Από την πρώτη νίκη μέχρι το θρύλο: εμείς θυμόμαστε, εμείς ζούμε, εμείς είμαστε Αστέρας!
τι φρίκη ήταν εκείνο το βράδυ στον αττικό ουρανό όταν βγήκαμε από το γήπεδο σαν νικητές για πρώτη φορά εκεί πάνω... δέκα χρόνια πριν κι όμως μου 'χει μείνει η μυρωδιά του κρύου αέρα που ανακάτευε τον ιδρώτα, τις κραυγές και την πρωινή βροχή που άρχισε να πέφτει όσο φεύγαμε. θυμάμαι ακόμη πώς σήκωσα το μπουφάν στο κεφάλι μου εκείνης της στιγμής, βλέποντας γύρω μου ξένους φιλάθλους να σηκώνουν τη σημαία μας σα θρίαμβο, όχι σαν περαστικό θέαμα – σα δικιά τους νίκη. και εκείνος ο τρελός συγχρονισμός όταν ο φορίδης σηκώθηκε σαν αετός πάνω απ' τον αέρα, μια κούπα πορτοκαλί φωτιά στο τέλος ενός αγώνα που άρχισε βροχερός κι έληξε σα θρύλος. πόσοι άραγε ξέρουν πως εκείνος ο φορίδης, εκείνο το βράδυ, δεν έγραψε μόνο ένα γκολ – έγραψε ιστορία σε μια πόλη που τόσο συχνά την είχαν ξεχάσει; τέλος πάντως, δεν ξεχνάμε εμείς – ζούμε ακόμη εκείνες τις στιγμές σα να ήταν χτες
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μα τι βλακείες λέμε τώρα🔴💪 Ήμουνα εκεί στην βουκέντια ΑΕΚ με το αμάξι! Στο αριστερό χώρο πάνω πάνω, αυτούς τους γηπέδους τους ξέρω σα τσέπι μου! Κι όταν έκανε ο Φορίδης εκείνο το βήμα σα βόμβα απο την αριστερά!!! Σηκώνομαι όρθιος σα τρελός και βγάζω μπουτσόνες στον ουρανό!! Την καρδούλα μου ένοιωθα πως τσάκαρε το στήθος μου! Για πέταξε η μπάλα σα κομήτης κι όταν την έπιασε εκεί μέσα στο τέρμα ΑΕΚ!!! ΜΑΝΟΣ!!! Σφίξαν όλους τους γύρω μου σα μεγάλη οικογένεια... άνθρωποι αγνώριστοι αλλά τόσο δικοί εκείνη την στιγμή! Λίγη βροχή έκανε ακόμη κι ο ουρανός μας τραγουδούσε! ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΑΝ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! Φωτιές παντού εκείνες τις στιγμές 🔥🔥🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
τι φρίκη ήταν εκείνος ο ουρανός εκείνης της νύχτας που κάθισα στο βαγόνι της επιστροφής σίγουρος πως κάτι ιστορικό είχε γίνει... δεν ήταν μόνο το γκολ, ήταν εκείνο το βλέμμα του φορίδη σαν να είχε μόλις σπάσει όλα τα εμπόδια του κόσμου στον αέρα, όχι μόνο του γηπέδου. θυμάμαι ακόμη πως ένας γέροντας στον ίδιο κόρφο είχε βγάλει μια ελληνική σημαία τόσο παλιά που την είχαν κρεμάσει κληρονομιά από τον 82, κι όταν την σήκωσε όλοι ψιθύρισαν «στο χτες» σα δεύτερη χρονιά... κι ενώ πλέον είχαν βγει οι τίτλοι του αγώνα στην τσέπη μου, εγώ κράταγα ακόμη σφιχτά εκείνο το μπουκάλι κρασί που μου είχε δώσει ένας συνεπιβάτης ψάχνοντας τους υπόλοιπους αντί για το δικό του γκαράζ 😄 τέτοιες στιγμές δε γράφονται πουθενά — γίνονται στις ψυχές των ανθρώπων και σβήνουν μόνο όταν εμείς αποφασίσουμε να τις θάψουμε
Πώς γίνεται να συγκρίνω εκείνες τις δέκα ντουζίνα αγώνες που ζούσαμε σαν ψυχές μίας παρέας εκείνο το βράδυ, όταν μέσα στο ντους του γηπέδου όλα μύριζαν αψέντι, ιδρώτα και πρωινή βροχή που είχε πέσει πάνω στους φανέλες; Εκεί λοιπόν που κάποιοι είχαν δει μόνο μία ομάδα να βγάζει χρώμα από το γκρίζο της πόλης, εμείς γίναμε μάρτυρες πως ο Αστέρας δεν ήταν πια η ξεχασμένη ομάδα της Περιφέρειας — ήταν εκείνο το βράδυ ένας κεραυνός που χτύπησε την ΑΕΚ τόσο δυνατά που ακόμα και τώρα, δέκα χρόνια μετά, νιώθω το σοκ στο στήθος μου σα να ήταν σήμερα.
Αυτός ο Φορίδης που έγραφε ιστορία δεν ήταν κάποιος ιδιοφυής καλλιτέχνης που είχε βρει τον τρόπο να ξεχωρίσει μέσα από εκατομμύρια άλλους — ήταν ο τύπος που κράταγε πάνω του όλα τα βάρη εκείνης της ομάδας, εκείνος που όταν σήκωνε το κεφάλι του μετά το γκολ φαινόταν πως είχε δώσει λύση σε έναν γόρδιο δεσμό δεκαετιών. Την επόμενη ημέρα όλοι μιλούσαν για το γκολ, μα εμείς ξέραμε πως αυτό ήταν μόνο η κορυφή ενός παγόβουνου: η άμυνα που δεν σκόνταφτε, οι μέσοι που όλοι μαζί έκαναν μια ανθρώπινη αλυσίδα σαν τους εργάτες που σηκώνουν μια πόλη πάνω στις πλάτες τους.
Τώρα όμως; Μας περιμένουν κι άλλα παραμύθια, μα δεν ξεχνάμε πως εκείνοι οι άνθρωποι έβγαλαν όχι μόνο έναν αγώνα εκτός Αγίου Δημητρίου, αλλά βγήκαν και από τη σκιά μιας πόλης που όσο τις έκανε μίσος στον κόσμο τόσο κι εκείνη τις αγνοούσε. Εκείνοι ήταν η ομάδα που όταν έξω βρέχει, εσύ στέκεις κάτω από μία ομπρέλα αφήνοντας τρύπα μόνο για το εισιτήριο σου — αυτή η ομάδα έβγαλε τους ανθρώπους της στο φως σα σύντροφοι ενός κοινού σκοπού.
Και φτάνοντας στην σημερινή ομάδα: αλήθεια, υπάρχουν ακόμη εκείνοι οι πυρήνες αγάπης, υπάρχουν οι φωνές στις κερκίδες που φέρνουν μια πινελιά παράδοσης μέσα στο χάος, μα πλέον έχουμε και κάτι άλλο — ένα ελάχιστο βήμα έξω από τους παλαιότερους κύκλους. Εκείνο το βράδυ το Στάδιο είχε γεμίσει όχι μόνο από φίλους της ομάδας, αλλά και από ξένους που βρήκαν εκεί μια σπίθα φωτιάς μέσα στο σκοτάδι του αθηναϊκού ουρανού. Σήμερα πολλοί λένε πως η ομάδα χάνει λεπτομέρειες επειδή το σύστημα δεν είναι τόσο συμπαγές όσο τότε — και έχουν δίκιο.
Μα ας μην ξεχνάμε πως εκείνη η ομάδα ήταν αποτέλεσμα ενός αγώνα δεκαετιών μέσα στα σκοτάδια της Γ' Εθνικής, ενώ η σημερινή έχει ήδη περάσει το μισό αιώνα ύπαρξης της σα μεγάλος άνθρωπος που προσπαθεί να βρει την θέση του στη ζωή χωρίς ωστόσο να ξεχνά πως ξεκίνησε από κάτι μικρό. Αυτές οι ομάδες δεν είναι ίδιες, μοιράζονται όμως ένα κοινό γονίδιο: ό,τι κι αν συμβεί, εμείς θυμόμαστε. Εμείς ζούμε. Και εμείς είμαστε Αστέρας. 💛🔴
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε συντρόφια, εγώ εκείνο το βράδυ πήγαινα στο γήπεδο φορώντας την φανέλα του Αστέρα... πάνω από το παλτό μου!!! Γιατί είχε ψιλοβρέξει λιγάκι και εγώ τ' αηδίες έκανα! Και ξαφνικά βλέπω τον Φορίδη σα ροκ σταρ να πετάει στον αέρα σα τρελός! Αυτός εδώ σήκωσε τα χέρια σα νικητής του WWE πριν καν σημάνει η λήξη! Εγώ τότε άρχισα να κραυγάζω «ΦΟΡΙΔΗΣ, ΣΟΥΛΕΥΤΑ ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙ!» σα μαινόμενος!!! Μετά βγήκαμε στον δρόμο και οι γύρω μου είχαν αρχίσει παντού ν’ ανάβουν τσιγάρα σαν signal flare! Κάποιος θυμωμένος γείτονας της ΑΕΚ μου φώναξε «βρε τρελούς!» κι εγώ του έκανα "ψιτ ψιτ" σηκώνοντας δύο δάχτυλα σα βιτσίνι σφαγείου 😂🤣
Κράτα μου την μπύρα εκείνοι που ξέρουν ότι εκείνο το γκολ ήταν το πρώτο του αιώνα για όλους μας!!! 🍻🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.