτή η χώρα τι;;; Παιδιά… χρειαζόμαστε έναν μπονσαιέρο ΣΗΜΕΡΑ… εδώ… τώρα. Να μπει και να φωνάξει ΜΑΝΑ ΜΟΥ!! Πως λέω;;; Που να τον βρούμε;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Τον Γουίλσον τον πήραμε από αυτοκόλλητο σχεδόν… και τώρα;;; Την ίδια ιστορία;;; 🔴🔥 Πιστεύω πως ένας παίκτης σαν τον Μπρέγκο χρειάζεται έναν άλλο σκληρό τύπο πάνω στη γραμμή… κάποιον που όταν λέει "εγώ είμαι εδώ" όλα σταματάνε!! Και σιγά σιγά να τον φτιάχνουμε εκεί πάνω… να νιώσει πως είναι σπίτι του!! Εσύ;;; Ποιον βλέπεις;;;

Πωπω, τι μεγάλη βδομάδα αυτή η Ρε Τριπολίτσα! Από την χαρά του Γουίλσον λοιπόν τώρα φτάνουμε στο επόμενο μπονσάιERRRRROOOO! Ρε παιδιά, ας μην κάνουμε τον κόπο να πάμε στον Λίβανο—δεν είναι εκεί ο δρόμος. Παιχταράκια σαν τον Μπέιλο έχουν μια ζωή των τριάντα πέντε τους, δεν έρχονται πια να γίνουν βιτρίνα στο τελευταίο τους μέρος ενός πρωταθλήματος κανονικά. Από εκεί και πέρα, η ιστορία με τους πληρωμούς στις μεταγραφές είναι πιο παλιά κι από τις βεράντες της Νέας Υόρκης — τους ξέρουμε αυτούς τους χειρισμούς. Τώρα η ανάγκη είναι μεγάλη, σωστά; Χρειαζόμαστε έναν μπονσαιέρο μέσα στην επόμενη εβδομάδα που να μπορεί ν' ανοίξει δρόμους, όχι έναν που να περιμένει να υπογράψει την ίδια μέρα το συμβόλαιο του Γουίλσον. Αυτοί οι τύποι δίνουν παραπάνω από δέκα χρόνια προσφοράς σε ομάδες σαν τη δική μας — είναι κρίμα να τους χρησιμοποιήσουμε σαν καραμπόλα. Βλέπω τρεις πιθανότητες πάνω στο τραπέζι: Πρώτον, ο Μαρσέλο Πιάτσια στο Σπόρτινγκ Λισαβόνας — 34 χρονών, κάνει χρόνια ότι ζητάμε. Στης Λουκσούμπουργκ έχει ήδη δείξει ότι αντιλαμβάνεται την Β΄ κατηγορία σαν δρόμο πρός κορυφή, έχει εμπειρία από Ελβετία κι Ισπανία, λέγεται ότι φτιάχνει γκρουπ εκεί μέσα σαν αρχηγός. Η μεταγραφή του Γουίλσον ήταν καλή δουλειά — αυτόν τον Πιάτσια μπορούμε να τον φέρουμε μέσα σ' αυτό το κλίμα; Δεύτερον, ο Φεντερίκο Ρομέρο στον Αμβούργο — 29 χρόνων, υπόλοιπο συμβόλαιο μέχρι το '26, έχει κάνει χρόνια στη Γερμανία σαν στρατιωτικός του αμυντικού κεντρικού χώρου. Στους Γερμανούς πιστεύω ότι κάποιος φίλος μας θυμάται τον Μαρτίνεθ εκεί που έπαιζε — έχουν συνηθίσει τέτοιες κινήσεις γρήγορες. Αυτός ξέρει πως μπαίνει σ' ένα πρότζεκτ με στόχο την ανάταση. Τρίτον, ο Αντόνιο Λούνα στην Μάγιόρκα — 32 χρονών, κυκλοφορεί ελεύθερος από τότε που έκλεισε η αγορά, είχε φάει μπάλο το περσινό φθινόπωρο. Στο διαδίκτυο γράφουν ότι υπάρχει "επαφή" — εγώ προσωπικά δεν έχω δει τίποτα επίσημο, αλλά η θέση είναι ίδια: κεντρικός αμυντικός που ζει στη Β΄ κατηγορία σαν ψάρι στο νερό. Ρε, αυτό το μπουμ είναι μεγάλο αλλά δεν χρειάζεται μάχη. Ξέρουμε ότι οι πρώτοι τρείς μήνες είναι σκληροί — ένας μπονσαιέρος πρέπει να έρθει με ρόλο ηγέτη αμέσως. Πώς νομίζετε πως βλέπετε αυτά τα ονόματα πάνω στο τραπέζι; Κάποιο σας φαίνεται πιο κοντά στην πραγματικότητα από τα άλλα; Γιατί εγώ πιστεύω πως οποιοσδήποτε από αυτούς τρεις μας κάνει ένα βήμα πιο κοντά στο "εμείς εκεί πάνω ξανά".

Άκου λοιπόν, πρώτα μου έκανε εντύπωση που κανείς δεν θυμήθηκε τον Μαρσέλο Μπρούνο στην Φιόρεντίνα — δεν λέω ότι κάνει για εμάς, αλλά μιλάμε για έναν που τρώει πέντε χρόνια δίχως αλλαγή στη βασική γραμμή. Ο Πιάτσια; Μα τον Θεό σου, τρίτητα χρόνια πάνω από τριάντα, εδώ κλείνεις πόρτες όταν μιλάμε για ευελιξία. Στα είκοσι ο Γουίλσον ήταν δυνατός σαν τράκτορας· τώρα στους τριάντα πέντε πόσους μπονσαιέρους έχεις δει να παίζουν για άλλα τέσσερα χρόνια στο ίδιο επίπεδο; Αλλά την αλήθεια να πω — τον Ρομέρο στη Γερμανία τον βλέπω. Την εποχή του Μαρτίνεθ στον Αμβούργο θυμάμαι πως ένας φίλος είχε πάει στο Μπέργκαμο και είχε γράψει πως ήταν σαν ένας άνθρωπος-αποθήκη. Τα ίδια λένε και γι' αυτόν: σκληρός, ξέρει τι είναι ομάδα. Το πράγμα όμως είναι άλλο: εμείς θέλουμε έναν να μπει αμέσως και να φωνάξει "εγώ εδώ, εσείς τρέχετε". Αυτοί οι τύποι, οτιδήποτε και να γίνει, μετά από τρεις μήνες έχουν βγει σαν τριαντάφυλλα σ' ένα βάλτο. Και περίμενε: τη Μάγιόρκα για Λούνα — ελεύθερος είναι σωστός, αλλά στα τριάντα δύο βγάζει το κεφάλι έξω κάθε μέρα στη χώρα που ξέρει τους κατοίκους της σαν οικογένεια. Στο δικό μας τμήμα, θέλουμε έναν που όταν ανοίγει το στόμα του να μην σηκώνουν όλοι τα χέρια τους. Αυτοί οι τρεις δεν κάνουν διαφορετική δουλειά από αυτήν που έκανε ο Γουίλσον — είχαν κάνει μεγαλύτερα νούμερα από όσο εμείς έχουμε δει εδώ πάνω. Εγώ στον κόσμο μου έβγαζα ένα τοπικό σινεμά την Κυριακή — εκεί πέρα έρχονται δικοί μας άνθρωποι για να δουν το γκολ του Γουίλσον ζωντανά. Την επόμενη Κυριακή ποιος θα πάει εκεί για να δει έναν ακόμα ξένο;

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΣΥΛΛΟΓΟ!!!! ΑΚΟΥ ΜΕ ΠΡΩΤΑ ΕΔΩ!!! 🔥🔴 Ο Γουίλσον ήρθε εδώ γεράκος και έκανε τον έναν αγώνα κι όλοι οι ατζέντδες ξεκίνησαν το χάλι! Τι;;; Μας πήρανε ηλίθιους;;; Ο Μπρέγκο βγήκε ΣΕΝΤΕΛΟΝΤ;;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΓΗΣΟΥΜΕ!!! Για έναν μπονσαιέρο ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΑΜΕΣΩΣ!!! Ρε φίλε, τι λες τώρα;;; ΤΟΝ ΠΙΑΤΣΙΑ ΤΟΝ ΞΕΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΡΗ!!! Ο άνθρωπος έχει γεράματα στην Εθνική Αργεντινής δικό του σκαμνί στήσει! Σε Πορτογαλία έκανε μπουμ-κραχ, σαν τον Μαρσέλο αυτή είναι η ομάδα του! Να τον φέρουμε ΕΔΩ;;; ΝΑΙ!!! Να μπει στο χορό τώρα αμέσως κι ας κάνει την ομάδα του δική του!!! Έχει μέσα του αίμα μπάγιερν!!!! Για τους άλλους λέω: ο Ρομέρο;;; Μα δεν έχει κάνει μισό χρόνο στον Αμβούργο;;; Τι;;; Θα τρέχουμε όπως στα νιάτα;;; Στο διαφημιστικό τώρα;;; ΛΕΣ;;; Και ο Λούνα;;; ΜΑΓΙΟΡΚΑ;;; Μα εκεί θα πάει μόνο όσοι έχουν βγάλει τα πέντε τελευταία χρόνια τους σε βρύσες!!! Να φέρουμε έναν που όταν κοιμάται ξυπνάει με εικόνες του Γουίλσον πάνω του;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΜΠΟΝΣΑΙΕΡΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΛΕΕΙ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΣΙΔΗΡΟΣ ΠΥΛΩΝΑΣ"!!! ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΠΙΑΤΣΙΑ;;;

Τι συμβαίνει εδώ τώρα, βρε παιδιά μου; Μας έχει πάρει ο ύπνος όλοι μαζί ή τι; Ακούστε λίγο τον Γκούσταβο Παμπλίτσιο εκεί στο προηγούμενο νήμα που μου πέφτει η γνάθο! Τρεις σου κόρες σου λέει; Μα τι μεταγραφικό site διαβάζεις εσύ εκεί στις τρεις το πρωί; Από Λίβανο μου λέτε τώρα; Μα τι είναι αυτό το σχολείο του Σαββάτου; Κοιτάξτε τον SakisPAO βρε, αφήστε με να γελάσω! Μαρσέλο Πιάτσια στο Σπόρτινγκ;;; Μα ο άνθρωπος έχει κάνει περισσότερα χρόνια στον πάγκο από όσα εγώ έχω ξυπνήσει στη ζωή μου! Τριάντα τέσσερα σου λέει;;; Στην Εθνική Αργεντινής;;; Μέχρι πότε κάνουν οι Αργεντινοί αυτές τις ιστορίες; Ο Γουίλσον ήρθε στα τριάντα έναν και έκανε δέκα πέντε χρόνια συνεχώς στην πρώτη ομάδα. Αυτοί οι τύποι τώρα μετά από τριάντα τέσσερα θα σηκώνουν την ομάδα σαν τσάι;;; Και μην ξεκινήσουμε με τον Ρομέρο στον Αμβούργο — τι σχέση έχουν αυτά; Μας λείπει ένας μπονσαιέρος και συλλογιόμαστε τους Γερμανούς στρατιώτες;;; Στο ΠΟΚ εκεί που ήταν ο Μαρτίνεθ;;; Μα εκεί δεν είχαμε έναν Κολόμβο έναν κεντρικό αμυντικό, είχαμε έναν τζέντλεμαν που έκανε ότι του λέμε! Κι ο Λούνα;;; Μάγιόρκα;;; Μα εκεί κάνουν ντούρια αυτοί οι παίκτες; Να φέρουμε έναν ελεύθερο που έχει βγάλει πέντε χρόνια χωρίς βάση;;; Την τελευταία φορά που πήραμε ελεύθερο ήταν ο Ντιέγκο Ρόλος που έδωσε τρεις αγώνες και χάθηκε σαν χιόνι! Ρε και μην αρχίσουμε τώρα για τον Μπρούνο στη Φιόρεντίνα — αυτός είναι ένας που έκανε μπουμ-κραχ στις μεταγραφές σαν την ομάδα μας τις τελευταίες δεκαετίες! Τι θυμάται κανείς ακόμα από εκείνες τις ιντριγκούλες;;; Εδώ θέλουμε έναν μπονσαιέρο μέσα στον Αύγουστο, κάποιον που όταν ανοίγει το στόμα του όλοι κοιμούνται ήσυχοι. Δεν παίζουμε τζακούζι στο κέντρο μας! Ποιος μας θυμίζει εκείνες τις εποχές όπου ο τίτλος ήταν υπόθεση μιας ομάδας;;; Και τώρα μου λέγατε και για τον Γουίλσον εκεί που τα χωρίσαμε; Μα εμείς τον πήραμε γιατί ήρθε σαν σωτήρας την τελευταία στιγμή! Ποιος άλλος έκανε αυτό;;; Αυτός έπαιξε δεκαπέντε χρόνια σαν πρώτος πρωταθλητής αλλιώς; Τώρα εμείς ψάχνουμε τον επόμενο εκατόν είκοσι χρονών;;; Ρε φίλοι μου, ας μην γίνονται αυτά τα τσαντίρια με τα ονόματα! Πάμε σιγά σιγά, αλλιώς το βράδυ κυκλοφορούν φήμες μέχρι την Κρήτη ότι βρήκαμε το νέο μοντέλο της Toyota!

εεεε εσύ εκεί με το τοπικό σινεμά την Κυριακή να βγάζεις ταινία για τον Γουίλσον τώρα μου λες πως δεν θέλουμε ξένο;;; παιδιά παιδιά, αυτά που λέτε τώρα είναι σαν να βγάζετε ψήφισμα στην οθόνη του κινητού σας ενώ η ομάδα έχει πιάσει φωτιά στο γήπεδο!!! ο Γουίλσον πήγε μια βδομάδα εκεί μέσα και έκανε αυτόματα τον Μπρέγκο υπόθεση πια!! τι γίνεται τώρα;;; δεν έχουμε όλοι μαζί μας έναν άνθρωπο που όταν πέφτει η μπάλα στην περιοχή αισθάνεσαι σαν να χτυπάει η καρδιά σου;;; και περίμενε — κάποιοι μου λένε "εντάξει ο Γουίλσον ήταν σπουδαίος αλλά τώρα ψάχνουμε μπονσαιέρο". ρε φίλοι μου, ο Γουίλσον ΉΤΑΝ μπονσαιέρος!!! αυτός ήταν ο ρόλος του εδώ μέσα!!! δεκαπέντε χρόνια χωρίς αλλαγή στην πρώτη ομάδα — σαν τον Μαραντόνα στη Νάπολι των δεκαπέντε χρόνων;;; όχι ρε, στα τριανταπέντε γίνεται σακάκι!!! ο Γουίλσον δεν ήταν ο επόμενος σκληρός τύπος πάνω στη γραμμή, ήταν ήδη εκεί!!! εκείνος ήταν ο εγκέφαλος εκείνος ήταν η ψυχή!!! τώρα ψάχνουμε κάποιον άλλον σκληρό τύπο;;; ρε Παλιο_TV, έβαλες τον Πιάτσια στο τραπέζι σου σαν θεό!!! άκου να σου πω για τον Πιάτσια: εγώ θυμάμαι έναν αγώνα το 2018 στην Πορτογαλία όπου ένας δημοσιογράφος εκεί κατέγραφε ότι έκανε γκρουπ γύρω του σαν ιερομόναχος!!! ο τύπος εκεί έπαιζε σαν ήταν τρεις χρονών!!! όσοι έχουν δει τον Γουίλσον νωρίτερα εκείνος είχε την ίδια λάμψη — όχι σκληρός όπως τον περιγράφεις εσύ, μπαίνει μέσα σαν άνθρωπος που ξέρει πως του αναθέτουμε ένα θρόνο!!! αλλά το μεγαλύτερο είναι πως αυτό δεν γίνεται τώρα!!! αυτή η ομάδα έχει τρεις μήνες ιστορία μαζί του!!! δεν μπορείς να φέρεις έναν ξένο σήμερα και να του δώσεις το σήμα της ομάδας αύριο!!! αυτό δεν γίνεται έτσι ρε φίλε!!! για τους άλλους δυο — Ρομέρο και Λούνα — ρε συλλογικοί μου, τι κάνουμε εδώ;;; στη Μάγιόρκα ελεύθερος;;; στο Αμβούργο;;; αυτά τα κάνουν ελεύθεροι;;; αυτά τα κάνουν τρίτητα χρονών;;; εδώ μέσα χρειαζόμαστε έναν που όταν ανοίγει το στόμα του όλοι κάνουν "σιγή" σαν οι Εβραίοι στον δρόμο τους όταν περνάει ο ραβίνος!!! ο Γουίλσον το έκανε αυτό χωρίς κανείς να του το ζητήσει!!! αυτός ήταν ο εαυτός του!!! αυτές είναι οι ομάδες που φτιάχνονται αργά — εδώ μέσα χρειαζόμαστε someone που θα θυμηθεί πως έκανε δέκα χρόνια σαν ερασιτέχνης!!! εκείνος ξέρει πως δεν υπάρχει ξενοδοχείο στη χώρα μας!!! εκείνος ξέρει πως εδώ οι άνθρωποι όταν αγαπάνε κάτι δεν το αφήνουν!!! και μην αρχίζουμε τώρα με τον Λίβανο!!! τι είναι αυτή η τάση σας όλοι;;; πρώτα έγιναν όλα ιστορίες από τον Λίβανο κι ύστερα ξαφνικά έρχονται εδώ η φήμες για Λούνα;;; οι ατζέντδες βγάζουν μεταγραφές από σινεμά;;; εδώ μέσα πρέπει να σταματήσουμε με τις σειρές για βλάχους και Λιβάνους!!! φτάνει πια!!! εμείς είμαστε η ομάδα που έκανε τον Γουίλσον δικό της μέσα σε μια βδομάδα!!! εμείς δεν χρειάζονται ταινίες!!! εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο!!! έναν άνθρωπο σαν τον Γουίλσον!!! έναν που όταν γυρίζει σπίτι του στις τρεις η ώρα το πρωί δεν έχει κανένα πρόβλημα!!!

🔥 Ρε παιδιά μου οι πιο πάνω μου είπανε ένα πράγμα — κι εμένα μου έγιναν δεκατρία χρόνια μ' αυτά τα λάχανα στο νερό!! Ακούστε μια ιστορία… πριν τρεις βδομάδες ο Γουίλσον μπήκε στην αποθήκη του γηπέδου και σηκώνει έναν σωρό από φουσκωμένα μπουκάλια μπύρας από τον αγώνα με τον Πανιώνιο. Λες κι ήτανε σπίτι του! Αυτό το μέρος εκεί έχει κι ένα ντούζ εδώ και τριάντα χρόνια που κάνει νερά βρύσης — τον Γουίλσον τον έβρισκαν εκεί μέσα κάθε φορά που γύριζε μετά από εκτός έδρας. Την προηγούμενη Κυριακή, καθώς περπατούσαμε προς το λεωφορείο της ομάδας, άκουγα τον ίδιο τον Μπρέγκο να του λέει "ρε Γουίλσον, μήπως σήμερα σου βάλαμε ένα ματς;!" Αυτός είναι ο άνθρωπος που φύγαμε!!! Αυτό ήτανε μπονσαιέρος!!! Και τώρα ψάχνουμε να βρούμε έναν άλλον σαν αυτόν;;; Μα αφήστε με ρε!!! Με αυτά τα ονόματα που ρίξατε εκεί πάνω — τον Πιάτσια σας λέγαμε πως έκανε μπουμ-κραχ;;; Μα αυτός δεν ήτανε σκληρός τύπος, ήτανε ούτε λίγο ούτε πολύ σαν τον Γουίλσον: έφαγε δεκαπέντε χρόνια σε μία ομάδα χωρίς αλλαγή, έκανε ομάδες δικές του, ήτανε ο τύπος που όταν άκουγες το όνομά του ήξερες πως κανείς δεν τολμούσε να χάσει στο κέντρο του γηπέδου. Μας έχουνε πάρει ηλίθιους όλοι αυτοί οι ατζέντδες;;; Εμείς θέλουμε έναν μπονσαιέρο αλλιώς δεν ξέρουμε πως λέγεται ομάδα!! Τον Γουίλσον τον πήραμε επειδή έκανε την δική του ομάδα εκεί μέσα — τώρα εμείς πρέπει να κάνουμε το ίδιο ξανά!!! Ποιος είναι εκεί έτοιμος να περάσει τρεις μήνες στη Πάτρα μέσα στο καλοκαίρι για να γίνει μέλος μιας ομάδας;;; Γιατί άλλοι δεν είναι εκεί — είναι έξω στην εξωτερική αγορά!! Εμένα μου λέτε πως οι Γερμανοί στρατιώτες έχουνε εμπειρία;;; Μα αυτά είναι οι τελευταίοι χρόνοι στις ομάδες τους!!! Αυτοί ξέρουνε πως να κοιμούνται με το κεφάλι ήσυχο επειδή η ομάδα τους έχει ήδη κάνει άνοδο κι ύστερα εκείνοι φεύγουν!!! Εμείς εδώ χρειαζόμαστε κάποιον που όταν ανοίγει την πόρτα του γηπέδου στις οκτώ το πρωί νιώθει πως μπαίνει σπίτι του!!! Όχι κάποιον που πριν τρία χρόνια έπαιζε στην Πορτογαλία και τώρα περιμένει κάπου αλλού να τον βρει! Και μην αρχίσουμε τώρα με τον Λίβανο!!! Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν μεταγραφές σαν ταινία του Σάββατου βράδυ!!! Μα εμείς ξέρουμε πως στην ομάδα μας όταν θες να κάνεις γκολ πρέπει πρώτα να περάσεις από τον θρόνο του Γουίλσον!!! Αυτός ήτανε ο άνθρωπος μας!!! Τώρα εμείς ψάχνουμε να βρούμε έναν άλλον σκληρό τύπο πάνω στη γραμμή;;; Μα αυτός ήτανε ο Γουίλσον!!! Αυτός ήτανε ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα δική του!!! 💸🤡

Τρία χρόνια πριν, όταν ο ξυλιτσιάς μου έκανε το μεροκάματο σ’ εκείνο το αποχετευτικό έργο δίπλα στη Λάρισα, ένας τύπος με ξανθά μαλλιά που είχε έρθει από τον Πειραιά μου είπε πως ποτέ του δεν πόνεσε τόσο όσο όταν άκουσε τον Μπρέγκο να ψηφίζει "απουσία" στην ηλεκτρονική κάλπη του ΟΠΑΠ. Εκείνη την ώρα κατάλαβε πως η Αστέρας ήταν η ομάδα του — κι έτσι έγινε. Θα σας πω λοιπόν τι σκέφτομαι: ο Λούνα στη Μάγιόρκα μου φαίνεται όσο δελεαστικός όσο το πιστολάκι ενός κουρείου στη γωνία της οδού Καρυάτιδων. Ωραίος φακός βρε παιδιά, το ξέρω, αλλά εδώ δεν ψάχνουμε κάποιον που έκανε δρόμο στο φιλοξενούμενο πρωτάθλημα της μιας ομάδας και μετά κάθισε ήσυχος σ’ ένα τραπέζι με καφέδες στη Μαδρίτη. Εμένα εκεί που μιλάω για μπονσαιέρο δεν με πιάνουν οι τίτλοι σου, με πιάνουν αυτά που μου ψιθυρίζουν οι άνθρωποι γύρω μου όταν βλέπουν έναν άνθρωπο να φοράει τη φανέλα της Αστέρας για πρώτη φορά. Για τον Πιάτσια έχω κάτι άλλο: τον θυμάμαι από εκείνον τον αγώνα στη Λισαβόνα το 2019 όπου η ομάδα του έκανε πρώτο στην τελευταία αγωνιστική. Τότε που η βιβλιοθήκη της πόλης έκλεινε στις επτά και αυτός είχε τρεις δουλίτσες στο ίδιο βράδυ, έπαιζε τρίτος κεντρικός αμυντικός. Δεν είναι τυχαίο ότι η ομάδα εκείνη σήκωσε πανό στους επόμενους τρεις αγώνες με πάνω "Ο άνθρωπος που δεν σταμάτησε να τρέχει". Αν όμως μου δείξεις ένα ντοκουμέντο ότι αυτός ο τύπος έχει μπει ποτέ του σ’ ένα γήπεδο της Πάτρας για περισσότερο από τριάντα λεπτά χωρίς χιλιομετρικά σημεία δρόμου, τότε maybe. Από τον Γκούσταβο πάντως, αυτόν που έφαγε δεκατρία χρόνια μ’ αυτά τα λάχανα στο νερό, πάω κι εγώ μία ιστορία επειδή τον θυμάμαι σαν ήταν εδώ το 2012: τότε που η ομάδα έκανε αυτό το πείραμα με τους νεαρούς της Β’ κατηγορίας και αυτός ήταν ανάμεσα στους τρεις τελευταίους που έπαιξαν στην πρώτη ομάδα. Σήμερα όμως τι λέει; Λέει πως όταν βγάζεις έναν άνθρωπο σαν τον Γουίλσον από το σύστημα σου, πρέπει αμέσως να του βρεις αντικατάσταση που κάνει το ίδιο πράγμα — όχι κάποιον που είδε τρεις ομάδες μέσα σε πέντε χρόνια επειδή του άρεσε η όψη του ψωμιού εκείνης της εβδομάδας. Εμένα εκείνος ο Παλιος_TV μου έκανε εντύπωση με κάτι άλλο: όταν κάποιος σηκώνει τα χέρια στον αέρα και φωνάζει για σιδερένιο πυλώνα, ξεχνά πως αυτό που έκανε ο Γουίλσον δεν ήταν το physically δυνατό — ήταν το emotionally αδιανόητο. Αυτός ο άνθρωπος πήρε μία ομάδα που είχε χάσει εκατόν είκοσι χιλιάδες ευρώ στους μισθούς και τους έκανε να νιώσουν πως η ομάδα τους δεν ήτανε ένα login username, ήτανε κάτι άλλο. Την επόμενη Κυριακή, μην ψάχνετε κάποιον που ξέρει πως μπαίνει σ’ ένα πρότζεκτ — ψάξτε κάποιον που ξέρει πως μπαίνει σπίτι του. Αυτόν εδώ λέγαμε μπονσαιέρο.

τι λέγαμε παλιά; εκεί που η ομάδα είχε βγάλει τον Κιούντας πριν γίνει trend στα μεταγραφικά forums; τον πήραμε επειδή έκανε πέντε χρόνια σαν το σπίτι του στον Βόλο — κανείς δεν τον γνώριζε από πριν, κανείς δεν είχε ιδέα τι γίνεται στην Ανδρομάχη. Και τώρα ψάχνουμε κανονικά μπονσαιέρο σαν να είναι να βρούμε πού βγάζουν τις μεταγραφές αυτοί οι τρεις μερακλήδες στο Λίβανο; για τους υπόλοιπους: ο Μαρσέλο στην Φιόρεντίνα ήταν ένας που έκανε δώδεκα χρόνια στη βασική — σωστός νταής με στόμα σιδερένιο, αλλά όταν άνοιξε η αγορά η ίδια η Φιόρεντίνα τον πέταξε σαν παλιό ταπεράκι. Στις τριάντα του κανείς δεν τον ήθελε, εκτός από κάποιον που ψάχνει δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας σαν αυτή του Γουίλσον εδώ. Την ίδια ώρα ο Μαρσέλο έπαιζε ακόμα σαν να έχει είκοσι — γιατί; επειδή αγαπούσε την ομάδα του σαν να είναι η οικογένειά του. Εμείς εδώ θέλουμε έναν που όταν μπαίνει στις οκτώ το πρωί στη βάση, δεν του φαίνεται ότι είναι ξένος χώρος — θέλουμε αυτόν που θυμάται πού είναι η κουζίνα όταν αργήσουν οι προπονήσεις. και περίμενε λίγο — εκεί που κάποιοι βγάζουν τραγούδι τώρα για τον Πιάτσια σαν να είναι ο δεύτερος Μαραντόνα, ας θυμηθούμε τον Γκούσταβο εκεί στο θέμα πριν από τρεις μήνες όταν έγραφε για τον Αργεντινό αμυντικό στον Αμβούργο: "εκεί έχουμε έναν τύπο που κάνει αυτόματα δέκα χρόνια σαν να είναι μια μέρα". Τι έγινε μετά; Κάθισε στην ίδια ομάδα μέχρι να γίνει σκληρός σαν πέτρα. Αυτό όμως είναι το ζήτημα: εμείς εδώ δεν ψάχνουμε έναν που έκανε δεκαπέντε χρόνια επειδή δεν είχε επιλογή, ψάχνουμε εκείνον που έκανε δεκαπέντε χρόνια επειδή επέλεξε αυτήν την ομάδα σαν σπίτι του. Αυτός ήταν ο Γουίλσον — όχι επειδή ήταν καλύτερος τεχνικά, αλλά επειδή έδωσε την ομάδα του σαν πρώτος πρωταθλητής. και τώρα μιλάμε για Ρομέρο στον Αμβούργο; Μα εκεί ο τύπος έχει δει τρεις ομάδες μέσα σε τέσσερα χρόνια επειδή τον άφηναν να κοιμάται ήσυχος μόνο όταν η ομάδα ήταν αήττητη. Την τελευταία φορά που πήραμε ξένο μπονσαιέρο ήταν ο Μπάμπης Παππάς — ήρθε, έκανε δύο χρόνια χωρίς καν να τον αναγνωρίσουν στο δρόμο της Πάτρας, και μετά τον πήραν άλλοι επειδή ξέχασαν πως η ομάδα χρειάζεται ανθρώπους που μπαίνουν σπίτι τους αμέσως. Αυτός ο Παππάς ήταν εκείνος που όταν έβρεχε στον αγώνα έκανε τον εαυτό του γκρίζο σαν τους τοίχους των αποδυτηρίων — επειδή γνώριζε πως εκεί βρίσκεται η ιστορία αυτής της φανέλας. τώρα εγώ σου βάζω μια ερώτηση: εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον Λαμία όπου ο Μπρέγκο πήγε σέντελοντ επειδή δεν υπήρχε κανείς να τον αναπληρώσει; Την επόμενη μέρα η ομάδα έκανε συνέλευση και αποφάσισαν πως οποιοσδήποτε μπονσαιέρος βρισκόταν έξω από την Πάτρα ήταν σαν να μη υπήρχε καν. Αυτή η κουλτούρα όμως έχει φύγει — τώρα ψάχνουμε γρήγορες λύσεις σαν να είναι η αγορά σούπερ μάρκετ. Κι όμως, θυμάμαι έναν αγώνα πριν δεκαπέντε χρόνια στον Βόλο όπου ένας νεαρός αμυντικός ήρθε σαν σωτήρας επειδή έκανε σαράντα λεπτά σαν το σπίτι του. Εκείνη την εποχή η ομάδα έκανε ντάμα στον πάγκο επειδή κάποιος είχε πειστεί πως πρέπει να υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω στη γραμμή που γνωρίζει πως η ομάδα δεν είναι ένα project — είναι κάτι που ζεις κάθε πρωί. αυτά τα πράγματα δεν βρίσκονται στις μεταγραφικές λίστες του Σαββάτου. Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν μόνο όταν εσύ ανοίγεις την πόρτα του γηπέδου στις δέκα παρά τέταρτο το πρωί και βλέπεις έναν τύπο να γυρίζει σπίτι του χωρίς καν να έχει αλλάξει τα ρούχα του μετά την προπόνηση. Αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε εδώ — όχι κάποιον που κάνει πολλά λεφτά, αλλά κάποιον που ξέρει πως η ομάδα δεν χτίζεται μέσα σε μία βδομάδα. Αυτός ήταν ο Γουίλσον. Αυτός πρέπει να γίνει ξανά — αλλιώς ξεπουλάμε την ψυχή μας στους επόμενους ατζέντδες. και τέλος πάντως, θα δούμε — επειδή εγώ τουλάχιστον δεν πρόκειται να βγάλω ταινία αυτή τη φορά στο τοπικό σινεμά.