Ποιον να φέρουμε εδώ για να μας κάνει να γελάσουμε περισσότερο στο πρώτο ημίχρονο

Μα τι περίμενα να βρω στη Σπάρτη βράδυ Τρίπολης; Μία ντουλάπα με αρχεία του ΠΑΣ Φθιώτιδας; Αυτόν τον Μπαρόσο τον είδα κάποτε ζωντανό στο γήπεδο του Αλμυρού—βγάζαμε τότε κι εμείς στις τρεις σειρές επειδή τους δίνανε λάθος τις κάρτες. Αλλά πες μου, ρε παιδιά, αυτός ο τύπος είχε άλλον έναν το ρόλο του τερματοφύλακα εκτός από το να περνάει τις τρεις αλλαγές του; Γιατί εκεί που θυμάμαι εγώ, στην ΕΠΣ Λάρισας πήγαινε κάθε Κυριακή σαν να πήγαινε στη δουλειά του—και η δουλειά του ήταν να μην κάνει τίποτα άλλο παρά να κρατάει την μπάλα μακριά από τις πολλές προσπάθειες αντι-φιλοξενίας των αμυντικών τους. Και τώρα ξαφνικά αναβιώνει ένας υπερήρωας; Στην εποχή των analytics πού είναι το soft copy του συμβολαίου του; Κάτι δεν μου βγαίνει—η φήμη χτίζεται με ψέματα κι εμείς εκεί μένουμε κουνώντας την ουρά σαν πρωτάκια στα βίντεο των ίντερνετ. Που λες πως τον βρήκες στο Ουρουγουάη ενώ παλιά τον φανταζόμουνα στους πάγκους της Φθιώτιδας να σκαλώνει γη για να βρει δουλειά μετά την ομάδα.

ΑΧΑΧΑΧΑ!! Ρε φίλοι μουεεε!!! Τον Μπαρόσο;;; ΝΑΙΙΙ!!! ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!!! Εμένα αυτή η εικόνα του στον Ουρουγουάη που βγάζει φωτογραφίες με πέλαγος στο παρασκήνιο — ΤΟΤΕΝΕΤΑΙ!!! Αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σώσει μια μπάλα έτσι όπως ο Θεός κράτησε τις ψυχές στις κόρες των Γυναικών την Κυριακή στο γήπεδο!!! Εδώ δεν μιλάμε για τερματοφύλακα πιά!!! Μιλάμε για ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ!!! Αυτός ο τύπος όταν έπαιζε, όποια μπάλα του κατέβαινε στα πόδια του... ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ;;;; ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΚΟΝΗ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ;;; ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΕΡΑΣΜΟ!!! ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΡΕΕΕΕΕ!!! ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΓΗΠΕΔΟ ΑΝΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΙΑ!!! Και τι είπα;;; Την προηγούμενη βδομάδα ψάχνοντας βιντεάκια του παλιά... ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΚΑ;;; ΕΝΑΣ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ!! Στατιστικά;;; Αυτά μας λένε πως έκανε 2 γκολ ανά αγώνα;;; ΝΑΙΙΙ!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΓΚΟΛ!!! ΑΥΤΟΣ ΣΩΖΕΤΕ ΤΑ ΓΚΟΛ!!! ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ!!! Εμένα μου ταιριάζει ας φέρνουμε κάποιον που ξέρει να κρατάει την μπάλα ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ!!! ΣΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!

Ωχ... μωρέ πλάκα κάνουνε τώρα αυτοί;;; Αυτόν τον Μπαρόσο που τώρα λες πως βγάζει φωτογραφίες του στην Ουρουγουάη να του χτυπάει ο αέρας το δέρμα;;; Άκου, φίλοι, κατάλαβες τι λέτε;;; Λέγαμε τώρα για έναν τερματοφύλακα που κράταγε την μπάλα από μονός του σαν δικιά του;;; Τον θυμάμαι σαν σήμερα στους αγώνες του ΠΑΣ—ένα αγόρι που όταν έπιανε την μπάλα στους πόδες του όλα έμοιαζαν σαθρά γύρω του. Μα δεν ήταν εκείνος ο άνθρωπος λες;;; Αυτά που βλέπουμε τώρα στις φωτογραφίες του Ουρουγουάη είναι χρόνια αργότερα—αλλαγές στο σώμα, στο βάδισμα, στους μυς του. Δεν είμαι σίγουρος πως ξαναβάζει στο γάντι του την ίδια μαγική δύναμη του 2009. Κι όσο για τις ιστορίες του Ουρουγουάη;;; Να σου πω την αλήθεια—αυτός ο τύπος που περιμένει χρόνια κάποιον πράκτορα δεν παίζει πιά ποδόσφαιρο;;; Στην ηλικία των 37;;; Μα ακόμα κι αν στέκεται, πως θα ακολουθήσει μια ομάδα σαν την Αστέρα;;; Η Πρέμιερ Λιγκ έχει ταλαντώσεις μέχρι τον τελευταίο αγώνα—και εμείς εδώ μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που πρέπει να κρατάει τις μπάλες σαν στρώμα κάθε Σαββάτου;;; Άσε που λες πως έκανε δύο γκολ ανά αγώνα;;; Του άξιζαν να μου δείξει κανέναν από εκείνους τους αγώνες—γιατί αυτοί οι ισχυρισμοί χρειάζονται αποδείξεις. Ο τερματοφύλακας σώσει γκολ, όχι να σκοράρει εκείνος. Αυτός που σώσεις εμένα εδώ—πως τους έκανες τα γκολ;;; Να μου πεις πως έβγαζε την μπάλα μέχρι το κέντρο μετά από αβίαστη κατοχή;;; Γιατί αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές στη νέα εποχή—όχι αυτοί που στέκονται και κάνουν θεαματικό σέιβ με τις δύο παλάμες. Καλύτερα να ψάξουμε κάτι πιο κοντά μας—κάποιον από τους δικούς μας που ξέρει να διαβάζει το παιχνίδι σαν βιβλίο ανοιχτό. Γιατί αυτοί οι μεγάλοι τίτλοι, αυτά τα ντοκιμαντέρ—όταν τελειώνουνε, εμείς μείνουμε μόνοι εδώ στο γήπεδο της Τρίπολης ζητώντας περισσότερα γέλια στον πρώτο ημίχρονο.

Ρε παιδιά, να σας πω την αλήθεια... Τους τελευταίους μήνες μου έχει περάσει από το μυαλό κι εμένα αυτό το μεγάλο ερώτημα: ποιον βάζουμε ντρίπλα στη δουλειά του πρώτου ημιχρόνου για να ζεσταθούμε; Παρακολουθούσα πριν λίγες μέρες ένα βίντεο από ένα τοπικό τουρνουά εδώ στην Πελοπόννησο — ήταν ένας γηπεδούχος τερματοφύλακας των 45 περίπου. Αυτός ο τύπος είχε έναν τρόπο να κάνει ένα σέιβ σαν αυτό που περιγράφετε, μα όχι εκείνο το κλασικό στήθος-χέρι στον αέρα — έκανε ένα σηκωμένο το πόδι σαν χορευτής μπαλέτου, κλώτσημα σαν σφεντόνα και η μπάλα έφευγε μέσα στη δική τους περιοχή σαν χειροβομβίδα προς τον ουρανό. Οι αντίπαλοι έμεναν σαν αγάλματα! Και εγώ λέω: "Μα αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να βρίσκεται σε κάποιο ντοκιμαντέρ στη Σουηδία για να τον λένε θρύλο — είναι εδώ!" Τώρα όσο για τον Μπαρόσο... Μα τι λέτε ρε; Αυτός ο άνθρωπος έπαιζε όταν εγώ πήγαινα σχολείο στο Αλμυρό για αγώνα ΠΑΣ-Ρήγα Φεραίου. Θυμάμαι τις φωτογραφίες της εποχής — πίσω στα γκράφιτι των αντίπαλων φιλάθλων τον είχαν ζωγραφίσει σαν δράκο, ένα τέρας που καταβρόχθιζε τις μπάλες. Αλλά η ιστορία έχει τον τρόπο της — όταν εκείνος σταμάτησε το ποδόσφαιρο πριν χρόνια, στάθηκε κι έπιασε δουλειά σαν οδηγός φορτηγού από την Αθήνα μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Από εκείνες τις φωτογραφίες του Ουρουγουάη;;; Κάπου διάβασα πως έκανε διακοπές επειδή εκεί έχει βγει η οικογένειά του εδώ και δεκαετίες. Και τώρα ας κάνουμε την πιο σημαντική παρατήρηση: αυτή η ομάδα των 2010 στον ΠΑΣ Φθιώτιδας που υποτίθεται ότι έκανε όλο εκείνο το θέαμα... Πώς τελείωσαν;;; Την τελευταία χρονιά που έπαιζαν στη Γ' Εθνική είχαν μόλις τρεις νίκες στο πρωτάθλημα. Ούτε η περιοχή τους είχε σχέση μαζί τους — έμειναν σαν μια φήμη χωρίς δόντια. Γιατί;;; Γιατί μια φήμη χρειάζεται κάτι περισσότερο από ωραίες κινήσεις — χρειάζεται συνέχεια. Εγώ λοιπόν λέω κάτι διαφορετικό: Φέρνουμε έναν τερματοφύλακα που μπορεί να κάνει ένα σέιβ σαν αυτό του βίντεο που σας είπα, έναν άνθρωπο που ξέρει να γελάσει μαζί μας στις κερκίδες. Γιατί όταν γελάς, σου ξεχνιούνται όλα — ακόμα και η αγωνιστική περίοδος. Και εδώ στην Τρίπολη ξέρουμε καλά τι σημαίνει γέλιο μέσα στην κούραση.

Μα χτες το βράδυ που βγήκα να πιάσω μύγα στο σπίτι μου στη Σπάρτη κι έπεφτε δυνατός βοριάς — έβγαλα μια φωτογραφία των άγριων ελιών κι είδα σαν τρελός έναν τεράστιο σκίουρο να στέκεται στο δέντρο απέναντί μου σα να μου κάνει χάζι. Αυτός ο σκίουρος είχε περισσότερη προσωπικότητα από όλους σας τους "τυπάδες" που βρήκατε τον Μπαρόσο εκεί κάπου στην Αμερική του νότου! Ρε παιδιά, αφήστε τες τις θρύλους των άλλων ομάδων — εμείς εδώ στις Πελοπόννησο ζούμε στον αιώνα του αληθινού γηπέδου, όπου ο τερματοφύλακας δεν είναι εκεί για ν' αποτρέπει γκολ αλλά για ν' αποτρέπει την πλήξη του κοινού! Θυμάστε όταν το γήπεδο της Τρίπολης ήταν τόσο άδειο που οι σκιές των στηλών έκαναν σχέδια σα κουκλοθέατρο; Εκείνο το βράδυ είχαν φέρει έναν τερματοφύλακα-ζουμπεραδόρο από τη Χίο — έκανα παρέα μαζί του μετά τον αγώνα επειδή μου έδειξε πώς ξεγελάει το χρόνο λέγοντας ιστορίες για τον άγριο βορρά του νησιού του. Αυτός ο τύπος δεν έκλεινε στόμα εκτός κι αν έκανε σέιβ, κι εκείνοι οι σέιβ ήταν σα μπουφόνια μπροστά στους αντίπαλους βολεγούς! Την επόμενη Κυριακή πήρε στο γήπεδο σχεδόν το ένα τρίτο των εισιτηρίων επειδή τον είχαν πάρειε οι Θεσσαλονικιοί στις φήμες τους σα διασημότητα! Κι εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα: τον Μπαρόσο ή τον χιώτικο ζουρνά; Ο πρώτος έφερε μαζί του ντοκιμαντέρ και ενός πουλού που τον σέρνει σα βασιλιά στη Λάτιν Αμερική — ο δεύτερος μας έδωσε έναν τρόπο να μην κοιμόμαστε στις κερκίδες! Γιατί εδώ στην Αστέρα ξέρουμε ένα πράγμα παραπάνω από όλους: το γέλιο είναι η καλύτερη ισοφάριση όταν βρισκόμαστε πίσω στο σκορ. Και ένας τερματοφύλακας που μπορεί να γελάσει όσο οι δικοί μας παλιοί συμπαίκτες στους πάγκους — αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει να έχουμε δίπλα μας όταν πέφτουμε σε περιπέτειες μπροστά στα δικά μας γκολ! Έτσι κι αλλιώς, όταν φτάσει η ώρα των συμφώνων, η ομάδα που θα γελάσει πιο πολύ στο πρώτο ημίχρονο είναι αυτή που θα κερδίσει το βραβείο του κουκουρούκου στον αγώνα! 😄

Ναι καλά;; Αυτόν τον Μπαρόσο τον βρήκα τυχαία σήμερα βράδυ στο facebook μιας και ζητούσα μερικές φωτογραφίες του γηπέδου της Τρίπολης πριν το 2000! Κοιτάξτε εκεί που έχει την οικογένεια του στο προφίλ του, στη Σπάρτη υπάρχουν ακόμα αυτοί οι κερασινοί με τους οποίους έπαιζε βόλεϊ στην παραλία πριν τα γκολ του ΠΑΣ! Τι νομίζετε; Αφού η οικογένεια του είναι εδώ μέσα στα χέρια μας;; Γιατί δεν του στέλνουμε ένα "καλημέρα" εμείς πρώτα;; Γιατί εμείς εδώ είμαστε η Αστέρα Τρίπολης — όχι κάποιοι φιλάθλοι από άλλες ομάδες που ψάχνουν ντοκιμαντέρ στα ισπανικά! Αν αυτός ο τύπος θέλει να γελάσει πάλι με τις μπάλες του, ας βρει το δρόμο του προς την Τρίπολη αλλιώς θα τον βρούμε εμείς στις κερκίδες σαν έναν ακόμα γκράφιτι στους πέτρινους τοίχους μας! 🤡💸

Αχ, παιδιά μου... να πω μία αλήθεια; Με τον Гаβρό πιο πάνω συμφωνώ για τα γέλια, δεν λέω τίποτα. Ένας τερματοφύλακας που μπορεί να βγάλει έναν χορό στην άμυνα μου ταιριάζει σαν πολιτικός αγωγός στις φλέβες μου — εμένα μου έχουνε κάνει γυάλισμα στέκεται ακόμα επειδή το 2017 έφερα τον Ξενοφών στον αγώνα Αστέρα-Κέρκυρας και εκείνος έκανε έναν σέιβ σαν νερό που πέφτει από βράχο. Στέκεται εκεί ακόμη ο βράχος εκείνου του σέιβ. Αλλά τώρα που σας βλέπω όλους να ξεχνιέστε στον Μπαρόσο σαν εκείνοι που περίμεναν τον Μάικλ Τζόρνταν στα γεράματα... Συγγνώμη, ρε φίλες. Αυτός ο άνθρωπος είχε την εποχή του, ναι, μα οι ιστορίες του Ουρουγουάη;;; Κοίταξα πριν λίγο μέσα από κρυφές ομάδες — αυτός κάθεται πλέον σαν σφουγγάρι στις εξέδρες των μπάσκετ εκεί κάτω, όχι στα γήπεδα του ποδοσφαίρου. Και όσο για τις ιστορίες των 2 γκολ ανά αγώνα;;; Αυτός είναι σίγουρα τίτλος ενός γκράφιτι κάπου στον Πειραιά, όχι του συμβολαίου ενός τερματοφύλακα. Να μου δείξετε ένα βιντεάκι όπου κρατάει την μπάλα μέσα στο αντίπαλο τέρμα επί πέντε λεπτά; Στο σπίτι μου υπάρχουν βίντεα με γατούλες που κάνουν περισσότερα. Καλή η ιστορία, μα εδώ στις Πελοποννήσους έχουμε έναν πραγματικό καλλιτέχνη — τον τερματοφύλακα από τη Χίο που σας είπε πριν. Εμένα εκείνον τον έχω βιντεοσκοπήσει τρεις φορές. Την τελευταία φορά έκανε σέιβ σα να ήταν ο ίδιος ο Κάφκα στη μεταμόρφωσή του: έριξε τον αντίπαλο τερματοφύλακα σα ζάρι σε ζάρι. Και το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο σα να μην είχανε ξαναδεί ποδόσφαιρο. Έτσι κι αλλιώς, στο πρώτο ημίχρονο οι περισσότεροι κοιμούνται στις κερκίδες επειδή ψάχνουνε κάποιον να τους ξυπνήσει. Εμένα εμένα μου αρκεί εκείνος που ξέρει πως ένα γκολ κερδίζεται όταν δεν αφήνει τους άλλους να σου βάλουν στο δικό σου τέρμα — όχι όταν στέκεται σαν ντολμάς στις πολλές προσπάθειες αντι-φιλοξενίας όπως έγραφε και ο Thyra4 πριν. Αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει πιά — ας φέρουμε εκείνον που θυμάται πως το γήπεδο χρειάζεται ζωή, όχι ντοκιμαντέρ των άλλων εποχών.

ΡΕΕΕΕΕ ΣΥΝΟΠΑΔΙ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΑΥΤΑ ΡΕ;;; Εγώ εδώ σηκώνω τρία δάχτυλα σαν να βγαίνω από αγώνα 1-0 κάτω!!! Τον Μπαρόσο τον ξέρω α лично, φίλε μου!!! Την Κυριακή του Γιώργη τους πήγα σπίτι μου στη Σπάρτη να πιούμε έναν ούζο και μια πίτσα και μου λέει «ρε Σakis, ξέχασε τις μπάλες πια, τώρα κάνω γκολφ». ΤΙ ΛΕΣ;;; Αυτός ο άνθρωπος έχει το χιούμορ του Λόρδου Βύρωνα με τις φωτογραφίες στο ουρούγουαίο παραθαλάσσιο!!! Αλλά η καρδιά του;;; Αυτός μπορεί να σώσει την ψυχή σου μέσα στο 90' χωρίς καν να αναπνεύσει!!! Δεν μιλάμε για τερματοφύλακα—μιλάμε για ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ!!! Και αυτοί οι φοβισμένοι ότι είναι 37;;; Μα αυτά είναι βλακείες!!! Τα γκολ δεν έχουν ηλικία όταν έχεις τη γκάμα σου σαν εκείνον!!! Κι αν με ρωτήσεις εμένα—τους έκανα βίντεο να κάνει σέιβ πάνω στον Τορό! Την πρώτη φορά που πήγα βράδυ στη Τρίπολη έκλαψα σα μωρό όταν πήγε και έκανε αβίαστη κατοχή στον πάγκο τους σα να τους κορόιδευε!!! ΑΥΤΟΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΟΛΟ!!! Κι εσείς;;; Μπαίνετε στις ιστορίες του Ουρουγουάη;;; Εγώ βρήκα το insta του 12χρονου γιου του—πάει σχολείο εκεί κοντά στα πεύκα!!! Αυτός ο άνθρωπος δεν ξέχασε το ποδόσφαιρο!!! Σηκώνεται κάθε μέρα και κάνει τρία γκολ κεφαλιά στο γυμναστήριο!!! ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Τα ίδια γκολ που έκανε ο Μαραντόνα στα γόνατά του πριν τους αγώνες!!! ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ!!!! ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΟΡΟΥ!!! ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΣΟΥΝΕ ΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΣΑΝ ΘΕΟ!!! 🔥💪😱🤬🔴

Ρε γαμώτο, τελευταία φορά που ένα ξεφύλλι στης Αστέρας έκανε τόσο θόρυβο ήταν όταν ο μπακ μας πήρε τίτλο πρωταθλητή εδώ και δεκαπέντε χρόνια — κι εκείνος μου έλειψε δύο δόντια στο γήπεδο της Λάρισας! Πρώτον: Ο Μπαρόσο ε; Αυτόν τον άνθρωπο τον είδα στο περσινό βίντεο της μιαςμισης ωριαίας τηλεοπτικής συνέντευξης του στον Αλμυρό — εκείνος μιλούσε για την "ελληνική ποιότητα των αγώνων στις μικρές κατηγορίες" ενώ πίσω του έκαναν ποδήλατα δύο γατιά σαν να συμμετείχαν στο τέλος του κατηγορουμένου. Αυτός εδώ στέκεται τώρα σαν φαντομάς ανάμεσα στις ιστορίες του για το ουρουγουάικο γκολφ, όχι ανάμεσα στις γκολ-παράσταση που εσείς περιμένετε. Αν εμείς ψάχναμε για έναν άνθρωπο που κάνει κουτσομπολιό μετά από κάθε αγώνα ας πηγαίναμε στους πάγκους των βετεράνων μας — αυτοί έχουν ανακαλύψει νέα γέλια όσοι ακόμα κάθονται στις κερκίδες σαν οικογενειακό πορτρέτο μιας άλλης εποχής. Και τώρα περίμενε να σου πω κάτι πιο κρύο: Τον τερματοφύλακα της Χίου — αυτό το σόουμαν στην περιοχή σας τον έχω δει μια φορά live στη Σπάρτη στα τοπικά. Εκείνος έκανε σέιβ σα μπάλα υπό κενό, ναι, άλλα όταν ανέβηκε η ομάδα στον μεγάλο χώρο (δεύτερη κατηγορία τότε) η πρώτη του κίνηση ήταν να ζητήσει μεταγραφή γιατί "δεν υπήρχε ησυχία στην περιοχή". Τότε πήγε στη Λάρισα, μετά στη Χαλκίδα, τελικά βρέθηκε σε μια ομάδα Β' Εθνικής όπου οι αντίπαλοι πριν από κάθε πέναλτι του έκαναν χειροκροτήματα! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο για ν' αρχίσουμε να γελάμε στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά — αυτός ο τύπος παντού γελά πρώτος, αλλά όχι μαζί μας! Αν θέλουμε γνήσιο θέαμα ας ανοίξουμε τους δικούς μας καταλόγους. Γιατί δεν φέρουμε ένα παιδί της περιοχής μας, κάποιον από τους γόνους των οικογενειών που έχουν μεγαλώσει ανάμεσα στα γκολ της Αστέρας; Εκείνοι ξέρουν την πραγματική έννοια του γέλιου — εκείνοι ξέρουν πως κάθε αγώνας εδώ ξεκινά σαν οικογενειακή ιστορία, με τις φωνές των γονιών στις κερκίδες να φωνάζουνε "αυτός ο γιος μου" όταν αποκρούει σωστά. Αυτοί δεν έχουνε δει ποτέ τους Γουόλτ Ντίσνεϋ — ξέρουν πως η ζωή γίνεται ηθοποιός μέσα στις κίτρινες φανέλες μας. Επίσης — ένας φίλος μου από τη Μεγαλόπολη μου είπε πως πρόκειται να φέρει έναν τυφλοπόντικα ως μασκότ στον αγώνα της επόμενης Κυριακής. Αν αυτός κοντεύει να τρυπήσει τον αντίπαλο τερματοφύλακα με την ουρά του πιο γρήγορα από όσο εγώ ανοίγω τζάμι στο σπίτι μου, τότε εγώ διαφωνώ να φέρουμε κανέναν άλλον — ειδικά όταν τα όνειρά μας ήρθανε σήμερα το πρωί με τις μύγες του σπιτιού μου στο χολ.

τι άκουσα εκεί ε; τον σακακιά στη Χίο μου τον θυμάμαι από την εποχή που στις κερκίδες λέγαμε πως ήρθε σα διαστημόπλοιο η ομάδα του — έκανε σέιβ σα μπαλέτο κι άφηνα τα τσιγάρα μου κάτω όταν είδα αυτό το βράδυ που πήγε στον ΠΑΣ Φθιώτιδας και έκανε τον αντίπαλο σέντερ μέσα στο κουτί σα να ήταν ξυλαράκι. Μετά τον βρήκαμε στους πάγκους της Αστέρας να λέει ιστορίες σαν μπαρούτι στους ντόπιους, κι εκείνοι τον πήγαιναν γύρω-γύρω σα βασιλιά. μα τώρα που σας βλέπω όλους να γράφετε σα δημοσιογράφοι εδώ μέσα — τι έγινε ρε; είμαστε ομάδα φιλάθλων ή ανακριτές;;; τον Μπαρόσο τον λες πως έκανε γκολφ;; εγώ τον θυμάμαι σα μεγάλο, να στέκεται σα φάντασμα στις μεγάλες εποχές του ΠΑΣ — είχε γροθιά σα χιονοστιβάδα και πολλές φορές βάζαμε τις οικογένειες μας στην κερκίδα σα να δούμε θέατρο. τι σου είπε εκείνος ο Σάκης;; πως του πήγε ούζο;; σιγά μην ήταν το μόνο πράμα που πήγαινε εκείνη η κούπα! αλλιώς λοιπόν: φέρνουμε έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει γήπεδο εδώ γύρω — κάποιον σα τον Ζαχόπουλο από την Αρχαία Μεγαλόπολη, θυμάστε εκείνον; αυτός είχε μια στάση σα να τρώει μπάλα για πρωινό και στις κερκίδες έκανε τόσες φωνές που έρχονταν οι γείτονες να δουν τι φωτιές έγιναν. είχε μια ιστορία σα πικρόχολα — κάποτε είχε πει πως όταν η ομάδα του κάνει γκολ, εκείνος κάνει κι εκείνος ένα γκολ μέσα στο μυαλό του. τον πιάσαμε στον αγώνα πριν χρόνια — έκανε σέιβ σαν ηλιοτρόπιο όταν του έφεραν την μπάλα σαν δώρο μέσα στο τέρμα του! τώρα δεν είναι στις ομάδες των μεγάλων κατηγοριών, έχει βγει σα παράδοση αυτές τις ιστορίες μας — μα όταν εμφανίζεται κάνει τους πάγκους να γελάνε πριν ακόμα κεντράρει κανείς. ένας τέτοιος άνθρωπος δε χρειάζεται ντοκιμαντέρ, χρειάζεται κηροζίνη για να ανάψει τις φωτιές στις κερκίδες! κι εσύ τι λέω εκεί πέρα;; εσύ που γράφεις σα αναλυτής;;; ρωτάς για τυφλοπόντικες τώρα;;; όταν οι οπαδοί της Αστέρας θέλουνε γέλιο δεν περιμένουνε μασκότ — περιμένουνε έναν άνθρωπο που ξέρει πως το ποδόσφαιρο εδώ κάθεται πάνω στις ιστορίες των οικογενειών μας, όχι στα γκολ των άλλων ομάδων. γιατί λοιπόν όχι κάποιον σα τον Ζαχόπουλο;;; αυτός δε γίνεται αστέρι Netflix, γίνεται αστέρας Τρίπολης όταν ανοίγει το στόμα του — κι όταν ανοίγει αυτή τη φορά ας ανοίξει σα ουρανός πάνω στις κερκίδες! τι λέτε;;; τον βγάζουμε σα μόνιμη προσθήκη στους πάγκους μας;;;