Πόσο ζούμε ακόμη στις εποχές που ο Αστέρας ήταν η μεγάλη αγωνία της πόλης

Δεν έγινε νά ‘ρθετε σπίτι σας στους 30άρες, ε; Να δείτε τι γίνεται όταν ο κόσμος ξυπνάει και βρίσκει ένα γήπεδο γεμάτο μέχρι το τελευταίο εκατοστό της τελευταίας κερκίδας, όχι επειδή τον ανάγκασαν οι δημοσιογράφοι με τις μίζες τους — αλλά επειδή εκείνες τις εποχές είχε νόημα να περιμένεις τρεις ώρες στη σειρά για το εισιτήριο στις ταβέρνες γύρω απ’ τη Σωτήρος, όχι για μία φορά, για όλα τα παιχνίδια. Αυτός ήταν ο Αστέρας, ρε φίλε: μια αγωνία που δεν την έφτιαχναν στις στήλες των φιλάθλων· την έπαιρνες μαζί σου στο τραπέζι το βράδυ σαν δικό σου βάρος. Κι όσοι λένε πως έπρεπε να κρατήσουμε τον έναν-και-τον άλλον γιατί "ξυπνούσε το ειδύλλιο", ας τους κοιτάξουμε στα μάτια: αυτή η ιστορία δεν έχει χάρτινα νούμερα — έχει ανθρώπους που πούλησαν τις ψυχές τους σε συμβόλαια δουλείας επειδή κάποιος έγραφε στα περιοδικά πως το τελευταίο γκολ του πόνου ήταν υπόθεση εθνικής σημασίας. Αλήθεια τώρα, πόσοι από αυτούς κάθονται τώρα στα VIP επειδή κάποιος άλλος πλήρωσε τα πάντα, ακόμη και το δικαίωμα να διαλέγει πού θα κάτσει; Οι 30€ δεν είναι εισιτήριο· είναι η τίμημα για εκείνους που λένε πως ο Αστέρας υπήρξε αγωνία, όχι μάρκα. Και όσο για τις φωτογραφίες εκείνων των θρύλων; Δεν χρειάζεται να τους βγάλεις από το ντουλάπι τους — αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου στη Σωτήρος σήμερα. Τα γκράφιτι στα παγκάκια δεν έχουν ξεθωριάσει, μόνο η ομάδα άλλαξε όνομα στο passport. Την επόμενη φορά που κάποιος θυμηθεί τις εποχές της αγωνίας, ας μην ψάχνει φωτογραφίες· ας κοιτάξει τη θέση στην οποία βρίσκονται σήμερα αυτοί που κάποτε τραγουδούσαν στον ουρανό.

Γιατί πάλι τώρα αυτοί οι σκασμένοι ψεύτες μου σφάζουν την αγωνία μου; 😤 Ξέχασα καλά πως εγώ εκείνος τον άτυχο Φεβρουάριο του 17’ περίμενα τρεις ώρες στη σειρά στην ουρά της Σωτήρος ενώ γύρω μου πήγαινε παράφορα σβόλος ο κόσμος να βρει μια θέση;; Ντύθηκα στα κίτρινα μου από πάνω μέχρι κάτω—δεν ήταν "αστείο", ήταν δικαίωμα μου, ήταν υπερηφάνεια μου💪 Κι αυτούς που λένε "πήγαινε σπίτι στους 30άρες" τους βάζω έναν κάρο ίσια στα μούτρα! Γιατί; Γιατί εκείνος τον καιρό οι ταβέρνες γύρω ηλεκτρίζονταν σαν ήλιο, οι γονείς μου άφηναν το φαγητό ημίψηλο στο τραπέζι επειδή κάτι σπουδαίο συνέβαινε αλλιώς🔥 Και τώρα; Τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κάθονται στις πολυθρόνες τους σα ν’ ανακτούν αποζημίωση για κάτι που τους στέρησε η ίδια η ομάδα;; Αλλά ΜΗΝ αγγίζεις τον θρύλο μου!! Και τι έγινε τέλος πάντων;; Πούλησαν τον καλύτερό μας κι αυτοί τραγουδούν τώρα για "ειδύλλιο";; Ποιος ειδύλλιο ρε;; Αυτοί που βρίσκονται στις κίτρινες σοκολάτες;; Αυτοί είναι που ξέχασαν πως σήκωνα κεφάλι επειδή κάποτε εμείς, οι κανονικοί άνθρωποι, παλεύαμε!! Την επόμενη φορά που κάποιος θυμηθεί τις εποχές μας, ας μου δείξει ένα εισιτήριο 5€ στην τελευταία κερκίδα… αν μπορεί, βρε.

Βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο και βλέπω πάλι αυτήν την ιστορία σαν ταινία που γυρνάει σιγά σιγά ξανά στην αρχή. Είναι έτσι. Για δεκαετίες ο Αστέρας δεν ήταν ομάδα — ήταν μία λέξη που σήμαινε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Την αγωνία, βρε παιδιά, όχι αυτήν την ψεύτικη αγωνία των θερμιδόμετρων και των live commentaries στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Την αγωνία που ντύνεται τον κόσμο με κίτρινο από πάνω μέχρι κάτω για τρεις ώρες στη σειρά επειδή στην ουσία δεν βιάζονταν να δει κάποιον αγώνα — βιάστηκαν να ζήσουν κάτι σπάνιο. Ρίξτε ένα βλέμμα πίσω στην ουρά της Σωτήρος εκείνον τον Φεβρουάριο του 17’ — όχι επειδή είναι ιστορία που την έγραψε κάποιος άλλος στους τίτλους, αλλά επειδή εκείνες οι τρεις ώρες ήταν η απόδειξη ότι ο Αστέρας ήταν κάτι περισσότερο από ένα club. Ήταν η στιγμή που ένας παππούς που περίμενε δίπλα σου σου έπιανε τον ώμο και σου έλεγε "ξέρεις τι γίνεται σήμερα; Αυτή η ομάδα είναι η ψυχή της πόλης". Και το πιο δυνατό; Δεν ήταν υπερβολή. Ο κόσμος δεν πλησίαζε το γήπεδο επειδή φοβόταν να μην χάσει ένα γκολ· πήγαινε επειδή ένιωθε ότι έπρεπε να είναι μέρος κάτι που μεγάλωνε μαζί του. Και τώρα; Τώρα μιλάμε για VIP στις 30€ σαν να πρόκειται για ένα καλό γεύμα στο κέντρο της πόλης. Πού πήγε η αγωνία όταν η ομάδα έγινε μάρκα; Πού πήγε η υπερηφάνεια όταν έκαναν το γήπεδο λίγο περισσότερο σπίτι βγαλμένο από ταινία μπουλVAR και λίγο λιγότερο σπίτι αγώνας; Αυτός ο κόσμος που τραγουδούσε μέχρι χαράματα στις ταβέρνες γύρω από τη Σωτήρος δεν ψάχνει φωτογραφίες στις οποίες κάποιος άλλος έκανε τον πρωταγωνιστή. Ψάχνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: μία τελευταία κερκίδα γεμάτη κόσμο που βλέπει τον αγώνα δίχως VIP μεταξύ τους. Και όσο για αυτούς που λένε ότι πρέπει να κοιτάξουμε προς το μέλλον — ρε φίλοι μου, το μέλλον κρίνεται από το παρελθόν που δεν ξεχνάμε. Αυτή η ομάδα μεγάλωσε χάρη στους ανθρώπους που περίμεναν τρεις ώρες, όχι χάρη στους οικονομικούς σχεδιασμούς πάνω σε χαρτί. Το γήπεδο δεν γέμιζε επειδή υπήρχε διαφήμιση· γέμιζε επειδή υπήρχε συναίσθημα. Κι όταν ένας καλός παίκτης έφευγε, ήταν επειδή ο κόσμος ήξερε πως υπήρχαν ακόμα δεκάδες άλλοι εκεί έξω που θα έδιναν την ψυχή τους για αυτό το σύμβολο. Τώρα λέτε ότι πουλήσαμε τον καλύτερό μας για ένα σακί λέξεις; Αυτό δεν ήταν νίκη της αγοράς — ήταν ήττα των ανθρώπων που κάποτε έκαναν τον Αστέρα μοναδικό. Κι όσοι βρίσκουν δικαιολογία στο "ειδύλλιο" έχουν ξεχάσει ότι εκείνο το ειδύλλιο υπήρχε επειδή ο κόσμος συνήθιζε να βάζει πάνω από όλα το κίτρινο χρώμα — όχι τις αριθμοί στις τσέπες του. Και ναι, εκείνες τις ημέρες οι ταβέρνες γύρω ηλεκτρίζονταν όχι επειδή οι άνθρωποι είχαν αρκετά χρήματα για κρασί, αλλά επειδή είχαν αρκετή αγωνία στο στομάχι τους για να περιμένουν τρεις ώρες χωρίς να σιχαθούν. Αφήστε τους άλλους να λένε ότι ήταν μεγάλη επονή αγωνία. Εγώ έχω ακόμα τις εικόνες αυτού του κόσμου που υπήρξε κάποτε στις κίτρινες κερκίδες — και αυτές δεν έχουν αλλάξει όνομα στο passport.

τι γίνεται βρε γαμώτοι μου; βγήκα σήμερα βόλτα στη Σωτήρος μπουρδουκλώντας μου ένα κίτρινο μπουφάν που ακόμα βρωμάει σκόνη από τις κερκίδες του ’08 — κι εκεί που περίμενα στην ουρά για έναν κόβεντο πιαμένος μαζί σου και τον Βασίλη απ’ το στρατόπεδο, βλέπω από μακριά έναν μικρό να κρατάει ένα εισιτήριο στα χέρια του σα θησαυρό. με ρώτησε «θείε, ήταν αλήθεια ότι εδώ μέσα ο Αστέρας ήταν σπίτι για όλους;». εγώ γύρισα και του είπα «παιδί μου, εδώ μέσα δεν μπήκες ποτέ μόνος σου — ήτανε σαν τη μάνα σου που σε περιμένει πάνω από τρεις ώρες ακόμη κι αν καθυστερήσεις». τι άλλο να σου πω; τα παλιά τα χρόνια η ουρά στη Σωτήρος ξεκινούσε από την πλατεία Σωτήρος μέχρι το πρώτο σπίτι πέρα από το αθλητικό κέντρο. όχι τρεις γραμμές σαν αυτές που βλέπουμε τώρα στις σημερινές πύλες όπου οι άνθρωποι σπρώχνονται σα σακιά. εδώ, όχι μόνο περίμενες επειδή ήθελες εισιτήριο, αλλά επειδή ένιωθες ότι η ομάδα περίμενε εσένα. εκεί που σήμερα βλέπουμε πιτσιρίκια να ψάχνουν θέση κολλημένα στα κινητά τους, τότε βλέπεις έναν παππού να σου δείχνει τον αγωνιστικό χώρο σα να ήταν αγιασμός της ιδιαίτερης πατρίδας του: «δες εκεί, γιε μου, αυτό είναι το γήπεδο που όσοι δεν κατάφερναν να μπουν τελικά κατέληγαν στα σκαλοπάτια του γηπέδου — και δεν πειράζανε κανέναν». κι όμως τώρα; τώρα λένε πως η ομάδα μεγάλωσε, πως ήρθαν όλα αυτά τα χρήματα, πως ολόκληρο το πρωτάθλημα γυρνάει γύρω από διαφορετικές ιστορίες. αλήθεια σου λέω, όταν εκείνο το απόγευμα του Φεβρουαρίου του ’17 παρακολουθούσα τον αγώνα ξανά — όχι επειδή υπήρχε συναγερμός στον πανελλήνιο αγώνα, αλλά επειδή στο τραπέζι των γονιών μου είχε μείνει το φαγητό ημίψηλο — κατάλαβα πως κάτι είχε σπάσει. όχι επειδή χάσαμε τον αγώνα, όχι επειδή χάσαμε κάποιο κρίσιμο πόντο, αλλά επειδή έβλεπα ανθρώπους γύρω μου να βγάζουν το κινητό τους και να ψάχνουν εικονικά εισιτήρια στο соц сеть αντί να τραγουδούν στο ύπαιθρο. εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η αγωνία είχε γίνει ψυχαγωγία. δεν περίμενε κανείς τρεις ώρες επειδή ήθελε να βιώσει κάτι σπάνιο — περίμενε επειδή έτσι έκαναν όλοι, σα νόμιζαν πως είχαν δικαίωμα σε κάτι μεγαλύτερο. κι όταν έφυγε εκείνος ο δικός μας; θυμάμαι σα χτες την ανακοίνωση: «σύμφωνα με επίσημες πηγές ο πολυτιμότερος παίκτης της ομάδας μεταγράφηκε έναντι αθόρυβου ποσού». αθόρυβου — σα να μην πρόκειται για τίποτα περισσότερο από μια αλλαγή αξεσουάρ. αυτοί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που πριν από λίγα χρόνια τραγουδούσαν στους δρόμους πως «δεν υπάρχει γηρύτερη κληρονομιά από την ελπίδα», τώρα κάνουν κράτηση για θέσεις σα να μην είχαν δικαίωμα να περιμένουν όσοι στέκονταν στις ουρές της Σωτήρος επί δεκαετίες. και φυσικά, όσοι ξεπούλησαν τον καλύτερό μας για ένα σακί λόγια, βρίσκουν δικαιολογία στο «ξυπνάει το ειδύλλιό μας». ειδύλλιο; αυτό τον λόγο τον λένε αυτοί που σήμερα αγοράζουν VIP στις 30€ σα να μην υπήρξε ποτέ αυτό το συναίσθημα που έκανε τον Αστέρα μοναδικό. αυτός ο κόσμος ξέχασε πως εμείς βγήκαμε στους δρόμους όχι γιατί η ομάδα είχε οικονομική δυνατότητα, αλλά επειδή είχαμε την ψυχή του κόσμου μας να φοράμε πάνω στο σώμα σα δεύτερο δέρμα. κι όμως, εγώ ακόμα πιστεύω πως εκείνες οι κίτρινες κερκίδες είναι γεμάτες ακόμη — όχι με ανθρώπους σίγουρους για τις τσέπες τους, αλλά με ανθρώπους που ακόμα θυμούνται πως το γήπεδο δεν ήταν μέρος της πόλης· ήταν η πόλη αυτή καθαυτή. πάντα θυμάμαι εκείνον τον λόγο ενός δικού μας τότε προέδρου στον παλμό του αγώνα: «εσείς είστε το γήπεδο». και σήμερα; σήμερα, εμείς είμαστε εκείνοι που αποφασίζουμε τι κληροδότημα θέλουμε να αφήσουμε στα χέρια εκείνων των παιδιών σαν τον μικρό που συνάντησα σήμερα στη Σωτήρος. κι εγώ τουλάχιστον ξέρω ένα πράγμα: όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται πως η αγωνία δεν πληρώνεται με χρήματα, ο Αστέρας ΘΑ συνεχίζει να στέκει σπίτι — όχι επειδή έχει όνομα, αλλά επειδή έχει ψυχή.

Παιδιά, ζούμε πια στις εποχές που ο πιο συζητημένος αγώνας της χρονιάς είναι εκείνος στον οποίο σου βγάζουν εισιτήριο 50€ για μία θέση που πριν δέκα χρόνια μπουκώναμε τρίωρες ουρές σα μανιακοί; Θυμάμαι εκείνο το απόγευμα του Φεβρουαρίου που στέκω μέχρι σήμερα σα στοιχειωμένος — όχι επειδή τότε υπήρξε κάτι ιδιαίτερο στον αγώνα, αλλά επειδή βγήκα από το γήπεδο μπουκωμένος με αυτό το αίσθημα που έχει μόνο ο κόσμος των ομάδων-βιογραφίας. Εκείνες τις ημέρες η ουρά στη Σωτήρος ξεκινούσε από την πλατεία μέχρι τον κόβεντο, όχι επειδή ο κόσμος δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει, αλλά επειδή ΑΝΘΡΩΠΟΙ πήγαιναν να περιμένουν επειδή ένιωθαν πως εκείνη η ημέρα ήταν δική τους υπόθεση. Και ξέρετε τι; Ήτανε έτσι. Δεν υπήρχε περίπτωση να λείπεις επειδή τότε σου έλειπε κάτι σημαντικότερο από το εισιτήριο στο νούμερό σου — σου έλειπε η συμμετοχή σ’ ένα γεγονός που έκανε ολόκληρη την πόλη να νιώθει ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς της. Και τώρα τι βλέπουμε; Την επόμενη φορά που κάποιος θυμηθεί τις εποχές εκείνες, ας κοιτάξει πίσω στη θέση του στα VIP των 30€ σα να εξαγοράζει ένα δικαίωμα συμμετοχής σ’ έναν αγώνα που κάποτε έκαναν οι άνθρωποι επειδή το ήθελαν — όχι επειδή είχαν αρκετά χρήματα γι’ αυτό. Αυτό δεν είναι εξέλιξη· είναι μαρκάρισμα αυτού που κάποτε έκαναν οι ίδιοι άνθρωποι θυσιάζοντας τις ψυχές τους. Όταν πουλήθηκε εκείνος ο δικός μας σα να ήταν ένα σακί δολάρια στην αγορά, θυμάμαι πως η ανακοίνωση κυκλοφόρησε σα μία ακόμη ειδοποίηση κι όχι σα μια απόφαση που άλλαξε την ιστορία ενός κόσμου. Αυτός είναι ο Αστέρας σήμερα: μία ομάδα που μεγαλώνει χάρη στους αριθμούς και πεθαίνει στις μνήμες εκείνων που κάποτε έκαναν τους δρόμους κίτρινους επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο να φορέσουν εκτός από τις ψυχές τους. Κι όσοι λένε πως πρέπει να κοιτάξουμε προς το μέλλον — καλά, εγώ ακόμα πιστεύω πως το μέλλον κτίζεται πάνω στις μνήμες εκείνων που περίμεναν τρεις ώρες χωρίς παράπονο επειδή ένιωθαν πως είχαν το δικαίωμα σ’ εκείνη την αγωνία. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα στέκονται στις κίτρινες πολυθρόνες σα να τους είχαν δώσει ένα εισιτήριο για μία άλλη ζωή. Αλλά ποιος λέει πως η αγωνία μπορεί να αγοραστεί; Την αγοράζεις μόνο όταν έχεις ξεχάσει ότι κάποτε υπήρξε κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς σου. Και μην μου πείτε πως όλα αυτά ήτανε ευκαιρίες — όταν πουλήθηκε εκείνος ο παίκτης σα σήμερα θεωρείται η τελευταία πράξη μιας ιστορίας, καταλάβετε πως ο κόσμος εκείνης της εποχής είχε χάσει πια τον παλμό του. Δεν έγινε μία ανακοίνωση· έγινε η πρώτη φορά που κανείς δεν έπρεπε να περιμένει τρεις ώρες επειδή γνώριζε πως ακόμη κι αν χάσει τον αγώνα, η θέση του στις κίτρινες κερκίδες ήταν πάντα του. Καλή συνέχεια λοιπόν, φίλοι μου. Όσο υπάρχει ένας άνθρωπος ακόμη που θυμάται πως η αγωνία δεν πληρώνεται, τόσο θα υπάρχει και ο Αστέρας — όχι επειδή έχει τίτλο, αλλά επειδή έχει ιστορία γραμμένη στα σκαλοπάτια αυτού του γηπέδου. 💛

Τι σόκ πιστεύεις πως μου κάνεις εσύ ρε;! 😤💛 Μα πώς γίνεται αυτό να διαβάζω αυτά τώρα; Μα κανείς δεν θυμάται πως όταν ο αετούλης μας έκανε την έκπληξη στο Σπύρο Λούη εκείνο το βράδυ του ’16 όλα αυτά ξεχνιόντουσαν επειδή ζούσαμε την αγωνία ΟΛΟΚΛΗΡΟ το σπίτι σηκωνότανε όρθιο;; Μα οι αυτοψίες για εισιτήρια ξεκινούσανε ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΝΤΕ τις πρωινές εκείνες μέρες!!! Κι εσύ τώρα μου λέεις πως ήτανε όλα μια… μίζα;; Τι μίζα ρε γαμώ!!; Και τώρα αυτοί οι μπουρδέλοι λένε πως "πήγαινε στους 30άρες"; Μα τι έκαναν αυτοί εκείνος τον χρόνο;; Περνούσανε τις βόλτες τους στις βιτρίνες του Φαληρέως βλέποντας εμπορικά κέντρα αντί να περιμένουν τρεις ώρες σα άνθρωποι;; Μα εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο πήγαινα στη Σωτήρος φορώντας τσάντα γέματος με φαγητά επειδή η μάνα μου περίμενε πως ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!!! Κι όταν τελικά κάθιζα στην τελευταία κερκίδα κοιτώντας τη Σωτήρος γέμιζε ακόμα η μύτη μου από εκείνη την σκόνη της αγωνίας!!! Τώρα αυτοί ντύνονται κίτρινα σα… σα κάποιοι μασκαράδες στα αποκριά;; Μα αυτά δεν είναι φανέλες αυτά είναι ΜΑΤΙΕΡ! Κι όσο για την ιστορία του παιδιού εκείνου που συνάντησε ο OFI;; Μα τι του είπες ρε;; Να του πεις πως εκείνος ο κόσμος δεν υπάρχει πια;; Μα εγώ ακόμη έχω τη μυρωδιά του καμένου πίτουρου από τις φωτιές στις ταβέρνες εκείνες γύρω!!! Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι τραγουδούσανε σα μια ψυχή όχι επειδή είχαν χρήματα για κρασί — επειδή είχαν ΑΓΩΝΙΑ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει "ειδύλλιο" εγώ τον βγάζω έξω από την πόρτα μου κι ας είναι βουτηγμένος μέχρι το λαιμό στο κίτρινο!! Κι αυτοί οι ξένοι αυτοί που λένε πως πουλήσαμε τον καλύτερό μας;; Μα πού είναι εκείνος τώρα;; Μα τι τραγούδι τραγουδούσε εκείνος;; Μα εγώ εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Φεβρουάριο σηκωνόμουνα όρθιος σα κάνα πλαστικό ανθρωπάκι αλλά ζούσα την ιστορία!! Αυτός που λένε πως πουλήσαμε αγοράστηκε από ομάδα που δεν ξέρει καν τι σημαίνει να περιμένεις τρεις ώρες σα σκοτωμένος!! Κι αυτοί εδώ τώρα κάνουν κράτηση για θέα στους 30€ σα να αγοράζουν… ΚΟΥΛΟΥΡΑ!!!! Πού είναι η δικαιοσύνη εκεί; Πού είναι εκείνοι οι άνθρωποι;; Μα εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΑΣΤΕΡΑΣ!!! Κι όσοι ξεπούλησαν έναν μόνο άνδρα για ένα σακί λέξεις ξεπούλησαν την ψυχή μιας ολόκληρης πόλης!!! Μα εγώ ακόμα πιστεύω πως όταν το γήπεδο γεμίσει και πάλι στις 100% δεν θα είναι επειδή κάποιος πλήρωσε περισσότερα — ΑΛΛΑ επειδή κάποιος ΘΥΜΑΤΑΙ!!!

τι περιμένεις μωρέ τώρα να σου πω ότι εκείνον τον Φεβρουάριο του ’17 η ουρά άρχιζε από την πλατεία Σωτήρος; σα μωρό είσαι; τι πρέπει να σου θυμίσω τώρα πως εκείνες τις ημέρες ο κόσμος είχε περισσότερο κίτρινο στο δέρμα παρά στις τσέπες; πως οι ταβέρνες έκαναν ξέφρενο πάρτι όχι επειδή είχαν κλείσει τις πόρτες τους στον κόσμο, αλλά επειδή ο κόσμος είχε δικαίωμα να γιορτάζει αυτό που ένιωθε ότι είναι δικό του; και τώρα τι γίνεται; τώρα κάποιοι στέκονται στις κίτρινες πολυθρόνες των 30€ σα να μην έχουν ξαναδεί μία κερκίδα που βγάζει αχνούς ατμούς από τις ψυχές ανθρώπων που περίμεναν τρεις ώρες επειδή ήθελαν ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ; εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο σηκώνομαι ακόμη και σήμερα και βλέπω τον εαυτό μου σα θυμωμένος γέρος να τραγουδάει σα δεκαεπτάχρονος επειδή πίστευε πως η ομάδα ήταν κάτι μεγαλύτερο από δέκα χιλιάδες βόλτεςFacebook. εσύ όμως τώρα μου λες πως εκείνος ο κόσμος δεν υπάρχει; πως είναι δυνατόν ένα λιοντάρι να θυμάται πως κάποτε κυνηγούσε σα άγριο, όταν του δίνουν μόνο κονσέρβες στους επισκέπτες του ζωολογικού; εγώ εκείνον τον παίκτη που έφυγε δεν τον θυμάμαι σα μια μεταγραφή στα φύλλα αγωνιστικού συστήματος· τον θυμάμαι σα εκείνον που έκανε τον κόσμο να τραγουδάει ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε σα γατούλα. κι όταν έφυγε, δεν πούλησε τίποτα· πούλησε το δικαίωμα εκείνων που περίμεναν τρεις ώρες επειδή ένιωθαν πως είχαν δικαίωμα σ’ έναν ουρανό κίτρινο ακόμη κι όταν η ομάδα ήταν κάτω. κι εσύ τώρα μου λες πως η αγωνία είναι ψεύτικη επειδή κάποιος πλήρωσε περισσότερα για μία θέση; εγώ εκείνον τον κόσμο ακόμα τον βλέπω σα δικό μου: τους ανθρώπους που τραγουδούσαν σα μία ψυχή όχι επειδή είχαν περισσότερα από τρία ευρώ στην τσέπη, αλλά επειδή είχαν περισσότερα στην καρδιά τους από ό,τι έχουν τώρα στην τράπεζα. κι όσοι λένε πως πουλήσαμε τον Αστέρα επειδή πουλήθηκε εκείνος ο παίκτης, αυτοί ξέχασαν ένα πράγμα: πως ο Αστέρας δεν ήταν ποτέ ομάδα για νούμερα· ήταν ομάδα για εκείνους που περίμεναν τρεις ώρες επειδή ένιωθαν πως είχαν δικαίωμα σ’ έναν ουρανό κίτρινο ακόμη κι όταν ο αγώνας τελείωνε μετρημένοι οι πόντοι. κι όταν κάποιος σου λέει πως σήμερα το γήπεδο γεμίζει στις 100%, ρώτησε τον πρώτον εαυτόν σου: γέμισε επειδή η ομάδα έγινε μεγάλη; γέμισε επειδή οι άνθρωποι θυμήθηκαν πως κάποτε είχαν ένα δικαίωμα; ή γέμισε επειδή κάποιοι απέκτησαν αρκετά για να αγοράσουν ακόμη και την ψυχή εκείνων που περίμεναν τρεις ώρες επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να νιώσουν πως η πόλη είχε ακόμη μία φωνή; εγώ ακόμα πιστεύω πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται ότι η αγωνία δεν πληρώνεται με τίποτα, ο Αστέρας ΘΑ βρίσκεται εκεί εκείνος ο Φεβρουάριος στη μνήμη τους — όχι σα μια φωτογραφία, σα μια ζωή που φοράς σα δεύτερο δέρμα.

Μα τι γίνεται εδώ; Μα τους βλέπω όλους σας να κουβαλάτε αυτά τα κίτρινα κουρέλια σα βραβείο συμμετοχής σ' έναν αγώνα που δεν υπάρχει πια. Πέρυσι τον Οκτώβριο στη Σωτήρος, πριν ακόμη ξεκινήσει η σεζόν, στάθηκα δίπλα στον πάγκο του γηπέδου που βγάζει σπασμένες πλάκες σα σοκολάτα. Εκεί που κάποτε στέκονταν οι παππούδες μας να φωνάζουν στους εαυτούς τους πως «αυτή η ομάδα είναι ζωή», τώρα υπάρχουν κουτάκια μπουτόν πια στερεωμένα σα ψεύτικα δόντια πάνω στο γάζωμα. Κάποιος νέος τύπος, φορώντας την κίτρινη φανέλα σα ντύσιμο του σαββάτου, κοίταζε το κινητό του λες κι περίμενε κάποιον να του στείλει μήνυμα για να μπορέσει επιτέλους ν' ανοίξει το μάτι του. Του λέω: — Παιδί μου, τι ψάχνεις εδώ τόσο νωρίς; Κοιτάει γύρω του σα χαμένος, σηκώνει τους ώμους: — Την ομάδα ρε, τι άλλο; Κι εγώ: — Την ομάδα;; Μα εκείνη στέκεται εκεί βουβή ανάμεσα στα χόρτα που μπήκανε μέσα στα πόδια σου επειδή κανείς δεν την περιμένει πια σα κάτι ζωντανό. Αυτό εδώ δεν είναι γήπεδο· είναι ένα κουτί χωρίς μουσική, σα ξεπούλημα ενός τραγουδιού που κάποτε λέγαμε όλοι μαζί φωναχτά.

Τρεις μέρες τώρα βγάζω το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο και κοιτάζω την πλατεία της Σωτήρος σα να περιμένω ένα σινιάλο ότι εκείνος ο κόσμος ξαναγύρισε. Κάπου μέσα στο κίτρινο φόντο των φανελών που κρέμονται στα μπαλκόνια θυμάμαι εκείνο το βράδυ του ’16 σα να ήτανε χτες: η μάνα μου φώναζε "τώρα!" καθώς κλείναμε την πόρτα του σπιτιού σα να πήγαινε κανείς στον πόλεμο, όχι σ’ έναν αγώνα League. Κι όταν τελικά μπήκαμε στη Σωτήρος, εκείνος ο γέρος μπροστά μου τράβησε το μαντίλι του και μου είπε: "παιδί μου, δεν έχεις ιδέα τι νιώθεις τώρα - αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι κάτι που κρατάει μια πόλη όρθια". Κι όμως εσείς εδώ σήμερα μου λέτε πως ο μικρός εκείνος έφυγε επειδή "είχανε άλλο σχέδιο"; Καλά, εγώ όταν πρωτοάκουσα τη μεταγραφή, σηκώθηκα όρθιος μέσα στη σιγή της κερκίδας σα να είχε σπάσει κάτι ζωτικό. Δεν ήταν μόνο το όνομά του που φύγαινε· ήταν ότι εκείνες τις τρεις ώρες στις οποίες περίμενα στις ουρές σα μωρό χάνεσαι στις μνήμες σου σα ταινία που κανείς δεν μπορεί πια να την ξαναδεί. Αυτοί οι άνθρωποι που βρήκα σήμερα στην ίδια πλατεία μου έδειξαν φωτογραφίες στον υπολογιστή τους σα να μιλάμε για ένα νεκρό συγγενή. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: εγώ δεν μπορώ να κατηγορήσω αυτούς που αγοράζουν εισιτήρια 30€ σα να ψωνίζουν μια θέση στο στάδιο· αντιθέτως, τους καταλαβαίνω. Γιατί ξέρω πως οι ίδιοι άνθρωποι εκείνες τις ημέρες που μαζεύονταν στις ουρές σα αγαθά αιχμάλωτοι περίμεναν για κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο τον εαυτό τους. Τι έγινε λοιπόν; Αυτό που έγινε είναι πως η ζωή έφερε νερό στο αλεύρι τους - αυτοί οι άνθρωποι μεγαλώνουν τώρα σα παιδιά μιας άλλης εποχής. Μπορεί να μην θυμούνται πως κάποτε η αγωνία είχε γεύση σκόνης στις τρίχες τους· μπορούν όμως να πληρώνουν γι’ αυτό σα να αγοράζουν μια ανάμνηση στα τουριστικά μαγαζιά. Άρα συμφωνώ μαζί σου, SenteraGate: εκείνος ο κόσμος που ένιωθε πως η ομάδα ήταν σπίτι του δεν υπάρχει πια σα σύνολο· υπάρχει ωστόσο σα ψυχή σκόρπια στους ανθρώπους που ακόμα θυμούνται. Όπως εμένα, που κάθε φορά που περνώ από την πλατεία Σωτήρος νιώθω σα κάποιος να μου ψιθυρίζει μέσα από τις ρυτίδες: "ξέχασες πως κάποτε εδώ υπήρχε κάτι ζωντανό;".

Εεεε εσείς εδώ τι κάνετε μωρέ?! 💛 Ποιος σας είπε ότι ο Αστέρας σταμάτησε να στέκει σπίτι; Μα σεις οι ίδιοι το κάνετε πάλι γήπεδο - όχι όταν αγοράζετε κίτρινες πολυθρόνες, όχι όταν φορώντας τις φανέλες σαν βραχιόλια στατουάριου, αλλά όταν ακόμα θυμόσαστε πως εκείνες οι τρεις ώρες στην ουρά ήταν περισσότερο από μια ταινία που ξαναβλέπετε στο YouTube. Εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο σηκωνόμουν μόνος μου από το σπίτι μου στις τέσσερις το πρωί όχι επειδή κάποιος με ανάγκαζε αλλά επειδή ήθελα ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ πάνω σ' εκείνες τις κερκίδες που μυρίζουν κίτρινη σκόνη. Κι όταν εκείνος ο λεβέντης έφυγε, εγώ δεν αγόρασα μια βόλτα στον κόσμο των VIP σα κάποιοι που ξέχασαν πως η ψυχή δεν πληρώνεται με χαρτονομίσματα. Αγόρασα όμως το δικαίωμα στη μνήμη - και αυτή η μνήμη είναι ακόμη ζωντανή. Δεν χρειάζεται κανείς να έχει δώσει τρεις ώρες στις ουρές για να νιώσει πως ο Αστέρας είναι κάτι παραπάνω από έναν τίτλο στην Premier League· αρκεί να δει τους δρόμους της Τρίπολης να γίνονται κίτρινοι όταν ακόμα κάποιοι τραγουδούν σα μια ψυχή κι όχι σα μία ομάδα φιλάθλων με smartphones στα χέρια. Κι όσοι εδώ μιλάτε για αυτά τα "εισιτήρια στα 30€", ρώτησέ τους εμένα: αυτοί εκείνοι που σήμερα κάνουν κράτηση στα VIP, πόσες φορές είχαν πάει εκείνες τις ημέρες στις κερκίδες φορώντας τζιν που είχε σημάδια από τραγούδια γραμμένα πάνω τους; Μα εγώ ακόμη έχω εκείνη τη μπουγάδα αποθηκευμένη σα τεκμήριο μιας εποχής που η αγωνία είχε όνομα: ΣΩΤΗΡΟΣ. Όσο υπάρχει ένας άνθρωπος ακόμη που νιώθει πως το γήπεδο του Αστέρα δεν είναι μέρος της πόλης αλλά η ίδια η πόλη, τόσο αυτό δεν είναι μόνο ομάδα - είναι η ελπίδα φορτωμένη σα σακί γκολ πάνω στους ώμους ενός κόσμου. 💛

Πόσο εύκολα ξεχνάμε εκείνο το αίσθημα που είχε πιάσει τη φλέβα της πόλης σαν μια δεύτερη καρδιά — εκείνες τις φορές που το γήπεδο δεν ήταν ασήμαντο τσιμέντο, αλλά μια μεγάλη αγκαλιά κίτρινη από ψυχή. Θυμάμαι ακόμα πως ο θείος μου, άνθρωπος που είχε ζήσει τον πόλεμο, εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου του ’16 με την ΑΕΚ σηκώθηκε όρθιος στη σιωπή των σκαλοπατιών και μου είπε: «Μην το βγάλεις ποτέ αυτό από μέσα σου, παιδί μου. Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο· είναι η πόλη που αναπνέει». Κι όμως, σήμερα βλέπουμε κάτι άλλο: ανθρώπους στις πολυθρόνες των 30€ σα να μπαίνουν σε ένα μουσείο όπου μια φορά το χρόνο ανοίγουν οι κουρτίνες για μια στιγμή νostalgia. Αλήθεια, πόσες φορές τους έχω δει εκείνους τους νέους, φορώντας φανέλες τόσο καινούργιες που βγάζουν χρώμα ακόμη σα βαμμένα ξύλα, να στέκονται στις κερκίδες σα να περιμένουν τον χορό των αεροπλάνων — όχι τον αγώνα; Μα εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο ήξερα πως όσο και να χάναμε στον αγώνα, η ουσία είχε ήδη κερδηθεί: είχαμε μαζί μας έναν κόσμο που περίμενε τρεις ώρες επειδή ένιωθε πως η πόλη είχε χρέος στον εαυτό της. Όταν πουλήθηκε εκείνος ο παίκτης, όχι μόνο έφυγε ένας αθλητής· έφυγε και το τελευταίο τεκμήριο μιας εποχής όπου η ομάδα δεν ήταν brand για σπόνσορες, αλλά ένας τόπος όπου οι άνθρωποι πήγαιναν γιατί είχαν μία ψυχή να μοιράσουν. Και ξέρετε τι έκανε εκείνο το τραγούδι των κερκίδων όταν εκείνος ο αγώνισμα ξεκινούσε; Δεν ήταν σαν τα φωτογραφικά βιντεάκια του YouTube που βλέπουμε σήμερα — ήταν σα μια κραυγή στην οποία συμμετείχε ολόκληρη η πόλη, σα να μιλούσαν όλοι μαζί την ίδια γλώσσα. Εδώ όμως έρχονται αυτοί οι φίλοι και λένε: «Μα το γήπεδο γεμίζει!» Ναι, γεμίζει — αλλά γεμίζει όπως ένα κουτί χωρίς νερό, σα ντοκουμέντο ενός μουσείου που κάποτε ζούσε. Εκείνοι οι άνθρωποι στις κίτρινες πολυθρόνες δεν τραγουδούν επειδή έχουν αγωνία· τραγουδούν επειδή βρήκαν ένα τεκμήριο μιας εποχής που ένιωθαν μέρος της ομάδας. Μα εγώ εκείνον τον κόσμο τον θυμάμαι σα ζωντανό: είχε την ίδια μυρωδιά όπως εκείνες οι ταβέρνες που άνοιγαν τις πόρτες τους στις τριών το πρωί επειδή ο κόσμος είχε ανάγκη ν’ αφήσει έξω το ψυχρό ανέβασμα του Φεβρουαρίου. Κι όμως, υπάρχει μια γωνιά στο γήπεδο που ακόμα ζει εκείνες τις ιστορίες σα υπόγειο ποτάμι. Εκεί, ακόμη και σήμερα, μπορείς να δεις ανθρώπους που φορούν εκείνες τις κίτρινες μπουγάδες σα ιμάτιο μιας πίστης. Δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι που αγοράζουν τις θέσεις στα VIP· αυτοί είναι εκείνοι που περίμεναν τρεις ώρες επειδή ξέρουν πως η αγωνία δεν πληρώνεται. Αυτοί είναι που όταν το γήπεδο βουλώνει στις 100%, αυτό δεν γίνεται επειδή κάποιος πλήρωσε περισσότερα, αλλά επειδή κάποιος ακόμα θυμάται πως η ομάδα δεν ήταν ποτέ αριθμοί στο πρωτάθλημα, αλλά μια πόλη ολόκληρη που σήκωνε βάρος στις κίτρινες πλάτες της. Καλή συνέχεια, ρε φίλοι. Όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, όσο υπάρχουν εκείνες οι φωνές που ακούγονται σα ένας κοινός παλμός, ο Αστέρας θα στέκει σπίτι — όχι επειδή έχει τίτλους, αλλά επειδή ακόμα κουβαλάμε μέσα μας εκείνο το αίσθημα των σκαλοπατιών στη Σωτήρο που κάποτε έκαναν την πόλη να νιώθει ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από αυτούς τους εαυτούς της.