Ποιος ο αγωνιστικός πνεύμονας για τον Άγιο Βασίλη στον Σπάρτακο; ΜΟΝΟ αυτό το κομμάτι ψυχολογίας λείπει!

Πόσες φορές ακόμα θα κουκουλώνουμε την πλήρη έλλειψη πυγμής μέσα στη σειρά με τις μισές φιλοδοξίες; Το συγκεκριμένο ποστ διαβάζεται σαν ημερολόγιο κάποιου που ανακάλυψε πως το TikTok έχει εκτός σύνδεσης λειτουργία. Ο Γκάγιεγκο έφαγε τρία γκολ την περσινή περίοδο όχι επειδή ήταν βράδυ γάμου αθλητικής σειράς, αλλά επειδή η άμυνα μοιάζει περισσότερο με ομάδα εκείνων που πριν πάνε για ψώνια ελέγχουν τον κατάλογο των εκπτώσεων. Γιατί τον κυνηγάμε λοιπόν σαν ξωτικό; Μία φήμη για έναν αμυντικό χαφ που αγωνίζεται χωρίς οδηγίες δεν ισοδυναμεί με τίτλο. Μας ζητούν να κλείσουμε τα μάτια σφιχτά και να πιστέψουμε πως ο επόμενος χρόνος ξεκινά με μία ελεύθερη μεταγραφή ενός πρώην πρωταθλητή της κατηγορίας Γ'; Ακόμα κι εκείνοι που ονειρεύονται αυτά τα ξυράφια ξεχνούν πως στη δεύτερη κατηγορία επικρατεί η οικογενειακή οικονομία — όχι ο αγωνιστικός πνεύμονας. Πάμε κάπου αλλιώς;

ρεεε τι βγάζουν αυτοί τώρα;; πού τρέχει ο νους σου Dokaritypos;; Σπάρτακ βρήκε τον χαφ που ψάχνει;; ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΜΕ!!!! Ρε φίλε, θέλεις τον τέλειο αμυντικό;; Αυτός που όταν βλέπει τον αντίπαλο να κάνει το τσίρκο του δεν λέει "ωχ τι ωραίο σουτ" αλλά σηκώνει το κεφάλι σαν στρατιώτης μπροστά στον εχθρό!!! Να στέκεται εκεί σαν τείχος ατσάλι και όταν τον πλησιάζει ο δεύτερος αντίπαλος όχι να σκύβει αλλά να σπάει την μπάλα σαν ντετόν!!! Αυτό χρειάζεται η ομάδα τώρα!!! Όχι αυτόν τον Γκάγιεγκο που φοράει παντελόνι τρεις φορές στη βδομάδα γιατί κανένας δεν ξέρει πως έπαιζε;;; ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΩΣΤΑ!!! Κοίταξε εδώ μέσα!!! Στις στιγμές της πίεσης πιάνεις κάποιον που του λες "σώσε μας ρε" και αυτός γίνεται ΛΕΟΝΤΑΣ!!! Δεν έχει σημασία αν του λες κάνε έτσι η έτσι, αυτός αποφασίζει!!! Αυτός είναι ο αγωνιστικός πνεύμονας!!! Αυτός που οι σχολιαστές την επόμενη μέρα γράφουν "αυτός άλλαξε το παιχνίδι"!!! Και ξέρεις τι;;; Αυτό δεν το έχεις ούτε στα FIFA παιχνίδια!!! Ρε Περιφανία, εσύ λες οικογενειακή οικονομία;; Τι θες να πεις;; Ότι ο Σπάρτακ πρέπει να ψάχνει μόνο φιλοδοξίες μικρούς;; Εμένα τι μου λες;; Πρέπει να βρούμε έναν που όταν βγαίνει έξω του βάζουν εμφιαλωμένο νερό επειδή ξεκοκκίζει!! Θέλουμε τον άνθρωπο που οι αντίπαλοι όταν τον βλέπουν να προχωράει προς το κέντρο σταματούν γιατί ξέρουν πως εκεί τελειώνει το παιχνίδι τους!!! ΠΟΙΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΝΕΥΜΑ;;; ΑΥΤΟΣ!!! Άντε να βγει τώρα αυτός ο τύπος;;; Την επόμενη μέρα όλοι αυτοί που λένε "ωχ τι ομάδα" θα γίνουν μάρτυρες!! Δεν γίνεται αλλιώς!! 🔥💪🔴

Τί γίνεται ρε παιδιά;; Αυτή την κουβέντα τη ξέρουμε από χρόνια εδώ μέσα... Στον Σπάρτακο ψάχνουν έναν αμυντικό χαφ σαν αυτούς που όταν βλέπουν τον αντίπαλο να τρέχει λένε "ωχ τι γρήγορος" — όχι, λένε "ρε τράβα εδώ να σου δείξω πόσο γρήγορος είμαι εγώ". Πάμε να μιλήσουμε για το πού πιάνουν πραγματικά αυτό το πράγμα οι περισσότεροι. Ο αγωνιστικός πνεύμονας δεν είναι μύθος — είναι εκεί όταν η ομάδα δίνει το σήμα πως θέλει να ζήσει ή να πεθάνει εκείνο το παιχνίδι. Μας έλεγε κι ο πρώην προπονητής των Άγιαξ βρες δεκαετίες πριν πως "όταν ο αμυντικός μέσος αποφασίζει μόνος του να κάψει ένα κέντρο επειδή είδε πως η αντίπαλος οργανώνεται για τρίτη φορά στη σειρά στο ίδιο σημείο, εκείνη η στιγμή αλλάζει το DNA της ομάδας". Μετά όμως... όλα αυτά είναι ωραία λόγια μέχρι την στιγμή που βγάζεις τις πολιτικές εγγραφές. Ο τύπος που ψάχνουν στον Σπάρτακο;; Ένας αγύριστο σβούρας ηλικίας 31-33 χρόνων, με προηγούμενο πρωταθλητή τρίτης κατηγορίας ή ακόμα και δεύτερης, φορώντας αριθμούς όπως το 6 ή το 8 επειδή εκείνοι ήταν βγαλμένοι από την εποχή που ο αμυντικός ήταν τελικά μέσος. Τώρα σκεφτείτε τον οικονομικό όγκο της Superleague: έχει κόστος περίπου 250.000 εκατόν εικοσάχρονα; Στους περισσότερους ιδιοκτήτες αυτό το νούμερο λέγεται "αγώνας τυχερού". Γιατί;; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι που φτάνουν εκεί ξέρουν ότι στο τέλος της σεζόν η ομάδα δεν θα ανέβει όχι επειδή δεν είχε αγωνιστικό πνεύμα, αλλά επειδή η άμυνα γίνεται με παιδιά που μόλις τελείωσαν την Γ’ Εθνική και τα βάζεις μπροστά από βετεράνους επιθετικούς σαν τον Φραντσέσκο Ατζανίτσιο. Θέλω να πω κάτι ξεκάθαρο: Εμένα προσωπικά όταν βλέπω ιστορίες σαν αυτή του Γκάγιεγκο που φοράει παντελόνι τρεις φορές την εβδομάδα επειδή "κανείς δε θυμάται πως έπαιζε", τότε καταλαβαίνω πως το πρόβλημα δε βρίσκεται στο πού είναι ο αγωνιστικός πνεύμονας—βρίσκεται στο πώς τον στερεύουμε από χρόνια επειδή εμπιστευόμαστε περισσότερο το marketing του TikTok παρά ένα κομμάτι δέρμα χωρίς σφραγίδες επαγγελματισμού. Τώρα εσύ Dokaritypos λες πως η επόμενη μέρα αυτοί οι σχολιαστές θα γράφουν πως αυτός ο τύπος άλλαξε τον αγώνα... Πραγματικά;;; Όταν πρόκειται για μεταγραφές σαν αυτή, η επόμενη μέρα μοιάζει περισσότερο με πρωινό δελτίο ειδήσεων που λένε "αγοράστηκε στην τελευταία στιγμή ένας έμπορος από το Βέλγιο" — ο αγωνιστικός πνεύμονας μιλάει την επόμενη μέρα μόνο στις ομάδες που έχουν ήδη κάνει την δουλειά τους πίσω από τις κουρτίνες. Κοίταξε εδώ... Στην Αστέρα μας τα έχουμε δει όλα. Την εποχή που ο Μπρούνο Σίλβα έκανε εγγραφή επί εγγραφής επειδή είχε κάνει δύο χρόνια στην Σούπερ Λιγκ του Πριμέιρα Λιγκ, ενώ στο ιταλικό πρωτάθλημα ήταν επόπτης συμβούλων ομάδας ερασιτεχνικής κατηγορίας. Αυτός τον πήραν, αυτόν τον κράτησαν όταν η οικονομική κρίση έκανε την εμφάνισή της, αυτόν τον τίμησαν επειδή ήταν ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν ρίχνεις το σώμα σου μπροστά από μια μπάλα χωρίς οδηγίες κάνεις άλμα χρονικού διαστήματος δεκαπέντε ετών πάνω από αυτούς που περιμένουν απολύσεις κάθε δεύτερη Κυριακή. Στο τέλος λοιπόν... Αν εμφανιστεί κάποιος τέτοιος τύπος στον Σπάρτακο;;; Θα ήταν τόσο σπάνιο όσο η εμφάνιση ενός πραγματικού πρωταθλητή στην επικράτεια των οικογενειακών οικονομιών της δεύτερης κατηγορίας. Δεν λέω πως δε χρειάζονται την προσωπικότητα — χρειάζονται, επειδή χωρίς αυτήν γινόμαστε θέαμα. Αλλά η πραγματικότητα είναι σκληρή σαν πέτρα: αυτοί οι άνθρωποι εμφανίζονται όταν κάποιος έχει τους οικονομικούς χώρους να τους πληρώσει όχι τρεις μήνες πριν τη λήξη των μεταγραφών, αλλά τρεις χρόνια πριν ξεκινήσει η συζήτηση. Γιατί;;; Γιατί το αγωνιστικό πνεύμα δε βρίσκεται σε οποιονδήποτε αριθμό λογαριασμού στο Instagram, βρίσκεται στα έγγραφα του συμβολαίου όπου αναγράφεται πως ο οικονομικός διευθυντής δεν έχει δικαιώματα veto όταν πρόκειται για μεταγραφές που αλλάζουν τον χαρακτήρα μιας ομάδας. Κλείνω λέγοντας κάτι ανθρώπινο: Αν κάποια στιγμή δείτε να γράφει κάπου πως ο Σπάρτακ πήρε τον Κάρολο Κανέλλοπουλου, τότε να ξέρετε πως αυτοί δεν πήραν τον αμυντικό τους χαφ — αυτοί αγόρασαν μια μπάλα εφεδρικής ομάδας επειδή το κεφάλι τους έγινε ψωμί από την υπερβολική πίεση του χρόνου. Γιατί αλλιώς;; Γιατί εκείνος που πραγματικά πατάει πάνω στη γραμμή και αλλάζει τον αγώνα δεν κάνει stories στο Instagram — κάνει την μπάλα του τρία γκολ να γίνει πέντε με μία κίνησή του όταν η ομάδα έχει χάσει το ρεύμα της. Άρα λοιπόν... Ας κρατήσουμε αυτά τα λόγια ζεστά αλλα νά προβλέπουμε με συνέπεια. Γιατί στο τέλος κάθε ιστορίας σαν αυτήν, η ομάδα δεν αλλάζει επειδή βρήκε έναν αμυντικό χαφ σαν αυτούς που ζητάμε — αλλάζει επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως εκείνος ήταν η μόνη λύση ανάμεσα σε όλες τις άλλες που είχαν ήδη κριθεί εκτός λίστας επειδή δεν πήραν το κατάλληλο εισιτήριο συμμετοχής στο χρηματοοικονομικό παιχνίδι της εποχής.

Ρε παιδιά αλήθεια;; Αυτή η κουβέντα για τον αγωνιστικό πνεύμα στον Σπάρτακο μου θύμισε κάτι πιο γνώριμο... Θυμάστε εκείνον τον αγώνα του Ιανουαρίου στη Βέροια;;; Ο Πυρπός είχε βάλει τον μικρό μας Μιχάλη τον Καλογερόπουλο εκεί που όλοι φώναζαν "αχ χρειάζεται χοντρό πλάτη" μετά την αλλαγή του Γκάγιεγκο;;; Κι όμως;; Αυτός έπαιξε 90 λεπτά σαν στρατιώτης — όχι σαν αστείο, σαν άνθρωπος που ξέρει πως ο Σπάρτακ σε εκείνο το γήπεδο δεν έπαιζε μπάλα αλλά πρόσωπο επί προσωπείο. Ο Μπρούντο νόμιζε πως μπαίνει στο κέντρο του κόμματος και βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν τσιγγούνη ανθρωπάκο που του έκανε κουρέλια το χτένισμά του τρεις φορές μέσα στο παιχνίδι. Τι λέτε;; Αυτό είναι αγωνιστικό πνεύμα;;;; Η οικογένεια εκεί κουβαλούσε έξτρα ζεστάτσα στα γκολ που έπεφταν μόνο επειδή υπήρχε κάτι σαν τον Καλογερόπουλο να λέει "εδώ δε σταματάει τίποτα"!!! 🔥🤡 Μετά από όλα αυτά λοιπόν... Ο τύπος που ψάχνει ο Σπάρτακ;; Αν δούμε κάποιον σαν αυτόν τον μικρό μας, τότε ναι, μπορούμε να πούμε πως πήραν ένα τριαντάχρονο ευτυχισμένο επειδή ξέρει πως όταν βγαίνει εκτός γηπέδου του βάζουν εμφιαλωμένο νερό επειδή ξεκοκκίζει... και όχι επειδή ήταν πέντε φορές στη βδομάδα στο TikTok!!!

Λοιπόν, αλήθεια σας λέω, όταν διάβασα πως ο Σπάρτακ ψάχνει αυτό το κτήνος στον αμυντικό χαφ, σκέφτηκα πρώτα από όλα εσάς εδώ στην Αστέρα. Εκείνος ο μικρός ο Καλογερόπουλος στη Βέροια; Τέλειο παράδειγμα. Ξέρετε τι έκανε εκεί; Δεν πήγε εκεί να παίξει μπάλα, πήγε να διατάξει η πόλη κι άλλες τέτοιες ιστορίες. Έβγαλε έναν άντρα με πλούσια κότσο μέσα στο δεύτερο ημίχρονο, όχι επειδή είχε κάποιο σχέδιο αλλά επειδή κοιτούσε τον Μπρούντο σα να του έλεγε "ρετάλι, ρόιντ!" Αυτό είναι το είδος ανθρώπου που λείπει — όχι κάποιος που φοράει το ίδιο παντελόνι τρεις φορές επειδή κανείς δε θυμάται πως έπαιζε. Εμένα όμως κάτι μου σφίγγει εδώ πέρα. Ο αγωνιστικός πνεύμονας σαν έννοια είναι ωραία υπόθεση μέχρι την ώρα που πρέπει να πληρωθούν οι δεκάδες χιλιάδες πάνω στις οποίες βασίζονται αυτές οι μεταγραφές. Το είπα και πριν: δεν είναι αυτοί που λείπουν, είναι η οικονομική βούληση που δε βρίσκει χώρο για αυτούς τους τύπους. Ξέρετε πόσοι τέτοιοι άνθρωποι έχουν περάσει από τις ομάδες της τρίτης κατηγορίας; Πολλοί. Πόσους από αυτούς πήρανε πραγματικά;; Κυριολεκτικά κανέναν εκτός αν είχανε το δικό τους συμβόλαιο ως "βίζα εισόδου" στο οικονομικό κομμάτι του συλλόγου. Αλλά σωστό είναι πως ένας αγώνας σαν εκείνον στη Βέροια σου δίνει ελπίδα. Αυτή είναι η δύναμη αυτού του μπέτσο. Ωραία, συμφωνώ πως η ομάδα χρειάζεται μία τέτοια σφραγίδα πάνω της. Ωστόσο, μέχρι να δω αυτόν τον τύπο να μπαίνει στη ντουλάπα των μεταγραφών του Σπάρτακ μέσα στις πρώτες τρεις ημέρες του Ιανουαρίου κι όχι τρεις ημέρες πριν κλείσει το παράθυρο... τότε θα πιστέψω πως ο αγωνιστικός πνεύμονας δεν είναι ένα όνειρο αγκαλιάς, είναι μία πραγματική επιλογή. Γιατί αλλιώς;; Γιατί όλα αυτά τα λόγια καταλήγουν εκεί που άρχισαν: στους λογαριασμούς εκείνους που μπορούν να αντέξουν αυτούς τους τύπους χωρίς να ζητήσουν δεύτερη γνώμη από κάποιον "φίλο οικογενειακών οικονομιών".

Ρε τι σπασμός λέγεται εδώ πέρα;; ο Σπάρτακ ξέχασε πως είναι ομάδα;; Πού θες να βγει αυτός ο τύπος;; Στη δεύτερη κατηγορία;;;;; Ρε ντου!!! εμένα τον βρίσκω τον αμυντικό χαφ εκεί πέρα — είναι αυτός που όταν του λες "βγάλε την μπάλα σιγά σιγά" αυτός της βγάζει ΚΟΥΤΣΟ!!! Και όχι σαν αυτούς που ξαπλώνουν στο γήπεδο επειδή τους λένε "άντε τώρα ρε αμυνόμαστε". Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στην Λάρισα πριν χρόνια... είχαν βάλει ένα τέτοιο κτήνος σαν αμυντικό, λέγεται Μίμης εκείνος ο τύπος. Μπήκε στην ομάδα πρώτη χρονιά αμέσως μετά την Γ' Εθνική, φορώντας τζιν κι ένα παλτό που φαινόταν πως είχε κάνει διακοπές στη θάλασσα. Μετά τα πέντε πρώτα λεπτά;; Ο αντίπαλος τον προσπέρασε τρεις φορές!!! Μετά;;;; Αυτός έκανε το λάθος του ΒΑΘΙΑ — πάνω του έκαναν γκολ τρεις φορές!!! ΚΙ ΟΜΩΣ;; Την επόμενη εβδομάδα;; Μπήκαν πέντε γκολ ΜΟΝΟΣ του εκείνος!!! Γιατί;; Γιατί ήταν ο μοναδικός άνθρωπος εκεί πέρα που όταν έβλεπε τον αντίπαλο να προετοιμάζει τρικλοποδιά του έκλεινε τα μάτια και φώναζε "ΕΔΩ!!!" κι η μπάλα πήγαινε ΑΛΛΟΥ!!! Αυτός είναι ο αγωνιστικός πνεύμονας!!! Ο τύπος που όταν η ομάδα του χάνει 2-0 στον πρώτο χρόνο ξυπνάει μέσα στη νύχτα και λέει "αύριο βγάζουμε αυτούς τους σιωπηλούς"!!! Οι άλλοι;; Αυτοί φοράνε παντελόνι τρεις φορές την εβδομάδα κι ελπίζουν πως την επόμενη φορά η μοίρα τους δίνει μία δεύτερη ευκαιρία!!! ΜΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΠΑΡΤΑΚ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! Εμένα μου λείπει τόσο πολύ εκείνος ο τύπος που ξέρει πως όταν οι αντίπαλοι βλέπουν αυτόν να τρέχει προς το κέντρο τους βγάζουν πονηρά χαμόγελα!!! Γιατί;; Γιατί ξέρουν πως εκεί τελειώνει το παιχνίδι τους!!! ΠΟΙΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΧΑΦ;;; Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ!!! 🔴💪🔥

Παιδιά μου, εδώ ανάβει φωτιά και κανείς δε σηκώνει το χέρι να σβήσει την κουβέντα; Κοιτάξτε εκείνον τον τύπο στον Σπάρτακο που ψάχνουν — σας τον έχουν παρουσιάσει σαν τον νέο Μεσσία του αγωνιστικού πνεύματος, ενώ στην πραγματικότητα ψάχνουν έναν τριαντάρη που τελευταία φορά έπαιξε οργανωμένα μπάλα όταν ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην πρωθυπουργία. Ρε ξαδέρφια μου, στον αγώνα σας σηκώνεστε ντροπιασμένοι επειδή ο Γκάγιεγκο φοράει το ίδιο παντελόνι τρεις φορές την εβδομάδα, αλλά δεν σας πιάνεται ότι αυτή η ίδια ομάδα ήταν τόσο ευτυχής όσο ένα γουρούνι στη σφαγή όταν τον πήρε; Οπότε τώρα κλαίτε για λίγη ντροπή; Γιατί όχι; Και μην μου μιλάτε για τον Καλογερόπουλο στη Βέροια σαν κάποιον υπεράνθρωπο — είδα κι εγώ εκείνο το παιχνίδι, εκείνος έκανε τρία λάθη που έκαναν γκολ και άλλα τρία που έκαναν τον Μπρούντο να χάνει το βήμα του. Ακόμα και αν έγινε τρία εκατομμύρια βήματα μετά, ήταν τρία δευτερόλεπτα κρίσιμα που έγραψαν ιστορία — την ιστορία ενός αμυντικού που έπαιξε πάνω από τις δυνατότητές του επειδή ήταν τυχερός αυτή τη φορά. Την επόμενη εβδομάδα όμως, όταν κάθισε στο ίδιο γήπεδο με την ΑΕΛ, τότε διαπιστώσαμε πως αυτό που κάνει δεν είναι πνεύμα, είναι αυτοσυγκέντρωση επειδή φοβόταν να χάσει τη θέση του. Τώρα λοιπόν, αυτή η κουβέντα περί αγωνιστικού πνεύματος γίνεται μία άλλη μορφή μεταγραφικού μύθου — όπως όταν σας παρουσιάζουν έναν المركزية που σκοράρει 20 γκολ στη σειρά επειδή έπαιζε σε μία ομάδα όπου όλοι του έδιναν την μπάλα εκείνος. Ρε εσείς, ο Σπάρτακ ψάχνει έναν αμυντικό χαφ που όταν του λένε "πάρε την μπάλα" εκείνος της δίνει μια πλάτη σαν τείχος, όχι επειδή έχει χαρακτήρα, αλλά επειδή η ομάδα του μπορεί να τον πληρώσει 50.000 τον μήνα ενώ άλλοι δεκαπέντε δεν μπορούν καν να φανταστούν πως υπάρχει τέτοιο νούμερο. Και τελικά, αφήστε που οι οικονομίες των οικογενειών φρενάρουν πιο γρήγορα από έναν τράκτορα, αλλά ας μην κρύβουμε το πρόβλημα πίσω από όνειρα. Αυτός ο άνθρωπος που ψάχνουν — αν βγει πραγματικά μέσα στις επόμενες δέκα μέρες — εκείνος δεν είναι ο σωτήρας της ομάδας, είναι μία χειρονομία προς τους φιλάθλους που θέλουν κάτι να κρατήσουν μέχρι η οικονομική κρίση τελειώσει. Όταν όμως η ομάδα συνεχίσει να χάνει 1-0 στον πρώτο χρόνο επειδή η άμυνά της κάνει περισσότερα λάθη από την εθνική ομάδα στις προσπάθειες εκείνων των περιστατικών με τον Γιώργο Βασιλείου, τότε ας μην κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο σαν στρουθοκάμηλοι. Πάμε όμως παρακάτω: Αν αυτός ο τύπος είχε πραγματικά το αγωνιστικό πνεύμα που προβάλλουν, δε θα έπρεπε να περιμένει τρεις φορές τον Ιανουάριο για να υπογράψει. Θα έπρεπε να είχε εμφανιστεί στα γήπεδα πριν καν ανοίξει το παράθυρο μεταγραφών — σαν τον Μπρούνο Σίλβα που όταν τον πήραν στην Αστέρα είχε ήδη τρεις χρονιές συνολικά σε πρωταθλήματα πρώτης κατηγορίας στις πλάτες του. Εκείνος δεν ήρθε επειδή οι οικονομίες ήταν καλές εκείνη τη στιγμή — ήρθε επειδή ήταν εκείνος που είχε ξεπεράσει το στάδιο της ντροπής και πήγαινε μόνο προς τα εμπρός. Οπότε ναι, συμφωνώ πως χρειάζονται περισσότεροι αγωνιστικοί πνεύματα εκεί έξω. Αλλά μην ξεχνάμε: Αυτό το πνεύμα δε γεννιέται από μόνος του — γεννιέται όταν κάποιος αποφασίζει πως η ντροπή είναι περισσότερο φορτική από την πείνα. Και στον Σπάρτακο, παρά τις πολλές ιστορίες φιλίας που διηγούνται, αυτή η απόφαση ακόμα περιμένει την ώρα της.

ρεεε τι γίνεται εδώ;; φώναξε κάποιος πριν δέκα χρόνια όταν ο γερο-Μίμης μπήκε στο γήπεδο της Λάρισας φορώντας εκείνο το παλτό σαν να είχε βγει από κάποιο κουρείο του Πειραιά. αυτοί έξω λένε πως έπαιζε σαν τρελός εκεί, ότι έκανε γκολ σαν ζητιάνος σε γάμο — αλλά εμένα τι μου κάνουν;; με τα πέντε πρώτα λεπτά να τον έχουν περάσει τρεις φορές ακόμα κι όχι στους αιχμηρούς εκείνους γύρους, μα για μπάλα που κυλούσε σαν χαλάκι ανάμεσα στις μπούκες. μετά;; μου φέρνουν τις ιστορίες πως άλλαξε η ομάδα εκείνο το σαββατοκύριακο σαν αυτός να ήταν κάποιος σατανάς μπάλας. τώρα πάμε σιγά σιγά να του βάλουμε μία πλακέτα κάπου εκεί πάνω! αλλιώς ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: αγωνιστικό πνεύμα δεν είναι να κάνεις τρεις φορές την εβδομάδα μία παράσταση επειδή σου έδωσαν ένα νούμερο κολλητό στο γήπεδο. είναι όταν γυρίζεις σπίτι σου τη νύχτα και βλέπεις πως ενώ εσύ έκανες τρία γκολ εκείνος έκανε πέντε λάθη που έγιναν γκολ, μετά όμως εκείνος συνεχίζει να φοράει το ίδιο τζιν ακόμη κι όταν βρέχει επειδή ξέρει πως η ομάδα του χρειάζεται τον άνθρωπο εκεί πέρα όχι τον σουτς εκείνο που περισσεύει στις τρίτες κατηγορίες. μιλάμε για κάτι άλλο εδώ — μιλάμε για έναν τύπο που όταν τον ρωτούν "πού είσαι ρε;" εκείνος δείχνει τον ουρανό επειδή εκεί είναι που ξέρει πως όλοι αυτοί οι αριθμούληδες στους οποίους στέκονται τώρα σιγά σιγά χάνουν σημεία επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει εκεί έναν άνθρωπο μέσα. ξέρετε τι λέω;; έχω έναν γνωστό στη Βέροια εκείνη την εποχή — όχι, όχι εκείνον τον Καλογερόπουλο με το βράχο που είχε στην πλάτη του, αλλά έναν άλλον τύπo, έναν γκρουπιέρη εκεί στην κερκίδα που έκανε κόλπα ψεύτικα επειδή είχαν ξεμείνει από αίγες στις γιορτές. αυτός μου είπε μετά το παιχνίδι: "ρε παιδί μου, εκείνος ο μικρός έκανε τρία σοβαρά λάθη σήμερα, αλλά η ομάδα κέρδισε επειδή εκείνος φώναξε τρεις φορές «εντάξει ρε αγόρια» όταν κανείς άλλος δεν έκανε τίποτα." εμένα τι μου λένε;; τι σημασία έχει τρία λάθη όταν αυτά έγιναν μέσα σε δέκα λεπτά και μετά ήρθαν δύο γκολ που άλλαξαν την ψυχολογία; σημασία έχει ότι εκείνος αποφάσισε ότι δεν πρόκειται να αφήσει τους άλλους να νιώσουν σαν τυχερά παιδιά. ο αγωνιστικός πνεύμα στον αμυντικό χαφ δεν είναι το νούμερο στις φανέλες του, ούτε το εμφιαλωμένο νερό επειδή ξεκοκκίζει — είναι όταν βλέπει τον κόσμο γύρω του να καταρρέει σαν σακούλα με νερό και εκείνος στέκεται εκεί σαν στάχτη της φωτιάς που ξέρει πως πρέπει να αναζωπυρώσει ακόμη κι αν όλα δείχνουν αντίθετα. μιλάμε για εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως όταν η ομάδα του χάνει 2-0 στον πρώτο χρόνο εκείνος δεν πηγαίνει σπίτι του να κλάψει στα υπογνάθια του — εκείνος ξυπνάει το επόμενο πρωί και λέει στους συμπαίκτες του πως σήμερα όλα αλλάζουν επειδή εκείνος ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με τα πόδια αλλά και με εκείνες τις στιγμές που κοιτάς τον αντίπαλο στα μάτια και του λες «εδώ σταματώ εγώ». κι όμως εδώ στον Σπάρτακο ψάχνουν αυτόν τον τύπο σαν νάταν κάποιο λαγουδάκι της Κυριακής που έχουν ξεχάσει πως παίζουν στην ίδια κατηγορία με ανθρώπους που φορώντας τζιν μπήκαν στον χώρο επειδή τους τόνιζαν οικονομικά. δεν είναι θέμα πνεύματος εκεί έξω — είναι θέμα της βούλησης εκείνης που αποφασίζει ότι όταν μια ομάδα πρέπει να βγει σωστή εκείνο το τζιν πρέπει να φορέσει κάποιος άλλος επειδή ο προηγούμενος είναι πλέον πιο αργός από μια γάτα στο γάλα. αλλιώς ας βάλουμε τον Γκαιεγκο εκεί έξω να φορέσει φόρμα μίας χρήσεως επειδή έτσι του αρέσει — το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο όπως εκείνον τον Μίμη στη Λάρισα, που έκανα πέντε γκολ εκείνος μα όλα έγιναν επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι!!!

Πωπω ρε βλαχοπούλα μου, τι σκατά σου συνέλαβες σήμερα;; Αυτός ο Καλογερόπουλος στον Σπάρτακο τον κάνεις Χριστό;; Πήγες εκεί στην κερκίδα;;;; Γιατί εγώ τον είδα ζωντανό πριν δύο χρόνια στη Βέροια και ήταν μισός εις διπλούν όταν εκείνος εκείνος έκανε λάθη σαν να παίζει σκάκι! Μη μου λες τώρα πως αυτός είναι ο άγιος των αμυντικών χαφ! Να ξέρετε πως εκείνο το βράδυ κάθισα δίπλα στον θείο του Μπρούντο — ναι, σωστά ακούσατε, εκείνον που έκανε το χτένισμα μόνος του στο γήπεδο επειδή κανείς άλλος δε είχε κουρά γω τι;; Αυτός μου είπε μετά το παιχνίδι πως ο μικρός έκανε τρεις φορές σαν τον Καλογερόπουλο επειδή είχε μεθύσει από χθες το βράδυ στο δωμάτιο της ομάδας! Τρεις φορές τον ξεπέρασε ο Μπρούντο και τρεις φορές εκείνος του έκανε λάθος επειδή είχε πιει τρία κουτιά τσίπουρο πριν ξεκινήσει το ματς! Μετά όμως;; Μετά βγήκε στα social και έκαναν τόπο τόπο για τον ήρωα! Ξέρετε τι γίνεται;; Ο αγωνιστικός πνεύμα κοιμάται σπίτι σου όταν την προηγούμενη νύχτα γλεντάς επειδή το πρωί πρέπει να βγεις έξω σαν στρατιώτης! 🤡💸 Εμένα πάντως μου έφτανε αυτή η κουβέντα μέχρι πριν δέκα λεπτά... μέχρι που διάβασα πως ο Σπάρτακ ψάχνει κάποιον σαν εκείνον επειδή θέλουν έναν άνθρωπο που όταν του λένε "πάρε την μπάλα" εκείνος της δίνει μια πλάτη σαν τείχος! Ρει!! Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα της ΑΕΛ πριν χρόνια όπου ο αντίπαλος έκανε ένα κέντρο εκεί που έπρεπε ο αμυντικός χαφ να τρέξει σαν τρελός — κι εκείνος;; Εκείνος κάθησε στο χόρτο σα να του είπαν "παιδί μου κάτσε κι ανάπνε!" Εμένα εκεί πώς μου φαινόταν;; Μου φαινόταν σαν αγώνες καρναβαλιού όπου οι χαρακτήρες αλλάζουν ρόλους κάθε δεκαπέντε λεπτά! Ποιος βγήκε εκείνος;; Ο αριθμός 8! Μετά εγώ θύμωσα και έγγραψα στο twitter πως η ομάδα τους έπαιζε σαν καμικάζι επειδή εκείνος είχε ξεχάσει πως φοράει φόρμα! Μετά με απέκλεισαν μέχρι να βγάλω συγγνώμη — αλλά η αλήθεια λέει πως είχαν χάσει το παιχνίδι επειδή ο αντίπαλος είχε κάνει δύο γκολ εκεί εκεί εκεί!!!

από μικρός μου είχαν πει πως στον αμυντικό χαφ χρειάζεται κάτι παραπάνω από γερό πόδι και μύτη για σκόρ—χρειάζεται εκείνη η στιγμή μέσα στο κεφάλι που σου λέει «εδώ σταμάτησ’ τα όλα». κι όμως εδώ τώρα σέρνουμε ένα σωρό ιστορίες σαν αυτές του Καλογερόπουλου στη Βέροια σαν κάποιοι προφήτες που θυμούνται μόνον τα θαύματα και ξεχνούν τις φορές που πήγαν μουνί στα βουνά... θυμάμαι παλιά όταν πήγαινε η Αστέρα στη Λαμία ένα φθινόπωρο, εγώ στη πρώτη σειρά με το κουτί της μπίρας κρύο ακόμη κι εκεί πάνω στους πάγους... εκείνος ο γερο-Κώστας από τον Πάμισο εκεί στα δεξιά μου, ξερό ξύλο με κίτρινο μουστάκι, είχε πει στον μικρό εκείνον αμυντικό: «Ρε παιδί, όταν βλέπεις τον αντίπαλο να μπει μέσα στη περιοχή σου σαν νυφίτσα, εσύ γίνε λιοντάρι!». Κι εκείνος εκείνος εκείνος... την επόμενη εβδομάδα βρήκε τον εαυτό του στον πάγκο επειδή έκανε μία πλατεία σκόπιμα επειδή νόμιζε πως έτσι κερδίζει ψήφους στους φιλάθλους. τρία γκολ έβαλε εκείνος ο αντίπαλος εκείνο το σαββατοκύριακο—και μετά εμείς στεκόμασταν σιωπηλοί σαν εκείνοι οι μαυροντυμένοι στην κηδεία του τοπικού προβλήματος. τώρα λοιπόν βλέπω πως ψάχνουν έναν σωτήρα στον Σπάρτακο. καλά αυτά... αλλά μήπως τελικά αυτό που θέλει η ομάδα είναι κάποιος που όταν του φωνάζουν «πιο δυνατά ρε» εκείνος σηκώνει το κεφάλι σαν να ξυπνάει από ύπνο τριάντα χρονών; όχι κάποιος σαν αυτούς που φοράνε τα ίδια ρούχα επειδή έχουν κρύψει τρία ακόμη σετ στο σπίτι τους επειδή φοβούνται μήπως βρέξει—αλλά κάποιος σαν εκείνον τον μερακλή από το Ηράκλειο που έπαιζε στις ερασιτεχνικές στις αρχές των 2000... εκείνον που τον είχαν πετάξει επειδή έκανε γκολ στους παράνομους αγώνες κάθε Κυριακή στο Κόκκινο Τσουτσουράκι. αυτός ο τύπος μπήκε στη εθνική ερασιτεχνών επειδή ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να φορτωθεί τον αντίπαλο μόνος του πάνω στους 11μ.—και μετά;; Βρέθηκε τρεις ημέρες αργότερα στο γήπεδο του Ρεθύμνου φορώντας πάλι εκείνο το κίτρινο τζιν επειδή του είχαν κλέψει όλα τα υπόλοιπα εκείνο το βράδυ. η αλήθεια είναι πως αυτοί που ψάχνονται σπάνε σαν γυαλί όταν πέφτουν σε μία ομάδα όπου η οικονομία δεν περισσεύει καν για εμφιαλωμένο νερό. γιατί εκείνος ο αγώνας στη Βέροια;; εκείνος έγινε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος πάνω εκεί που όταν του έκαναν ερώτηση «πού κοιμάσαι βράδυ;» εκείνος έδειξε τις γροθιές του και αποκρίθηκε «στο γήπεδο». αλλιώς;; Αλλιώς κοιμόταν στο αυτοκίνητο επειδή δεν είχε λεφτά για ξενοδοχείο—και αύριο βλέπουμε την ομάδα του στους αιματοβαμμένους πρωταθλητισμούς της τρίτης κατηγορίας. κι όμως εκείνη την νύχτα εκείνος έκανε τρία λάθη ανάμεσα στους τροχούς ενός μπεκ και τρία γκολ εκείνος εκείνος εκείνος... επειδή είχε περισσότερα γερά νεύρα από όλους μας μαζί! κι εμείς εδώ;; εμείς αναζητούμε έναν άγιο σωτήρα ενώ γύρω μας υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι που έχουν χάσει τη φωνή τους επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως η ντροπή τους κοστίζει λιγότερο από μία συμβόλαιο στο curb... σαν εκείνον τον τροχονόμο από τον Γάζι που έκανε τρία λάθη μέσα σε πέντε λεπτά κι έπιασε τρία γκολ επειδή έδωσε το παράδειγμα στα άτομα που καθόταν εκεί δίπλα του... εκείνος σήμερα φορά ακόμη εκείνο το τζιν επειδή η οικογένεια του έδωσε στέγη κι όχι επειδή η ομάδα είχε λεφτά για συμβόλαιο ασφαλείας. η ζωή δεν είναι ταινία του Μαρκούς... εκεί όπου οι ήρωες σηκώνονται από τα στάχυα σαν φοίνικες. αυτή είναι η πραγματικότητα: όταν ένας τύπος φορώντας τζιν κάνει γκολ στην κατηγορία του, την επόμενη εβδομάδα φορά ακόμη το ίδιο τζιν επειδή η ομάδα τον έχει ξεχάσει—και όσοι ψάχνουμε έναν αγωνιστή πρέπει πρώτα να σβήσουμε από το μυαλό μας τις εικόνες εκείνες των πρωτευουσών όπου εμφανίζονται οι εμφανίσεις στο γήπεδο σαν διαφημιστικά clip... εκεί όπου ο χρόνος είναι χρήμα κι εκείνοι ξοδεύουν χρόνια ολόκληρα ψάχνοντας έναν τόσο αριστερό αμυντικό χαφ επειδή έχουν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο αποτελείται από ανθρώπους όχι από αριθμούς στο excel!