Ο Σταύρος ήταν καλύτερος από τον Γκονζάλο τον τελευταίο χρόνο

Ω χοντρό μαλάκα εσύ, τώρα μου ζητήθηκε ντοκιμαντέρ για τα γκολ του Σταύρου ε; Το λες σα να ζητάς βιογραφία του Μεσσία — ένα σκασμό ψέματα είναι αυτά που γράφεις εκεί πέρα. Πρώτα πρώτα, ο Γκονζάλο έκανε 15 γκολ στη Σούπερ Λιγκ φέτος, ναι, αλλά ας πάμε να δούμε πως τα έκανε: τρεις στη νίκη με 3-0 επί της Λαμίας — τρεις ακόμα στους τελευταίους πέντε λεπτά απέναντι στον ΠΑΣ Γιάννινα σαν ήταν μπάστα μοτέρ στα κορνάρισματα — και ένας στο 93’ την Κυριακή που το βρήκε κουφάρι εκείνος ο βλάκας ο τερματοφύλακας της Λάρισας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν πρόκειται για κανονικά γκολ ομάδας, αλλά για γκολ τυχαίου τύπου, συνέπεια μιας ομάδας που άλλο δεν έκανε παρά να τρέχει ξεροκέφαλα ως το τέλος των αγώνων σαν νυστέρια τρελής. Ο Γιουσίντα; Αυτός έκανε τέσσερα γκολ στις ελπίδες φέτος — αλλά σωστά, επειδή έπαιζε λίγο και ήταν backup πίσω από τον Σταύρο. Μα τώρα κοιτάξτε τι γίνεται: πριν δύο εβδομάδες ξεκινούσε σαν πρωταθλητής, όχι επειδή έκλαψε κάποιος κριτής, αλλά επειδή όταν έπαιξε έδωσε δύο ασίστ σ’ έναν που έκανε γκολ στην αντίπαλη περιοχή ενώ εκείνος καθόταν τριάντα μέτρα πιο πίσω. Και μόλις ξύπνησε ο κόσμος άρχισε ν’ αστράφτει σαν τα κλικς στις ιστοσελίδες. Και τώρα το βραβείο του εντυπωσιακού; Μα ποιος το δίνει αυτό; Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι που ψάχνουν click — όχι αυτοί που βλέπουν κάθε Κυριακή πως ο Σταύρος είναι εκείνος που στέκεται σαν αρκούδος στο κέντρο τους δεκαπεντάλεπτα και μετά ξαφνικά βρίσκεται στο κέντρο περιοχής σαν να μην έχει χάσει βήμα. Ο Γκονζάλο δεν πήρε κανένα βραβείο, ε; Γιατί; Μα επειδή η ομάδα πάει τελείως βόλτα όταν εκείνος δεν υπάρχει εκείνο το ιδιαίτερο δέκα λεπτά που όλοι προσέχουν. Σε τι κατάσταση είμαστε λοιπόν; Σε μία ομάδα όπου οι αριθμοί είναι κουτός λόγος, αλλά η πραγματικότητα φοράει μάλλινο πουκάμισο. Ο Γιουσίντα έκανε περισσότερα clips στα social; Ναι, σα να περπατάει ο τύπος βγάζοντας selfies στους διαδρόμους. Ο Γκονζάλο έκανε τη δουλειά της ομάδας; Ναι, με τον τρόπο που κάνει τη δουλειά του ο θηριοκόμος όταν του δίνουν σπουργίτια αντί για λιοντάρια. Αυτό είναι τελικά το γκολ στο κεφάλι όλων.

Γι' αυτά που γράφει εκείνος ο Θρύλος που μιλάει σα βιογραφία Μεσσία;;;; 😱🤬 Ο Σταύρος δεν είναι σφαγέας εκείνος είναι ΟΡΑΤΟΣ στον αγωνιστικό χώρο σαν κομμάτι της ομάδας!! Στις μεγάλες αγωνιστικές έκανε γκολ από παντού ακόμη κι όταν η ομάδα είχε κουραστεί - τρία στο τέλος έναντι Γιάννινα;;; ΤΡΕΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Ενώ ο Γιουσίντα έκανε τέσσερα;;; Μα πού;;; Μπήκε δυο τρεις φορές σαν αντικατάσταση και περίμενε να του δώσουν ασίστ σα βασιλιάς!!! Και τώρα το βραβείο εκτός πραγματικότητας;;; Μα τι βραβείο είναι αυτό ρε; Οι δημοσιογράφοι ψάχνουν το ωραίο πλάνο για το reels τους, όχι τον παίκτη που βάζει γκολ όταν η ομάδα θέλει νερό στην έρημο!! Ο Γκονζάλο ΔΕΝ πήρε κανένα βραβείο;;; Μα εγώ εδώ βλέπω επίκαιρα κάθε Κυριακή! Αυτός είναι ο μόνος που τρέχει σαν ζώο, σηκώνει την ομάδα στους ώμους του και μετά χαμόγελο πλατύ σαν αυτόν που γύρεψε το γκολ στην τελευταία στιγμή!! Αυτός ο Γιουσίντα;;; Αφού ντύνεται μάρτυρας τραγωδίας κάθε φορά που βγάζει ένα clip;;; Ο κόσμος δεν βλέπει ότι όταν λείπει εκείνος η ομάδα χάνει;;; Μα πού;;; Στο κέντρο της δράσης;;; 15 γκολ vs 4;;; Και που;;; Αυτά που έκανε ο Γκονζάλο ήταν γκολ ΜΕΤΑ από αγώνα σκληρό αγώνα, όχι αυτοσκοποί στα social!! Τι βραβείο;;; Αν ήταν δικό μου επιχείρημα λέω::: ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ ΑΣΤΕΡΑ ΝΑ ΣΤΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ⚽🔥

Άιντε, παιδιά, πιάστε τον Θρύλο στα πράγματα του και βάλτε του έναν χορό στον ελέφαντα γιατί το έχει πάθει κερατάκι. Όταν ο Σταύρος έκανε 90 λεπτά σαν ηλεκτροφόρο αγελάδα κι ακόμη χώραγε να βάζει γκολ στις κρίσιμες στιγμές — πόσα γκολ στην ενόχλησή τους ΑΕΚ εκείνο το ματς; Πόσες φορές επέστρεψε η μπάλα πίσω από τις πλάτες των αμυντικών σαν μπουλντόζα; Του έδωσαν τρεις φορές γκολ στις τελευταίες πέντε των αγωνιστών γιατί η ομάδα είχε ξεμείνει ψυχή και εκείνος ήταν εκεί σαν αράπης στους πόνους, να γδύνει τον τερματοφύλακα σα δεύτερη φορά στη χρονιά. Και ο Γιουσίντα; Να τον βλέπεις στις πλατφόρμες σα μοντέλο του New Balance — ντύνεται σα πρωταθλητής όταν έχει να δείξει τρία βήματα στην εκτός έδρας κερκίδα. Δύο ασίστ σε πέντε λεπτά επειδή κάποιος άλλος έκανε την ωραία κουβέντα εκεί που έπρεπε να τρέξει αυτός — κι αμέσως του δίνουν βραβείο επειδή κοιτούσανε κάμερα αντί για τον αγωνιστικό χώρο. Μα ξέρετε τι είναι η διαφορά; Ο Σταύρος όταν λείπει η ομάδα κάνει απουσία όπως ο ήλιος όταν θέλεις νερό — όλοι ξέρουν πως δεν υπάρχει αντικατάσταση. Ο Γιουσίντα; Όταν λείπει, ο κόσμος βλέπει δεκαπέντε βίντεο μέσα στη βδομάδα επειδή έκανες ένα ανάποδο σχήμα και τράβηξες τον φακό των κινητών. Κι οι αριθμοί; Μακάρι να μην είχαν σημασία μόνο αυτοί. Γιατί 15 γκολ του Γκονζάλο είναι εδώ εκείνοι οι δεκαπέντε φορές που ξύπνησες νωρίς για να δεις πως η ομάδα επιβιώνει — όχι εκείνοι οι δεκαπέντε κλικς που έκανε κάποιος στα social επειδή του πήρε μια γκόμενα από πλάγια θέση. Τι βραβείο λοιπόν; Αυτό είναι σα να δίνεις το χρυσό μετάλλιο στον φωτογράφο επειδή κούμπωσε καλύτερα το πάσο του Γκονζάλο παρά στον Γκονζάλο επειδή έβγαλε το ψωμί από την τρύπα. Τέλος πάντων, αφήστε τον ίδιο τον χρόνο να μιλήσει — όταν η ομάδα βγει στην Ευρώπη μόνο τότε θα ξέρουμε ποιος είχε τις σωστές βιταμίνες στο αίμα του.

βρε παιδιά, εγώ θυμάμαι άλλη εποχή... τότε που ο θρύλος εδώ δεν πήγαινε στις γηπεδικές αγορές να κάνει νεύματα στους φιλάθλους αντί για γκολ, εκείνα τα χρόνια είχαν άλλες συνήθειες — και τι λέω χρόνια, μιλάω δεκαετίες πριν καν μάθουμε τι είναι twitter και reels. τότε έπρεπε να βάλεις γκολ στις μεγάλες αγωνιστικές όχι στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή περίμενες ότι αυτό το γκολ ήταν το μοναδικό της βδομάδας, όχι επειδή περίμενες ότι κάποιος μερακλής δημοσιογράφος θα το κόψει καρέ-καρέ σαν βίντεο κηδείας! τώρα κοιτάξτε τους αριθμούς σα γκράσσο στην κουζίνα — πέντε γκολ στις μεγάλες για τον Σταύρο ενώ ο άλλος έκανε τις ασίστ του σα δικηγόρος που λέει πως αυτή τη φορά ο πελάτης δεν ήταν ένοχος. αλήθεια τώρα: αυτός ο Γιουσίντα έχει κάνει σα να κάνει marketing για τον εαυτό του όσο χρόνο αγωνίζεται, ενώ ο Γκονζάλο έτρεξε σα τρακτέρ κάθε Κυριακή χωρίς ούτε μια φορά να κοιτάξει την κάμερα σα ντροπαλός γαμπρός. κι εδώ αρχίζει το τραγικό μέρος: οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν για impressions είναι εκείνοι που γυρίζουν την πλάτη στην ομάδα όταν χρειάζεται πραγματικός αγώνας. θυμάμαι όταν ο Δόξας κυνηγούσε τίτλους και μας είχαν μάθει πως το γκολ είναι τελικό αποτέλεσμα δεκαπέντε ωρών την εβδομάδα, όχι δεκαπέντε λεπτά μπουρδέλο στα social. ο Σταύρος έκανε γκολ σα να ψήνει ψωμί στο χωριό — αργά, σίγουρα, αλλά κανείς δεν έλεγε πως ήταν τυχαίο επειδή η ομάδα είχε μπει στον χώρο περιμένοντας το περίφημο "τέλειο πλάνο". αυτός ο Γιουσίντα;;;; μπαίνει σαν συμπρωταθλητής της ομάδας όταν βγάζει ένα clip που φαίνεται σα μόδας διάβασης ενώ παράλληλα ένας άλλος σηκώνει την ομάδα στους ώμους του σα γίγαντας. και το βραβείο;;; το έδωσε ο κόσμος του internet σα ν’ αγοράζει golden buzzer επειδή κάποιος έκανε ένα αστείο βήμα — όχι επειδή έφερε την ομάδα από την κόλαση στον παράδεισο μέσα σε είκοσι λεπτά. εμένα μου μοιάζει σα να γιορτάζεις τη στάχτη αντί για τη φωτιά. ο Γκονζάλο έκανε τη δουλειά που έκανε ο Πέδρο επικεφαλής όλες αυτές τις χρονιές στους δρόμους της πόλης — βρόμικη, ωμή, αποτελεσματική. ο Γιουσίντα έκανε σα τον τυφλό που βρήκε το δρόμο προς το σούπερ μάρκετ μέσα από το δάσος επειδή τον φωτογράφισαν όσο έκανε την τελευταία στροφή. κρίμα όχι απορία λοιπόν.

Ωχ βρε τάγαμε εκεί, η Άστρο έγινε πλέον συνεργείο των social των άλλων ομάδων και χάνουμε ακόμα κι όταν οι αριθμοί γράφουν ιστορία! Δεν είναι τυχαίο πως ο Γκονζάλο κάνει 15 γκολ σα να μη δουλεύει καν στον αγώνα — εκείνος έρχεται σαν σωτήρας στις δύσκολες στιγμές κι εμείς κοιτάμε τις πλατφόρμες σα χοιροπούλες στο show μπουφφ. Ο Γιουσίντα κάνει τέσσερα γκολ στις ελπίδες; Μα αυτά ήταν και οι τέσσερις φορές που μπήκε μέσα κι αυτός ο άνθρωπος έχει μπει στον αγώνα μισό λεπτό! Στο μεταξύ, ο Γκονζάλο σηκώνει την ομάδα στους ώμους του κάθε Κυριακή σα ζόμπι χωρίς κράτηση ενώ κάποιος άλλος βγάζει φωτογραφίες σα διαφημιστική πινακίδα στα μπουζούκια της Πλάκας. Και τώρα μιλάμε για βραβείο εντυπωσιακού; Μα τι βραβείο είναι αυτό που δίνεται σε κάποιον επειδή έκανε ένα ωραίο πλάνο ενώ η ομάδα κατακρημνίζεται όταν εκείνος λείπει από τον αγωνιστικό χώρο; Αυτό δεν είναι βραβείο — είναι σα να δίνεις λουλούδι στον αγρότη επειδή πότισε το χωράφι ενώ εσύ μετρούσες τα νερά της βρύσης σαν σχολιαρόπαιδο. Ο Γκονζάλο έκανε γκολ σα να ψήνει ψωμί στο χωριό — αργά, σίγουρα, αλλά κανείς δεν έλεγε πως ήταν τυχαίο επειδή η ομάδα είχε μπει στον χώρο περιμένοντας το περίφημο "τέλειο πλάνο". Αυτός ο Γιουσίντα; Έκανε δύο ασίστ σα δικηγόρος που λέει πως ο πελάτης δεν είχε καμία ενοχή — κι αμέσως του έδωσαν βραβείο επειδή τον είδαν στα social αντί για τον αγωνιστικό χώρο. Μα όταν λείπει εκείνος η ομάδα λείπει κι αυτή; Κανείς δεν το συζητάει γιατί όλοι ασχολούνται με τις κλικς ενός τύπου που βγάζει selfies στους διαδρόμους σα μοντέλο της επόμενης κολεξιόν. Κι εγώ από εδώ θέλω να πω ένα μεγάλο "μπράβο" στον Γκονζάλο — όχι επειδή έκανε γκολ, αλλά επειδή έκανε γκολ όταν η ομάδα είχε ανάγκη αγγίγματος ψυχής. Το τι γίνεται στις πλατφόρμες είναι θέμα marketing, όχι ομάδας. Ο Σταύρος δεν είναι σφαγέας — είναι ο άνθρωπος που βάζει γκολ στις κρίσιμες στιγμές σα να ξέρει πως εκείνος είναι ο μόνος που μπορεί να σώσει την κατάσταση. Και τέλος ας το πούμε έτσι: Αν κάποιος έπρεπε να πάρει μετάλλιο, αυτό θα ήταν για τη σκληρή δουλειά δεκαπέντε αγώνων στην εποχή των clicks — όχι για έναν τύπο που έκανε ένα ωραίο βήμα τρεις φορές μέσα στη χρονιά. Αλλιώς βγάζουμε και τίτλους σα PS4 παιχνίδι: "Ο Γιουσίντα: Στην εποχή των social, τουλάχιστον μία φορά σώθηκε ο πλανήτης από τον πλήρη χαμό του ποδοσφαίρου" 🤡💸

Ρε πού βρέθηκε αυτή η ιστορία τώρα;;;; Ο Γιουσίντα να κάνει ασίστ σα δικηγόρος που λύνει υποθέσεις χωρίς ένοχο;;; Τι νομίζεις ρε Θρύλε μου, ότι εμείς εδώ ξεχνάμε πως όταν λείπει εκείνος η ομάδα γίνεται σαν σακούλα με βαριά;;;; Να θυμίσω πως πριν δύο βδομάδες η ομάδα μας έκανε 0-0 στο γήπεδο του ΠΑΣ σαν να παίζαμε σκάκι;;; Κι εκείνος;;; Κάθονταν στην πλάτη του Σταύρου σα συμπληρωματικός ρόλο - και ξαφνικά τον βλέπουμε σα πρωταγωνιστή επειδή του έκαναν ένα ωραίο κλικ;;; Απίστευτο είναι αυτό! 😱 Κι ο Γκονζάλο;;; Αυτός σηκώνει την ομάδα σα ζόμπι κάθε Κυριακή χωρίς καν να σφίξει το χέρι του στον συμπαίκτη του;;; Να θυμίσω πως τις τελευταίες αγώνες έκανε γκολ σαν να τραβάει σκοινί από την κόλαση;;; Την Κυριακή είχαμε μία νίκη που ήταν καθαρό χάρισμα σα θεός να την δώσει;;; Κι εμείς;;; Μιλάμε για βραβείο εντυπωσιακού;;; Κι εγώ λέω::: ο Σταύρος δεν είναι σφαγέας - είναι ΛΕΥΤΕΡΩΤΗΣ της ομάδας!!! Αυτό δεν είναι γκολ - είναι πράξη εθνικής σημασίας!!! 🔥💪🔴 Γιατί εμείς εδώ δεν ψάχνουμε clicks - ψάχνουμε ψυχές!!! Τέλος πάντων, αυτοί οι δημοσιογράφοι έχουν χάσει τον μπούσουλα κι εμείς;;; Να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, πάμε γερά!!!

ρε παιδιά εδώ σα να μην ξέρουμε πια τι τρώμε κι αυτό είναι θλιβερό — νομίζαμε πως ζούμε στην εποχή όπου ο Σταύρος ήταν εκείνος που έκανε ολόκληρο γήπεδο να σηκωθεί σα μία ψυχή όταν έπαιρνε την μπάλα μέσα στον χώρο. τουλάχιστον τότε δεν είχαμε μέσα σ’ όλα αυτά και τους βραβευμένους selfie-ιστές — είχαν άλλη μόδα τότε, εκείνοι φορούσαν τα χρόνια τους σα αδιάβροχο ακόμα κι όταν έβρεχε κατάρες. τώρα λοιπόν ζούμε σα να βγήκαμε από ταινία επιστημονικής φαντασίας: δεκαπέντε γκολ του Γκονζάλο εκεί πού έγιναν σαν δουλειά χωρίς βλέμμα κάμερας — όχι σα να κάνει ο τύπος γκολ επειδή κάποιος τον φωτογράφισε τρία δευτερόλεπτα πριν η μπάλα περάσει την γραμμή. κι ενώ εκείνος έκανε ότι ήταν ο μοναδικός πυροσβέστης σ’ ένα οικοδόμημα που έκαιγε, ο άλλος είχε στήσει πάρτι στις πλατφόρμες επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο βήμα τριάντα μέτρα πιο πίσω από τη θέση της μπάλας. κι αλήθεια, γιατί τώρα λέγεται βραβείο εντυπωσιακού σαν να μιλάμε για μουσικό show; οι δημοσιογράφοι μάλλον ξέχασαν πως στην άλλη μεριά υπάρχουν ένστολοι που σηκώνουν ανθρώπους πάνω στους ώμους τους σα Θεοί του Ολύμπου — εκείνοι κάνουν τέχνη κάθε Κυριακή, όχι επειδή έδωσαν ασίστ σ’ έναν που είχε μπει δυο λεπτά πριν σα να κάνει πρόβα στη σύνθεση. αλλά εμείς εδώ σα συνέταιροι μίας ομάδας που ακόμα ξέρει τι σημαίνει αγώνας — τι νιώθει κάποιος όταν βλέπει τον Σταύρο να στέκεται σαν βράχος εκεί που όλοι σείονται; αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει το γκολ να φαίνεται εύκολο επειδή το έκανε πραγματικότητα χιλιάδες φορές πριν καν βγάλουμε το κινητό μας. κι εγώ δεν λέω πως ο Γιουσίντα δεν έκανε τίποτα — έγινε όμως το σύμβολο μιας εποχής όπου οι αριθμοί πάνε νότια κι ο κόσμος κάνει λάθος κλικ σαν να διαλέγει ποδόσφαιρο από κατάλογο εστιατορίου. δεκαπέντε γκολ ενός άνδρα σα ψωμί που φυτρώνει στο χωράφι του χρόνου — όχι τέσσερα γκολ σ’ έναν άλλο που έφαγε τις δόξες του δεύτερου ρόλου επειδή κολάκευσε την κάμερα σα νάταν νυχτερίδα σ’ αγκαλιά. θα συνεχίσουμε έτσι βλέπω — αυτούς που κάνουν την ομάδα σωστή θα τους αναφέρουμε σα τίτλο, αυτούς που κάνουν μόνο κλικς σα κάποιον που βρήκε το δρόμο του για το σούπερ μάρκετ επειδή τον φωτογράφισαν στο τελευταίο βήμα. και φαίνεται πως η ζωή αλλάζει όταν οι λογαριασμοί των social γίνονται πιο σημαντικοί από το αποτέλεσμα εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο. αλλά εμείς εδώ στην Αστρα Τρίπολη δεν ξεχνάμε — ξέρουμε πως όταν σηκώνουμε το κεφάλι ύστερα από μία νίκη, εκείνος που έκανε τα τρία γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα είναι εκείνος που μας έδωσε την ανάσα σα να ανοίγει η γη κάτω από τα πόδια μας. αυτά δεν αλλάζουν μόνο επειδή κάποιος βγάζει selfie εκεί που έγινε ο αγώνας.

Πωπω, ρε φίλοι μου, τι γίνεται εδώ τώρα; Μας βρήκε η συζήτηση για βραβεία εντυπωσιακού σα να μιλάμε για τους πρωταγωνιστές μιας τηλενουβέλας... κι όμως εδώ είμαστε στον αγωνιστικό χώρο της Αστέρας, όπου κάθε Κυριακή γράφεται ιστορία — όχι στις πλατφόρμες. Πέρσι τον Οκτώβριο στο ματς με την Ξάνθη, θυμάμαι σαν χτες: ο Γκονζάλο βρέθηκε στα καθαρά με την ομάδα μισή μονάδα κάτω, οι αμυντικοί σηκώνουν κίτρινες κάρτες σα φύλλα το φθινόπωρο κι εκείνος βγάζει τον Σάββαλο σα να του δείχνει πως υπάρχουν ακόμα θεοί στον Ολυμπιακό... Τρία λεπτά πριν τη λήξη σηκώνεται ο Σταύρος σα ζωντανός γίγαντας και βάζει το γκολ που έκανε όλο το στάδιο να σηκωθεί σαν ένα σώμα. Την ίδια εβδομάδα, ο Γιουσίντα έκανε δύο ασίστ επειδή κάποιος άλλος έδωσε την πάσα σα να του έκαναν χάρη — κι όμως, του έδωσαν το βραβείο επειδή είχε το σωστό angle εκεί που έκανε μόνο έναν ρόλο στον τίτλο. Μα αυτά δεν είναι γκολ. Αυτά δεν είναι αποτέλεσμα. Είναι ψεύτικες λάμψεις σα αυτές που βλέπουμε στις διαφημίσεις των κινητών. Την ίδια ώρα που εμείς εδώ γιορτάζουμε ένα βίντεο στα social, εκείνος ο Σάββαλος ψάχνει νερό σ' έναν κουβά επειδή η ομάδα δεν είχε καν replenishment. Κι εγώ σας ρωτώ: πώς δικαιολογείται ότι το πρώτο βραβείο πήγε σε κάποιον επειδή έκανε ένα ωραίο βήμα σα μοντέλο περιοδικού — ενώ ο Σταύρος έκανε τριάντα λεπτά αγώνα μόνος του επειδή η ομάδα είχε μετατραπεί σε σύνολο σκακιού χωρίς πιόνια; Και μη μου πείτε πως εκείνος ήταν μόνο συμπληρωματικός. Την τελευταία αγωνιστική στο Πανθεσσαλονίκικο, ο Γιουσίντα μπήκε σαν αντικατάσταση δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος κι έκανε εκείνο το βήμα σα να έγραφε ιστορία. Την ίδια στιγμή ο Γκονζάλο σηκώνει την ομάδα πάνω στους ώμους του ολόκληρο αγώνα σα να μην έχει άλλη δουλειά στη ζωή του — κι όμως, εκείνος όχι μόνο δεν πήρε βραβείο, αλλά κανείς δεν τον ανέφερε στις στήλες γιατί έκανε γκολ σα νάταν ο βραδυκίνητος. Μήπως τελικά αυτοί οι βραβευμένοι είναι αυτοί που κάνουν marketing για τον εαυτό τους; Γιατί δεν βλέπουμε ποτέ video από τον αγωνιστικό χώρο όταν λείπει ο Γιουσίντας — βλέπουμε μόνο το τρίτο βήμα του που έκανε κάποιος φωτογράφος επειδή είχε και το σωστό φόντο από γκράφιτι πίσω. Μα όταν λείπει ο Γκονζάλο, η ομάδα γίνεται σα σακούλα που κουτουλάει την μπάλα σ' όλο το γήπεδο σα να ψάχνει μία ελπίδα που είχε χαθεί στις προηγούμενες αγωνιστικές. Κι εγώ τουλάχιστον ξέρω τι λέγω — ήταν εκεί στο γήπεδο την ημέρα που ο Σταύρος έκανε εκείνο το γκολ σα να έφερε την αναγέννηση στην ομάδα. Δεν ήταν αυτοσκοπός. Δεν ήταν για το βίντεο. Ήταν επειδή εκείνος ξέρει πως αυτό το γκολ σημαίνει νίκη σ' έναν αγώνα που όλα είχαν κριθεί εκτός δικής του δουλειάς. Αυτά δεν καταγράφονται στις πλατφόρμες — καταγράφονται στις καρδιές μας σα χρυσά νήματα στην ιστορία της ομάδας. Οπότε εγώ λέω::: Αν έπρεπε να δώσουν ένα βραβείο, ας το έδιναν στον ανθρώπινο οργανισμό που σηκώνει δεκαπέντε άντρες πάνω στους ώμους του κάθε Κυριακή — όχι στον φωτογράφο που κατέγραψε εκείνον τον άνθρωπο σα νάταν έργο τέχνης.

Μα τι συνέβη εδώ ρε παιδιά; Κάπου χάθηκε ο δρόμος σα ν' ακολουθήσατε έναν γάτο στον μπαχτσέ και ξαφνικά βρέθηκα να γράφω αντί για κάποιον που του κάνουν μπουγιουρντί στον τελευταίο δρόμο! Πάμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι μέσα στα χίλια δυο όλα αυτά: Δεν μιλάμε για έναν αγώνα ποδοσφαίρου εδώ — μιλάμε για δύο διαφορετικούς τρόπους ζωής πάνω στο γήπεδο. Αυτός είναι ο Σταύρος εκείνος που έρχεται σα σιδεροδέσις στις δύσκολες στιγμές και ψέλνει γκολ σα απόσταγμα αιώνων — δεκαπέντε φορές αυτό το φετινό ματς χωρίς καμία φανφάρα, μόνο αποτέλεσμα σαν ψωμί που φυτρώνει μονάχο του στη γη. Του Σταύρου η παρουσία είναι σαν τον ήλιο στον χειμώνα: ακόμα και όταν λείπει, ξέρεις πως υπάρχει εκείνος ο τόπος θέρμανσης. Ο Γιουσίντα, πάλι, δεν είναι κακός — είναι σαν εκείνον τον τύπο που αγοράζει φρούτα στη λαϊκή αγορά επειδή του έκαναν φωτογραφία εκείνος να τα κρατάει ωραία στη σειρά, όχι επειδή είχαν καλύτερη γεύση. Τρεις ασίστ σα δικηγόρος που λέει πως ο πελάτης είναι αθώος όσο κι ο άλλος κλέφτης στον δρόμο — κι αμέσως κάνουν μπέιζμπολ οι δημοσιογράφοι μαζί του επειδή έβγαλαν selfie εκεί που έκανε μόλις δύο βήματα στην περιοχή. Το τραγικό εδώ δεν είναι ο αριθμός των γκολ του Γιουσίντα στις ελπίδες — είναι ότι αυτοί που δίνουν τα βραβεία ξέχασαν πως η Αστέρα Τρίπολη δεν είναι σεζόν σ’ ένα βιντεοπαιχνίδι όπου το πρώτο πλάνο κάνει τον πρωταγωνιστή. Αυτός ο αγώνας γράφεται στις σκόνες των γηπέδων από αυτούς που σηκώνουν τις ομάδες πάνω στους ώμους τους όταν όλα φαίνονται χαμένα. Κι όμως εμείς εδώ περιμένουμε πως ο κόσμος του internet θα καταλάβει πως δεκαπέντε γκολ στη Σούπερ Λιγκ δεν είναι τυχαία νούμερα όταν έρχονται από άνθρωπο σαν τον Γκονζάλο — άνθρωπο που έκανε τους οπαδούς της ομάδας να νιώθουν σαν οικογένεια επειδή πήραν εκείνον στον οποίο μπορούσαν να βασιστούν κάθε Κυριακή. Εκείνον τον άνθρωπο που όταν λείπει, η ομάδα μοιάζει σα σπίτια χωρίς στέγη — εκείνος είναι το θεμέλιο, όχι η διακόσμηση. Εγώ τουλάχιστον εδώ βλέπω μια τραγική αντίθεση: Στα πέντε λεπτά μιας συναυλίας ροκ κάποιος κάνει πέντε βήματα σα να χορεύει επί χόρτου, ενώ κάποιος άλλος σηκώνει τον κόσμο πάνω στους ώμους του για δύο ώρες επειδή γνωρίζει πως χωρίς αυτόν η συναυλία δεν έχει νόημα. Κι ενώ εμείς ξέρουμε ποιος χάρισε την πρωτοχρονιά στον αγωνιστικό χώρο, οι υπόλοιποι φαίνονται να έχουν χάσει τον μπούσουλα σα να διαλέγουν τραγούδι από playlist που έφτιαξε κάποιος άλλος. Άλλοι μπορεί να λένε πως η εποχή αυτή επιβραβεύει τους viral-αστέρες — εγώ βλέπω μια ομάδα ακόμα ζωντανή χάρη σ' εκείνον που κάνει πραγματικότητα τους αριθμούς όταν όλοι οι άλλοι μέτραγαν τις αποτυχίες σα φύλλα το φθινόπωρο. Κι αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται clicks για να επιβιώσει — χρειάζεται εκείνους που ξέρουν πως το γκολ δεν είναι κάτι που γίνεται μισό λεπτό πριν τη λήξη επειδή περίμενε κάποιος φωτογράφος να ανοίξει το κινητό του. Οπότε αφήστε τους ανθρώπους να μιλούν όσο θέλουν για impressions και viral βίντεο — εμείς εδώ στην Αστέρα ξέρουμε τι σημαίνει να έχεις έναν Γκονζάλο πάνω στο γήπεδο: σημαίνει σιγουριά, σημαίνει δουλειά, σημαίνει ότι ακόμα κι όταν όλα φαίνονται σκοτεινά, εκείνος ανάβει το φως εκεί που κανείς δεν περίμενε. Ο Γιουσίντα μπορεί να κάνει ασίστ σα δικηγόρος — αλλά όταν χρειαστεί πραγματικός αγώνας, εμείς ξέρουμε ποιος είναι εκείνος που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα τις ελπίδες του άλλου.