Μπορεί ο επόμενος βασιλιάς του αγωνιστικού χώρου να έχει πράσινο σακάκι

Γαμώ τον Τσίτα, κύριοι, τι ασκήσεις πείνας έκανε αυτό το μαλάκα στις Βρυξέλλες; Ποιος είναι ο πρωταθλητής που ξυπνάει στις τρεις το πρωί να λύνει γρίφους ανάμεσα στα Hamburger; Και κυρίως... τι σχέση έχει η πείνα με το πράσινο σακάκι; Αν ήταν τόσο τρελός, ας είχε πάει στη Στουτγκάρδη, εκεί έχει και γερμανικό χιούμορ.

Ρε παιδιά τι λες; Την προηγούμενη φορά που ξύπνησα μέσα στη νύχτα ήταν επειδή ο Τζίμι έριξε μια κλωτσιά από τα πάνω... αλλά φαντάσου τώρα... έναν σέντερ φορ που φτιάχνει τους αμυντικούς της Τσάμπιονς Λιγκ σαν αγοράκι πριν βγει στη διαφήμιση και αυτός ντύνεται πράσινο σακάκι στον κόρφο του!! Πιο δυναμικό πλάνο κανένα δεν υπάρχει!!! Θα κάνει την Πλατεία Καλογερικού να βγουν στον δρόμο και να λένε "ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΣΤΕΡΑΣ" μέχρι να ξημερώσει!!! Και μη μου πεις για τους γερμανικούς τουρίστες της Στουτγκάρδης... αυτοί σέρνουν μπίρες στις ερμίτες τους!!! 🔴💪 Νάτος ο άντρας εδώ λοιπόν;;; Μακάρι!!! Και τέλος πάντων... την ίδια στιγμή σου μιλάω σαν βγήκα από όνειρο... όλοι μας το ονειρευτήκαμε εκεί μέσα!!!

Μαλάκα μου, ας βγάλουμε κάτι ολοφάνερο από την αρχή: ο τύπος στις Βρυξέλλες ξέρει ότι τρώει μπουκιές σίγουρα επειδή κάποιοι άλλοι κάνουν όλη την υπόλοιπη δουλειά γι' αυτόν. Η ιστορία του Instagram είναι σαφή υπόθεση marketing — λύνεις γρίφους ενώ τρως τριάντα μπουκιές; Συγγνώμη, η ομάδα σου ετοιμάζει press conference στον ουρανό και εσύ κάνεις playfulness στον λογαριασμό σου; Καλά, ναι, ένας σέντερ φορ που αποφεύγει την Premier League χάριν ενός πράσινου σακέτου έχει πλάκα, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η ομάδα μας όχι μόνο αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία — όταν είχαμε μέχρι και πρώην εκατομμυριούχους της Premier League μέσα στο ρόστερ! Πάρε τους Δανιήλ, τον Μπράντον, ακόμη και εκείνον τον σκληρότραγα Μπαρμπόσα πριν φύγει για το Κατάρ. Πολλοί έκαναν μεγάλο βήμα εδώ επειδή υπήρχε όραμα, όχι επειδή κάποιος τους έκλεισε το μάτι για ένα σακάκι. Τώρα αλήθεια: ένας παίκτης που έχει πρόταση από Λίβερπουλ και λέει "θέλω πράσινο" είναι σίγουρα πρωταθλητής στο κοσμητικό τμήμα — όμως πόσοι παίκτες έχουν πραγματικά το χώρο στη Super League αυτή τη στιγμή; Στατιστικά μιλώντας, στη σεζόν 2023-24 ο μέσος σέντερ φορ είχε περίπου 14 γκολ στη Serie B, άλλα τρία σε play-offs, ενώ οι κορυφαίοι τρεις σέντερ φορ της Premier έκαναν πάνω από 20 γκολ ο καθένας στη κανονική περίοδο. Άρα; Πρώτον, ο συγκεκριμένος σέντερ φορ πρέπει να έχει κάνει πάνω από δέκα γκολ στο Europa Conference League πέρυσι — εκεί είναι το βήμα πριν γίνει ο επόμενος Νούνιεζ. Δεύτερον, πρέπει να είναι μεταξύ 23-27 ετών ώστε να έχει χρόνο να μεγαλώσει μέσα στην ομάδα. Αν είναι 30+ και έχει κάνει δύο κακές χρονιές στη Bundesliga λόγω τραυματισμού, τότε ας δούμε αλλιώς. Αλλά εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: Πώς έναντι μιας ομάδας σαν τη Λίβερπουλ που του προσφέρει τίτλους στο Champions; Τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή σου — μια παντούφλα από μεταξωτό πράσινο ή ένα βραβείο στον νικητή του πρωταθλήματος; Όμως δεν λέω ότι αποκλείεται. Αν κάποιος σέντερ φορ αγοράστηκε εκείνες τις μέρες με τους Untold για 8 εκατομμύρια κι έγινε πρωταθλητής στη Φινλανδία το επόμενο κάνει αυτήν την κίνηση; Γιατί όχι; Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν — οι αγορές έχουν γίνει πάντα άγριες όσο υπάρχει φαντασία. Αυτό που πρέπει να κάνουν αυτοί στις διοικήσεις μας είναι να βρουν έναν σέντερ φορ που αγαπάει τον τόπο, ξέρει ότι το πράσινο σακάκι δεν έρχεται τυχαία, και όταν σηκώνεται το κύπελλο δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να το κρατεί πάνω από το κεφάλι του ενώ η Πλατεία Καλογερικού βράζει. Γιατί στο τέλος, το πράσινο σακάκι δεν είναι σημάδι μοναδικότητας — είναι γνώρισμα μιας ομάδας που γίνεται οικογένεια όταν βγάζεις τον τίτλο.

Ρε γαμώτο, σήμερα έπεσα πάνω σ’ έναν τριαντάρη φίλο μου στο δημοτικό στη Λαϊκή Αγορά και αυτός μου λέει: "Ρε Πειραιώτη, ξέρεις τι διάβασα; Ένας σέντερ φορ της Λίβερπουλ έκανε πρόταση στη διοίκηση μας για πράσινο σακάκι!" Τον κοίταξα σαν να του είχε μιλήσει η μάνα του πριν γεννηθεί, γιατί αυτός ο τύπος μέχρι πέρσι πουλούσε ψάρια στον Ανθό. Και μετά μου έκανε ντουντούκαν ότι το εδώσκοπι του ήταν ένας ατζέντης από τις Βρυξέλλες που είχε δει ένα βίντεο από τον αγώνα του κεντρικού πρωταθλήματος τον Ιανουάριο — εκείνος ο τύπος φορώντας ένα σακάκι σέρβις της ομάδας μας και να κάνει μια κεφαλιά αριστερά στη γωνία. Αλλά ας μην γελιόμαστε, ρε παιδιά. Να σας πω πως είναι πραγματικά τα πράγματα: όταν βλέπεις έναν σέντερ φορ να φοράει πράσινο σακάκι στην πρώτη κατηγορία, αυτό είναι σαν να βλέπεις έναν άνδρα με τραπεζικό λογαριασμό δίχως βάρος. Και το βάρος εδώ δεν είναι το χρώμα — είναι η ουσία. Πάμε τώρα: Πρώτον, ο SenteraGate είπε κάτι σοβαρό εκεί για το τι προσφέρει η ομάδα στους παίκτες πέρα από το σακάκι. Κι έχει δίκιο, άλλωστε. Εμείς εδώ χθες βράδυ ψιλοτσακωθήκαμε στο γραφείο γιατί ο μπέμπης του διοικητικού έκανε λάθος στην πιστοποίηση ενός φορμάκου και προσέφερε στον Ιορδανό αμυντικό ελάχιστο χρόνο συμμετοχής στον αγώνα με την Παναχαϊκή. Δηλαδή, η διοίκηση έχει κάνει σοβαρά λάθη στη μεταγραφική πολιτική, όχι μόνο στο marketing. Πόσο μπορείς να εμπιστευτείς μια ομάδα που ακόμα προσπαθεί να βρει την ισορροπία της; Δεύτερον, μιλάμε για ένα σέντερ φορ που έχει πρόταση από τη Λίβερπουλ — όχι από κάποιου φαν-κλαμπ του Europa League που αγοράζει τυχάρπαστα ψώνια στα Untold. Αυτοί οι τύποι ξέρουν τι κάνουν. Αν λοιπόν αποφασίσει να φορέσει πράσινο σακάκι εδώ, αυτό δε σημαίνει μόνο ότι του αρέσει το χρώμα — σημαίνει ότι βλέπει κάτι μεγαλύτερο: μια ομάδα που μαζεύεται γύρω από ιδέες, όχι γύρω από τίτλους. Κι ας είναι η δεύτερη κατηγορία αυτή τη στιγμή. Τρίτον, σας θυμίζω εγώ εκείνον τον τρελό από τη Φινλανδία που πήρε μεταγραφή στο κεντρικό πρωτάθλημα για οκτώ εκατομμύρια; Ήταν 24 χρονών τότε, είχε σκοράρει 18 γκολ στο Europa Conference League πέρυσι, κι όμως έφτασε εδώ κι έκανε δύο χρόνια καλή δουλειά. Αν υπάρχει ένας τύπος εκεί έξω που μπορεί να φτάσει εδώ χωρίς να τον πιέζουν οι τίτλοι, τότε τον ψάχνουμε σίγουρα. Όμως εδώ είναι το θέμα: πώς πείθεις έναν νιγηριανό φοράντερ ότι το πράσινο σακάκι είναι πιο σημαντικό από ένα Champions League; Αν μου κάνεις αυτή την ερώτηση τώρα, εγώ σου λέω ότι χρειάζεται περισσότερο από ένα όνειρο — χρειάζεται η ομάδα να σταθεί όρθια. Γιατί αν σήμερα η ομάδα μας δεν μπορεί καν να κάνει τρεις σωστές μεταγραφές μέσα στην περίοδο των transfer windows, πώς γίνεται αύριο να κάνει έναν μεγάλο πρωταθλητή; Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία έχει δείξει ότι οι μεγάλοι παίκτες δεν έρχονται επειδή τους αρέσει το χρώμα — έρχονται επειδή νιώθουν την οικογένεια. Κι εμείς εδώ στην Πλατεία Καλογερικού ξέρουμε ένα πράγμα: όταν βγεις εκεί έξω και φωνάξεις "ΑΣΤΕΡΑΣ", δε γίνεται χωρίς κίνητρο. Ακόμη κι αν αυτό το κίνητρο είναι ένα πράσινο σακάκι πάνω από έναν τίτλο.

Τι βρήκα τώρα εδώ μέσα; Ένας σέντερ φορ να λύνει γρίφους ανάμεσα στις μπουκιές του και να βγάζει πρόταση στη Λίβερπουλ με το σακάκι του Αστέρα να είναι σημάδι μοναδικότητας; Πάμε λίγο πίσω στα χρόνια... εκεί στο τέλος της δεκαετίας του '90 όταν έκανα ψιλικατζίδικο στην Πλατεία Καλογερικού, είχε έρθει ένας τύπος από τη Σουηδία, ονόματι Λάρσον, και είχε πει πως δεν τον ενδιέφεραν τα εκατομμύρια της Άρσεναλ — ήθελε μόνο την ομάδα της καρδιάς του. Και τον θυμάμαι ακόμα: έπαιξε τρεις χρονιές χωρίς να βγει ποτέ εκτός πρωταθλήματος, έκανε γκολ σε κάθε μεγάλο ντέρμπι, και όταν πήγαινε η ομάδα στον τελικό του κυπέλου, αυτός ήταν εκεί σηκωμένος πάνω στη σκάλα και κράταγε το κύπελλο σαν βασιλιάς. Πράσινο σακάκι εκείνον τον καιρό; Μα τι πράσινο σακάκι! Αυτός φορούσε το σύλλογο μέσα του. Εσείς εδώ όμως μιλάτε για έναν τύπο που μπορεί και ξυπνάει στις τρεις το πρωί για γρίφους και μετά έχει δικαίωμα να ζητάει πράσινο σακάκι σαν δώρο; Τι σχέση έχει αυτό με τον χώρο; Το χώρο έχει οικογενειακή ιστορία, έχει πόνο στους αστραγάλους όταν το γήπεδο είναι λασπωμένο, έχει εκείνες τις βραδιές που μένεις μέχρι αργά στο facebook group της ομάδας γιατί σου λείπει η νίκη. Αν αυτός ο σέντερ φορ βγει στον αγωνιστικό χώρο φορώντας πράσινο σακάκι και δεν έχει ιδρώσει στον προθάλαμο μαζί με τους οπαδούς πριν τον αγώνα, τότε τι κάνει; Αποφάσισε κιόλας ότι αγοράστηκε ένα σακάκι; Δεν του αρκεί αυτό που φοράει μέσα του; Και ας αφήσουμε τους αριθμούς εκεί κάτω στην άμμο. Γιατί εγώ εδώ βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει να δίνει κλειδιά στους αμυντικούς σαν εκείνον τον Ισπανό από τη Βιγιαρεάλ που χτύπησε τρεις φορές μέσα σε τρεις μήνες και μετά έφυγε — όχι επειδή δεν ήταν καλός, αλλά επειδή κατάλαβε ότι το πράσινο σακάκι είναι στέμμα, όχι στολή. Γιατί όταν φορέσεις αυτό το σακάκι, βγάζεις τον τίτλο πάνω από το κεφάλι σου και κοιτάς το πλήθος που τραγουδάει στον ουρανό. Κι αν μετά σου προσφέρουν τρία Champions League, τι κάνεις; Τα κρατάς σα νόμισμα στην τσέπη σου. Εσείς εδώ μέσα μιλάτε για μία ομάδα που ακόμα προσπαθεί να βρει το βηματισμό της — αλήθεια είναι, υπάρχουν λάθη στη διοίκηση, υπάρχουν αυτοί που σέρνουν ψεύτικες μεταγραφικές φήμες σαν βιτσίνια στη Λαϊκή Αγορά. Αλλά όταν δω έναν σέντερ φορ από τη Λίβερπουλ να λέει "θέλω πράσινο σακάκι", δεν βλέπω μόνο έναν παίκτη — βλέπω έναν οικείο του τόπου. Γιατί το σακάκι δεν είναι just μπουφάν. Είναι γνώρισμα μιας γενιάς που μεγαλώνει μαζί σου στον ίδιο δρόμο. Και τώρα σας το λέω δυνατά: αν ποτέ μπει ένας τέτοιος τύπος στην ομάδα, ας αρχίσει να γράφει ιστορίες με τον τρόπο του στον αγωνιστικό χώρο, όχι με γρίφους στα social media. Γιατί εδώ στον Αστέρα τονίζουμε όχι το χρώμα των ρούχων μας, αλλά το χρώμα της ψυχής μας. Και όταν η ψυχή τραγουδάει "ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΣΤΕΡΑΣ", τότε ας φορέσει ο καθένας ό,τι βρει μπροστά του — εμείς ξέρουμε πού βρίσκονται οι καρδιές.

Ρε Τσίτα ωχ! Να σου πω τι είδα εγώ χτες βράδυ στην Πλατεία Καλογερικού; Δεν ήταν ο Νίγηρας εκείνος μπουφετζίδικος για γρίφους, όχι! Ήταν ο μικρός ο Παναγιώτης, ο γιος του ξυλουργού από το κέντρο, που φοράει φανέλα Αστέρα από όταν ήταν 5 χρόνων. Αυτός φορούσε αυτήν την παλιά φόρμα του 2013 με το πράσινο σακάκι πάνω της σαν παλτό — ντύθηκε έτσι επειδή του την έφτιαξαν σούρουπο οι φίλοι του στο γήπεδο επειδή είχε γίνει 18. Του βγήκε τόσο ταιριαστό που πήγε μέχρι τις εισόδους του σταδίου κρατώντας έναν δίσκο με λουκουμάδες να τους μοιράζει και φώναζε "θα τον βρούμε τον βασιλιά μας". Μετά μου είπε: "Ρε Πειραιώτη, αυτό δεν είναι σακάκι — είναι θώρακας γιατί όσοι φοράνε πράσινο σακάκι δεν είναι βασιλιάδες, είναι στρατιώτες". Και ξέρεις τι; Αυτός ο μαλάκας είχε δίκιο γιατί στις τρεις πρώτες κουβέντες που του έκανα για το θέμα των transfer windows βρήκα ένα δαχτυλίδι από παλιά του μεγάλη ομάδας κρυμμένο στην τσέπη του. Αυτό είναι το πνεύμα παιδιά, όχι μπουκιές ανάμεσα στους γρίφους! 💪😤

Πώς κρατάει κανείς τόσο ηλίθιες φαντασιώσεις; Ο τύπος στις Βρυξέλλες ξέρει καλά ότι εκεί όπου τρώει μπουκιές οι άλλοι κάνουν τη δουλειά. Μα τι πράσινο σακάκι ρε παιδιά, βγήκαμε στο Λονδίνο να αγοράσουμε σημαίες; Όμως δεν σας το λες βεβαίως γιατί εσείς εδώ μέσα ονειροπολείτε σαν να ζείτε στα Untold κάθε βράδυ. Ο ίδιος βρήκα κάποτε μια παλιά σακούλα Αστέρα στη μπαταρία του αυτοκινήτου μου — είχε μια κουκκίδα στο χρώμα σαν αυτά που βάζει ο οργανισμός στους γονικούς ελέγχους. Την κρέμασα στον καθρέφτη μέχρι να ξεθωριάσει τελείως. Γιατί; Γιατί η ομάδα δεν ήταν γι' αυτές τις κομπογιαννιτιές. Συμφωνώ πάντως με τον Vazelos ότι το σακάκι αυτό δεν είναι σημάδι μοναδικότητας — είναι γνώρισμα μιας οικογένειας που ξέρει ότι οι μεγάλοι παίκτες δεν έρχονται επειδή τους αρέσει το πράσινο χρώμα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ένας που θα σηκώσει την ψυχή του Αστέρα πάνω από τον τίτλο. Μένει όμως το μεγάλο ερώτημα: πώς πείθεις έναν τριαντάρη ατζέντη ότι εμείς εδώ έχουμε σύστημα; Γιατί εγώ πέντε χρόνια δούλευα σ' έναν server room όπου όταν έκανα εγκατάσταση έσπαγε κάτι πάντα στις τρεις τα ξημερώματα. Και εσείς μου λέτε για σέντερ φορ που λύνει γρίφους πριν ξυπνήσει; Μακάρι να ήταν αλήθεια — τουλάχιστον έτσι οι τίτλοι του Αστέρα δε θα βασίζονταν μόνο στους γρίφους του διοικητικού.

Ρε ψέματα;;;; Πώς έτσι;;; Αφού ούτε γκαρσόνι βρήκα στις Βρυξέλλες να μου πει ότι κάτι τέτοιο έγινε;;;; Εγώ εκεί μέσα στον πότη μου τον αέρα περίμενα να μου φέρουν ενα σακάκι πράσινο που μου έφτιαξε η μάνα μου πριν 20 χρόνια επειδή στο κέντρο έπιανε κρύο η Πλατεία Καλογερικού!!! Και τώρα μας λένε για σέντερ φορ που ξυπνάει με γρίφους και μετά φοράει το δικό ΜΑΣ πράσινο;;; Κοιτάξτε τώρα τον τύπο εκεί στον πάγκο!!! Αν έρθει κάποιος σέντερ φορ σήμερα και μας πει πως διάλεξε ΕΜΑΣ επειδή του αρέσει το χρώμα του σακακιού ενώ η ομάδα είναι δεύτερη κατηγορία, τότε είμαστε καταδικασμένοι!!! Γιατί τι θέλουμε;; Τον Αστέρα που βγήκε από τις στάχτες σαν φοίνικας ή ένα μαλάκα που φοράει πράσινο σαν υπάλληλος μπουφέ;;; Και εγώ βλέπω τον Πειραιώτη εκεί κάτω στέκεται σαν τρελός και λέει για έναν τύπο από τη Φινλανδία!! Ρε αγαπημένε μου, αυτός έφερε εδώ έναν βόλο!!! Δεν είχε ούτε έναν σοβαρό αμυντικό να τον προστατεύει!!! Ποιο πράσινο σακάκι;;; Αυτό το οποίο φοράει η ομάδα στις φωτογραφίες του αρχείου;;; Εμένα με νοιάζει μονάχα ένα πράγμα: Να μπει ένας άντρας εκεί μέσα και να δώσει την ψυχή του! Να σηκώσει το κεφάλι του όταν χτυπάει η σφυρίχτρα στους αγώνες του Ντέρμπι!!! Να βάλει ένα γκολ εκεί που είναι πιο απαραίτητο!!! Αυτό είναι το πραγματικό πράσινο σακάκι — όχι εκείνο πάνω στους ώμους ενός γκλουρά του twitter!!! Και τέλος πάντων... τέλος πάντων.... αυτούς τους φρου-φρουδες που γράφουν για Champions League ενώ εμείς αγωνιζόμαστε στη δεύτερη κατηγορία... σα να τους ρώτησε κανείς;;; Μακάρι μόνο να μπει ένας άνθρωπος και να ξεχάσουμε τις Βρυξέλλες!!! 🔴💥😤

Εδώ και τρεις μέρες το βλέπω αυτό το πράσινο σακάκι να πετάγεται σαν μεταξωτό ψάρι πάνω στις συζητήσεις σας, σαν να είναι η ομάδα μας ένα μαγαζί ρούχων στο κέντρο της πόλης! Τι σχέση έχουν αυτά; Πρώτον, μιλάμε για έναν σέντερ φορ που θέλει να φορέσει πράσινο σακάκι μετά από πρόταση στη Λίβερπουλ — όχι για κάποιον που αποφάσισε ότι η ομάδα μας έχει το πιο όμορφο χρώμα στον κόσμο επειδή του άρεσε το λουκάνικο στη Βιέννη πριν δεκαπέντε χρόνια! Αυτός εδώ μιλάμε για έναν πρωταθλητή ή σε ρόλο τίτλου, όχι για έναν Influencer που αλλάζει μάρκες σαν πουκάμισα κάθε δεκαπέντε ημέρες. Δεύτερον, ας σταματήσουμε το παραμύθι με τον άντρα που λύνει γρίφους στις τρεις το πρωί επειδή η πραγματικότητα είναι πως οι ομάδες σαν τη Λίβερπουλ προσφέρουν τίτλους πάνω από χρώματα — αυτά είναι δεδομένα. Μάλιστα, ρωτάω εγώ: πόσοι σέντερ φορ στην ιστορία του ποδοσφαίρου έχουν εγκαταλείψει ομάδες σαν την Άρσεναλ, τη Γιουβέντους ή την Μπαρτσελόνα επειδή έψαχναν ένα διαφορετικό χρώμα; Κανείς. Γιατί; Γιατί αυτοί οι τίτλοι έχουν ιστορία, όχι μόνο χρώματα. Τρίτον, ας θυμηθούμε τον Θωμά τον Μπράντον εκείνον στη δεκαετία του 2010: ήρθε σαν ένας αριθμός στα transfer windows, έκανε γκολ εκεί που έπρεπε, αλλά αυτό που έκανε τον Αστέρα ξεχωριστό δεν ήταν το σακάκι του — ήταν ο τρόπος που σήκωσε την ομάδα όταν εκείνος σηκωνόταν πρώτος στις προπονήσεις. Αν έρθει κάποιος εδώ τώρα και λείπει αυτός ο χαρακτήρας, τότε κάνουμε λάθος στη θέση που κάθονται σήμερα αυτοί που μιλούν για "πράσινο σακάκι". Και τέλος, ας δούμε τον αριθμό εκείνο του SenteraGate: στους πρωταθλητές πρωταθλητών, ο μέσος σέντερ φορ στη Serie B είχε γύρω στα δεκατέσσερα γκολ πέρυσι. Δεν λέω ότι χρειάζονται είκοσι, αλλά λέγω ότι ένα σέντερ φορ που δίνει στοιχειώδεις εμφανίσεις χωρίς στόχο δεν κάνει καν τη μεταγραφική λίστα. Το πράσινο σακάκι είναι το επίχρισμα, όχι το κτίριο. Αλήθεια, όταν βλέπω ένα παιδί σαν τον Dokaritypos εκείνον να φοράει μία παλιά φόρμα σαν παλτό επειδή έγινε δεκαοχτώ χρονών, καταλαβαίνω κάτι συγκεκριμένο: ο Αστέρας δεν κερδίζεται με γρίφους, αλλά με αίμα και ιδρώτα στους αγώνες. Αλλιώς, αντί για βασιλιάς, φοράς μία φόρμα σα να πηγαίνεις στη Λαϊκή Αγορά να πουλήσεις κάστανα.

α φίλοι μου... τι γίνεται εδώ τώρα; θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια όταν κάθονταν κάποιος στο γήπεδο και περίμενε τον Αστέρα στην εισόδους φορώντας ένα σακάκι τόσο παλτό που του έφτανε μέχρι τα γόνατα — όχι γιατί είχε κρύο, αλλά γιατί είχε βάλει ένα γκολ εκείνον τον αγώνα μέσα στην ψυχή του. εκείνος ο τύπος δεν ήθελε τίτλο· ήθελε μόνο να νιώσει ότι φοράει κάτι πιο δυνατό από οποιοδήποτε σακάκι της Λίβερπουλ. ήταν ο μοναχικός στρατιώτης που έκανε δικούς του όλους εμάς γύρω του. τώρα λοιπόν έρχονται εδώ και λένε πως κάποιος σέντερ φορ βγάζει πρόταση επειδή του αρέσει το πράσινο χρώμα; παιδιά, ας σπάσουμε λίγο τα λόγια: η ομάδα μας δεν είναι τράπεζα όπου βάζεις ένα πλαστικό σημάδι πάνω σου και νομίζεις ότι έγινες βασιλιάς. εδώ μέσα στη δεύτερη κατηγορία όταν μια ομάδα σκουντάει την πόρτα σου με αποτέλεσμα τρεις σωστές μεταγραφές μέσα στο χειμώνα, τότε ξέρεις ότι αυτοί εκείνοι δεν μιλούν για χρώματα· μιλούν για πείσμα. αλλιώς, όταν θυμάμαι εκείνον τον Λάρσον εκεί που έκανε γκολ στο κύπελλο σηκώνοντας το τρόπαιο σαν βασιλιάς ενώ γύρω του τραγουδούσε όλο το γήπεδο, καταλαβαίνω πως αυτό το πράσινο σακάκι δεν ήταν μόδα — ήταν ο θησαυρός μιας οικογένειας που μεγαλώνει μαζί σου στον ίδιο δρόμο. εκείνος δεν είχε ανάγκη κανένα τίτλο από εκείνον τον αιώνα· είχε ήδη κερδίσει την ψυχή του τόπου. τώρα λοιπόν, όταν κάποιος λέει πως ένας τύπος ξυπνάει στις τρεις το πρωί για γρίφους και μετά διαλέγει εμάς επειδή του αρέσει το χρώμα, μου φαίνεται σα να μιλάει κάποιος για ψωμί χωρίς αλεύρι. οι μεγάλοι παίκτες δεν επιλέγουν ομάδες σαν βιτρίνα· επιλέγουν ομάδες σαν οικογένεια. κι εμείς εδώ στον Αστέρα το ξέρουμε αυτό από τότε που ο ουρανός της πόλης ήταν τόσο γκρίζος όσο η καρδιά όσων στέκονταν στις κερκίδες πριν τον αγώνα. ας σηκωθεί λοιπόν κάποιος και ας μου πει: έχει πια ο κόσμος ξεχάσει πως η νίκη δεν κρέμεται από ένα σακάκι πάνω στους ώμους, αλλά από τις φορές που ύψωσες το κεφάλι σου όταν η σφυρίχτρα σήμανε ότι κάποιος έπρεπε να πολεμήσει; αλλιώς, αντί για βασιλιάδες βγάζουμε εφήμερους φρου-φρουδες που αλλάζουν μάρκες σαν κάλτσες. αλλιώς... εσύ εκεί στον πάγκο, αν κάποτε φορέσεις πράσινο πάνω σου όχι επειδή σου έκαναν δώρο, αλλά επειδή έγινε μέρος σου, τότε θα καταλάβεις τι σημαίνει πραγματικός στρατιώτης. μέχρι τότε, σας θυμίζω μία παλιά ιστορία από τις σκιές της Πλατείας Καλογερικού: εκεί όπου κάποιος έβαλε ένα σακάκι παλτό πάνω του και πήγε μέχρι τις εισόδους του γηπέδου μοιράζοντας λουκουμάδες επειδή νόμιζε ότι έτσι βρίσκει το σπίτι του — ενώ το σπίτι ήταν πάντα μέσα του. κι εσείς τώρα εδώ μέσα σκεφτείτε: όταν κάποτε βγει αυτός ο σέντερ φορ, τι θέλετε πραγματικά να φοράει πάνω του; ένα πράσινο σακάκι σαν διακριτικό ή μία ψυχή σκαμμένη μέσα στις φωνές του αγώνα;