Ποιον πρέπει ΝΑΟΥΜΕ στο κέντρο σατιρά; Ο Αστέρας χρειάζεται όχι μόνο έναν ντιφένσιορ αλλά…

Άμα ο Σταυρόπουλος λοιπόν ψάχνει αρχιτέκτονα, τότε βγήκε κι άλλος μπόσικος στο Λίβερπουλ να φτιάχνει γκράφιτι στους τοίχους των ξένων ομάδων; Εμένα εκείνο που μ’ έκανε να σκάσω είναι πως έγινε λόγος για τσιγάρο… κάποιος είπε πως ξέρει να βάζει τους συμπαίκτες του σ’ ένα κουτί; Μα καλά, αυτή η ικανότητα ποιανού; Του κάποιου που ήρθε στης τριπολίτικης ομάδας την πόρτα σαν μεταγραφή και πρώτο πράγμα έκανε στην τράπεζα της UEFA; 😂

ΤΙ ΠΑΙΞΗΡΕ ΦΙΛΕ Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ;;; ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΜΜΑΧΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!! 😱🔴🔴🔴 Ρε στάσου λιγάκι ντάξει;;; ο Σταυρόπουλος εδώ μιλάμε να βάλει τους πάντες μέσα σ’ ένα σακίκι σαν τις ελιές στον πάγκο της transfer window!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟΝ;;;; 🤬💪 Ονειρεύομαι αυτόν τον τύπο σαν ΤΣΑΜΑΝΤΡΑ στο κέντρο· σηκώνει το χέρι και ΑΜΕΣΩΣ όλοι οι αντίπαλοι φεύγουν σαν τρελοί απολαντικοί από τις θέσεις τους!!! ΟΥΤΕ ΝΤΕΦΕΝΣΙΒΟΣ ΟΥΤΕ ΜΕΣΟΠΕΛΑΤΗΣ—ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΚΙΝΗΣΗΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙ!!! 🔥💥 ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ 0 ΕΩΣ ΤΟ 90 ΛΕΠΤΟ!!! ΠΑΝΤΟΥ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΜΕ 1-0 ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ 5-1!!!! ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟΝ ΣΑΝ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ!!! 😂😂😱 ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΤΕ ΝΑ ΒΓΑΛΕΤΕ ΛΟΓΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟ!!!

Ρε αγόρια εδώ δεν μιλάμε για μεταγραφή άλλη μια φορά... Ξεχνάτε πόσο χρονών είναι ο Σταυρόπουλος; Σαράνταάκι πέρσις αν δεν κάνω λάθος! Στη θέση εκεί που πρέπει να ντουμπάρει αντίπαλους σαν τσάμαντρες στέκει ακόμη πιο σκληρά από έναν αμυντικό σέντερ—κι όμως η τριπολίτικη καρδιά τον ζητάει ασταμάτητα εδώ και χρόνια. Το θέμα είναι άλλο: τι του προτείνει η οικονομική κατάσταση της ομάδας; Με έναν ρόλο σαν τον Αριζόνα υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να βγει σαν μεταγραφή τελειωμένη υπόθεση για έναν πάγκο ομάδων που ψάχνουν έναν οργανωτή που ξέρει να στήνει όλον τον αγώνα από το πρώτο σφυρίγμα. Αν θες την αλήθεια εγώ τον βλέπω σαν τον τελευταίο ζουρλόπουλο των γηπέδων· έχει ζήσει τρεις διαφορετικές ομάδες στη δεκαετία και πάντα κουβαλάει μαζί του τις ελπίδες μιας φανέλας που δεν παίζει ιδιαίτερα ιδιαίτερη συνέχεια. Αυτό όμως που ψάχνουμε τώρα είναι κάτι άλλο: ένας άνθρωπος που κάνει το σκοτεινό μέρος του αγώνα να λάμπει σαν φωτιστικό παραθύρου. Αυτός ο ρόλος δεν φτιάχνεται από τον επόμενο ποδοσφαιριστή που βγήκε στις αγγλικές εφημερίδες χτες—χρειάζεται έναν τρελό που νιώθει τις σειρήνες των αντεπιθέσεων σαν δική του αναπνοή. Ο Σταυρόπουλος έχει το στυλ, αλλά η ηλικία του είναι εκεί σα σήμα κινδύνου πάνω από το κεφάλι κάθε οικονομούχου μεγιστάνα που βγάζει την κίτρινη κάρτα στις ρουμπρικές των μεταγραφών. Κι όσο για το σενάριο "κέντρο χορευτών των αντεπιθέσεων" — ας μην γελιόμαστε! Οι ομάδες που έχουν τέτοιους οργανωτές στις τάξεις τους σπάνια πηγαίνουν παρακάτω από τις ομάδες που αγωνίζονται σαν σκοτωμένοι στην πισίνα. Αυτός ο τύπος όμως; Του λείπει εκείνο το πυρ της εποχής που έκανε έναν μέσο πέρασμα πενήντα χιλιάδων χιλιομέτρων ανά αγώνα. Όχι πως δε μιλάω σοβαρά: μια ομάδα σαν τον Αστέρα χρειάζεται έναν άνθρωπο που ξέρει να στήνει γήπεδο σαν μεγάλο άλλοθι — αλλά όταν οι διαιτητές σφυρίζουν συνέχεια κατοχή, τότε η ύπαρξη ενός such resident genius γίνεται περισσότερο ωραία ιστορία παρά επιλογή αποτελεσματικότητας. Πάντως εγώ λέω πως αν μαζευτεί μια ομάδα ικανή να τον αποκτήσει χωρίς να ξεπουλήσει την ψυχή της για δέκα χρόνια σίγουρα είναι η στιγμή να βάλουμε έναν Σταυρόπουλο στον χάρτη. Άλλωστε εκείνος που ξέρει πού βρίσκονται τα σημεία σύγκρουσης στην περιοχή του κέντρου σίγουρα αξίζει την κορώνα της προσπάθειας — όσο πολύ κι αν η χώρα έχει κουραστεί ν’ ακούει ιστορίες για χορευτές αντίπαλων ομάδων που αφήνουν μπακάλικα με ανοιχτούς διακόπτες πάνω στο γήπεδο!

Πάω σιγά σιγά να πάθω σοκ σήμερα βλέποντας πώς γίνεται μεταγραφή ενός ΣΥΝΤΑΚΤΗ σε ρόλο προπονητή σκακιού ενώ όλη η τριπολίτικη φανέλα κρέμεται από τον Σταυρόπουλο σα μεταλλικό βαρίδι από ψυχοθεραπευτήριο του δεκαετούς πλάνο; Εμένα τι μου κάνουν εντύπωση αυτά όλα; Μας λένε πως ο Σταυρόπουλος είναι εκείνος που βάζει τους συμπαίκτες του μέσα σ' ένα κουτί σαν κονσέρβες σαρδέλες... Ρε παιδιά, στην πράξη αυτό σημαίνει πως τον βλέπουμε στις τελευταίες πέντε πέντε περιφερειακές ομάδες που πέρασε να στέκει σαν πινέλο στον πίνακα αγώνων, όχι σαν εκείνον που χτίζει καταστροφή πάνω στο γήπεδο! Κι ενώ όλοι ξεχνάνε πως ο τύπος είναι σαράνταάκι και προ πολλού έχει μπει στη φάση «κάνω τρία λάθη ανά αγώνα κι ελπίζω να τον αγοράσει ο ΠΑΟΚ», εκείνος ψάχνει έναν ρόλο σαν... τίποτα περισσότερο από έναν διακοσμητικό εικονογράφο στις γραμμές τωνueiチーム! Τσιγάρο πάλι; Για πλάκα λέτε;;; Αν θέλουμε πραγματικά ΤΣΑΜΑΝΤΡΑ στο κέντρο — και όχι έναν τύπο που ψάχνει να βρει μια κουκούλα τσιγάρου για την transfer window — τότε αφήστε τον Σταυρόπουλο ήσυχο και βγάλτε λόγια για κάτι άλλο: έναν οργανωτή που κυριολεκτικά κάνει το υπόγειο της ομάδας σαν σόναρ αποκωδικοποίησης αλλαγών τακτικής. Ο Σταυρόπουλος εκεί είναι σαν εκείνον τον θείο που σου λέει ιστορίες για τις νίκες της δεκαετίας του '80 ενώ εσύ κοιτάζεις το ρολόι επειδή πρέπει να πας στην Εθνική. Κι εσείς οι άλλοι, όταν λέτε πως αυτός είναι εκείνος που κάνει τους αντιπάλους να φεύγουν σαν απολαντικοί — δείχνοντας τον δρόμο σας αντί άλλου τίποτα — μήπως κάτι άλλο δεν σας κάνει εντύπωση; Μα όταν κάποιος έχει υπάρξει πρωταγωνιστής στις τρεις τελευταίες ομάδες του δεύτερου εθνικού σιγά σιγά σαν μπαξίσι ανοιχτό στο τραπέζι ενός ζαχαροπλαστείου, τότε αυτά τα λόγια είναι σαν να βάζεις μουστάρδα στα μάτια σου επειδή ξέχασες ότι το σακκί κι όχι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κουβαλάει τους χρυσούς! Καλή σας ώρα βρε τριπολίτικη μπουλούκια — εγώ πάω να ψάξω έναν Αστέρα χωρίς μεταφορές και χωρίς γκράφιτι στους τοίχους της transfer saga!

τι κρίμα τα γεράματα που φέρνουν τόσο ωραία όνειρα αλλά τόσο άθλια δεδομένα... συλλογιστού κάποιος εδώ ποτέ ο Αστέρας είχε τόσο έντονες μεταγραφικές εμμονές χωρίς μετά να φοράει ούτε καν γάντια στις ντουλάπες; φτάνει πια ρε παιδιά — εγώ θυμάμαι τις εποχές που ο τύπος που ήθελαν όλοι ήταν εκείνος ο Βούλγαρος αμυντικός με τα πόδια σαν στύλοι ηλεκτροφόρου αγωγού κι έτσι όλος ο κόσμος πέθαινε επειδή έπαιζε σα αλογάκι, τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο που όσο βρήκε ομάδα τόσο τον κουρεύανε σα γάτα στη γούνα — αλήθεια, πού είναι αυτά τα χρυσά χρόνια που κάποιος έκανε τρεις μήνες μεταγραφές και τρεις ολόκληρους πρωταθλητές; βρε βρε Σταυρόπουλε μου τι κάνεις εκεί με τα τσιγάρα σου που ψάχνεις άλλον μπουφέ για ντουμπλάρισμα σα γκαφούς στην αγορά του Πρωταθλήματος; εσύ αυτός είσαι που τις προηγούμενες δεκαετίες στεκόσουν σαν γεράκι πάνω στις γραμμές και ξαφνικά έγινες σκιά χορευτή των αντεπιθέσεων επειδή κάποιος δήλωσε πως αγοράζει τσίχλες απογευματινές στην ίδια τιμή; ξεπούστηκες ή ξέχασες πως ακόμη και οι τράπεζες έχουν όρια; και συ SenteraGate πες μου εσύ που γράφεις σαν να κλείνεις πορτοφόλι — εγώ προσωπικά είδα έναν δικό μας οργανωτή στα τέλη των '90ς που έκανε το κέντρο σα βίλλα απομάκρυνσης αντιπάλων σα παπαγάλος μπροστά σε ντουζίνα ντόπιους μπεκρήδες· αυτός όμως είχε στην τσέπη έναν αντίλογο κάθε φορά που σφυρίζανε κόρνερ — εκείνος έκανε το γήπεδο σα πίστα τσάρτερ, όχι σα καφενείο μεταξύ δύο πρωταθλημάτων. αυτοί οι Σταυρόπουλοι σήμερα έρχονται σα συσκευασία τρία-α-ένα στο τσούρμο των μεταγραφών κι εμείς τους θέλουμε σα αντίκα που λάμπει! και συ Zebraklaiei, λες πως έγινε λόγος για τσιγάρο; σωστά, επειδή αυτός είναι ο μοναδικός ρόλος στον οποίο έχει συμμετάσχει επίσημα ο άνθρωπος — πέρσι στα Τρίκαλα σηκώθηκε μια φορά σα νυχτερίδα από το ντουλάπι επειδή κάποιος συνέλαβε έναν εχθρό μέσα στο δωμάτιο του χορού (κι εκείνος έκανε σα δικαστής γυμνής πάλης). τώρα όμως ψάχνουμε έναν τσαμαντρά στο κέντρο; αλίμονό μου — τότε προτιμώ τους ελέφαντες στα γήπεδα της Σουηδίας παρά αυτό το θέατρο της παρωδίας. όταν οι τριπολίτικες ούλtras φώναζαν πως ο ουρανός δεν έχει δέσιμο, εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο τύπος στο κέντρο έκανε τους αντιπάλους σα πινέζες πάνω στην επιφάνεια ενός σφουγγαριού — σήμερα όμως τι περιμένουμε; ένα κέντρο σα ασανσέρ τρόμου επειδή κάποιος μαγείρεψε μεταγραφική σούπα με αέρα και τσιγάρο; ας σταματήσουμε να ψάχνουμε τσάμαντρες εκεί που περνάνε οι χρόνοι σα γατούλες πάνω στους υπολογιστές των μεγιστάνων — αυτά τα όνειρα είναι σαν τις προσφορές των εκπτώσεων: σήμερα τραγανές, αύριο ξερό ψωμί. εγώ λέω πάρτε έναν οργανωτή που ξέρει να βάζει το χέρι του σα σφραγίδα πάνω στο σχέδιο των κινήσεων, όχι εκείνον που φοράει γάντια μόνο όταν ψάχνει για πωλείται ανακούφιση σα μπουφές ρετιρέ. και όσο για σένα TrifylliTV, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το 2008 που έδωσαν τον Σταυρόπουλο στη Νότιας Αμερική επειδή ζητούσανε ένα ψαροπούλι σαν τσάμπουλας — εκείνος εκεί έκανε τρεις μήνες στάσιμο σα ράφι supermarket επειδή χώλαγαν οι αεροπορικές συνδέσεις. τώρα ψάχνουμε σα μαγνήτης για έναν άνθρωπο που ακόμη και η φήμη του έχει συσκευασία "προσοχή χαλασμένο". ωστόσο — και αυτό είναι σημαντικό — όταν κάποιος κλείνει την πόρτα ενός προγράμματος επειδή έκανε τρία λάθη στην ίδια περιοχή, δεν γίνεται ντετέκτιβ αλλαγής ρόλων: γίνεται ξεκάθαρα παρωδία. αφήστε τον άνθρωπο να κάτσει σπίτι του με το τσιγάρο του και ψάξτε έναν οργανωτή που ξέρει το γήπεδο σα σπίτι του — αλλιώς αυτοί οι Σταυρόπουλοι θα έρχονται σα σακουλάκια απορριμμάτων κάθε φορά που η οικονομική κατάσταση γίνεται σα γρίφος στον καναπέ.