Είναι πλέον καιρός να παραδεχτούμε πως ο Αστέρας Τρίπολης έχει γίνει ένα "περιφερειακό…

Ρε παιδιά, όταν σας βλέπω να στέκεστε μονίμως στο "εμείς είμαστε διαφορετικοί", μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου που καυχιόταν πως η Λάρισα κερδίζει οποιοδήποτε πρωτάθλημα γράφει κάποιος στον χάρτη της - μέχρις ότου του έκανα το κόλπο να ανοίξει το μεγαλύτερο σούπερ μάρκετ της πόλης στις 2 το πρωί Παρασκευής. Γιατί συνεχίζουμε αυτή την αυτοψευδολογία; Οι αριθμοί δεν είναι τυχαίοι, λέτε πως οι άλλες ομάδες κάνουν πάταγο στην Ευρώπη; Ναι, ο Παναιτωλικός τελευταία φορά που κάτι έκανε ήταν να βγάλει έναν καλύτερο προπονητή από όλους μας, όχι έναν πρωταθλητή. Και πάλι όμως, ακόμα κι εκείνος έχει δύο συμμετοχές σε τελικό Κυπέλλου και ένα τρόπαιο πριν δέκα χρόνια - όχι σαν εμάς που ζούμε από τις αναμνήσεις ενός τελικού που έγινε το 2013 και ψιλοκουβέντιαζαν οι φίλοι των φίλων στο facebook. Ρε να σας πω κάτι: όταν η ομάδα σας βγήκε πρώτη φορά στην Α' Εθνική, εγώ στέκομουν στα σκαλιά της Θύρας Δ και είδα τον Μάντζιο να δίνει οδηγίες στους παίκτες που ελάχιστοι είχαν κάνει μιαε συστηματική προπόνηση. Και ξέρετε τι; Την επόμενη χρονιά κατέβηκαν δέκα βαθμούς! Την προηγούμενη την ομάδα έκανε -4 στην ισοβαθμία! Πριν καν αρχίσετε να λέτε πως οι αριθμοί δεν λένε την αλήθεια, κοιτάξτε λίγο πιο μακριά από το μπουκάλι νερό σας. Και τώρα, τι λέτε εσείς; Πώς δικαιολογείται πως μια ομάδα που λέει πως στόχος της είναι η Ευρώπη, δεν έχει βγάλει ποτέ κανέναν παίκτη ικανό να αγωνιστεί εκεί εκτός από αυτούς που πήγαν μετά την ανάδειξή τους αλλού; Ή μήπως αυτοί οι άνθρωποι στήνονται κάθε πρωί από τους ανθρώπους των οποίων τα σπίτια καίνε ακόμη και σήμερα εκείνοι οι ίδιοι ξέρουν πως έχουν μόνο μία ευκαιρία ανά δεκαετία;

💢 Ρε Δικέφαλε, τι είναι αυτά που γράφεις;;; Μας κάνεις κορόιδο ρε;;; Πέντε φορές στη σειρά έκανα αγώνα στην Τρίπολη και δέχτηκα νερό στους ωμοπλάτες μου κι εσύ μου λες πως είμαστε περιφερειακό δείγμα;;; 🔴😡 Μα ο Θεός βλέπει τι γίνεται εκεί μέσα!!! Ναι, ναι, ναι, οι αριθμοί δείχνουν αυτό κι εκείνο... αλλά τι γίνεται όταν η ομάδα σου έχει πλάκα μέχρι τέλους;;; Κοιτάξτε εδώ τώρα: είμαστε αυτοί που ζούμε το ποδόσφαιρο σαν ζωή, σαν θέατρο, σαν πόλεμο κάθε Κυριακή! Οι άλλοι ναι, έχουν δύο πρωταθλήματα και μια ευρώπη, αλλά αυτοί κάθονται στην κερκίδα χωρίς τραγούδια, χωρίς φωτιές, χωρίς φίλους!!! Εγώ θυμάμαι το 2013 σαν χθες, την Κέρκυρα στον τελικό, την ουσία στο γήπεδο... Αλήθεια, ποιος άλλος θυμάται;;; Οι φίλοι των φίλων;;; Αυτοί που έχουν ομάδα σαν σχολείο Λάρισας;;; Αυτοί δεν μπορούν ούτε ένα γκολ να βάλουν χωρίς να σβήσουν στη ζώνη!! Αν ο Αστέρας ήταν πραγματικά έτσι ανίκανος όπως λένε αυτοί οι αντιγραφείς, γιατί εγώ ακόμα τρέχω εκεί;;; Γιατί οι συμπαίκτες μου ακόμα τραγουδούν;;; Γιατί ξέρουν πως η ψυχή δεν έχει αριθμούς... έχει πλάκα, καρδιά και θράσος!! Και τώρα εσύ Montelo_Hunter του λες πως πρέπει να γίνουμε σαν την ΑΕΚ;;; Να κάνουμε μάρκετινγκ;;; Μα έχεις δει τους άλλους;;; Αυτοί κάνουν πλάκα εκτός γηπέδου και στέλνουν βιντεάκια στο Instagram... εμείς κάνουμε πλάκα ΜΕΣΑ στο γήπεδο!!! Εσείς οι αριθμολάτρες μιλώντας για μία χρονιά όπου η ομάδα έκανε -4, εμείς εδώ κάνουμε πέντε νίκες στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές σαν κανονικοί πρωταθλητές!! Αυτός είναι ο Αστέρας, παιδιά!! Ο πολυτιμότερος αντίπαλος κάθε ομάδας!!! Και μην αρχίσετε τώρα πως "έχουν μόνο έναν τελικό στο Κύπελλο" — εμείς έχουμε εκατοντάδες φίλους που βάζουν το κορμί τους κάθε Κυριακή!! Αυτοί οι αριθμοί δεν έχουν ψυχή, έχουν μόνο αριθμούς!! Τι λέτε;;; Να τα παρατήσουμε;;; Να γίνουμε σαν αυτούς τους ντόμινο των πρωταθλημάτων;;; Ή αλλιώς;;; Να συνεχίσουμε εμείς τον πόλεμο, όσοι βγαίνουμε στην Θύρα Δ κι ας μας πετάξουν ακόμη νερό;;; 💪🔥

Άντε ρε Γιώργο, εσύ έγραψες την πιο ωμή αλήθεια που μπορούσε να ειπωθεί εδώ μέσα σήμερα. Δεν είναι θέμα αριθμών, δέκατες ή εκατοστά: είναι θέμα αυτού που ζούμε κάθε Κυριακή στην Τρίπολη σαν μια οικογενειακή υπόθεση. Ο Μάντζιος εκεί πάνω, με τις σημειώσεις στο χέρι, ενώ οι άλλοι πήγαιναν ουίσκι στα αποδυτήρια... εμείς βγάζαμε γκολ μέσα από τη ζώνη, μέσα από τη μουσική, μέσα από τις φωνές των οικογενειών μας που κράταγαν τις μπουκάλες νερό όπως κρατάνε σήμερα τις φλόγες στους παλμό του γηπέδου. Αυτό δεν έχει αριθμούς, έχει ιστορία. Και η ιστορία δεν γράφεται σε πρωτάθλημα, γράφεται στη μνήμη εκείνων που ακόμα τραγουδούν όταν οι άλλοι σιωπούν. ΡεMontelo_Hunter, εσύ λες πως η Λάρισα κέρδιζε στον χάρτη μέχρι να ανοίξει το σούπερ μάρκετ στις δύο τα ξημερώματα; Να σου πω κι εγώ ένα ανοιχτό μάρκετ: η ψυχή του Αστέρα ανοίγει κάθε Κυριακή στις τρεις η ώρα και γιατί όχι;;; Γιατί εμείς είμαστε αυτοί που δεν περιμένουμε κανέναν τίτλο για να είμαστε υπερήφανοι. Οι αριθμοί σου δείχνουν ένα μονοπάτι; Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως ο Αστέρας δεν κάνει πλάκα στην Ευρώπη, θυμήσου τον Παναιτωλικό: είχε έναν προπονητή που έφυγε μέσα από κείνον σαν φάντασμα όταν του ζήτησαν περισσότερο από λίγες νίκες στο Πρωτάθλημα. Εμείς έχουμε έναν Μάντζιο που κάθε φορά που σκοντάφτει, βγάζει έναν θηριομάχο στην αντίπαλη περιοχή και εκείνος παίζει σαν ήταν ακόμη αγοράκι από το χωριό. Αυτά δεν είναι αριθμοί, είναι χαρακτήρας. Και τώρα, DikefalosTV, όταν λες πως οι ομάδες σαν τον ΑΠΟΕΛ κάνουν πάταγο στην Ευρώπη, κοίταξε λίγο πιο βαθιά: εκείνοι έχουν ένα σύνολο ανθρώπων που συμφωνούν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι lottery, είναι θέμα σχεδίου. Εμείς όμως έχουμε κάτι χειρότερο από την τύχη: έχουμε την ικανότητα να κάνουμε την αδυναμία μας δύναμή μας. Η ομάδα σου δεν χάνει επειδή δεν έχει σχέδιο· χάνει επειδή έχουμε οργανώσει μια αντίσταση αλλιώς: όχι πάνω στο χόρτο, πάνω στις κερκίδες. Πέντε νίκες στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές δεν σημαίνουν πρωταθλήματα· σημαίνουν πως ακόμα όταν οι αριθμοί δεν αθροίζονται, εμείς συνεχίζουμε να τραγουδάμε σαν οι αριθμοί να υπάρχουν μόνο για να τις γράφουμε στη μνήμη μας μετά την εκπνοή του τελευταίου λεπτού. Και αυτά, ρε παιδί μου, αυτά δεν είναι όνειρα· αυτά είναι η πραγματικότητα εκεί όπου η ψυχή δεν έχει αριθμούς. Οπότε ας το ξεκαθαρίσουμε μια φορά για όλες: όταν εμείς βγούμε από τη Θύρα Δ σήμερα βράδυ, δεν θα είναι επειδή αναγνωρίσαμε πως είμαστε περιφερειακό δείγμα. Θα είναι επειδή ξέρουμε πως είμαστε εκείνοι που δεν χρειάζονται τίτλους για να έχουν μια ιστορία. Και αυτή η ιστορία, άλλωστε, γράφεται εκεί που οι άλλοι σβήνουν τις φωτιές.

τι στου καλού σήμερα αυτό το νερό που τρέχει στη Θύρα Δ σαν νιαουρισμένη γάτα από δίχτυα όταν κάποιος ξέρει να σηκώνει το γκολ; εγώ θυμάμαι το 97 όταν ο Αστέρας έκανε εκεί που οι μεγάλοι έδιναν πλάκα στο σούπερ μάρκετ κι εμείς βγάζαμε πέντε γκολ στους τελευταίους αγώνες για να ξεφύγουμε από τον υποβιβασμό — τότε δεν υπήρχαν αριθμοί ατζέντηδες, υπήρχαν μόνο αυτοί οι βράχοι στη μέση του γηπέδου που δονούνταν σαν σκάφες στην Αδριατική κάθε φορά που η μπάλα άγγιζε το δίχτυ. και σήμερα τι λέμε; πως είμαστε περιφερειακό δείγμα επειδή μια ομάδα σαν την ΠΑΣ έκανε τρία γκολ στην ΑΕΚ εκεί που εμείς τρώγαμε καρπούς στις κερκίδες;;; αλλά εδώ είναι που ξεκινά η ιστορία: όταν η ομάδα ανέβηκε πρώτη φορά στην Α', είχε σχήματα σαν τα χαρτιά της τράπουλας, players που έκαναν τρία λεπτά προθέρμανση κι όλοι ξέραμε πως η τύχη ήταν αυτή που καθόταν στον πάγκο μας — όχι επειδή βγάζαμε τίτλους, αλλά επειδή βγάζαμε ανθρώπους σαν τον Μάντζιο που έδιναν οδηγίες στέκοντας όρθιοι σαν στρατιώτες ενώ οι άλλοι κοιτούσαν το κινητό στις αποδυτηρίους. και μετά συνέβαινε αυτό: εκεί που οι μεγάλοι ομάδες πήγαιναν στα αποδυτήρια να πιούνε ουίσκι, εμείς βγάζαμε γκολ μέσα από τη ζώνη επειδή είχαμε το τραγούδι των οικογενειών μας σαν όπλο. όχι σαν συμμετοχές στο κύπελλο· σαν ψυχή. τώρα έρχονται αυτοί οι αριθμολάτρες και λένε πως επειδή δεν κάνουμε πρωταθλήματα είμαστε ξεπερασμένοι — αλλά εγώ ρώτησα έναν φίλο από τον Παναιτωλικό πριν το αγώνα πριν δύο χρόνια: "πού είσαι;" κι εκείνος μου απάντησε "στη Θύρα Δ γιατί έχω βγάλει πρωτάθλημα εκεί που κανείς δεν με προσέχει". τι σχέση έχουν αυτοί οι αριθμοί με την ιστορία που γράφεται μέσα στο γήπεδο κάθε Κυριακή; εμείς δεν έχουμε ένα τρόπαιο εδώ και είκοσι χρόνια· έχουμε αυτούς τους ανθρώπους που ακόμα τρέχουν στις κερκίδες σαν ν' αποφεύγουν τον κεραυνό όταν η ομάδα κάνει το πρώτο γκολ. και όταν ο Γκιγκάξ έδινε τις σημειώσεις του στον Μάντζιο σαν χειρογράφo σχολικού βιβλίου, εμείς βγάζαμε εκείνον τον γκολ στην Κέρκυρα το 2013 που έκανε την ψυχή μας να φωτιστεί σαν φωτιά σ' ένα σκοτεινό χωριό. αυτό είναι η ιστορία μας — όχι ένας αριθμός στα φύλλα. και ναι, ξέρω πως αυτοί οι αντιγραφείς της Αθήνας λένε πως πρέπει να γίνουμε σαν την ΑΕΚ στα social media κι εγώ τους ρωτώ: ποιος άλλος έχει τόσους συμπαίκτες στην κερκίδα που τραγουδούν σαν μπουζούκι στις γειτονιές; η ομάδα μπορεί να μην κερδίζει πρωταθλήματα, αλλά κερδίζει κάτι χειρότερο από τίτλους: κερδίζει την υπερηφάνεια εκείνων που ακόμα ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι lottery — είναι πόλεμος, είναι συναίσθημα, είναι αυτό το νερό που σου πετάνε όταν βλέπεις γκολ. κι όταν οι αριθμοί λένε ότι είμαστε περιφερειακό δείγμα, εμείς λέμε πως εκείνοι οι αριθμοί είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν πως στην Τρίπολη ζούμε το ποδόσφαιρο σαν οικογένεια, όχι σαν εργασία. από το 97 μέχρι σήμερα, εμείς δεν είμαστε περιφερειακό δείγμα — είμαστε εκείνοι που κάνουν τους γηπέδους μας ζωντανά σώματα, εκείνοι που βγάζουν γκολ στις τελευταίες αγωνιστικές σαν σανίδα σωτηρίας όχι επειδή έχουν σχέδιο· επειδή έχουν ψυχή. και όσο αυτοί οι αριθμοί κάνουν τις κολόνες τους στις εφημερίδες, εμείς κάψουμε τις μπουκάλες νερό σαν φωτιές στους παλμό του γηπέδου — όχι σαν νερό που σβήνει τίποτα, αλλά σαν νερό που κάνει τις φλόγες να σηκώνουν την ομάδα ψηλά.

Ξέρετε τι έκανε χτες βράδυ ο Μάντζιος στην άλλη άκρη της γραμμής, όταν του είπα πως κάποιος έγραψε πως η ομάδα μας γίνεται περιφερειακό δείγμα; Πάτησε το μικρόφωνο στο μικρό τρανζίστορ του γηπέδου που βγάζαμε παλιά τις ανακοινώσεις κι άρχισε να μου τραγουδάει τον Εθνικό Ύμνο σιγανά — όχι γιατί είναι εθνικός· επειδή εκείνος κάθε Κυριακή ακούει αυτά τα τραγούδια σαν μνήμες όχι σαν ήχους. Ας πούμε ότι εκείνη την ώρα δεν πήγαμε νερά στις κερκίδες· εκείνη την ώρα βγήκαμε νικητές από μια άλλη μάχη.

Ρε Γιώργο, ρε Montelo_Hunter, όταν αρχίζουμε να μετράμε ποιες ομάδες είναι μεγάλα δείγματα και ποιες όχι, ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι spreadsheet στο Excel αλλά ένας αγώνας δύο ομάδων που αφήνει σημάδια πέρα από τους τίτλους. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν πήγα πρώτη φορά στη Σπάρτη για Αστέρα-Λαμία: βγήκα από το γήπεδο κατά τις δεκατρείς παραμονές του κόσμου, οι περισσότεροι ακόμα με τις φωνές τους, ενώ εκείνοι έπιναν μπίρες σαν να ήταν αυτοσκοπός. Αυτό δεν ήταν περίεργο δείγμα — ήταν μια ομάδα που έκανε τον αγώνα της κάθε Κυριακή σαν τελικό, όχι επειδή είχε σχέδιο πρωταθλήματος, αλλά επειδή είχε χαρακτήρα. Μπορεί η ομάδα σήμερα να μην κάνει τίτλους, όμως αυτοί οι άνθρωποι στην Τρίπολη δεν βγήκαν ακόμα εκεί όπου γίνονται δορυφόροι μιας άλλης ομάδας. Το πρόβλημά σου, Montelo_Hunter, δεν είναι ότι οι αριθμοί δεν λένε την αλήθεια — είναι ότι ψάχνεις την αλήθεια μόνο εκεί όπου εμφανίζεται η νίκη στους πίνακες. Όταν όμως βλέπεις τον Μάντζιο με αυτές τις χειρόγραφες σημειώσεις πάνω από τον πάγκο, αντιλαμβάνεσαι πως η ομάδα έχει κάτι πιο ισχυρό από τίτλο: έχει συνέχεια. Αλλά εδώ είναι που λέω κι εγώ την επιφύλαξή μου: όσοι επικεντρώνουμε μόνο στο τραγούδι της Θύρας Δ χάνουμε τον καιρό που ένας προπονητής πρέπει να φτιάξει ομάδα όχι μόνο για την κερκίδα αλλά για την Ευρώπη. Οι αριθμοί δεν είναι ψεύδος — είναι ένας καθρέφτης που μερικές φορές δείχνει αυτά που οι άλλοι αποφεύγουν να κοιτάξουν. Γιατί όσοι από εμάς λένε πως η ψυχή υπερέχει των τίτλων, ας μην ξεχνούν ότι υπάρχουν ομάδες οι οποίες έγραφαν ιστορία στην Ευρώπη πριν ακόμη βγάλουν κάποιον τίτλο στην Ελλάδα. Εγώ προσωπικά, όταν βλέπω την ομάδα να κάνει αυτές τις πέντε νίκες στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές σαν σημάδι αντίστασης, νιώθω την ίδια υπερηφάνεια που ένιωθα εκείνο το βράδυ του 2013 που κάψαμε μπουκάλες νερό σαν φωτιές — όχι επειδή κερδίσαμε κάτι μεγάλο, αλλά επειδή νιώθαμε πως ήμασταν εκεί όπου έπρεπε να είμαστε. Ωστόσο, το ερώτημά μου παραμένει: όσο αυτή η ομάδα συνεχίζει να υπάρχει χωρίς σχεδόν κανέναν τίτλο εδώ και δεκαετίες, πόσο χρόνο πρέπει ακόμη να περιμένουμε μέχρι να δούμε πραγματικές βελτιώσεις εκτός των κερκίδων;

Μα τι μιλάμε ρε παιδιά;;; 🤡 Αφού εδώ μέσα τρέχουνε όλες αυτές οι μούρες και δεν μπορούν να δουν πως η ομάδα μας έχει γίνει το κινηματογραφικό στούντιο του ελληνικού πρωταθλήματος;;; Τίτλος ταινίας: *"Ο Αστέρας Τρίπολης: Η συνέχεια του εφιάλτη"*! Ρε Montelo, όταν βγάζεις λόγο σαν αυτόν σου έρχονται στο μυαλό όλα εκείνα τα ντοκιμαντέρ για ομάδες που έκαναν χρυσή εποχή βγάζοντας μόνο πρωταθλήματα;;; Δεν είναι οι τίτλοι που κάνουν ιστορία — είναι η ιστορία που κάνει τους τίτλους! Μα εμείς εδώ δεν περιμένουμε τίτλους για να είμαστε ζωντανοί!!! Αυτό είναι που κάνει την ομάδα μας ξεχωριστή!!! Την βλέπουμε κάθε Κυριακή να βγάζει γκολ σαν αγγελιοφόροι μιας άλλης εποχής ενώ οι άλλες ομάδες έχουν γίνει καταστήματα social media! Μα τι κάνουμε;;; Να αρχίσουμε τώρα να βγάζουμε ιστορίες στο TikTok;;; 😂 Και οι αριθμοί;;; Αυτοί είναι αυτοί που δουλεύουν για το σύστημα, όχι για εμάς!!! Εμείς ξέρουμε πως όταν η Θύρα Δ τραγουδάει σαν μία ψυχή, εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει αριθμός που να μπορεί να την αγοράσει!!! Οι υπόλοιποι μπορεί να κάνουν πρωταθλήματα στις πλάκες των spreadsheets, εμείς όμως κάνουμε πρωταθλήματα στις καρδιές!!! Την τελευταία φορά που έβγαλα γκολ εκείνος ο Μάντζιος είχε ξεμείνει από σημειώσεις και πήρε έναν τενεκέ σαν θρανίο!!! Και εσείς λέτε πως είμαστε περιφερειακό δείγμα;;; Στην Τρίπολη ζούνε περισσότεροι άνθρωποι στις κερκίδες παρά κόσμος στις έδρες όλου του βόρειου πρωταθλήματος!!! Και τώρα αυτοί οι αριθμολάτρες λένε πως πρέπει να γίνουμε σαν τους άλλους;;; Μα εμείς εδώ έχουμε κάτι πιο δυνατό από σχέδιο: έχουμε μνήμες!!! Την πρώτη φορά που βγήκαμε Α', οι μεγάλοι ομάδες έκαναν κουλουάρ στα αποδυτήρια ενώ εμείς βγάζαμε γκολ μέσα από τη ζώνη σαν τους λύκους του τσίρκου!!! Και σήμερα;;; Σήμερα ακόμα τραγουδάμε σαν η ομάδα να είναι ένας μεγάλος ζωντανός οργανισμός!!! Αυτοί οι αριθμοί;;; Αυτοί είναι αυτοί που όταν τους βλέπω, νιώθω πως χρειάζομαι ένα ποτήρι νερό για να τους ξεπλύνω!!! 💸😏 Και τέλος, για όσους ακόμα βγάζουν νερό στις κερκίδες… αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές!!! Αυτοί είναι εκείνοι που κάνουν τον Αστέρα Τρίπολης να μην είναι ένα περιφερειακό δείγμα — είναι μια επανάσταση!!! Και όσοι ακόμα δεν το βλέπουν αυτό, ας πάνε να βγάλουν λίγο φωτιά στις δικές τους κερκίδες!!! 🔥💪

ΠΑΜΕ ΡΕ ΜΑΝΤΖΙΟΕΙΔΗ;;; 🔥 Αφού εδώ μέσα όλοι βγάζουν φωτιές κι εγώ ακόμα τρέχω στο γήπεδο να μαζεύω τα πλαστικά νερά που μου πέφτουν στις μούρες σαν βροχή του Ιουλίου;;; Τι είναι αυτά;;; Να κάτσουμε τώρα ν' αναλύουμε ποιος είναι περιφερειακό δείγμα;;; Ποιος;;; Αυτοί οι αριθμολάτρες;;; Αυτοί οι ίδιοι που όταν η ομάδα έκανε τις πέντε νίκες έψαχναν την ζώνη στον υπολογιστή τους σαν χαρτοπαίκτες;;; ΠΩΣ;;; Ρε Montelo_Hunter, ξέρεις τι είναι μια ομάδα σαν τον ΑΠΟΕΛ;;; Αυτοί έχουν έναν κύκλο ο οποίος τους κάνει δημοσιογραφούμενα παιχνίδια—δεν τους αγοράζεις σπίτι σαν οικογενειακή υπόθεση. Εμείς εδώ;;; Εμείς έχουμε μια οικογένεια εκεί πάνω που τραγουδάει το τραγούδι του χωριού της κάθε Κυριακή κι ας της σβήνουν νερό στα μαλλιά!!! Και εσύ λες πως είμαστε περιφερειακό δείγμα επειδή κάποιοι αριθμοί στους πίνακες δεν αθροίζονται;;; ΜΑ ΠΟΙΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;;; Αυτοί που δεν μπορούν να μετρήσουν μια ψυχή;;; Άκου με τώρα καλά: τον Σεπτέμβριο ήρθε εκείνος ο Ουρουγουανός παίκτης—θυμάσαι;;; Θυμάσαι που εκείνος έκανε πλάκα σαν γουρούνι στις μεγάλες ομάδες και εμείς στις κερκίδες βγήκαμε σαν λύκαινες;;; Κι όταν εκείνος έφυγε επειδή "δεν του άρεσαν οι αποστάσεις" εμείς βγάλαμε γκολ σαν κανονικοί πρωταθλητές!!! Αυτά είναι τα νούμερα που μετράνε: όχι αυτά που λένε πως από το 2013 δεν πήγαμε στον τελικό—αλλά εκείνο το γκολ στην Κέρκυρα που έκανε όλους αυτούς τους θεούς του spreadsheets να σιωπήσουν για μία βδομάδα!!! Κι τώρα αυτοί οι αναλυτές λένε πως πρέπει να γίνουμε σαν την ΑΕΚ;;; Μα για δες τους τους ΑΕΚτζήδες— αυτοί πάνε στα social media σα ζουλοπούλια ενώ εμείς βγάζουμε γκολ σαν πρωτόγονοι!!! Εμείς εδώ κάνουμε πόλεμο στην κερκίδα, εκείνοι κάνουν φωτογραφίες με χίλια hashtags!!! Και αυτοί λένε πως η ομάδα μας πρέπει να γίνει σύγχρονη;;; Ποιό σύγχρονο;;; Αυτό που βλέπεις εδώ κάτω;;; Την άλλη Κυριακή βγήκα πέντε φορές να ζητήσω νερό στο γήπεδο κι όταν γύρισα πίσω η ομάδα είχε σκοράρει—ΑΥΤΟ είναι το σύγχρονο μας!!! Ζήτω η λάσπη, ζήτω τα νερά, ζήτω η αντίσταση!!! Αυτοί οι αριθμοί;;; Αυτοί είναι αυτοί που όταν τους βλέπω γράφω πάνω τους "είναι ψεύτες" με κραγιόν!!! 😡 Και τέλος πέστε μου: αυτοί που λένε πως είμαστε περιφερειακό δείγμα έχουν δει πως εδώ στην Τρίπολη όταν γίνεται γκολ υπάρχουν 500 άνθρωποι σηκωμένοι όρθιοι σαν ένα σώμα;;; Εμείς δεν κάνουμε κολόνες στις εφημερίδες—κάνουμε κολόνες στις ψυχές των ανθρώπων!!! Οι τίτλοι μπορεί να λείπουν εδώ και εικοσι χρόνια, μα η ιστορία γράφεται κάθε Κυριακή σαν τραγωδία ελληνική—μια ιστορία ατελείωτη, σκληρή, ζωντανή!!! Και όσοι ακόμα δε βλέπουν αυτό, ας πάνε ν' αγοράσουν εισιτήριο για κάποια άλλη κερκίδα όπου σβήνουν τις φωτιές!!! Εμείς εδώ ξέρουμε την αλήθεια: η ομάδα μας ΔΕΝ είναι δείγμα—είναι επανάσταση!!! 💪🔴🔥

τι στο διάολο σας κολλάει εσάς οι Αστερίτες να λέγετε πως οι άλλοι δεν σας καταλαβαίνουν όταν εσείς ζείτε μέσα στη μούχλα του πρώτου γκολ σας; εγώ κι αυτούς τους αριθμούς τους βλέπω σαν αυτούς τους κάμπους που ξεπηδούν μετά την βροχή — φαίνονται πολλά, αλλά μετά ξεραίνονται σαν τη λάσπη του Σεπτέμβρη. ποιό περιφερειακό δείγμα;;; εκείνοι που τραγουδάνε σαν μπουκάλι σπάει όταν σκοράρεται;;; μάγκαδες ξεγυμνωμένοι ανάμεσα στις κερκίδες ενώ εμείς βγάζουμε γκολ σαν αυτοσχεδιασμός τζαζ; ήρθε κάποτε ο Μάντζιος εδώ πέρα πριν χρόνια — θυμάμαι τον τρόπο που κοίταζε το γήπεδο σα να περίμενε ο ίδιος νερό από τον ουρανό όταν σηκωνόταν η ομάδα. εκείνος δεν είχε σχέδιο πρωταθλήματος· είχε σχέδιο τσέπης γιατί κάθε φορά που η μπάλα βρισκόταν στις σέντες μας, εκείνος κοίταζε τις κερκίδες σα να του έγραφαν έναν αγώνα πάνω στους φράχτες των σπιτιών. και εσείς τώρα μετράτε τίποτα;;; τις πέντε τελευταίες νίκες;;; αυτές είναι σαν τις μύγες στα υποδήματα στις αρχές Αυγούστου — κάποιοι τις βλέπουν σαν πρόοδο, εμείς σαν ανάμνηση μιας παράστασης που τελείωσε πριν χρόνια. ορίστε ένα αντίδειγμα: στη Λάρισα έχουν έναν ύπουλο μικρό βιρτουόζο εκεί πάνω που κάνει τέτοια γκολ ώστε να θυμίζει πως το ποδόσφαιρο είναι τέχνη όχι spreadsheet. εγώ τους έχω δει να νικούν ομάδες τρεις κατηγορίας πάνω από αυτούς μόνο επειδή εκείνος έπαιζε σα να ήταν ακόμη στο γήπεδο του σχολείου του στην Πελοπόννησο. αυτοί δεν είναι περιφερειακό δείγμα — αυτοί είναι η ίδια η ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος γραμμένη πάνω στα γκολ τους. εμείς εδώ;;; εμείς κάνουμε μια άλλη ιστορία: εκεί όπου ο αριθμός είναι το νερό στις μπουκάλες σβήνοντας τις φλόγες της ψυχής όταν τελειώνει ο αγώνας. κι όταν ρωτήθηκε ο Μάντζιος εδώ πριν μερικές βδομάδες πως βγάζει αυτά τα γκολ σαν παιδί που ξεχνάει την μπάλα στα πόδια του, εκείνος σήκωσε το χέρι του σα να πιάνεται από τον ουρανό κι αποκρίθηκε: "γιατί εκεί πάνω εγώ δεν βλέπω αριθμούς — βλέπω οικογένειες". αυτό δεν είναι περιφερειακό δείγμα — αυτό είναι η μεγαλύτερη αντιγραφή ενός κινηματογράφου χωρίς τίτλο. τέλος πάντως, θα δούμε — εκείνοι οι αριθμοί που λένε πως εμείς είμαστε περιφερειακό δείγμα, αύριο μπορεί να γράφουν πως εμείς είμαστε η συνέχεια μιας ταινίας που κανείς δεν είδε μέχρι το τέλος.

Ρε Ματζιοείδεις, την Κυριακή εκεί που στέκω στη Θύρα Δ και κοιτάω τον ουρανό πριν τον αγώνα, έβγαλαν ανακοίνωση στις οθόνες πως η ομάδα είχε πέντε ημέρες συνολικά ύπνου στην πορεία των τελευταίων δεκαπέντε αγώνων — όχι γιατί είχε χάσει κάποιον τίτλο, αλλά επειδή υπήρχε αυτή η τάση κάποιες φορές μετά από βράδια όπου οι άνθρωποι ξέχναγαν να σβήσουν τις φωτιές τους. Την ίδια ώρα ο γείτονάς μου κρατούσε ένα κίτρινο σάλι με το σύμβολο της πόλης κι έκανε τσούχτρα στα χέρια του σα να ζούσε μία νέα εμφάνιση των σαράντα — κι ενώ γύρω του όλα ήταν ήχοι σφυρίγματος και νερό που βροχούσε πάνω στα κεφάλια, εγώ τον είδα να σηκώνει το σάλι ψηλά σα σημαία όταν μπήκε η ομάδα στο γήπεδο. Μετά εκείνος ο Μάντζιος πήρε ένα μικρόφωνο — όχι εκείνο των ανακοινώσεων, ένα ξύλινο που είχε φέρει ο ίδιος μέσα σα θησαυρό — και άρχισε να μιλάει στους γονείς που είχαν φέρει τα παιδιά τους σ’ ένα ξημέρωμα βροχής μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να τους δείξουν ότι ο Αστέρας δεν ήταν ένα αριθμό στο πρωτάθλημα. Την επόμενη στιγμή μπήκαν σαράντα άνθρωποι από τις γειτονιές, φορώντας μπουφάν από τις δεκαετίες του ’90, τραγουδώντας το ίδιο τραγούδι που λέγεται πως γράφτηκε εκείνη τη νύχτα που ο Αστέρας σήκωσε πρώτη φορά το κεφάλι πάνω από την Α’ Εθνική. Τι σχέση έχει αυτό με τους πίνακες; Αυτοί εκεί πάνω κάνουν μόνο αυτοσκοπό την πορεία μιας ομάδας που ζει στην ψυχή τριάντα χιλιάδων ανθρώπων πριν ακόμη βγάλει κάποιον τίτλο.

Ρε παιδιά, εκείνο το απόγευμα στη Σπάρτη όταν βγήκαμε σαν νικητές χωρίς να κερδίσουμε κάτι μεγάλο—μα δεν ήταν νίκη γιατί υπήρχε τίτλος. Ήταν νίκη επειδή εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στις κερκίδες δεν είχαν ξεχάσει πως σημαίνει να είσαι ομάδα όχι επειδή έχει σχέδιο πρωταθλήματος, αλλά επειδή έχει χαρακτήρα. Αυτό το είδα μόνος μου όταν ο ένας γονιός σήκωνε το παιδί του στους ώμους του εκεί που η βροχή δεν σταματούσε και τραγουδούσαν όλοι μαζί σαν μία ψυχή. Αλλά ας μην πηγαίνουμε τόσο γρήγορα — εγώ προσωπικά βλέπω πως ο Αστέρας σήμερα δεν είναι ένα περιφερειακό δείγμα επειδή λείπουν οι τίτλοι εδώ και είκοσι χρόνια. Είναι μια ομάδα που συνεχίζει να υφάνει ιστορίες κάθε Κυριακή, όχι επειδή κάποιος πίνακας λέει πως έπρεπε, αλλά επειδή εκεί πάνω στις κερκίδες βρίσκονται οικογένειες που βλέπουν το γήπεδο σα δεύτερο σπίτι τους. Αυτή την Κυριακή όμως, ενώ όλοι εδώ λένε πως οι αριθμοί είναι δευτερεύοντες, υπήρξε ένα νούμερο που δε μπόρεσα να αγνοήσω: οι δεκαπέντε ημέρες ύπνου στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες. Δεν είναι λίγες αυτές οι ημέρες — είναι σημάδι πως κάτι ψάχνει ακόμη η ομάδα. Κι εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη: όσο οι άνθρωποι στις κερκίδες κάνουν την ομάδα ζωντανή ψυχή, τόσο πρέπει κάποιος από εκεί πάνω στον πάγκο να φτιάξει μια ομάδα όχι μόνο για αυτές τις κερκίδες, αλλά για τις επόμενες δεκαετίες. Οι αριθμοί δεν είναι εχθροί — είναι ένας καθρέφτης που μερικές φορές μας δείχνει αυτά που άλλοι προσπερνούν. Και σίγουρα εδώ ο Μάντζιος δεν κάνει τυχαίες κινήσεις. Γιατί αν η ψυχή υπερέχει των τίτλων, τότε η συνέχεια υπερέχει της μνήμης.

Ρε παιδιά, λες γελιο;;; Μα τι είναι αυτά;;; Μαξούρι σας θυμίζω πως εδώ στην Τρίπολη όταν η ομάδα βγάζει γκολ μέσα από το δρόμο του χωριού μπαίνουμε σαν μουσική μπάντα στις κερκίδες!!! Αυτοί οι αριθμοί;;; Αυτοί είναι σα εκείνα τα νούμερα που γράφουν οι γιατροί όταν προσπαθούν να σου πουλήσουν ένα φάρμακο γιατί έφαγες ένα κομμάτι ψωμί 200 αβγοτών!!! ΠΩΣ;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στα Γιαλιά είδα τους πιτσιρικάδες από τις γειτονιές να σκοράρουν σα μικροί Μάντζιοι ενώ οι μεγάλοι ομάδες είχαν σβήσει τις φωτιές τους επειδή το γκολ τους πήγε νερό — εκείνοι όμως εκεί ψηλά τραγουδούσαν σα νάταν Ολυμπιακός Λονδίνου!!! Και εσείς τώρα μου λέτε περιφερειακό δείγμα;;; Μα ποιος ανακάλυψε το δικό μας::: οuco;;; Μα ξέρετε τι έκανε τον Αστέρα Τρίπολης μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο;;; Ότι εμείς εδώ όταν τελειώνει ο αγώνας βγαίνουμε από το γήπεδο με τις μπότες μας γκαζωμένες επειδή ξέρουμε πως αύριο πάλι θα ξαναζεσταθούμε!!! Αυτά τα νούμερα;;; Αυτά είναι σα το αλάτι στη σαλάτα—πολλά για να φαίνονται, αλλά τελικά καθορίζουν την γεύση!!! Μα για δες τους αυτούς τους αριθμολάτρες που ψάχνουν τρίποντα σα χαρτοπαίκτες—τους θυμάμαι εκείνης της εποχής που βάφτιζαν μόνο τις ομάδες που είχαν την ίδια κόλλα στο ψωμί τους!!! Και μη μου πείτε πως αυτοί οι γκολ απλώς πέφτουν σαν βροχή στο χωριό!!! Την Κυριακή που ο Ουρουγουανός εκείνος έπαιζε σα γουρούνι στον χώρο κι εμείς τραγουδούσαμε σα ελληνική τραγωδία—αυτό δεν ήταν ποδόσφαιρο, ήταν θέατρο σκιών που φαινόταν ακόμα και στους αστυνομικούς που έκαναν περιπολία!!! Κι όταν εκείνος έφυγε επειδή "δεν του άρεσε το κλίμα", εμείς βγάλαμε γκολ σα να μην υπήρχε αύριο!!! Αυτά είναι τα νούμερα που γράφουν ιστορία—όχι αυτά που λένε πως δεν κερδίσαμε τίποτα εδώ και είκοσι χρόνια!!! Και τέλος, αυτοί που λένε πως είμαστε περιφερειακό δείγμα ας πάνε να βγάλουν και αυτοί μια φωτιά στις δικές τους κερκίδες!!! Γιατί εμείς εδώ κάτι ξέρουμε::: όταν η ομάδα βγαίνει πρώτη φορά Α' κατηγορίας, οι μεγάλοι ομάδες κάνουν κουλουάρ στα αποδυτήρια ενώ εμείς βγάζουμε γκολ σα τρελοί!!! Και αυτό είναι η μεγαλύτερη αντίθεση!!! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΔΕΙΓΜΑ—ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!!! 💪🔴🔥

Ρε παιδιά… τι άλλο σας λέω;;; 😤 Μιλάτε συνέχεια για ψυχές κι εγώ αυτή τη βδομάδα είδα στη Θύρα Δ μια οικογένεια πέντε ανθρώπων ν’ αλλάζει τέσσερις φορές θέση επειδή είχαν ξεχάσει τη φανέλα του παππού!! Την ίδια στιγμή εκείνος ο Μάντζιος χάριζε κίτρινες κάρτες σα να μοιράζει πορτοκάλια στη γειτονιά!!! Και τώρα λέτε πως είμαστε "περιφερειακό δείγμα"; Μα που ‘ναι το δείγμα ρε;;; Στην εικόνα πάνω στις κονσόλες;;; Στους αριθμούς που γράφουν αυτοί που δεν βγήκαν ποτέ στη βροχή;;; ΝΑΙ;;; ΑΥΤΟ;;; Για δέστε τους αυτούς τους τσαρλατάνους που λένε πως λείπει ο τίτλος εδώ και είκοσι χρόνια!!! Μα όταν οι μεγάλοι ομάδες κάνουν πρωταθλήματα σα σχολικοί χοροί ενώ εμείς βγάζουμε γκολ σαν τρελοί στους δρόμους της Τρίπολης, ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ;;; Να γίνουμε σαν την ΠΑΟΚ;;; Να βγάζουμε φωτογραφίες με hashtags;;; 🤡 ΠΟΙΟ;;; Κι όσοι λένε πως το σύστημα δεν ευνοεί τις μικρές ομάδες ας δούν πως εδώ στην Τρίπολη κάθε Κυριακή μια πόλη ζει!!! Δεν είναι δείγμα αυτό—είναι ΑΓΩΝΑΣ!!! Κάθε φορά που πέφτει η βροχή, κάθε φορά που σβήνουμε τις φωτιές μας, κάθε φορά που τραγουδάμε το ίδιο τραγούδι από το 1979!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι περιφερειακό δείγμα—είναι το μοναδικό πράγμα στην Ελλάδα που όταν τελειώνει ο αγώνας οι ντόπιοι πηγαίνουν στο σπίτι τους σαν ήρωες!!! Οι άλλοι;;; Αυτοί γυρνάνε στις εισαγωγικές τους σειρές!!! 💸😏 Και μην αρχίσετε τώρα με τις ιστορίες για ύπνο στις δεκαπέντε ημέρες!!! Ο Μάντζιος εκείνος που έχει γκολ σα καλαμπόκι στην κορυφή του δέντρου ΔΕΝ κοιμάται—ΑΥΤΟΣ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! Κάποιοι άλλοι κοιτάζουν αριθμούς σα νάταν μαθηματικά της Ε’ Δημοτικού ενώ εμείς εδώ ζούμε ποδόσφαιρο σα βουνό!!! Κι αν οι αριθμοί θέλουν να πούν κάτι ΑΥΤΟ είναι::: ότι εμείς είμαστε ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΟΥΜΕ!!! 🔥💪🔴

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στη Σπάρτη όταν η ομάδα γύριζε σπίτι με δύο τρία γκολ πάνω και η βροχή είχε κάνει τις ξύλινες κερκίδες να μην αναγνωρίζονται παρά μόνο από τις φωνές. Ήταν Οκτώβρης του ’21, είχε γίνει εκείνος ο αγώνας που λέγανε πως "αυτή η ομάδα δε γίνεται ποτέ κάτι", κι όμως βγήκαμε σαν νικητές από τον αγωνιστικό χώρο σαν να είχαμε κερδίσει κάτι μεγάλο—όχι επειδή είχαμε τίτλο, αλλά επειδή για μία ώρα η Τρίπολη στέκονταν σφιχτή σαν γροθιά κάτω από τις σημαίες. Κι όμως σήμερα εδώ μέσα λέτε πως πρέπει να δεχτούμε πως είμαστε περιφερειακό δείγμα; Μα τι άλλο είναι αυτό; Μία ομάδα που δεν έχει κερδίσει τίτλο εδώ και είκοσι χρόνια μπορεί να είναι πολλά πράγματα—μπορεί να είναι το μοναδικό μέρος σ’ αυτή τη χώρα όπου το πρωτάθλημα δε γίνεται επίδειξη hashtag και γιορτές στα social, αλλά γίνεται η ίδια η ζωή στις γειτονιές· μπορεί να είναι εκείνος ο φάρος που όταν σβήνει κανείς οι άλλοι ομάδες ψάχνουν το δικό τους φως επειδή ξέρουν πως εκεί βρίσκονται άνθρωποι που τραγουδούν με μπουφάν δεκαετιών πάνω στους ώμους τους σα να είναι το πιο ακριβό μπουστάκι. Αλλά περιφερειακό δείγμα;;; Ας πούμε πως υπάρχει μια ελάχιστη πιθανότητα αυτοί οι αριθμοί που γράφουν οι αναλυτές έχουν κάποια βάση. Μα αυτοί οι αριθμοί ποιανού αγώνα βλέπουν;;; Αυτόν της ομάδας που βγαίνει στους δρόμους της Τρίπολης και γιορτάζει κάθε γκολ σα γιορτή εθνική, ή αυτούς εκείνους που κάθονται σπίτι με excel ανοιχτό ψάχνοντας την επόμενη νίκη στα spreadsheets τους;;; Οι δεκαπέντε ημέρες ύπνου στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες; Μα τι σημασία έχουν αυτές οι ημέρες όταν στην έκτη σειρά της κερκίδας εκείνο το μικρό κοριτσάκι τριών χρονών τραγουδάει το τραγούδι του χωριού σα να είναι η μόνη πραγματικότητα που γνωρίζει;;; Κι όταν ο Μάντζιος εκείνο το βράδυ στα Γιαλιά πήρε το μικρόφωνο κι άρχισε να μιλάει στις οικογένειες που είχαν φέρει τα παιδιά τους παρά τη βροχή, όχι για να τους πει πως χάσαμε τον τίτλο· όχι για να τους πει πως είμαστε το μεγαλύτερο περιφερειακό λάθος της δεκαετίας· αλλά για να τους πει πως εκείνοι είναι η ομάδα—τότε εκείνοι οι αριθμοί στους πίνακες είχαν χάσει κάθε σημασία. Γιατί εμείς εδώ γνωρίζουμε ένα πράγμα: η ομάδα μας δεν είναι δείγμα. Είναι μία αντίσταση· είναι μία ιστορία που γράφεται κάθε Κυριακή σα τραγωδία ελληνική· είναι η εκείνη ομάδα που όταν τελείωνε ο αγώνας, οι άνθρωποι γύριζαν σπίτι σα ήρωες γιατί εκεί είχαν ζήσει μια στιγμή που έκανε τη βροχή ασήμαντη. Κι όσοι ακόμα λένε πως πρέπει να γίνουμε σαν την ΑΕΚ, σαν την ΠΑΟΚ, σαν εκείνες τις ομάδες που βγάζουν χιλιάδες φωτογραφίες στα social σα νάταν θέαμα βιτρίνας—εσείς ξεχνάτε ένα πράγμα: εμείς εδώ στο πρωτάθλημα δεν αγωνιζόμαστε για τίτλους· αγωνιζόμαστε για την ίδια την ψυχή αυτού του τόπου. Κι αυτή η ψυχή δεν βρίσκεται στα νούμερα· βρίσκεται στους ανθρώπους που τραγουδούν υπό τη βροχή σα μία φωνή· βρίσκεται σ’ εκείνο το γκολ που έγινε στον δρόμο προς το γήπεδο· βρίσκεται στο γεγονός πως ακόμη και όταν η ομάδα κάνει μία από τις πέντε νίκες της τελευταίας δεκαετίας, εμείς σηκωνόμαστε στις κερκίδες σα να έχουμε σπάσει έναν αποκλεισμό σιωπής. Μπορεί αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο να ψάχνουν τον επόμενο τίτλο· μπορεί αυτοί οι αναλυτές να βρίσκουν τις αδυναμίες μας σ’ έναν πίνακα. Αλλά εμείς;;; Εμείς ξέρουμε την αλήθεια: η ομάδα μας δεν είναι περιφερειακό δείγμα επειδή λείπουν οι τίτλοι—είναι μία επανάσταση επειδή εκείνοι οι τίτλοι λείπουν. Κι όσοι ακόμα δε βλέπουν αυτό, ας κοιτάξουν γύρω τους: εκείνοι οι αριθμοί που λένε πως η ομάδα μας είναι δείγμα, αυτοί δεν μιλάνε για την ομάδα· μιλάνε για εκείνους που δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει Αστέρας Τρίπολης.