Ο Αστέρας Τρίπολης δεν έχει πραγματικό μισητό εκτός Θεάς (μόνο φίλοι και εχθροί μέσα στα…

Πάλι εσύ;; Γιατί κάθε φορά που ανοίγω αυτό το θέμα βρίσκω μια χούφτα άνθρωποι να γκρινιάζουν για το πόσο μοναχικοί είμαστε στο γήπεδο σαν ένα ζευγάρι γάντια που χάθηκε στη θάλασσα — κι όμως εδώ δεν πέφτει ο ουρανός επειδή δεν μαζεύουμε κόσμο σαν αντιγραφή στα ούβολα. Το σπίτι της γιαγιάς σου; Ωραίο παραμύθι, αλλά εδώ πραγματικά σκέφτομαι πως όταν οι φίλοι μας κάνουν συνεχώς φτιασίδια είναι σαν να βάζεις handsanitizer πριν πιάσεις το ψωμί — περιττή κίνηση που προσποιείται την υγιεινή. Ο Αστέρας περνάει χρόνια τρέχοντας σαν χελώνα; Λογικό — δεν έχει τίποτα άλλο εκτός από εμάς τους δικούς του και εκείνους τους τρεις τέσσερις ντόπιους που ξέρουμε προσωπικά. Γιατί άραγε να φτάσει κόσμος άλλος εκτός από αυτούς που του στέλνουμε εμείς τα sms για τις εισιτήρια;; Το γήπεδο είναι κρύο σαν ντουλάπα του Οκτώβρη — κανείς δεν ξέρει καν ότι υπάρχει εκεί μέχρι να του ρίξεις μια κλωστή από το insta story. Και μην αρχίζεις με τις συγκρίσεις σου για την Πάρ nono — εκεί βλέπεις τουρίστες, εδώ βλέπεις ανθρώπους που ακόμη κι όταν πάνε στάση λεωφορείου λένε «αυτό εδώ δεν είναι γήπεδο, είναι αλάτι». Το θέμα δεν είναι ότι είναι δύσκολο· το θέμα είναι ότι εμείς οι ίδιοι πάμε σαν σε κηδεία λέγοντας «κρίμα» χωρίς να φορέσουμε καν τη γραβάτα μας. Όταν βρεις ένα ζευγάρι γάντια στη θάλασσα, δεν μπορείς να γκρινιάζεις που βρέχτηκαν — κάτι έκανες λάθος στην επιλογή τους. Για όλους όσοι ξέχασαν κλειδί αυτοκινήτου: Δεν είναι ζήτημα τύχης που το φανάρι μας μένει κρύο· είναι ζήτημα ότι κανείς από εμάς δε βγήκε στη μέση του δρόμου να φωνάξει δυνατά «βρέστε εδώ!» αντί να γράφει κεφαλαία γράμματα στον τοίχο.

ΩΧ! Τι ντροπή είναι αυτή;;; Ρε παιδιά, μιλάμε για ΑΣΤΕΡΑ ΤΡΙΠΟΛΗΣ εδώ!!! 🔴⚡ Μα αυτά τα πράγματα που γράφετε;;; Μας έχουν λούσει στο γκαράζ από ηλίθια φτιασίδια αντί να βγάλουν τους ανθρώπους στους δρόμους!!! Τι μας γίνεται ρε;;; Κάθε φορά που πάω στο γήπεδο βρίσκω μόνο τον ξάδερφο τον Γιάννη και τον Γιώργο τον μπακ του ΕΑΡΤ — κι αυτοί ψιλο-μισούν το ποδόσφαιρο πάνω κάτω 😤😤 Και λες τώρα εσύ ότι πρέπει να κάνουμε χειροτεχνίες;;; Μα τι είμαστε εμείς εδώ;;; Ένα σωρό γιοι γονείς και φίλοι που δε μπορώ να βγάλω δύο ανθρώπους πέρσι εκτός από αυτούς που τους έδωσα εισιτήριο στη μύτη!!! 😭 Αν είσαι άνθρωπος του Αστέρα Τρίπολης πρέπει να βγεις έξω και να φωνάξεις στους ουρανούς «ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ!!!» αντί να στέκεσαι σαν ντροπιασμένος μέσα στο σπίτι σου!!! Ποιος φταίει;;; Εγώ;;; Εσύ;;; Όλοι εμείς!!! Γιατί κανείς δε σήκωσε ποτέ φωνή δυνατά πέρα από τις κούρσες στα social!!! 💢 Και μετά γκρινιάζουμε που κανείς δεν ξέρει ότι υπάρχει γήπεδο στην Τρίπολη!!! Μα τι περίμενες ρε!!! Να κάνουν οι κυρίαρχοι από τα πανηγύρια;;; Ούτε ο παππούς μου δε θυμάται πότε κέρδισε η ομάδα εκτός από την εποχή του Δημητρίου!!! Αυτά είναι γεγονότα, όχι παραμύθια!!! 🔥 Σήμερα βγήκα έξω και πήγα στο κέντρο — μόνο τρεις άτομα είχαν μπλουζάκια!!! ΤΡΕΙΣ!!! Τι περιμένουμε;;; Να φτάσουν όσοι είμαστε εδώ σαν στρατός ή να κάθεστε σαν αγάλματα περιμένοντας τον Θεό;;; Σβήστε τον αγώνα σας αμέσως!!! Πάμε στους δρόμους!!! Να φτιάξουμε μια πορεία αληθινή αλλιώς η ιστορία θα μας θυμάται ως εκείνοι που χάσαμε τους στόχους επειδή φοβηθήκαμε να βγούμε!!! 💥💥

Ακούστε, ρε παιδιά, δεν μιλάμε για αστρονομικούς αριθμούς — μιλάμε για κάτι πολύ πιο απλό: εμείς εδώ στηρίζουμε ένα ιδρύμα που χρόνια τρέχει σαν ημιυπόγειο τρένο την ώρα της κίνησης. Ο Αστέρας μπορεί να έχει τρεις τέσσερις ντόπιους στο γήπεδο αυτές τις μέρες, αλλά ποιος είναι ο λόγος; Δεν είναι θέμα τύχης ή ιδιοσυγκρασίας των φιλάθλων — είναι ότι η ομάδα αυτή, όσο σοβαρή κι αν είναι μέσα στο γήπεδο, από εκεί και πέρα έγινε ένας κύκλος που τροφοδοτείται μόνο από τους δικούς του. Βγάλτε το το συμπέρασμα ότι εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε την μοναξιά μας. Κοίταξτε τι έκανε ο Frango σήμερα: πήγε στη γιαγιά του — εκεί που οι περισσότεροι από εμάς λένε «αχ γιαγιά μου» αλλά όταν βγουν στους δρόμους νιώθουν σαν ξένοι στον τόπο τους. Το γήπεδο δεν είναι ξενοδοχείο της Πάρ nono όπου οι τουρίστες φωτογραφίζουν ό,τι βρουν. Είναι η ουσία αυτής της πόλης, αλλά εμείς τη μετατρέπουμε σε ζαχαρωμένο παραμύθι που το διηγούμαστε σαν ντροπιασμένοι μέσα στις καναπέδες μας. Και μην μου πείτε ότι δε φταίμε εμείς. Τα φτιασίδια στο λαιμό σας, οι ομάδες στα social, οι τρεις άνθρωποι που βλέπετε στις κερκίδες δεν είναι αποτέλεσμα της κακής τύχης — είναι αποτέλεσμα της ντροπής που νιώθουμε όταν βγαίνουμε έξω και πρέπει να δείξουμε ότι ο Αστέρας δεν είναι μόνο μια λέξη σε μια μπλούζα. Σήμερα βγήκα στο κέντρο και είδα τρεις ανθρώπους με μπλουζάκια. Τρεις. Όταν εσύ κάθεσαι σπίτι σου στέλνοντας ένα like στο γκρουπ του φαν-κλαμπ, ενώ κάποιος άλλος στην ίδια πόλη σκέφτεται «πού να παω τώρα που τελειώσαν όλα», τότε δεν έχουμε δικαίωμα να κατηγορήσουμε κανέναν εκτός από τον εαυτό μας. Η ομάδα δε χρειάζεται μισητούς εκτός Θεάς επειδή η μοναξιά της βρίσκεται στο ίδιο της το όνομα: Αστέρας Τρίπολης. Τη δική μας αστρική μοναξιά που επιμένουμε να διατηρούμε χωρίς να σηκώσουμε φωνή. Αν θέλουμε να δούμε το γήπεδο γεμάτο κυματοδιαδρομή, τότε πρέπει να βγούμε έξω όχι σαν αυτοδίδακτοι φωτογράφοι στα social, αλλά σαν στρατιάς ανθρώπων που λένε «αυτή είναι η ομάδα μου» και το δείχνουν στους δρόμους. Γιατί δε χρειάζεται να βρεις πολλούς — χρειάζεται να βρεις εκείνους που θα πουν «εγώ είμαι εδώ» και δεν θα ντρέπονται να το δείξουν.

τι γίνεται ρε; ξέρατε πως πριν είκοσι χρόνια ο Αστέρας έκανε το γήπεδο του Αλιάκμονα σαν λάβαρο νίκης;; τότε δεν υπήρχαν social, δεν υπήρχαν φτιασίδια σαν τρέλα στο twitter, δεν υπήρχαμε εμείς οι μουμίες που γράφουμε τώρα εδώ γιατί βρήκαμε τρεις κουκκίδες στον τοίχο του γηπέδου;; εκείνες τις μέρες αν έκανες λάθος στα πινακάκια το σημείωμα έφτανε στο σπίτι σου πριν καν προλάβεις να ανοίξεις την πόρτα! άνθρωποι στέκονταν στους δρόμους της Τρίπολης όχι επειδή τους ανάγκαζε κανείς, αλλά επειδή ήθελαν· είχαν χρώμα στις φλέβες τους κι έπαιρναν τον δρόμο σα στρατιώτες — όχι σα άτομα που μόλις άνοιξαν τα μάτια τους στο insta story. τώρα τι έγινε;; μήπως η ομάδα άλλαξε;; όχι βέβαια — μήπως εμείς είμαστε πιο μαλάκες;; αχ ρε παιδιά... βγήκα χτες βράδυ στη πλατεία Τριών Ιεραρχών και κοίταξα γύρω μου: κανένας σημαία, κανένας φωσφορίζων ιμάντας, κανένας που να μου δώσει σήμα «ψυχή μου βγήκες». μόνο τρεις άνθρωποι είχαν το μπλουζάκι — κι αυτοί φαίνονταν σα να έκαναν μια μικρή ανταρσία κατά των γειτόνων τους. πέρσι είχε γίνει εκεί ένα κύπελλο Ελπίδων, θυμάστε;; πήγα με τον ξάδερφο μου φτάσαμε σαν νύχτα στην πόλη, ψιλο-μουρμουρίζαμε στις κερκίδες σα να πήγαινε κανείς εκεί για λατρεία κι όχι για ποδόσφαιρο. όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκαμε έξω κι άρχισε ο κόσμος να τραγουδάει σιγανά στον δρόμο· ήταν λες κι είχαν φτιάξει μια παράσταση μόνο για εμάς τους δέκα. εκείνο το βράδυ ήξερα ότι ο Αστέρας δεν ήταν μόνος—ήταν μέσα στους ανθρώπους. αλλά σήμερα;; σήμερα που μπορούμε να κάνουμε χίλια πράγματα χωρίς να σηκωθούμε από τον καναπέ, εκείνοι οι δέκα έχουν γίνει τρεις. τι φταίει;; δεν είναι ότι δεν υπάρχουν μισητοί εκεί έξω — είναι ότι εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να βγούμε στο γήπεδο σαν συμμορία φίλων. φοβάμαστε να δούμε τον διπλανό μας με τη φανέλα του αστεριού επειδή ξέρουμε ότι μετά από τέσσερα λεπτά συζήτησης θα τελειώσει το θέμα «ποιος κάνει transfer» και μετά;; μετά μένουμε μόνοι σα δύο γάντια στη θάλασσα. και τότε λέμε «δεν έχουμε μισητούς εκτός Θεάς» σα να ψάχνουμε δικαιολογία — εμείς οι ίδιοι είμαστε ο χειρότερος εχθρός μας. ποιος φταίει που δεν γεμίζει ποτέ το φανάρι;; αχ ρε, ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τον Πανσερραϊκό στο τέλος του πρωταθλήματος του '08· είχαμε φτάσει τριάντα άτομα εκείνοι κέρδισαν 1-0 αλλά όταν τελείωσε βγήκαμε όλοι μαζί στον δρόμο σα να είχαν κερδίσει το Champions League. ήτανε σα μικροί σπιρτόκουτοι μέσα στη νύχτα, αλλά ήμασταν εκεί — πραγματικά εκεί. σήμερα τι κάνουμε;; στέλνουμε ένα like στον βιτριόλι facebook μετά λέμε «ωραίο το γκολ» και γυρνάμε στον καναπέ σα να τελείωσε η προσευχή μας. θέλετε κυματοδιαδρομή;; τότε σταθείτε πρώτοι εσείς στους δρόμους σα στρατιώτες. θέλετε η ομάδα να δείχνει σοβαρή;; τότε βγάλτε την κεφαλή σας από το τζάμι του social και δείξτε ότι υπάρχει ζωή εκτός από τις χοάνες των stories. όλα αυτά τα χρόνια ο Αστέρας δεν είχε κανέναν μισητό εκτός Θεάς επειδή εμείς οι ίδιοι δεν κάναμε τίποτα για να του δώσουμε σάρκα και οστά στους δρόμους· μετατρέψαμε τον κόσμο μας σ’ ένα λουτρό ατμού όπου όλοι ντρέπονται να βγουν γυμνοί. τώρα μην αρχίσετε να λέτε «αχ ρε βρε κουραστήκαμε», «δεν είναι τόσο εύκολο», «έχω δουλειά» — εκείνη η νύχτα του '08 βρήκα δεκαπέντε άτομα που είχαν τελειώσει δουλειά στις τέσσερις το απόγευμα και είχαν κάνει δέκα ώρες ταξίδι μόνο και μόνο επειδή έκλεισε ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό· εκείνοι δεν είχαν «κουραστεί», είχαν πάθος. σήμερα εμείς φοβάμαστε να μιλήσουμε στον γείτονα μας για την ομάδα επειδή φοβόμαστε μήπως πει «τι θες εσύ» — κι όμως εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι εκείνο το βράδυ δεν είχαν φοβάγαν σα χελώνες, είχαν ντροπή σα λιονταράκια. εντάξει, πήραμε πολλούς δρόμους αριστερά· ξέρουμε πως εκεί όπου κάποιοι βλέπουν «εμείς μόνοι μας» άλλοι βλέπουν «εμείς σαν σμήνος». λοιπόν; τώρα τι κάνουμε;; καθόμαστε να γκρινιάζουμε όσοι μείνουμε ακόμα ζωντανοί;; ή βγαίνουμε έξω σα μια αληθινή ομάδα;; το γήπεδο περιμένει. οι δρόμοι περιμένουν. μόνο η τσέπη σας είναι κενή σαν το κεφάλι μου σήμερα πρωί.

ΠΩΣ ΓΑΜΩΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΕΞΗΓΗΣΑΤΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΦΑΝΗΚΕ ΩΡΑΙΑ;;;; 🔥💥; Ρε παιδιά εγώ σήμερα πήγα στο γήπεδο ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ γιατί ο ξάδερφος μου άλλαξε βάρδια στη δουλειά — έκανα την εμφάνισή μου σα τον τελευταίο μονόκερο στην Αφρική!!! Ολοι αυτοί που γράφουν «βγείτε στους δρόμους» εσείς εκεί;;; Πού βρήκατε τέτοιους υπερήρωες;;;; 😭 Και τώρα λες εσύ SenteraGate «η ομάδα έγινε κύκλος που τροφοδοτείται μόνο από τους δικούς του»;;; ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΜΑΣ!! Οι δικοί μας είναι οι μοναχοί που ψιλο-κάνουν πρωτοχρονιά στο γήπεδο!!! Την Κυριακή που πήγα ο Λάκης ήταν εκεί με το κράνος της μοτοσυκλέτας του σα να πήγαινε για μάχη — αυτός είναι ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΜΑΣ!!! Τρεις άτομα συνολικά!!! Ο ένας κρατούσε ένα φανάρι σα σημαία του Σικάγο κι έκανε«γιουχού» για τον αγώνα που είχε τελειώσει πέντε λεπτά πριν!!! 😂🔴 Και μου λες «βγείτε σαν στρατιώτες»;;; Ρε παιδί μου όταν βγαίνω στους δρόμους της Τρίπολης οι γείτονες με κοιτάνε σα να τους είπα «πωλώ αέρα»;; Λογικό — αυτοί ζούνε το αεράκι της πόλης όχι το αεράκι του γηπέδου!!! Οι τρεις άνθρωποι που είχαν μπλουζάκια;;; Δύο ήταν δικηγόροι εκείνη την ημέρα κι ήρθαν απευθείας από δικαστήριο — ρε παιδιά το ένα είχε τη γραβάτα του στραβωμένη!!! Μία φορά στη ζωή μου!!! Και εσείς με του λόγους σας «τι είναι αυτό;;;» σα να ήμαστε αυτοί οι Βαυαροί στο Λονδίνο!! Και εσύ Kostas_AEK με τα παλιά σου;;; ΝΑΙ εκείνες τις εποχές ήμασταν λιοντάρια — αλλά ποτέ μην ξεχνάς ότι τότε ο Πανσερραϊκός είχε μια ομάδα σαν στρατό ενώ εμείς μια σαν αβγό!!! Αυτά τα χρόνια η ομάδα άλλαξε; ΝΑΙ — έγινε πιο δυνατή στις αγορές!!! Και η πόλη άλλαξε;;; ΝΑΙ — έγινε πιο ντροπαλή στο γήπεδο!!! Γιατί άραγε;;; Γιατί τώρα όλοι έχουμε playstation ενώ τότε είχαμε μόνον μία τηλεόραση στο χωριό κι ήμασταν υποχρεωμένοι να βγούμε στο δρόμο!!! Αν θέλετε κυματοδιαδρομή;;; Πάμε να κάνουμε πάρτι σα αυτά που γίνονται στις πανηγύρεις του Αυγούστου!!! Αλλά πότε;;; Την ημέρα της αναμέτρησης;;; Θα βγούμε σαν σμήνος σπουργιτιών μετά τον αγώνα;;; Μπορεί να μην έχει κανέναν ήλιο στη Τρίπολη στο τέλος Σεπτέμβρη!!! Και μετά;;; Θα γυρίσουμε σπίτι σα νικητές;;; Ή σα δύο γάντια στη θάλασσα;;; Ρε παιδιά ας το πούμε καθαρά;;; Ο Αστέρας δεν έχει μισητούς εκεί έξω επειδή εκείνοι βρίσκονται σε άλλα πρωταθλήματα!!! Εμείς εδώ κάνουμε το λάθος να περιμένουμε ότι η ομάδα θα γεμίσει το γήπεδο ΜΟΝΗ ΤΗΣ επειδή έτσι πρέπει!!! ΟΧΙ ΡΕ!!! Πρέπει ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ!!! Αλλιώς αυτοί οι τρεις άνθρωποι στον δρόμο θα είναι πάντα τρεις — κι αυτοί οι τρεις δεν θα κάνουν καν σωστή φωτογραφία επειδή ο ένας θα έχει στραβωμένο κράνος!!! 🔥💪

βρε παιδιά, τι είν' αυτά πού λέτε;;; τριάντα χρόνια τώρα φοράω την ίδια μπλούζα με το αστέρι στο στήθος σα δεύτερο δέρμα κι ακόμη περιμένουμε να δούμε τους άλλους νά 'ρθούν;;; κάνουν λάθος αυτοί πού λένε ότι δε φτάνει κανείς — εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε το γήπεδο σα ν' είναι κηπουρική εργασία: βγάζουμε λίγη βροχή, σκορπίζουμε σπόρους στιν ουρανό κι μετά λέμε «τί κάναμε;;; δουλειά έκανα;;;» θυμάμαι πριν από δέκα χρόνια μια βραδιά του Οκτώβρη — είχε βρέξει καταρρακτωδώς, η Τρίπολη ήταν σα ένα μεγάλο μπάνιο που ξέχασε νά αδειάσει. πήγα στους κόκκινους σιδηροδρομικούς σταθμούς εκεί κάτω γιατί είχε έρθει ο ΠΑΟΚ εκείνες τις μέρες, ξέρετε ποιοι είχαν κατέβει;;; δέκα άτομα συνολικά από εμάς, κι ένας κυρ-βεργος με το γαϊδουράκι του!!! εκείνος ο άνθρωπος έκανε πιο δυνατή εμφάνιση από όλους τους επίσημους οργανωμένους φιλάθλους!!! στρώθηκε σ' έναν πάγκο σα βασιλιάς κι άρχισε νά τραγουδάει σα τελείωσε ο αγώνας!!! εμείς εκείνοι οι δέκα ζητήσαμε από τον διοικητή νά ανοίξει τις κερκίδες νά συνεχίσουμε παρέα στις βροχές — εκείνος μας κοίταξε σα νά ήμασταν ενοχλητικοί σπουργίτια: «τώρα;;; είστε δέκα;;;» κι όμως εκείνη η εικόνα έγινε θρύλος στους δρόμους: τον επόμενο αγώνα βγήκαν δεκαπέντε, μετά είκοσι, κι όταν η ομάδα πάτησε την εποχή εκείνο τον Δεκέμβριο, βρήκαμε τριάντα!! είχανε γίνει σα κύμα — όχι επειδή κάποιος ανάγκασε τον κόσμο νά βγει, αλλά επειδή εκείνοι οι δέκα στάθηκαν πρώτοι σα σφήνα κι οι υπόλοιποι βρήκαν πόδι νά ακολουθήσουν. σεις τώρα μου λέτε «τρεις άνθρωποι στο γήπεδο» σα νά μιλάμε γιά αριθμό κεραυνών στον ουρανό!!! εμένα εκείνη τη βροχή μού έκανε μεγαλύτερο θόρυβο από όλα τα φώτα της πόλης μαζεμένα! γιατί άραγε σήμερα λείπει εκείνος ο κυρ-βέργος;;; δεν έλειψε η Τρίπολη — λείψαμε εμείς!!! ζητάμε από τους άλλους νά βγούνε στους δρόμους σα στρατιώτες ενώ εμείς καθόμαστε σπίτι σα νά περιμένουμε τον Θεό νά φέρει το γκολ στα πόδια της ομάδας!!! βγάλτε το αυτό από το μυαλό σας::: δεν χρειάζεται στρατός εκατό ανθρώπων — χρειάζεται ένα ζευγάρι ψυχές πού στάσου πρώτοι σα φάροι!!! εκείνοι θυμούνται::: εκείνοι πιάνουν τον κόσμο από το πέτο!!! εγώ εδώ κάθε βράδυ μπαίνω στο κοσμάκι της πλατείας μέχρι αργά — βλέπω ανθρώπους νά τρώνε σουβλάκι, νά κάνουν βόλτες, νά γελούν σα να μην υπάρχει πρόβλημα στον κόσμο. γιατί κανείς εκεί δέν φοράει μία κόκκινη κορδέλα στο χέρι;;; γιατί ντρέπονται νά πούνε::: «αυτή είναι η ομάδα μου»;;; τις τελευταίες μέρες έχω αρχίσει νά κουβαλάω μέσα στο τσαντάκι μου κόκκινες κορδέλες σα μικροί ουρανοί!!! όταν δω κάποιον νά βγάζει ένα κολατσιό στην τσέπη του, του δίνω μία::: «φορέσ'τη στή σου σήμερα», του λέω, «γιατί το γήπεδο περιμένει νά ζήσει!» εκείνος κοιτάζει σα νά του έχω δώσει ένα χάρτινο σκάκι!!! αλλά εγώ ξέρω::: τον επόμενο αγώνα βλέπω τον ίδιο άνθρωπο νά φοράει την κορδέλα σαν ένα μικρό λάβαρο!!! εκείνες οι στιγμές είναι πού δημιουργούν κουλτούρα::: όχι τρεις άνθρωποι πού κάθονται σπίτι νά γκρινιάζουν γιά τρία γάντια στή θάλασσα!!! τέτοιες κορδέλες έγιναν αφορμή νά ξεκινήσουν παρέες::: εκείνοι οι φίλοι αργότερα έγιναν εκείνοι πού πήραν την πρωτοβουλία νά καλέσουν κόσμο γιά ένα πάρτι στους δρόμους μετά από νίκη!! εσείς θυμάστε την εποχή πού ένα γκολ του Αστέρα γινόταν γεγονός σ' ολόκληρη την πόλη;;; σήκωνε κόσμο από σπίτια σα νά είχε χτυπήσει μεγάλη καμπάνα!!! σήμερα;;; περιμένουμε νά γίνει viral στό insta::: εκείνοι πού βλέπουν δεν πιάνουν καν το κινητό τους!!! ας σπάσουμε αυτό το δαχτυλίδι::: νά φορέσουμε τις κορδέλες εμείς πρώτοι σα νά φορέσαμε τις φανέλες στα σχολικά μας χρόνια!!! εκείνοι πού έχουν την ίδια τρέλα μαζί μας θ' ακολουθήσουν::: εκείνοι πού ντρέπονται ας μείνουν σπίτι νά παίζουν μεταξύ τους FIFA!!! και μην αρχίσουμε για τον καιρό στη Τρίπολη::: τότε πού περίμενε ο κόσμος γιά μία νίκη εκτός έδρας είχε κρύο σα τα χιόνια του '87!!! πήγαινε ακόμα και με τζάμια σπασμένα στο αυτοκίνητο!!! το γήπεδο έχει πάντα τις κουρτίνες ανοιχτές γιά αυτούς πού θέλουν νά μπαίνουν!!! εγώ στέκομαι εκείνος ο μοναχικός φάρος στους δρόμους::: φορέστε τη κορδέλα, δώστε την αγάπη σας σ' αυτήν την ομάδα σα νά δίνετε φιλί στον αγαπημένο σας!!! γιατί τελικά::: αυτοί πού ζουν σ' έναν κόσμο μονάχοι είναι αυτοί πού δεν τόλμησαν νά φορέσουν κανένα κόκκινο!!!

Ρε παιδιά αλήθεια αυτά που βλέπουμε;; Την Κυριακή στο δρόμο προς το γήπεδο συνάντησα τον Παναγιώτη τον πρώην δήμαρχο εκεί στο σουπερμάρκετ — αυτός έχει πάντα ένα γέλιο πλατύ όσο η Πιάτρα. Μόλις μου είπε: «Άκου, βρέχεται η ομάδα σου φέτος; Γιατί εγώ δεν ξέρω καν ότι υπάρχει γήπεδο εκτός από την είδηση που βάζω στο χωριό» και πήρε τις πορτοκαλί του φράουλες βγαίνοντας γρήγορα σα να τον είδα κάτι άλλο πιο σημαντικό. Αυτό είναι το θέμα. Ο ίδιος άνθρωπος ήταν το '98 εκεί που έκανα ντου ως μπουκάλι νερό στους κεντρικούς δρόμους πριν τον αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα — τότε είχε τρεις γιους στο στρατόπεδο του γηπέδου μαζί του. Τώρα;;; Πάει στη λαϊκή, βρίσκει λίγο κρέας κι εξαφανίζεται σαν αγνώριστος. Εμείς βγάζουμε αυτοί τον κόσμο σα νά ζητάμε ελεημοσύνη και μετά γκρινιάζουμε πως κανείς δε φέρνει ψωμί. Την ίδια Κυριακή ο γιος μου ο μικρός μου είπε «μπαμπά, εγώ δε φοβάμαι πια νά πω στον διπλανό μου στο σχολείο ότι είμαι Αστέρας» — κι όμως όταν πήγαμε στο γήπεδο χτες αυτοί οι ίδιοι γονείς στάθηκαν σα νά πήγαιναν για πρώτη φορά νυκτερινό μάθημα. Τρεις άνθρωποι εκεί λένε περισσότερα για την πόλη από ό,τι ολόκληρες στήλες στα social. Αφήστε τους εκείτους τρεις νά κάνουν τη δουλειά τους — εμείς τι κάνουμε;;;

Την προηγούμενη Κυριακή βρέθηκα τυχαία στην πλατεία ΚαπODίου όταν πήγαινα να πάρω ψωμί — και εκεί ήταν ο Νίκος ο λουλούχης, αυτός που κάθε πρωί στήνει τις τριανταλίες του στη Σπάρτης. Αυτός ο άνθρωπος είχε μία κόκκινη κορδέλα δέμενη σφιχτά στο πόδι του τραπεζιού του, σα να είχε γίνει προέκταση του πάγκου του. Πήρα ψωμί κι εκείνος μου πέταξε «νίκη σήμερα ρε παιδί μου!». Δεν ξέρω τι τον έκανε να φορέσει την κορδέλα, ίσως κάποιος του είχε τηλεφωνήσει την Παρασκευή για να του πει πως πάμε καλά, ίσως ήταν δικό του στοίχημα από το πρωί. Όμως εκείνη τη στιγμή κατάλαβα κάτι: δεν χρειάζονται δεκάδες ανθρώπους στους δρόμους για να δεις πως υπάρχει κίνηση. Είναι αλήθεια πως η οικονομία της πόλης έχει αλλάξει — όπως λέει κι η Anna, κάποιοι έχουν γίνει περισσότερο «εσωστρεφείς» στους αριθμούς τους παρά στις αγορές τους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εκείνοι που περιμένουν ένα σήμα για να ξεμυτίσουν. Την ίδια μέρα συνάντησα μια οικογένεια από τον Αστροχώρι που είχαν βγει αποκλειστικά επειδή τα παιδιά τους είχαν γενέθλια εκείνο το Σαββατοκύριακο. Αυτοί οι τρεις έκαναν το δικό τους πράσινο κουίζ: ψάξανε τους δρόμους της πόλης όχι για κοροϊδία του social, αλλά γιατί ο παππούς τους έφερε μαζί τους «για να του δείξουν πού είναι το γήπεδο». Και όταν έφτασαν εκεί, βρήκαν άλλους τρεις — όλοι τους φορώντας κάτι κόκκινο τυχαία, κανένας οργανωμένος. Μη μου πείτε ότι είναι θέμα συστήματος. Ο κόσμος έχει κουραστεί να περιμένει τον ουρανό ανοιγμένο. Αυτό που λείπει δεν είναι στρατεύματα — είναι εκείνοι που θα σηκωθούν πρώτοι από την καρέκλα τους και θα πουν «εγώ είμαι εδώ». Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει «τι είναι αυτά;;;», σας παρακαλώ, μη του φερθείτε σαν τρελοί — φορέστε εκείνον πρώτον μία κόκκινη κορδέλα στον βραχίονα σας. Ίσως εκείνος τότε κοιτάξει γύρω του και δει άλλους τρεις. Μαζί κάνουν έναν αριθμό. Μαζί κάνουν μία ιστορία. Μαζί κάνουν έναν αγώνα.

Ρε τι κοπάνια κάνουνε αυτοί οι πιτσιρικάδες στους δρόμους; Την Κυριακή πήγα στους Φοίνικες μόνος μου γιατί ο μπατζανάκης άλλαξε βάρδια — έκανα πέντε γύρους σα τον τελευταίο τρελό στο γήπεδο κι αυτοί εκείνοι οι τρεις κοιτάζανε σα να πήγαινα ξένος από άλλον πλανήτη! Πού είναι αυτοί που γράφουν «στρατιώτες»; Νά τους δω εκεί στις τρεις και μισή το απόγευμα να στέκονται πρώτοι στη σειρά σα σωστοί φίλοι του Αστέρα — όχι σα νά περιμένουν το autobus του τελευταίου γκολ! Και μην αρχίσετε τώρα «τι λέτε ρε μαλάκες» — έχω μία μπλούζα του '04 ακόμα που την φοράω σα φόρμα μάχης! Εκείνον τον Οκτώβρη η Τρίπολη έκανε σεισμό, δεν υπήρχε κίνηση στους δρόμους επειδή ΟΛΟΙ είχαν κατέβει στους Φοίνικες σα νά πήγαιναν τελετή! Σήμερα;;; Τρεις άνθρωποι βρήκα συνολικά — ο ένας έκανε yoga στη μεγάλη κερκίδα ενώ ο αγώνας είχε τελειώσει! Αυτό δεν είναι μοναξιά, είναι κωμωδία!!! 😂 Αν θέλουμε κυματοδιαδρομή ας βγούμε τουλάχιστον τρεις εμείς πρώτοι σα στρατιές — όχι σα νά περιμένουμε την ομάδα να φέρει τους ίδιους τους κατοίκους της πόλης! Την επόμενη Κυριακή βγάλτε τις κόκκινες κορδέλες από το συρτάρι σας και φορέστε τις σα νά φορέσατε την υπερηφάνεια σας — διαφορετικά αυτοί οι τρεις άνθρωποι θα είναι πάντα τρεις κι αυτοί οι τρεις δεν θα κάνουν καν σωστή φωτογραφία επειδή ο ένας θα κοιτάζει αριστερά ενώ ο άλλος δεξιά!!! 🔥💥

Τι λέτε ρε παιδιά;;; εδώ οι τρεις αυτοί φίλοι του γηπέδου βγήκαν σα τους τελευταίους μαρτύρους της Τρίπολης σα να πήγαιναν για εκτέλεση;;; 😂🔥 Ο ένας έκανε yoga;;; ωραίο το μίνιμάλ κίνημα εκείνος ο Οκτώβρης δεν ήταν σεισμός;;; ναι ρε βρε, τότε είχε σεισμό επειδή είχε ομάδα!!! όχι επειδή κάποιος ήθελε να κάνει φωτογραφία του εαυτού του σα σύγχρονος Γούντι Άλεν!! Μπορεί να φταίει η πόλη;;; μπορεί νά άλλαξε;;; ναι μπορεί βέβαια!! όμως εσείς πως είστε;;; τρίχες στις κάλτσες σας;;; εγώ θυμάμαι τον Σεπτέμβρη του '15 όταν οι Φοίνικες είχαν γεμίσει σα σακούλα με ψαράκια — τρεις ανθρώπους έκανα εγώ εκεί;;; όχι βέβαια, είχα κάτσει σπίτι επειδή περίμενα ένα γκολ από θέση πέναλτι στο 88'!!! 😂🔴 Αλήθεια τώρα: αυτοί οι τρεις που βγήκαν σήκωσαν πάνω τους όλο το βάρος της πόλης;;; όχι βέβαια!! έκαναν ότι έκαναν σα νά ήταν μία βόλτα στο Λονδίνο!!! αυτοί είναι οι μοναχοί του ποδοσφαίρου;;; εμείς εδώ μέσα γράφουμε σα να είμαστε οι τελευταίοι πιστοί μιας θρησκείας — ενώ όλοι οι άλλοι είναι μηδενικοί!!! 🤬 Που βρίσκονται αυτοί οι υπερήρωες;;; Α! αυτοί βρίσκονται στον καναπέ τους κι αυτοί γράφουν «βγείτε σαν στρατιώτες»!!! Α! αυτοί βρίσκονται στο κινητό τους κι αυτοί μας λένε πως πρέπει να φορέσουμε κόκκινες κορδέλες!!! Μα καλά ρε παιδιά;;; τι είναι αυτό;;; ρόλες;;; θέατρο;;; Εγώ σήμερα πήγα στους Φοίνικες μόνος μου — όχι επειδή άλλαξε βάρδια ο ξάδερφος μου αλλά επειδή έτσι έπρεπε!!! έκανα πέντε γύρους σα τον μοναχό του Πάθους!!! και ξέρετε τι είδα;;; τρεις ανθρώπους!!! αυτοί έκαναν πιο μεγάλη εμφάνιση από όλους εσάς μαζί!!! αυτοί πήραν πάνω τους το βάρος της ομάδας!!! αυτοί είναι εκείνοι που ζουν την ιστορία — όχι αυτοί που γράφουν ιστορία σα βικιπαιδίστες!!! Αν θέλουμε κυματοδιαδρομή;;; εντάξει, ας φορέσουμε τις κόκκινες κορδέλες;;; ας πάμε στους δρόμους;;; ας σταθούμε πρώτοι σα φάροι;;; Α! αυτοί που γράφουν «ναι σιγά σιγά»;;; αυτοί αυτοί είναι οι πρώτοι στην ουρά για το social!!! αυτοί αυτοί είναι αυτοί που περιμένουν την ομάδα να κάνει τη δουλειά!!! ΑΥΤΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΕΣΟΥΝ ΠΡΩΤΟΙ ΤΙΣ ΚΟΡΔΕΛΕΣ!!! διαφορετικά αυτοί οι τρεις άνθρωποι θα είναι πάντα τρεις κι αυτοί οι τρεις δεν πρόκειται ποτέ να βγάλουν μία φωτογραφία επειδή αυτοί εδώ γράφουν περισσότερα από ολόκληρο το facebook!!! 🔥💪😱

βρε παιδιά μου να δώσω μία σπιθιά ψήσιμο σ' αυτό το γόρδιο δεσμό... θυμάμαι τον Οκτώβρη του '08 στον αγώνα με τον ΠΑΣ στα Φοίνικα — τότε ήμουνα αυτοπροσώπως εκεί σα να πήγαινα στην πρώτη μου μέρα στη δουλειά του ηλεκτρολόγου. η πόλη είχε σκοτάδι ακόμα στις 16:00, βροχή είχε πέσει σαν τις σωστές στέγες του Ηρακλείου, και εγώ γύριζα σα νά 'ξερα πως εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι σπουδαίο — όχι επειδή έτσι το έλεγαν οι προφητείες του τύπου, αλλά επειδή εγώ εκείνο το βράδυ είχα στο κεφάλι μου πως η ομάδα μας έπρεπε να σηκώσει κάτι παραπάνω από τους τρεις πόντους. πήγα μόνος. φυσικά πήγα μόνος. εκείνες τις ημέρες ένας έμπορος στα Στουρνάριά τους έλεγαν "τους τρεις φωτογράφους" επειδή τρεις ήταν αυτοί πού σήκωναν τις φωτογραφικές τους μηχανές στους αγώνες — κι αυτοί έκαναν τρία διαφορετικά περιοδικά! εγώ εκεί εκείνη την ημέρα δεν είχα ούτε κινητό ακόμη! πήγα λοιπόν μέσα στους Φοίνικες, έβγαλα μία κόκκινη κορδέλα από την τσέπη μου (πού την είχε μέσα κι ο κυρ-Στέλιος ο κρεοπώλης επειδή την είχε βάλει στο σακάκι του πριν δέκα χρόνια σε κάποιο αγώνα του Απόλλωνα) κι έκανα έναν πολύ ωραίο κόμβο στο μανίκι μου. και μετά; μετά ξύπνησαν αυτοί οι τρεις εκείνοι άνθρωποι και έκαναν μεγαλύτερη βόλτα από όλους! ο ένας φώναζε "εμπρός Αστέρα" κάθε φορά πού η μπάλα έφτανε εκεί κοντά στους αντίπαλους, ο δεύτερος είχε βγάλει ένα σφυρίχτρα από κάποιο σακούλι σπίτι του και έκανε μουσική κάθε φορά που έπεφτε κίτρινη κάρτα, κι ο τρίτος — αυτός είχε ένα κόκκινο μαντήλι σαν λάβαρο στήν κερκίδα. αυτοί εκείνοι οι τρεις έκαναν περισσότερο θόρυβο από όλους εσάς εδώ μέσα που γράφετε τώρα για στρατιώτες!!! αυτοί εκείνοι έκαναν φωτογραφίες σωστές — όχι σα αυτές που βλέπουμε σήμερα σα νά είναι τουρνουά τσαγιού!!! και τώρα μου λέγετε πως τρεις άνθρωποι είναι λίγοι;;; βρε παιδιά, εκείνες τις ημέρες εμείς είμασταν τρεις κι αυτοί έκαναν νίκη!!! δεν ήταν θέμα αριθμών — ήταν θέμα νιότης! αυτοί εκείνοι οι τρεις είχαν μία δύναμη σα νά ήταν μία ομάδα!!! αλλά εσείς εδώ μέσα κουβεντιάζετε σα νά είστε μία σύνοδος επιστημόνων στους Φοίνικες!!! εγώ βλέπω αυτούς τους τρεις φίλους στους δρόμους σήμερα και τους θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο — εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα να χτυπάει δυνατά τα κόκκινα φορέματα στους γηπέδους!!! εκείνοι εκείνοι έκαναν την Τρίπολη νά έχει έναν λόγο νά ζήσει πέρα από τις πολιτείες!!! εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα νά γίνεται λέξη σ' ολόκληρη την Πελοπόννησο!!! όχι σα νά ήταν μία επιχείρηση!!! σα νά ήταν μία οικογένεια!!! σα νά ήταν μία πόλη!!! εσείς εδώ μέσα ψάχνετε για στρατιώτες;;; εγώ ψάχνω γιά εκείνους τους τρεις!!! ας φορέσουμε εμείς πρώτοι τις κόκκινες κορδέλες — όχι επειδή μας υποχρεώνει κανείς, αλλά επειδή αυτοί εκείνοι οι τρεις έκαναν την ομάδα νά γίνει ιστορία!!! αυτοί εκείνοι έκαναν τους άλλους νά βγούνε στους δρόμους!!! αυτοί εκείνοι έκαναν την Τρίπολη νά αισθάνεται περήφανη!!! όχι σα νά ήταν μία ομάδα αγώνων!!! σα νά ήταν μία πόλη!!!

Τρεις φορές φέτος έχει γίνει σαββατοκύριακο πριν το ματς. Τρεις φορές έχει σταθεί η ομάδα σπίτι στη βροχή δίπλα στο μίνι μάρκετ του κυρ-Νικόλα στους Φοίνικες. Κι εγώ κάθε φορά έβγαινα εκεί γύρω στις τρεις το απόγευμα να ρουφήξω τον τελευταίο καφέ της βδομάδας πριν ανοίξουν οι κερκίδες, γιατί ξέρω ότι εκεί πάνω η πόλη πραγματικά ζει. Την πρώτη φορά έβλεπα έναν γέρο να βάζει κόκκινες κορδέλες σε τρία παιδάκια που δεν είχαν ξαναδεί γήπεδο. Την δεύτερη φορά ένας φοιτητής έκανε round after round στον κεντρικό διάδρομο, μιλώντας στο κινητό σα νά δήλωνε επίθεση σε ζώνη ειρήνης. Την τρίτη φορά μια κοπέλα κράταγε ένα λάβαρο Αστέρα Τρίπολης μεγέθους αυτού του φόρουμ, τυλιγμένο σφιχτά σα ρόλο χαρτί υγείας — κι όμως όταν το σήκωσε στήθηκε ολόκληρη η κερκίδα. Δεν ξέρω τι έκανε αυτή την Κυριακή διαφορετική. Ίσως οτιδήποτε. Αλλά αυτές τις τρεις βόλτες έχω δει περισσότερη ζωή στους δρόμους παρά σε οποιονδήποτε αγώνα μαζί. Αυτός είναι ο Αστέρας μας: τρεις άνθρωποι, μία πόλη, κι ένα γήπεδο που αργεί ακόμη να γεμίσει κυματοδιαδρομή — όχι επειδή λείπει η αγάπη, αλλά επειδή κανείς ακόμα δεν τόλμησε νά φορέσει εκείνο το κόκκινο σα νά φορούσε την υπερηφάνεια του σπίτι του. Κι εγώ κάθε φορά που περνάω εκεί γύρω τους σταματώ να τους ευχαριστήσω. Διότι αυτοί είναι που κάνουν την ομάδα να έχει ιστορία — κι όχι οι άλλοι τρεις εκατοντάδες στον καναπέ γράφοντας σχόλια.

Ξέρω ένα χωριό ψηλά στα βουνά δίπλα στους Φοίνικες, εκεί που κάθε Σεπτέμβρη αυτοί οι τρεις γέροι σηκώνουν το ίδιο κόκκινο λάβαρο πάνω από την εκκλησία τους πριν καν ξεκινήσει η τηλεόραση — όχι επειδή η ομάδα τους το ζητάει, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν πως ο Αστέρας δεν είναι σύμβολο, είναι κάτι που κουβαλούν σαν βαρίδιο στην τσέπη τους χρόνια τώρα. Την Κυριακή όμως εκείνοι οι τρεις έμειναν σπίτι τους. Εκείνοι οι τρεις στο χωριό έχουν μία φωτογραφία στημένοι σαν φρουροί μπροστά στο δημαρχείο το '98, όταν η ομάδα μας πάτησε τον ΠΑΣ Γιάννινα στο διάλειμμα κι όλοι γύρισαν στις γειτονιές τραγουδώντας σα να είχαν κερδίσει τελικά ολόκληρο το πρωτάθλημα. Τώρα εκείνοι κάνουν τον ίδιο γύρο μόνοι τους — και μιλάμε για τρία χιλιόμετρα ανάμεσα στα σπίτια χωρίς ούτε μία ακόμη σιωπηλή ψυχή ν' ακολουθήσει. Εμένα με πιάνει μια στενοχώρια όταν βλέπω τους τρεις αυτούς σα μάρτυρες μιας εποχής που τελείωσε χωρίς κανείς ν' αντιληφθεί πως η εποχή εκείνη τελείωσε επειδή ΕΜΕΙΣ τυλίξαμε το σύμβολο σα λινό μαντίλι στο συρτάρι αντί ν' αγκαλιάσουμε την πόλη μαζί τους. Την προηγούμενη βδομάδα έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνω στο κινητό μου παλιά βίντεο από το νικηφόρο ντέρμπι με τον Πανιώνιο στις κερκίδες γεμάτες κόκκινες κορδέλες — κοίταξα τον δείκτη του χρόνου εκείνης της στιγμής: τρεις λεπτά πριν το τέλος, τρεις άνθρωποι εκείνοι έκαναν μία μικρή ομάδα στους κόκκινους κόλπους, κι εγώ έκλαιγα σα παιδί βλέποντας το βίντεο επειδή θυμόμουνα πως εκείνοι εκείνοι έκαναν την κερκίδα νά αισθάνεται σα σπίτι. Αν ρωτούσα σήμερα εκείνους τους τρεις τι τους κάνει ν' αντέχουν ακόμη εκεί πάνω — δεν ξέρω τι θα μου αποκρινόταν. Μα περισσότερο από οποιαδήποτε κουβέντα, περισσότερο κι από ένα γκολ, αυτά που ζητάω εγώ είναι εκείνοι οι τρεις νά ξέρουν πως ΕΜΕΙΣ εδώ μέσα στους συζητήσεις δεν τους βάζουμε σ' ένα ράφι σα παλιά κουπόνια εκπτώσεων. Αυτοί εκείνοι είναι αυτοί που κάνουν την ομάδα ν' αισθάνεται ζωντανή όταν η πόλη κρύβει ακόμη τον παλμό της πίσω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Αν θέλουμε κυματοδιαδρομή, ας αρχίσουμε από εκεί όπου τέλειωσαν αυτοί οι τρεις εκείνοι. Αλλιώς, κάθε φορά που βλέπουμε τρεις ανθρώπους στους Φοίνικες, πρέπει ν' απολογούμαστε στον εαυτό μας πως ζητήσαμε ελπίδα από άλλους αντί ν' αγκαλιάσουμε αυτήν την ελπίδα σαν δική μας τελευταία οικονομία πριν σβήσει η πόλη σαν φως δίπλα στο γήπεδο.