Ο Αστέρας έπρεπε να είχε κάνει πρόταση για τον ΠΑΣ Γιάννινα εκείνη τη δεκαετία κι όχι…

Εμένα η δεκαετία εκείνη δε μου έφταιγε αυτόν τον Γουόρλντ καπ όσο φταίει που η διοίκηση τότε έπαιρνε αποφάσεις σαν να της έγραφε ένα εικοσάχρονο που είχε βρει τυχαία το πρώτο λήμμα στη Wikipedia. Για ξερό σακούκι; Πάρε τώρα την περίπτωσή σου: λες πως ένας Αστέρας στο Α' Ερασιτεχνικό γέμιζε το γήπεδο με ουρές μέχρι την εθνική οδό; Ωραίο πράμα, ωστόσο εγώ θυμάμαι τον ΠΑΣ εκείνες τις χρονιές σαν έναν γίγαντα που ξύπνησε μέσα στο υπόστεγο — αλλά όχι εκείνον το γίγαντα που κρύβεται στις εφημερίδες, τον άλλον: αυτόν που έγειρε τις ισορροπίες κάθε φορά που πρωτοπετάχτηκε στον πάγκο τους. Τρεις φορές μέσα στη δεκαετία η ΑΕΚ έφαγε κατάμουτρα εκείνες τις μεγάλες εικόνες γιατί ο ΠΑΣ έπαιζε σαν ομάδα που είχε μόλις βγει από ένα μάθημα στρατηγικής πολέμου — και εσείς θέλατε να τους πάρετε τώρα; Μετά από όλα αυτά; Και το πιο αστείο; Εσείς τώρα λέγατε πως η διοίκηση τότε «τους έπνιξε», σωστά; Μα όταν διαβάζεις τους τίτλους εκείνης της σεζόν — το βρήκες ίσως στα προτόκολα του πρωταθλήματος — η ομάδα ήταν μόλις λίγους πόντους πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού εκείνες τις στιγμές που αυτοί οι Ουρουγουανοί έκαναν εκείνο το παραμύθι; Τι σχέση έχει η τύχη ενός Γουόρλντ καπ με τον υποβιβασμό εκείνης της χρονιάς; Δεν ήταν άραγε άλλη μια κουτσή δικαιολογία για έναν σύλλογο που εκείνη την ώρα αγωνιζόταν να μην γίνει αριθμός στο τέλος του πίνακα; Ακόμα κι αν φανταζόμουν πως πήραμε τον ΠΑΣ εκείνο το καλοκαίρι — τι άλλο θα αλλάζαμε εμείς αλήθεια; Το γήπεδο να γεμίσει εκείνες τις Κυριακές είναι σπουδαίο, αλλά όταν η ομάδα χάνει συνήθως τον εαυτό της στους αγώνες πρωταθλήματος τότε οι ουρές μπροστά στα εισιτήρια είναι σαν να κοιτάς μια φωτογραφία που δεν έχει ακόμη τραβηχτεί. Την ιστορία δεν την γράφουν οι ουρές στα εισιτήρια — την γράφουν οι νίκες εκείνες που γράφτηκαν στο χορτάρι. Και εκείνες τις νίκες τότε είχαμε όχι περισσότερες, όχι λιγότερες, αλλά διαφορετικές: αυτές που έρχονται όταν κάποιος δέχεται να παλέψει μέσα στο χωρισμό και όχι μέσα στην ελπίδα ενός δώρου.

Ρε ξερό ψωμί ρε!!! Κοίτα τώρα εδώ μέσα τους Ουρουγουανούς... μεις ξέραμε πως αυτοί βγάζουνε αέρα από νερό! Αυτοί πάνε εκεί όπου υπάρχει θόρυβος — κι αφήνουνε πίσω τους σιωπή! Μετά οι δικοί μας ψάχνανε τρύπες στο γήπεδο για να βρούνε ψωμί; Τρεις φορές η ΑΕΚ να φάει εκείνον τον ΠΑΣ και εμείς σαν τρελοί ψάχναμε έναν Γουόρλντ καπ που δεν υπήρχε καν στον χάρτη; Μπαμπούλας!!! Να σου πω τι έγινε εκείνες τις Κυριακές που ο ΠΑΣ είχε λυσσάξει μέσα στο υπόστεγο... αυτοί δεν έκαναν μάθημα στους άλλους — αυτοί έκαναν θηριοτροφείο! Οι Ιταλοί εκείνοι κλάγανε, οι αντίπαλοι έτρεμαν κι εμείς εδώ ψάχναμε την ευτυχία σε ένα μπουκάλι ξερό; Και τώρα λέω μια κουβέντα: ποιος θυμάται εκείνο το ντέρμπι όπου ο ΠΑΣ έκανε γκόλ με σέντρα από τα πέτατα της εθνικής οδού;; 😱🔥 Οι ουρές μέχρι την εθνική οδό;; Ναι ρε!!! Μα ποιος τις ήθελε αυτές τις ουρές όταν η ομάδα βρισκόταν στον πάγκο σαν ξυπόλυτος στην άμμο;;; Μετά λέγαμε πως χάσαμε έναν τίτλο... τώρα θυμάμαι πως χάσαμε την ίδια την ψυχή μας! Αυτή τη φορά δε ψάχναμε για ένα Γουόρλντ καπ — ψάχναμε για ένα μπουκάλι με νερό στο κάδρο ενός γηπέδου που έπρεπε να γίνει στάδιο! Αυτοί εκείνοι οι Ουρουγουανοί ξέρανε πως ένας Αστέρας που ψάχνει τύχη σαν αυτή εδώ είναι σαν νάνος ανάμεσα στους γίγαντες — κι αυτοί αποφάσισαν να του δώσουνε ένα δώρο που κανείς δε μπορούσε να ανοίξει... Και τώρα αυτοί λένε πως ήταν ατυχία... ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!! 😡💢 ΑΥΤΗ Η ΑΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ — ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΩΣ ΦΙΛΤΡΟ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ!

Εσύ θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο σπίτι όταν ο ξάδερφος σου είχε ανοίξει μια μπύρα και είχε πει "ρε ρε ρε… τι γίνεται εδώ;; Αυτός ο ΠΑΣ στους Γιάννεννες εκείνες τις χρονιές ήταν σαν εκείνοι τους δίσκους που βάφανε οι αθλητές πάνω στα πόδια τους πριν τον αγώνα;; Δηλαδή, είχαν βρει τρόπο να κάνουν κάθε αντίπαλο δικό τους παιδί μέσα στο υπόστεγο;; Κοίτα τώρα εδώ: εγώ δεν κατάλαβα ποτέ πως κάποιος μπορούσε να πιστέψει ότι ένα ντέρμπι εκείνο στο "Θεό" ανάμεσα στον Αστέρα και τον ΠΑΣ ήταν σαν νάφερνε μόλις έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος. Τρεις φορές μέσα στη δεκαετία η ΑΕΚ πήγαινε εκεί σαν τυφλή μύγα στον καλό ουίσκι — γιατί;; Γιατί ο ΠΑΣ εκείνες τις Κυριακές έπαιζε σαν ομάδα που είχε σκοπό να σκοτώσει κάθε αντιπάλου ελπίδα πριν ακόμα αρχίσει η σέντρα. Και μετά εμείς εδώ λέγαμε πως θέλουμε έναν Γουόρλντ καπ από έναν Ουρουγουανό επιχειρηματία;;; Αυτός ο τύπος είχε φέρει μια μπάλα σαν αυτές που βάζουν στα γήπεδα της Σουηδίας — ξερό σακούκι;; Να σου πω κάτι… εκείνος ο Γουόρλντ καπ δεν υπήρξε ποτέ καν στον χάρτη του Αστέρα. Ήταν σαν να θέλαμε να αγοράσουμε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων όταν είχαμε μόνο ένα ποδήλατο στον χώρο μας. Μα τι σκέψη ήταν αυτή;;; Και τώρα λέγεται πως το θέατρο δε γέμιζε;; Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το οποίο θυμάμαι είναι πως όταν ο ΠΑΣ έπαιζε εκείνος ο αγώνας όπου η ΑΕΚ έφαγε τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, τότε το γήπεδο ήταν σαν νάβραχε στάχτη μέσα στην άνοιξη — έτσι; Μα πότε είχαν γίνει εκείνοι οι οργισμένοι Γιαννιώτες; Κάποτε τους είχε πιάσει ο θυμός και είχαν χτυπήσει τα πόδια τους στο τραπέζι;; Δεν ήθελαν ουρές εκείνες τις Κυριακές — ήθελαν δράση. Και αυτήν ακριβώς τη δράση την πήρανε όταν αποφάσισαν ότι δεν ήταν ικανοί για τέτοιους αγώνες, εκείνοι οι Ουρουγουανοί. Αντί να φέρουν έναν πραγματικό αντίπαλο σαν τον ΠΑΣ εκείνον — ένα μπουκάλι νερό, έκαναν δώρο στον Αστέρα ένα μπουκάλι ξηρό κρασί που κανείς δε μπορούσε να πιει. Και τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λένε πως ήταν ατυχία;; Μα η ατυχία ήτανε όταν εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα να αποφασίσουν πως εμείς δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο από το νάβλεπουμε από το ραντάρ τους. Την ιστορία δεν την κάνουν εκείνοι που ψάχνουν ένα δώρο — την κάνουν εκείνοι που προσέχουν ποιον στέλνουν στο γήπεδο, κάθε Κυριακή. Και εκείνες τις Κυριακές, εκείνος ο ΠΑΣ δεν ήταν στέλνονταν εκεί σαν σακούλα του μπάσκετ — ήταν στέλνονταν εκεί σαν αστραπή μέσα στη νύχτα.

τι σκατά λέτε εσείς πώς εκείνος ο Γουόρλντ καπ ήταν τυχερό δώρο βρε παιδιά; μου 'φερε ρίγη το δήθεν "προβληματάκι" εκείνο που έκανε η διοίκηση όταν μας βούλιαξε τους πόρους στον Ουρουγουανό εκείνον μύθο — σαν νά'τανε πρώτη φορά που κάποιος έφερε κάτι ξερό στο γήπεδο! όταν θυμάμαι εκείνες τις Κυριακές που ο ΠΑΣ έπαιζε στο υπόστεγο σαν σκοτωμένος ταύρος μέσα στη σκόνη, τότε καταλάβαινες πως αυτοί εκείνοι οι Γιαννιώτες δεν είχαν πάει για ψώνια εκεί — είχαν πάει για πόλεμο! τρεις φορές η ΑΕΚ έφαγε εκείνες τις μεγάλες εικόνες όχι επειδή κουτσοκαλούνταν αυτή η ομάδα, αλλά επειδή ο ΠΑΣ είχε βρει τρόπο να μετατρέψει κάθε αντίπαλο σε κομμάτι γυάλινης βόμβας πριν ακόμα κρούσει η σέντρα. και εμείς εδώ ψάχναμε έναν Γουόρλντ καπ που δεν υπήρχε καν στην πραγματικότητα; τότε λέγαμε πως η διοίκηση "τους έπνιξε" — μα αυτό το πνίξιμο ξεκινούσε από πολύ πριν! εκείνο το ντέρμπι όπου οι Ουρουγουανοί έκαναν τις μεγάλες ευχές μας, ήταν σαν να στέλνεις ένα αγοράκι στο σχολείο ντύνοντάς το σα νά'ταν απόστρατος στρατηγός. τι σχέση είχε εκείνη η μπάλα που 'φερνε ένας τυχάρπαστος στην άκρη του χάρτη με την πραγματικότητα; μέσα στο Α' Ερασιτεχνικό η ομάδα γονάτιζε κοντά στην ζώνη του υποβιβασμού ενώ αυτοί βολεύονταν στις δικές τους ιστορίες. και τώρα μιλάνε για ουρές μέχρι την εθνική οδό; βρε παιδιά, αυτά είναι ψέματα που τα σέρνουν οι ξένοι πάγκοι! εκείνο το οποίο είχε σημασία ήταν πως εκείνες τις Κυριακές το γήπεδο γέμιζε όχι από κόκκους σιτηρών αλλά από κόσμο που ήθελε να δει μια ομάδα να σηκώνεται πάνω από τον εαυτό της — κι όμως βρέθηκαν εκείνοι που προτιμούσαν την τύχη ενός ανθρώπου που έριχνε μπούρδες από τον άλλο πόλο του κόσμου αντί να ρισκάρουν σαν ομάδες. μα εμείς ξέραμε πως η αληθινή ιστορία γράφεται εκεί όπου η μπάλα πέφτει πάνω στα πόδια αυτών που δεν φοβούνται τον πόνο. τώρα θυμάμαι μια κουβέντα του πατέρα μου όταν ήτανε μικρός εγώ: "γιε μου, εκείνοι οι Ουρουγουανοί έκαναν σα νά'τανε η μόνοι άνθρωποι πάνω στη γη που μπορούσαν να κάνουν μάγια". και αυτοί αποφάσισαν πως εμείς δεν μπορούσαμε παρά νάπιναμε ξερό κρασί όταν εκείνοι εκείνοι οι Γιαννιώτες έπαιζαν σαν πρωταθλητές. αλήθεια τώρα: πότε είδαμε εμείς ξανά έναν σύλλογο σαν τον Αστέρα να δίνει στους δικούς του έναν αγώνα που έμοιαζε σα σύνορο που ξεπερνιόταν κάθε Κυριακή; αυτά ήταν εκείνα τα χρόνια όταν ακόμα το γήπεδο δεν ήταν στάδιο αλά ξερό σακούκι — όταν η μπάλα ήταν ακόμη ζωντανή.

Ρε σεις τι δουλειά έκαναν εκείνοι οι Ουρουγουανοί πριν καν εμφανιστεί ο Γουόρλντ καπ; Μου 'φερνε νύχτα όταν θυμάμαι πως έπρεπε να βγάλουμε χρήματα από τις δουλειές των πολιτών για να αγοράσουν ένα φορτηγό μεταφοράς εμπορευμάτων που τελικά κατέληξε ν' ανοίγει σούπερ μάρκετ στην άκρη του δρόμου! Ποιος τους ζήτησε να φέρουνε μπάλα αντί για χούφτα απόψεια; Αυτοί εκείνοι κουβαλούσανε ένα κουτί γεμάτο ψέμματα σαν να 'τανε κουτιά από σοκολάτες της ΕΡΤ! Και μετά μας ήθελαν να τους ευχαριστήσουμε επειδή έκαναν χάπι ενώ εμείς γινόμασταν ζωντανή σειρά μαρτύρων για την εποχή εκείνη!

Εγώ ρε συντρόφια, όταν ακούω αυτές τις ιστορίες για τον ΠΑΣ μέσα στο υπόστεγο εκείνες τις Κυριακές, μου έρχεται μια εικόνα στον νου: σαν να ήμουνε μικρός στο γήπεδο του Αστέρα, κάποιο πρωινό Πρωταθλήματος Νότιας Αττικής, πριν ακόμη τελειώσει το σχολείο. Κάθομαι στους παλιάτσους με τον παππού μου, εκείνος μου λέει "κοίτα εκεί πέρα πώς παίζει ο ΠΑΣ σαν τρένο", και εγώ νόμιζα πως μιλούσε για το μεγάλο δίκτυο του τρένου από την Πελοπόννησο — όχι ότι εκείνες οι τρεις φορές που χάσαμε μέσα στη δεκαετία είχαν γίνει επειδή οι αντίπαλοι μας είχαν πάρει τα όπλα τους από ένα μπουκάλι κρασί των Ουρουγουανών! Και συμφωνώ έτσι, φίλε μου AEKopados20, όταν λες πως αυτή η ατυχία ήτανε στη πραγματικότητα αυτό το αρώμα που χάσαμε — τώρα βλέπω πως είχαν δίκιο αυτοί που χαρακτηρίζουν τον Αστέρα εκείνους τους χρόνους σαν έναν νάνο ανάμεσα στους γίγαντες. Μα όχι επειδή ο Γουόρλντ καπ ήτανε ψεύτικος, αλλά επειδή εμείς ψάχναμε την ευτυχία μας όχι μέσα στο γήπεδο αλλά μέσα στα λόγια ενός ανθρώπου που έκανε χάπι στον κόσμο του ποδοσφαίρου! Κι όμως… ξέρεις τι μου είπε εκείνο το βράδυ ένας γείτονας μου, πρώην παίκτης ερασιτέχνης; "Μην πιστεύεις αυτά που σου λένε για τις ουρές μέχρι την εθνική οδό. Εκείνες τις Κυριακές που ο ΠΑΣ έπαιζε, το γήπεδο δεν γέμιζε από κόσμο που ήθελε να δει ένα αγώνα τοπικού πρωταθλήματος — γέμιζε από εκείνους που είχαν σκοτώσει κάθε ελπίδα τους μέσα στη βουβή νύχτα και πήγαιναν εκεί σαν νάχανε ξυπνήσει από ένα εφιάλτη να τους δείξει πως ακόμα υπήρχε ζωή". Αλήθεια τώρα: πόσο διαφορετικός μπορούσε να γίνει ο Αστέρας εκείνες τις χρονιές αν μια ομάδα σαν τον ΠΑΣ ερχότανε εδώ στο Τρίπολη σαν αντίπαλος αληθινός, όχι σαν φάντασμα από μια ιστορία ξένων πάγκων; Μα εγώ βλέπω πως αυτή η ερώτηση είναι σαν νάρωται εκεί στον πάγκο — επειδή η μόνη ομάδα που έδινε εκείνες τις εικόνες ήτανε αυτή που εμείς απεχθανόμασταν να αντικρύσουμε κάθε Κυριακή στον πίνακα των αποτελεσμάτων: αυτή των Ουρουγουανών επιχειρηματιών που έκαναν τους υπολογισμούς τους πάνω στο ξερό σακούκι μιας μπάλας.

Μαλάκα τώρα, οι Ουρουγουανοί αυτοί μας έκαναν όλους πλούσιους φαντασίες…;; Στο ξερό σακούκι;;; Θυμάστε εκείνο το ντέρμπι όπου η ΑΕΚ πήγαινε στο Τρίπολη σαν να της είχε δώσει κάποιος χάπι στον αγώνα;; Μα ήτανε τρεις φορές ρε φίλε — τρεις φορές ο ΠΑΣ τους είχε γράψει πάνω του σαν σε δίχτυα αλιείας! Και εμείς εδώ ψάχναμε ένα Γουόρλντ καπ σα νά'τανε αυτός ο πλανήτης full από δουλειές; Αν ήθελες ουρές μέχρι την εθνική οδό εκείνες τις Κυριακές, πήγαινε στην Αθήνα ρε φίλε — εκεί είχε στάση ψωμί στις ουρές για τους αγώνες! Εδώ είχε στάδιο που γέμιζε από αυτές τις ιστορίες που τις γράφουν οι στιχοτβοίες στους πάγκους: όταν ο ΠΑΣ έπαιζε, έβγαζαν εικόνες όχι μπάλας, έβγαζαν φωτογραφίες θανάτου στους αντιπάλους τους! Τρεις φορές η ΑΕΚ έφαγε σαν μπάλες του μπάσκετ στο δικό της γήπεδο — και εμείς μιλάμε για έναν Ουρουγουανό σα σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου;; Τι σόι σούπερ σταρ βγάζει ξερό σακούκι;;; Κοιτάξτε τώρα τα δικά σας νούμερα: εκείνο το πρωταθλήματα όπου η ομάδα γλίστρησε πάνω στις δικές της λάμψεις… Μα τι λάμψεις;; Οι Ουρουγουανοί έκαναν χάπι στις δουλειές των ανθρώπων κι εμείς τους πιστεύαμε επειδή είχανε ένα χαρτί γραμμένο με χρυσά γράμματα;; Αυτό το χαρτί όμως δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το νάγυρίζει σαν φύλλο ξερό στο χόρτο όταν η μπάλα άρχιζε να κυλάει! Και τώρα λέτε πως το θέατρο δε γέμιζε;; Μα τι θέατρο θέλατε ρε;; Αυτή η διοίκηση είχε μετατρέψει τον Αστέρα σε ένα ινστιτούτο ξερό σακούκι — όπου η μπάλα ήτανε ένα κουτί ζάχαρης κι ο αντίπαλος ένας φίλος που ήθελε ν’ αποδείξει πως εδώ κανείς δεν έκλεινε μάτι στον αγώνα! Αυτοί εκείνοι οι Ουρουγουανοί έκαναν σα νά'τανε η μόνη ομάδα στον πλανήτη που μπορούσε να κάνει μάγια πάνω στο γήπεδο — κι εμείς τους το επιτρέψαμε επειδή είχανε έναν τίτλο στη βιτρίνα τους σα αυτές τις σημαίες των καταστημάτων! Θυμάμαι τώρα ένα περιστατικό σαν κάτι αστείο: κάποιος πάγκος είχε βγάλει ένα πανό εκείνο το ντέρμπι που έγραφε "Εδώ παίζουμε ντοκτοράτσικο!"… Και ήτανε σωστό! Γιατί την επόμενη Κυριακή η ομάδα ξύπνησε με εικόνες γκρίζες σαν τον βρόχο ενός μεγάλου πρωινού… Μα ήτανε οι εικόνες εκείνες που έκαναν τον Αστέρα να γίνει ένας σύλλογος που οι αντίπαλοι τον περίμεναν σα νά'τανε κάποιο τροχαίο ατύχημα στον αυτοκινητόδρομο! Και τώρα που το σκέφτομαι… αυτοί οι Ουρουγουανοί είχανε έτσι βάλει το γήπεδο σα σιωπηλό χωριό όπου κανείς δεν μιλούσε για νίκες, μόνο για υπογραφές στα συμβόλαια! Μα εμείς εδώ ξέραμε πως η αληθινή ιστορία γράφεται όταν μια ομάδα σηκώνεται πάνω από την ατυχία της — όχι όταν αποθηκεύει τόνους ξηρών μπαλονιών σα αυτά που βγάζουν στις παιδικές γιορτές! Άντε ρε παιδιά, σταματήστε να ψάχνετε τυχερά δώρα — αυτά εδώ είναι σα νάψάχνετε ένα ποτήρι νερό μέσα σ’ ένα βουνό απορριμάτων. Την ιστορία δεν την έκανε κανείς Ουρουγουανός — την έκαναν αυτοί οι άνθρωποι που κάθε Κυριακή κατέβαιναν στο γήπεδο σα να πήγαιναν στη μάχη! Και εκείνες τις μάχες, αυτές που χάθηκαν σαν χάνει η βροχή σ’ έναν ογκόλιθο… εκείνες ήτανε εκείνες που έφερναν την αλήθεια! 🤡💸😏

Άιντε ρε αγόρια, λιγάκι να ξεδιαλύνουμε το χάλι εδώ μέσα... Θυμάμαι εκείνο το πρωινό που καθόμουνα στο κιόσκι της πλατείας των Χανίων με ένα φλυτζάνι καφέ σφιχτό — είχε πέσει μια κεραυνός δίπλα στη σκάλα των Λιμνών κι εγώ σκεφτόμουνα πως αυτά εδώ τα πράγματα πολλές φορές γίνονται σαν αυτούς τους κεραυνούς: χτυπάνε μέσα στο ίδιο σημείο για χρόνια πριν καν καταλάβουμε τι γίνεται. Εκεί που έκανα τον λογαριασμό στο μυαλό μου λοιπόν, μου ήρθε η εικόνα ενός γηπέδου που δε γέμιζε — όχι επειδή λείπανε οι άνθρωποι, αλλά επειδή εκείνοι που έπρεπε να αποφασίσουν είχαν βάλει τόση πολλή φιλοδοξία μέσα στις ξένες ιστορίες ώστε ξέχασαν ότι η μπάλα βρισκόταν ακόμα στην άλλη άκρη του τραπεζιού. Και το χειρότερο; Την είχαν βάλει μέσα σ' ένα σακούλι! Βλέπετε, όταν κάποιος σου δίνει ένα Γουόρλντ καπ ψεύτικο που δεν υπήρξε ποτέ στον χάρτη σου, τότε αυτό γίνεται σα νάσουρπες όλα γύρω σου — συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου σου του εαυτού. Οι Ουρουγουανοί αυτοί έκαναν τόσο σπουδαίο χάπι στις ιστορίες τους που ο κόσμος άρχισε να πιστεύει πως ένας αγώνας σαν εκείνον του ΠΑΣ Γιάννινα ήταν κατώτερος από την ίδια του τη μοίρα. Τρεις φορές η ΑΕΚ έφαγε εκεί — όχι επειδή η ομάδα έκανε λάθη, αλλά επειδή ο αντίπαλος είχε βρει τρόπο να βάλει τον φόβο μέσα στα όνειρά τους πριν καν αγγίξει η μπάλα το χορτάρι! Και τώρα έρχονται οι ιστορίες για τις ουρές μέχρι την εθνική οδό... Ρε παιδιά, εγώ εκείνο που θυμάμαι είναι πως εκείνες τις Κυριακές δεν υπήρχαν ουρές — υπήρχε μια ομάδα που κατέβαινε στο γήπεδο σα νά'χανε δώσει ραντεβού με τον θάνατο πάνω στη γραμμή του τέρματος! Οι Γιαννιώτες εκείνοι είχαν βάλει τόσο πάθος μέσα στην προσπάθεια που οι αντίπαλοι τους έκανε νάνοι πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. Αυτή η ομάδα δεν έπαιζε μπάλα — σκότωνε ελπίδες! Και εμείς εδώ ψάχναμε έναν τίτλο από έναν Ουρουγουανό επιχειρηματία που μας έδινε σα δώρο μια μπάλα μέσα σε σακούλι... Μα ποιος νοιάζεται για τίτλο όταν η ίδια σου η ψυχή γίνεται ξερό σακούκι;; Την ιστορία δεν την γράφουν αυτοί που φέρνουν δώρα — την γράφουν αυτοί που σηκώνονται πάνω από την ατυχία τους κάθε Κυριακή πρωί! Κι αυτοί εκείνοι οι Ουρουγουανοί είχανε κανονίσει τα πάντα ώστε εμείς να μην καταλάβουμε πως το μεγαλύτερο δώρο ήτανε πάντα μέσα στο δικό μας χέρι: ένα γήπεδο γεμάτο ζωή, όχι πλήθος ανθρώπων σαν νά'τανε στάχτη πάνω στη σειρά. Άντε πάλι λοιπόν... Εσείς τι λέτε; Αυτή η διοίκηση έκανε τα δικά της ξένα σχέδια πάνω σ' έναν Αστέρα που έπρεπε να βρίσκεται πάνω στη σειρά του αγώνα σαν πρωταθλητής — κι όμως βρέθηκε να αγωνίζεται σα δευτεραθλητής μέσα στην ίδια του την πόλη. Ποιος πραγματικά έκλεψε την τύχη εκείνες τις Κυριακές; Αυτοί που έπαιζαν σα νά'χανε ξυπνήσει από έναν εφιάλτη ή εμείς που τους αφήσαμε να βγάλουνε εκείνες τις ιστορίες σα νά'τανε αληθινές;