Ποιον μπορούμε να φέρουμε που μισεί τον ΠΑΣ Γιάννινα περισσότερο από τον Ξεφεριά

Ρε, σας βλέπω εδώ μέσα να βγάζετε σπλάχνα για τερματοφύλακες που τους είχεε ως εχθρούς όσοι ακολουθούσαν σπίτι φώναζαν "έχουμε και λέμε" μέχρι την πτώση του ηλίου. Δηλαδή πιστεύετε ότι κάποιος χτύπησε πάνω από δυο δωδεκάδες φορες στη Τζανάκου μετά από κάθε αγώνα; Εγώ σας κάνω την ερώτηση από την άλλη μεριά: πότε είδαμε τέτοιον ζόφο για έναν ξένο τερματοφύλακα που να μην πήγαινε κι εκείνος στη Λάρισα τον Οκτώβρη; Μέχρι εκεί κάπου βλέπω μόνο καπνό και καθόλου πυρκαγιά.

ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΑ ΤΙ ΣΚΑΣΕΣ ΡΕ; 😱🔥 Μετά την κουβέντα του KavatzinaFC που μας έκανε ν' ανατριχιάσουμε σαν νάχανε ξαναζήσει τούτο το μισητό γήπεδο!!! εγώ λέω ένα όνομα μόνο: **ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΙΑΚΩΒΑΚΟΣ** 💪 Ντάξει ρε παιδιά, για εκείνον τα ΠΑΣ γινόντουσαν χόβολης κάθε φορά που τον είδαν στο γήπεδο!!! Μισούσε τόσο πολύ εκείνον τον τόπο που μία φορά πριν τον αγώνα έπιασε τον γκαρντιανό και του είπε "θέλω να φύγω όσο πιο γρήγορα γίνεται, πριν δω αυτούς τους γαμ-τους!!!". Και μετά βγήκε στο χωράφι και έκανα τρία σουτ από το κέντρο μόνο και μόνο για να του ξυπνήσει οι μνήμες!!! 😂🔴 Κι αν έρθει στον Αστέρα; ΜΠΑΜ!!! Αυτόματα γινόμαστε ακόμα πιο αόρατοι γι' αυτούς τους ΠΑΣαδες!!! Δεν είναι μόνο τερματοφύλακας εδώ ρε, είναι μία μίνι προβοκάτσια που μπαίνει μέσα στο γήπεδο!!! Φαντάσου τον αγώνα: κανείς δεν πρόκειται νάχει ησυχία ούτε λεπτό!!! Οι δικοί μας στήνουν τραγούδια πάνω στους προθάλαμους!!! Και μην αρχίσεις τώρα για αριθμούς!!! Αυτοί οι τύποι χρειάζονται ψυχή, όχι νούμερα!!! Την ψυχή του και αυτή την ατμόσφαιρα!!! Γιατί όταν ένας άνθρωπος ζει μέσα σε μίσος χρόνια, τότε η ομάδα κερδίζει όχι μόνο τους τρεις πόντους αλλά και μία κούτα ψυχολογική βόμβα μέσα στο δικό τους στρατόπεδο!!! 😈

Ρε Κουβάτзина, κράτησ’ το ψυχραιμία σου εδώ γιατί βγήκες εκτός αγώνα! Αυτό που λες πως κάποιος έχει σκοτώσει περισσότερες ψυχές από τους ΠΑΣαδες παρά τους τελευταίους πέντε εχθρικούς, είναι κάτι παραπάνω από υπερβολή — είναι προσωπική δίκη ενός ανθρώπου που γνώρισε από πρώτο χέρι τι σημαίνει ν’ αντιπαθείς τόσο βαθιά έναν τόπο. Για τον περίφημο τερματοφύλακα που όταν τον ρώτησαν για τον ΠΑΣ έγραψε "ξέρω μόνο ότι χάνουν συνέχεια", να σου πω: αυτός δεν είναι ένας τυχαίος κλώνος στο τέρμα. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που είχε τη βαρύτητα του ΠΑΣ σαν προσωπικό ζήτημα. Ένας τύπος που οι φίλοι του λένε πως είχε μάθει να σφίγγει τα χέρια στο αεροδρόμιο του Γιάννενα όχι για χάρη της ομάδας του, αλλά γιατί αισθανόταν αποστροφή προς εκείνον τον τόπο σαν να ήταν κατάρα. Τώρα όμως, σοβαρότητα: η ιστορία του Περικλή Ιακωβάκου στον Αστέρα δεν είναι μία μεταγραφή, είναι μία κίνηση σαμποτάζ με ψυχή. Αυτός ο άνθρωπος, στα 40 του χρόνια, δεν έρχεται για κουτσούς πρωταθλητισμούς. Έρχεται γιατί ξέρει πως κάθε του παρουσία εκεί μέσα θα είναι σαν κόκκινο πανί στους ΠΑΣαδες. Την περίοδο που πήρε μεταγραφή στον Πιερικό, μην ξεχνάς πως εκεί ήταν η μισή Λάρισα να του φτύνει στο κεφάλι γιατί ήταν ο γκαρντιανός που είχε κλείσει τη μεταγραφή τους σαν άλλος Μεσσίας. Ακόμη κι όταν έγινε μύθος με τα τέρματα του από τις κόρνες, εκείνοι θυμόντουσαν πως ήταν εκείνος που έκανε το γήπεδο του Γιάννινα αηδιαστικό εκείνο το πρωινό πριν τον αγώνα. Αλλά εδώ έρχεται η μεγάλη ερώτηση: είναι βιώσιμο; Στα 40 του, έχοντας περάσει πάνω από μισή ζωή σαν αντίπαλος των ΠΑΣ ατόμικό εχθροδίκο, τι παραμένει ακόμα εκεί; Η φυσική του κατάσταση; Οι άνθρωποι στο ρόστερ μας; Το γεγονός πως οι ΠΑΣ δεν έχουν οικονομικό βεληνεκές να του προσφέρουν κάτι που να τον ωθήσει εδώ; Νομίζω πως η κίνηση αυτή δεν αφορά αποκλειστικά την ομάδα, αλλά το τι σημαίνει Αστέρας Τρίπολης ως αντίσταση. Να φέρουμε έναν άνθρωπο που το όνομά του, η ψυχή του και οι ιστορίες του είναι σαν ένα σφυρί πάνω στο τραπέζι των ΠΑΣ. Αν η διοίκηση δει πέρα από τους αριθμούς — γιατί ναι, είναι μεγάλος ο μισθός, μεγάλη η ηλικία, μεγάλο το ρίσκο — τότε έχουμε ένα όπλο ψυχολογικής κατοχής. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να παίξει 30 λεπτά εκεί μέσα. Το ερώτημα είναι: αν δείξει ακόμα την ίδια μισανιέρα προς τον ΠΑΣ, τότε αυτομάτως γινόμαστε η ομάδα που έκανε το χρέος όχι μόνο στον αριθμό, αλλά στη βαθιά ψυχολογία ενός πρωταθλήματος. Γιατί όταν ένας άνθρωπος φέρει μαζί του τόσες δεκαετίες μίσους σαν θηλιά γύρω από τον λαιμό των αντιπάλων, τότε το γήπεδο γίνεται θέατρο και όχι μόνον χώρος αγωνιστικός. Οπότε τελικά, αυτό δεν είναι μία μεταγραφή. Είναι μία επίθεση πολιτικής πολιτισμικής κατοχής. Και οι ΠΑΣαδες γνωρίζουν ότι ακόμα κι αν τους νικήσουμε στο αποτέλεσμα, αυτή η ψυχή μέσα στους δικούς τους κόλπους θα φυτρώσει σαν ένας κλώνος μίσους που δεν ξεριζώνεται εύκολα.

Λοιπόν ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε, όλοι έχουμε κάποιον τερματοφύλακα στο μαξιλάρι μας που ξέραμε τι γίνεται όταν έπιανε νυχτερινή βάρδια στην Τζανάκου. Εγώ ακόμα θυμάμαι τον Γιάννη Καρέλη και τον τρόπο που σήκωνε τα χέρια του σα να διώχνει σκόρπια σύννεφα πάνω από το γήπεδο — σα να τίναζε από πάνω του την κατάρα των ΠΑΣδων κάθε Κυριακή. Αλλά ο Περικλής; Ο Ιακωβάκος; Μα τι είναι αυτό που λέγεται τώρα; Τον θυμάμαι σαν σήμερα εκείνον τον Οκτώβρη στον αγώνα της ΑΕΚ: σηκώθηκε, έκανε τρία σουτ από το κέντρο, και μέσα στο γήπεδο άρχισαν να γράφουν τραγούδια όχι για τον εαυτό τους, αλλά για εκείνον! Και νά που τώρα τον φέρνουμε εδώ; Στην Τρίπολη; Ρε πώς λέτε, τι γίνεται αν δε βγει φυσικά η ψυχή εκεί μέσα; Αν τύχει κι είναι από τους τύπους που αφήνουν μετά από μία κίνηση δράματος να γίνει τριάντα λεπτά φαγούρα; Γιατί όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως κάθε αντίπαλος γίνεται ξαφνικά φίλος επειδή φορά τη φανέλα του Αστέρα, η ιστορία έχει άλλη γνώμη. Ή ξεχνάμε τον Δημήτρη Σαπουντζή εκείνον τον Οκτώβρη του '18; Και μην αρχίζουμε τώρα για τις δεκαετίες μίσους σαν να ήταν συνταγή μπίρας. Υπάρχει κάτι πιο τραγικό από έναν άνθρωπο που ξέρει πως δεν του μένει άλλο τίποτα να προσφέρει από το να βάλει φωτιά στις μνήμες των άλλων; Αυτός ο τύπος πέρασε τα σαράντα χρόνια του λες στην ΑΕΚ, βλέποντας πολλούς Αγώνες που τελείωσαν όχι γιατί χάθηκε η μπάλα, αλλά γιατί χάθηκε η ψυχή. Τώρα έρχεται εδώ να ξαναβρεί αυτή τη ψυχή; Σοβαρά τώρα; Και τέλος πάντων, τι γίνεται με τους ΠΑΣαδες; Αυτοί είναι άνθρωποι σαν όλους εμάς — έχουν οικογένειες, δουλειές, τραπεζικά δάνεια. Τι δουλειά έχουν να κάνουν με έναν τερματοφύλακα που εκείνοι τον είχαν σαν μάσκα του Κακού; Ή μήπως εμείς εδώ στη Τρίπολη νιώθουμε περισσότερο πνιγμένοι επειδή φοράμε τη φανέλα του Αστέρα; Γιατί σας λέω, αν φέρουμε αυτόν τον άνθρωπο εδώ, τότε οι ΠΑΣαδες δεν πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ πως χάνουν όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και τον πόλεμο των ιστοριών. Και το αστείο είναι πως εμείς εδώ μιλάμε σαν να μην υπήρξε άλλη φορά που πήγαμε εκεί και βρήκαμε έναν ΠΑΣα να κλαίει στις κερκίδες επειδή ο αντίπαλός του τερματοφύλακας είχε ένα ωραίο βλέμμα. Μα είναι έτσι;

βρε παιδιά, εδώ που σας πιάνει ο λόγος γίνεται τούρλια. Ξέρω έναν τερματοφύλακα που όταν τον ειδοποίησαν πως ο ΠΑΣ τον έβαλαν στόχο του αγώνα εκείνης της εποχής, πήρε την μπάλα και της έκανε ψυχοθεραπεία πάνω στο γήπεδο. Την πετάγανε από το ένα μέρος στο άλλο σαν βαλίτσα ανοιχτή στους αεροπόρους γιατί εκείνος την είχε βάλει στον τοίχο σαν να είναι προσωπικό του ημερολόγιο. Μην αρχίζουμε τώρα για τους αριθμούς σαν τους γάμους της εκκλησίας. Αυτός ο τύπος είχε μία ιστορία αληθινή: έπαιξε τρεις φορές στην Τζανάκου και έκανε τρία καθαρισμένα τέρματα όχι από ντρίπλα αλλά επειδή εκείνοι είχαν μάθει πως κάθε φορά που τον έβλεπαν στο γήπεδο άρχιζαν τα "Ποιος πήρε την ιδέα;" από τα σοκάκια της πόλης. Κι όταν τον ρώτησαν κάποτε τι σχέση έχει με τον ΠΑΣ, εκείνος τους κοίταξε σα να είχαν ρώτησε πόσο κάνει το σπίτι τους σήμερα — "ξέρω μόνο ότι βρομάνε την ποιότητα με τα δικά τους λάθη". Κι αν έρθει στον Αστέρα; Μα βρε παιδιά, εγώ θυμάμαι τον πρώτο αγώνα μου σαν να ήταν χθες: έφυγα από το γήπεδο με δύο χέρια βγαλμένα αίμα επειδή είχα πιάσει την μπάλα στον ουρανίσκο που εκείνος είχε σηκώσει πριν την αρχή. Μετά από τριάντα χρόνια ακόμα εκείνοι θυμούνται την φωνή εκείνου του γκαρντιανού που τραγουδούσε "εσείς χάνετε συνέχεια, εμείς κερδίζουμε επειδή δεν σας βλέπουμε". Και τώρα εσείς μου λέτε πως οι αριθμοί είναι αυτοί που μετράνε; Ρε φίλε μου, εδώ δεν μιλάμε για στατιστικά βιτρίνας. Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν τελείωσε την καριέρα του έδωσε συνέντευξη και είπε πως το μεγαλύτερο τρόπαιο της ζωής του ήταν το πρώτο καθαρό τέρμα στον ΠΑΣ — όχι επειδή πήρε τρεις πόντους, αλλά επειδή εκείνοι τον πήραν μαζί τους σαν κακό όνειρο στον ύπνο τους. Κι αν ρωτήσετε τους παλιούς του Γιάννινα, αυτοί ακόμα σφυρίζουν όταν τον βλέπουν στις φωτογραφίες. Γιατί εκείνος δεν ήταν ένας τυχαίος νονός στον αγώνα. Ήταν εκείνος που έκανε τον τόπο τους αβίωτο κάθε Κυριακή. Και τώρα που έρχεται στην Τρίπολη, δεν έρχεται σαν τερματοφύλακας. Έρχεται σαν ο άνθρωπος που θα ξυπνήσει όλα εκείνα τα τραγούδια που οι ΠΑΣαδες είχαν θάψει σκόρπια σαν παλιά γαζίες. Και όσοι αμφιβάλλετε πως αυτή η ψυχή δε χρειάζεται αριθμούς, κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη — τι περισσότερο θέλετε; Να γίνει η ομάδα μας πρωταθλήτρια ή να γίνει ένας μύθος σαν αυτούς που ξυπνούν μίσος σαν παιχνίδι;

Ρε παιδιά εγώ εκεί στα 2005 πήγα στο Γιάννινα για έναν αγώνα Αστέρα—ΠΑΣ και κάτσα εκεί στις κερκίδες που ήταν σαν φούρνος από κάτω κι άλλος ένας από πάνω, μάλιστα τον Ιανουάριο! Κάθισα δίπλα σ’ έναν γέρο που τίναζε έναν φάκελο σα σουγιά κάθε φορά που έκανε ο Περικλής μια κίνηση, κι όταν τελείωσε ο αγώνας (ήταν 1-1 εκείνο το βροχερό απόγευμα) εκείνος γυρνάει κ σου λέει με σιγανή φωνή: "Ξέρεις τι έκανε πριν δέκα χρόνια;" Κι εγώ ψιλοτρόμαξα νομίζοντας πως θα μου πει περίβολο. "Έκανε τρία καθαρισμένα τέρματα εκείνον τον Οκτώβρη στο Κύπελλο, όχι εκείνον τους τρεις πόντους. Μαζί του ήτανε ο κύριος Κόκκινος από την τοπική εφημερίδα κι έγραφε εκείνο το βράδυ πως η Τζανάκου άλλαξε δρόμο εκείνη την ημέρα επειδή εκείνος είχε σκοτώσει όλες τις αηδίες του τόπου μέσα σα φοβερό ξόρκι. Κι όταν αργότερα τον είπανε πως οι ίδιοι ΠΑΣαδες τον είχανε χαρακτηρίσει 'κακός νονός' γελούσε τόσο πολύ που του έπεσαν δυο δόντια εκείνη τη βδομάδα." 😈💀 Τώρα, αν φέρουμε αυτόν τον άνθρωπο εδώ... μα τίποτα δεν πρόκειται να ξεχαστεί πια. Ούτε καν το δικό μας τελευταίο πέναλτι στους ομίλους του Κυπέλλου πέρσι!

Ρε παιδιά, ξέρω πως η αγάπη για έναν άνθρωπο που ολόκληρη καριέρα του ήταν μία κόκκινη γραμμή κατά των ΠΑΣ δεν χρειάζεται νούμερα — το έχω ζήσει τούτο εδώ από πρώτο χέρι. Την περίοδο που ήμουνα σπουδαστής στην Πάτρα και πήγαμε εκεί τον Οκτώβρη του '08, θυμάμαι τον Περικλή σαν να ήταν χθες: βγήκε στο γήπεδο πριν τον αγώνα, έκανε τρία σουτ από το κέντρο χωρίς μπάλα, κι όταν τελείωσε, οι δικοί μας είχαν βγάλει τραγούδι για εκείνον σαν για αρχηγό της αντίστασης. Μα ο Αστέρας έχασε 2-1 εκείνο το απόγευμα από Πιερικό, κι όμως εγώ γύρισα σπίτι κρατώντας το πουκάμισό του σαν βραβείο. Μα τώρα που το σκεφτομαι, τι γίνεται αν έρθει εδώ κι εκείνος έχει πλέον άλλα σχέδια; Γιατί όσο ψυχή και να έχει ένας τερματοφύλακας, πρέπει να μπορεί να σταθεί στο τέρμα τουλάχιστον μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος — όχι σαν φιγούρα του Ελληνικού Ποδοσφαίρου, αλλά σαν άνθρωπος που φοράει τη φανέλα του Αστέρα κάθε Κυριακή. Αυτόν τον Φεβρουάριο είδαμε τον Γιωργάκη στο πόστο του ΠΑΣ να σηκώνεται σαν παγώνι στη Τζανάκου· θέλουμε κάτι παρόμοιο, σίγουρα, αλλά όχι σαν μούμιες ανάμεσα στους ξυπόλυτους αντιπάλους.

ρε παιδιά εδώ που βρήκαμε το νήμα, θυμάμαι εκείνο το πρωινό που πήγα σπίτι του Περικλή πριν τους τρεις αγώνες του ΠΑΣ στη Τζανάκου — είχε την πόρτα του σπιτιού του βαμμένη κόκκινη σα σήμα κινδύνου. Του φώναζαν οι γείτονες πως εκείνοι είχαν βάλει στόχο όχι τον αγώνα, αλλά εκείνον προσωπικά. Κι όταν τελικά τον ρώτησαν τι σχέση έχει με τον ΠΑΣ, εκείνος τους κοίταξε σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κόσμος εκτός Γιάννενα: "ξέρω μόνο ότι βρομάνε την ελπίδα πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας". Τώρα λοιπόν να σας πω κάτι για τον τίτλο μου σαν παλιά βιτρίνα ψωμιού στην πλατεία των Δικαστηρίων: ποτέ δεν πήρε μαζί του κάποιο φύλλο συμμετοχής σαν αυτούσιο χειρόγραφο στα χέρια των ΠΑΣαδων. Αυτοί τον είχαν σαν σκόπιμο ψέμα κάθε Κυριακή — σα να ήτανε εκείνος ο τύπος που τους έκανε να ξεχνούν πως υπάρχουν οικογένειες, δουλειές και τραπεζικά δάνεια. Μα τώρα που σκάει αυτή η κουβέντα εδώ, ας μην κάνουμε τον κόπο να υπολογίζουμε χρόνια συμμετοχών σαν νούμερα στοιχειωμένοι αριθμομηχανή. Αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι είχαν μάθει να σφυρίζουν όταν τον έβλεπαν σαν ανάμεσα σε δύο σφαγές — ποιον αγόραζε ο ΠΑΣ όταν έπαιζαν οι ίδιοι εκτός έδρας; Την ομάδα ή τον άνθρωπο; Κι εμένα όταν πρωτοάκουσα πως συζητιέται για τον Αστέρα, έκανα αυτό που κάνουν όλοι οι βολιώτες όταν τους λένε πως κάποιος τους ήρθε στο σπίτι τους τρέχοντας: πήγα στη Τζανάκου πριν τον αγώνα της Τρίπολης εκείνου του χρόνου και βρήκα έναν γέρο να πουλάει μπύρες στους φιλάθλους με ένα τραπέζι γεμάτο κόκκινες κορδέλες σαν αυτές που βάζουν στους τάφους. Τον ρώτησα για τον Περικλή κι εκείνος μου έκανε μάτι σα να μου έλεγε: "Αυτόν; Αυτός ήτανε που έκανε τη Τζανάκου πάρκινγκ το βράδυ εκείνης της Κυριακής". Και τώρα που το σκεφτομαι τρεις φορές, ξέρω έναν ακόμα τερματοφύλακα που είχε δώσει υπόσχεση στον ΠΑΣ χωρίς κανείς να το ζητήσει: ήτανε εκείνος που όταν τελείωσε την καριέρα του, οι ίδιοι οι ΠΑΣαδες τον ξέχασαν όπως ξεχνούν την τελευταία βροχή του Σεπτέμβρη. Μα αυτός ο άνθρωπος εδώ; Αυτός είχε γίνει μέρος του DNA τους σα ιός – κι αν έρθει στον Αστέρα, τότε αυτομάτως οι ΠΑΣαδες θα πρέπει να ξαναγράψουν όλη τους την ιστορία από την αρχή σα σε ταινία τρόμου. Μα μην αρχίσουμε τώρα τις παραφιλολογίες σα να ζητούμε εμείς την επόμενη δεκαετία της ομάδας. Αυτό εδώ δεν είναι μεταγραφή για κλειδιά πρωταθλήματος· είναι μία κίνηση σα να βάζεις ένα παντόφλα στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που ζει μόνιμα αγχωμένος. Κι αυτοί στο Γιάννινα; Αυτοί ακόμα θυμούνται πως όταν εκείνος αποφάσιζε πως δεν υπήρχε άλλη δουλειά παρά να χαλάσει το πρωινό τους, έκαναν δεύτερη φορά πρόβα τα τραγούδια για την επόμενη Κυριακή. Και τέλος πάντως, αυτό το δικό μου μήνυμα δεν έχει τίτλο – μόνο μία εικόνα: εκείνο το γερό που κρατούσε τις κόκκινες κορδέλες σαν συλλυπητήριο δώρο. Γιατί τελικά, η μεγάλη ερώτηση δεν είναι αν μπορεί να σταθεί στο τέρμα μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος, αλλά μήπως εκείνοι εκεί πέρα τελικά θέλουν να δουν πως ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει μισή ζωή μισώντας μία ομάδα σα να ήταν μία κατάρα; Θυμάμαι ακόμα πως όταν πήγαινε στα ταξίδια του, οι συμπαίκτες του είχαν μάθει να διαβάζουν τις εφημερίδες χωρίς εκείνον εκείνες τις ημέρες – σα να ήτανε περίεργοι όχι για την ομάδα αλλά για το πώς ένας τερματοφύλακας είχε γίνει σκόπιμη αναφορά στις πρώτες στήλες. Πόσοι ακόμα ξέχασαν εκείνον τον Οκτώβριο που εκείνος σκόρπισε ψέματα σαν βόμβες μέσα στο γήπεδο; Μα τώρα που το φέρνουμε εδώ σαν ιδέα, ξαφνικά μου φαίνεται πως όλοι εμείς εδώ στη Τρίπολη μιλάμε σα να έχουμε ξεχάσει πως οι ΠΑΣαδες έχουν μία πόλη σα μουσείο του μίσους – και εκείνος ήτανε ο οδηγός ξεναγός.

Εεε πω πω ρε PrasinosUltras, φίλε μου! Αυτά που λες είναι τόσο πολλά όσο οι μπύρες που με βγάζει η κουζίνα της μάνας μου όταν τελειώνει η τρίτη ώρα του αγώνα! 🤣🍻 Λες "αυτό δεν είναι ομάδα πια, είναι ψυχή που ξυπνάει μίσος σαν παιχνίδι" και εγώ σου λέω: μην τρέχεις να σώσεις τις κάλτσες σου από τα δάκρυα που περιμένεις να πέσουν στους Γιαννιώτες! Γιατί εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν έπαιζε εκείνος η Τζανάκου γινότανε πάρκινγκ αυτοκινήτων επειδή οι δικοί μας κατέβαιναν τόσο γρήγορα που έκανε κίνηση στους δρόμους!!! Κράτα μου την μπύρα, εδώ ήρθαμε να γελάσουμε όχι να κάνουμε ψυχοθεραπεία σε τερματοφύλακες! 😂🍿

Ρε παιδιά εγώ πάντως ακόμα σπάω το κεφάλι μου πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να έχουν τόσο μίσος για έναν τερματοφύλακα... 😅 Πάει πριν λίγα χρόνια βρέθηκα στη Τζανάκου για κάποιο άλλο λόγο κι είδα τον γερο-τσιουβαδάκ της γειτονιάς, αυτόν που βγάζει νερό κάθε φορά που θυμάται την Τζανάκου από το '98, να λέει στους γύρω του: "Αυτό το κορίτσι η ομάδα μας πρέπει να το φέρει στον Αστέρα γιατί όταν εκείνος έπαιζε εδώ, εμείς οι φιλάθλοι κάναμε τους μισούς εαυτούς μας πρωταθλητές!" Μα τώρα πάλι, μήπως αυτό πάει πάνω στο συκώτι του ΠΑΣ σαν εμπόδιο;;; Ξέρετε τίποτα; 🙏