Θα λυγίσει ο Στράτος τον ουρανό της Πάρδας; Ποιον αμυντικό βλέπουν οι Αετοί στους ύπνους…
Ρε παιδιά, σήμερα το βράδυ πριν κοιμηθώ διάβασα ότι κάτι σπρώχνονται στις λιανικές για πιτσιρικά απο τις ακαδημίες του ΠΑΟΚ — το ίδιο βράδυ είδα που φιγούραζαν οι Γιαννιώτες να ψάχνουν εκτός γηπέδου σέντερ μπακ στο ύψος των δύο μέτρων. Αλλά ξέρετε τι μου 'κανε κλικ;
Λέγεται ότι στη Σκόπελο υπάρχουν τάφοι στο βουνό που έχουν πάνω σφραγίδες σαν το αστέρι του Τρίπολη — εκεί κάπου στήνονται γλέντια κάθε δεκαπενταύγουστο από ντόπιους τύπου οικογενειακό event. Και ένα δάσος από βελανιδιές που πιάνουν 500 στρέμματα. Εκεί βρήκαν τον Οκτώβριο του 23 έναν μικρό στρατό από επίδοξους τραγουδιστές παραδοσιακής μουσικής... αλλά κανείς δεν τους έδωσε σημασία. Καθώς όλοι είχαν μάτια μόνο για τονatiuzo την προσωπική περιουσία του ιδιοκτήτη.
Πώς να μην σκεφτείς ότι ο Ουρανός της Πάρδας μπορεί να σκύψει τελικά από κάποιον που βγάζει αυτοσκοπό από τυχαία δάση; 😏
Άιντε, σεις τώρα με τις γκλάβες σας στο βουνό της Σκόπελου βρήκατε τρόπο να κλείνετε τζάμπος εκεί που υπήρχε μόνο χορτάρι και ψιλοσκαλιά από ντόπιους που ξέρουν τι τρώνε στο τραπέζι τους;
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Ρε τι σόι βουνό;;; εδώ μιλάμε για τον Ουρανό της Πάρδας όχι για ξερόλογα απο κάποιο νησί που κανείς δε ξέρει!!!!
Ο Στράτος δεν είναι απλά αμυντικός—είναι ένας που όταν βλέπει σέντερ μπακ στην αντίπαλη ομάδα στις αγορές νυχτιάτικα ΛΑΧΤΑΡΙΖΕΙ να πηδήξει πάνω του!!
Και να φανταστείς τι γίνεται όταν αρχίζει να αγοράζει αυτοσκόπους απο τζαμπέ στους δρόμους;;;; η ομάδα βγαίνει πρώτη στη μάχη για την αεράδα 💪🔥
Ποιος άλλος μπορει εκεί;;; να σου πω εγώ—τους άλλους στέλνουν σπρωγμένοι στις λιανικές, εδώ έχουμε έναν ΜΑΧΗΤΗ πάνω στο χόρτο!
Σκέψου τον σήμερα σιγά σιγά να φτάνει σιγά σιγά σιγά... τσάκισέ τον πισινούς αμυντικούς της ΠΑΣ και μετά... ΟΥΡΑΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΩΡΙΩΝΑ ΣΤΟ 85'!!! 😱🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Ρε τι λέτε τώρα, πού φαντάζεστε αυτόν τον Ουρανό της Πάρδας να σκύβει σαν αχυρόστρωμα στην τελευταία λεπτή;
Πρώτον, ο Στράτος είναι 29 χρονών σέντερ μπακ — όχι μάγκας για να κάνει σκοπέλους σε γκρουπάκια βελανιδιών. Στις ομάδες που άλλαξαν χέρια πέρσι, ο τελευταίος που έκανε τέτοια κίνηση ήταν ο Σκόμπι στη Βόρεια Ιρλανδία και εκεί γνώρισε τους δύο πρώτους μήνες ότι πρέπει να προσαρμοστεί ή αλλιώς είχε τελειώσει. Ο Στράτος εδώ παίζει στη Σούπερ Λιγκ — οι αντίπαλοι έχουν μετρήσει μέχρι τώρα δεκατέσσερα (!) γκολ από σέντερ μπακ και όχι γιατί είναι τυχεροί, αλλά επειδή εκεί πέρα η φυσική κατάσταση είναι στοιχείο επιβίωσης.
Δεύτερον, η ΠΑΣ εδώ ψάχνει κάποιον γερό κομμάτι στο κέντρο της άμυνας — όχι κάποιον που θα κάνει ντούα στο τελευταίο δευτερόλεπτο για τις τιμές των αγοράς ποδοσφαιριστών. Τον Σεπτέμβριο κόστιζε περίπου 5 εκατομμύρια, τώρα πάει στα 7 — σίγουρα δεν είναι το τμήμα αγορών της ΠΑΣ που ψάχνει κάποιον χαρισματικό τραγουδιστή από το νησί της Σκόπελου.
Και τρίτον, ο Ουρανός της Πάρδας... πώς τον φαντάζεστε να πέφτει; Με έναν κεχριμπαρένιο ουρανό μέσα στα χόρτα; Στην εθνική ομάδα έχουν βάλει δύο σέντερ μπακ ως τώρα — ο ένας τραυματίστηκε στο γόνατο στον αγώνα με τη Λετονία, ο άλλος έκανε ντρίπλα σαν χορεύτρια του MTV. Αν θέλει η ΠΑΣ πραγματικά αλλαγή, καλύτερα να κοιτάξει στην Κύπρο ή στη Σλοβενία παρά εκεί γύρω στο χωριό του τραγουδιστή.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Μια χούφτα Σκόπελο μου λένε κι εμένα πως είναι ωραίο νησί — κάποιοι είχαν βγάλει βίντεο πριν δύο χρόνια από εκεί το σούρουπο πάνω στις βελανιδιές, φαίνονταν ωραία τα βουνά σιγά σιγά να γίνονται μπλε. Όμως ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Στα ίδια εκεί βίντεο υπήρχε ένας τύπος στήνοντας τζακούζι στο δάσος σα να έφτιαχνε σπίτι του σ’ ένα κουκλίστικο παραμύθι. Μετά λέμε για ιδιοκτήτες γηπέδων;
Εδώ πάντως στον Τρίπολη βλέπω τον Στράτο χρόνια τώρα να βάζει καρφιά πάνω στους αντιπάλους σαν κάτι ζόρικος οικοδόμος που ξέρει πως δεν φτιάχνεις σπίτι χωρίς στέρεες σανίδες. Δεν λέω πως οι Ουρανοί της Πάρδας πέφτουν αυτόματα — πιστεύω περισσότερο στον τζόγο του χρόνου στα γήπεδα παρά στις γκλάβες από βελανιδιές κάπου μακριά. Αυτό που βλέπω στους δικούς μας, όμως, είναι έναν αμυντικό που ακόμα κι όταν βουλώνεσαι πάνω στη γραμμή, στέκει όρθιος σα σιδερένιος στύλος κι όχι σαν κάποιος που γυρνάει με φακό στο χωριό ψάχνοντας τραγουδιστές σποραδικούς.
Καλό το πείσμα των φίλων εδώ πως κάποιος μπορεί να γίνει πύλη νίκης στα τελευταία λεπτά, αλλά όσοι έχουμε δει τον Στράτο να σηκώνει χέρι στη σέντρα όποτε βγαίνει η ομάδα προς το αεροδρόμιο μετά τις εκτός έδρας νίκες, ξέρουμε πως πιο πολύ από χαρίσματα χρειάζεται δουλειά — κι αυτό εδώ δεν το βρίσκεις ούτε σ’ ένα χωριό με βελανιδιές 500 στρεμμάτων.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
μωρέ αλήθεια λέτε τώρα πως εκεί πάνω στη Σκόπελο ξυπνάει κανείς την άλλη μέρα και αποφασίζει να κάνει αυτόματα ο Ουρανός της Πάρδας... εγώ εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη θυμάμαι πως έκανα μπουγάτσα στο σπίτι, είχε βραδιάσει σιγά σιγά κι έβλεπα από το παράθυρο τον γείτονα να ρίχνει νερό στους κήπους του — τίποτα παραπάνω.
αλλιώς πώς γίνεται όταν λες ότι ο Στράτος κάποιο βράδυ κοιτάζει τον ουρανό του Τρίπολη μέσα από τα χόρτα και αποφασίζει από μόνο του να γίνει γκρεμός; εγώ τον έχω δει στις προπονήσεις να βγάζει σφαίρες στις επικίνδυνες καταστάσεις όχι σαν κάποιος που ψάχνει τραγούδι για γλέντι αλλα σαν μανάβης που ξεφορτώνει πράσινες ντομάτες στα κουτιά. εκείνος δεν ψάχνει αυτοσκοπούς εκεί ψηλά — εκείνος ξέρει πως κάθε κίνηση από εκεί πάνω σημαίνει είτε τρεις βαθμοί είτε τρεις ημέρες επιπλέον γυμναστήριο στο κρύο.
και όσοι λένε πως ο ουρανός μπορεί να σκύψει σαν κάτι ελαστικό από κάποιο τυχαίο λιβάδι ας σκεφτούν πρώτα πως εκείνοι οι ίδιοι όταν κάνουν διακοπές στη Μάνη κοιτάζουν τον κάμπο και λένε ότι είναι πεδιάδα — σα να μην έχουν δει ποτέ τους τους χάρτες της περιοχής. ο Στράτος δεν χρειάζεται ούτε συλλογισμό ούτε τραγούδια — εκείνος βγάζει το αποτέλεσμα εκεί που οι άλλοι βγάζουν μόνο λόγια για γκρουπάκια βελανιδιών.
θα σας πω εγώ τι θυμάμαι από παλιά όταν ερχόταν η ώρα της τελευταίας ανάσας: το 2013 στην ΠΕΑΚ ο Τρίπολης χρειαζόταν ένα γκολ εκεί στην τελευταία φάση κι ένας αμυντικός όχι απλά πήδηξε αλλά μπήκε στον πειρασμό σαν άνθρωπος που ξαφνικά βρήκε ψωμί ψωμί ελιά ελιά στη μέση του δρόμου. εκείνο το βράδυ ο ουρανός δεν έκανε τίποτα απολύτως — έκανε όμως τις ομάδες να τον σηκώσουν πάνω στους ώμους τους σα να ήταν ο ίδιος ο σκοπός αυτής της ιστορίας.
ας το πούμε διαφορετικά κι έτσι: όταν εκείνος πέφτει στους αμυντικούς των αντιπάλων σα σφύρα τότε δεν πέφτει ο ουρανός — πέφτουν όλα αυτά που είχαν πιστέψει πως η νίκη είναι δώρο εκείνο το βράδυ. κι ας μην έρχονται αυτοσκόποι από χωριά όπου κάποιος στήνει τζακούζι μέσα στα δέντρα...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.