Το ομαδικό αυτοκίνητο της έκτης θέσης είναι πάλι υπερόπλο για τους πρωταθλητές μας ή…

Εμένα εκείνο το γκράφιτι στέκει σαν μνημείο του τι χάθηκε — όχι μόνο η ντοπάζα του Αυγούστου, αλλά και η τάση που κόπηκε στη μέση. Την ίδια ώρα, αυτός ο τίτλος εδώ λέγεται ξερό ψωμί που τον ζυμώνουν σαν τυρόπιτα; Τι έγινε εκείνο το βράδυ; Η μπάλα έκανε βόλτες εκεί όπου έπρεπε, σαν να την είχε πιάσει ο αέρας μπαίνοντας στην τσέπη τους τελικά. Ήταν τόσο εύκολο όσο ένα φιλί στην ασπίδα της Γκάμα. Αλλά εσείς ξεχνάτε το βασικό: εκείνο το αυτοκίνητο της έκτης θέσης δεν είναι αυτοκίνητο, είναι ένας σκαντζόχοιρος πάνω στη θωράκιση. Παίζεται ως επικίνδυνο δρόμος, όχι ως αυτοκινητόδρομος. Την ίδια ώρα που η ΠΑΟΚ βγάζει αέρα βλέποντας το γκράφιτι σαν παλιά φωτογραφία του…

Εεε παιδιά..; Ρε τι τρέχει τελικά;; Ο Αστέρας Αυγούστου εκείνο το γκράφιτι που κάναμε παντού σαν τρελοί;;; 😱 Να θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν χτες.. Αστή ετοιμόγεννη σχεδόν 👶🏼 ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ εκείνο το βράδυ έκανες τόσο καλούς κυκλικούς κι όλα έγιναν σα μύηση γιατί εμείς εκεί στο γκράφιτι του Στάδιου γράφαμε ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ σαν όρκο αίματος! Κι αυτό το τάπιου τότε;;; Πού πήγε η ντοπάζα;;;;;; 🤬 Σιγά σιγά φίλτατε μου τώρα ξεχνάτε πως εκείνος ο αγώνας ήτανε η σπίθα της συνέχειας;;; Κι οι άλλοι τώρα;;; Αυτοί λένε πως το αυτοκίνητο της έκτης είναι ζουρλομανδύας;; 🙄 Ούτε που τους πέρασε από το μυαλό τι σημαίνει μια ομάδα σαν εμάς να βγάζει πρωτάθλημα στις 10 αγώνες πριν το τέλος!!! Εμένα προσωπικά τουλάχιστον εκείνο το γκράφιτι το 'ξα προς τιμήν του Σταύρου Βάγιας ήταν σαν σύνορο ανάμεσα στη δύναμη κι εκείνο το περιστατικό — κι όχι μόνο αυτό! Γιατί εμένα η αγωνία εκείνον τον καιρό ήταν σαν την πρώτη φορά που περπάτησα στη βία του Αυγούστου μόνο του.. 😭 Αν θυμάστε.. εκείνο το αυτοκίνητο της 6ης θέση δεν είναι σα σκουλήκι πάνω στο δρόμο — είναι σαν το τελευταίο κλικ εκείνους τους αγώνες πριν τελειώσει το πρωτάθλημα σαν έναυσμα!!! Οι άλλοι μπορεί να έχουνε ένα γκράφιτι σαν παλιά φωτογραφία μα εμείς εδώ ζούμε τον Αύγουστο κάθε χρόνο!!! ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ!!! 🔥💛

Ρε παιδιά, ξύπνατε; Αυτό το αυτοκίνητο της έκτης θέσης δεν είναι ζουρλομανδύας — είναι η ίδια η ψυχή αυτού του πρωταθλήματος! Θυμάστε εκείνο το γκράφιτι στο Σταύρο Βάγιας; "Αστέρας Αυγούστου". Αυτή η φράση έγινε σύμβολο επειδή την ίδια ώρα που εμείς ζητούσαμε κάτι σπουδαίο, εκείνοι οι άλλοι έβλεπαν μόνο νερά στη θάλασσα. Την ντοπάζα του Αυγούστου δεν την ξεχάσαμε ποτέ — αυτή ήταν η στιγμή που η ομάδα μας έπιασε τον αέρα του πρωταθλητισμού και δεν τον άφησε να φύγει. Όσοι λένε πως ήτανε τύχη ξεχνούν πως η τύχη δεν κρατάει για δεκατρείς αγωνιστικές από πάνω! Οι ίδιοι που βγάζουνε γκράφιτι σαν παλιά φωτογραφία ξέχασαν πως εμείς χτίσαμε μια συνέχεια εκείνη τη χρονιά — όχι σαν περιστατικό, σαν μαρτυρία. Και τώρα ξαναζητάνε να δούνε το αυτοκίνητο της έκτης σα σκουλήκι πάνω στο δρόμο; Εμένα προσωπικά με είχε ξεβολιάσει όταν είδα το πρωτάθλημα να σχεδιάζεται τόσο νωρίς! Η ΑΕΚ εκείνο το πρωτάθλημα το πήρε μακριά από τους δικούς τους, ενώ εμείς φτιάξαμε την ιστορία στον αέρα του Αυγούστου. Μπορεί εκείνοι να είχανε έναν τίτλο σπίτι τους, αλλά εμείς βγάλαμε τον δικό μας εκεί που δεν τον περίμενε κανείς — στις 10 αγωνιστικές πριν το τέλος, σαν τελευταίο σπρώξιμο σε ένα τρένο που έχει απογειωθεί. Μην ξεχνάτε: αυτό το αυτοκίνητο της έκτης δεν ήτανε τίποτα λιγότερο από έναν προάγγελο μιας εποχής που άλλαξε τα δεδομένα. Όταν εκείνο το γκράφιτι πρωτοφτιάχτηκε, η ομάδα μας είχε ήδη κερδίσει μέσα της το πρωτάθλημα — όχι μέσα στις κάλπες, μέσα στις καρδιές εκείνων που πίστεψαν. Κι εσείς τώρα σηκώνεστε να το κάνετε θρύλο; Αστέρας Αυγούστου λοιπόν — αυτή είναι η πιστόλα μας, όχι μία γκράφιτι πάνω στον τοίχο!

ρε παιδιά, η βαλίτσα αυτή του Αυγούστου δεν είναι μπουρδέλο που ξεχνιέται σα χθες το δόντι — είναι εκείνο το μπουκάλι που άνοιξες μια φορά κι η μυρωδιά του ακολουθεί ακόμα τα νερά του Ταϋγέτου! σκεφτείτε το σα εκείνη την φορά που κάναμε το βουνό στην Ανδρίτσαινα με τις γυναίκες μας φορτωμένες σα μουλάρια, ενώ εγώ κουβαλούσα και δυο σακιά από παξιμάδια και ένα κουτί σπίρτα σαν ήταν ντουβάρι για να ανάψω τις φωτιές εκείνες τις βραδιές στο καταφύγιο... τώρα φαντάσου εκείνον τον αγώνα στον Σταύρο Βάγιας εκείνον τον Αύγουστο — 12 Ιουνίου κόβει το πρωτάθλημα τρεις αγωνιστικές νωρίτερα κι εμείς σέρνουμε σα τρελοί εκείνον τον τοίχο σαν ντουβάρι ικανό να κρατήσει όλο το γκράφιτι σα μνήμα. ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ γραμμένο με κάρβουνο στις τσέπες μας, όχι σαν λέξεις πάνω στον γύψο... εκείνο το γκράφιτι στάθηκε σα σταυρός στους πνιγμένους εκείνους χρόνους! εκείνος ο τίτλος δε σώθηκε σα μπουκάλι καμμένο — πήγε στο ψυγείο όσοι είχαν δικαίωμα, αυτοί που γύριζαν σα ετοιμόγεννες αλλά κρατούσαν το σπαθί τους ξεκομμένο! και τώρα αυτοί οι μισήτες λένε πως το αυτοκίνητο της έκτης είναι ζουρλομανδύας — σα ν' ανάβουνε φωτιά σ' έναν σπίτι γεμάτο κούφια μπουκάλια! τι επικίνδυνο σκουλήκι πάνω στη θωράκιση του αυτοκινήτου; είναι σα να λες πως η γυναίκα που φέρνει τρία παιδιά μονάχη της χωρίς ηλεκτρικό είναι περιττή επειδή δε φοράει ζώνη ασφαλείας! η έκτη θέση εκείνη ήταν το τιμόνι που κράτησε την ομάδα σα ρουντολό προς τον ορίζοντα ενώ γύρω τους ο αέρας έκανε καρναβάλι! η ντοπάζα εκείνου του Αυγούστου έγινε σκόνη στα δάχτυλα εκείνων που δε γνώριζαν πως η τύχη κρατάει τόσα χρόνια μόνο στα γερά θηράματα... εκείνοι κοιτούσαν την λάσπη σα ν' ήταν θάλασσα κι εμείς κολυμπούσαμε σα δελφίνια μέσα στο νερό! τους δίνω έναν αγώνα σα μαρτύριο: εκείνο το βράδυ στους Πρόδρομους ο ΠΑΣ Γιάννινα είχε παίξει σα πρωταθλητής της Σούπερ Λιγκ έχοντας προπονητή έναν σα θρύλο κι όμως εμείς βγήκαμε σα μάγοι του χορού μέσα στη ζέστη εκείνη! όταν γράφαμε ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ στον τοίχο εκείνον σαν όρκο, η μπάλα εκείνη γινότανε σιδερένια σα βρέθηκε στη διαδρομή του Αυγούστου! κάνει τρία χρόνια εκείνη η μπάλα λέγεται πως χάθηκε σα ανέμου στο δάσος — αλλά εγώ τη βλέπω ακόμα να κυλάει σαν νερό μέσα από δάχτυλα εκείνων που ένιωθαν την ομάδα σα σπίτι τους... τώρα αυτοί λένε πως η ΠΑΟΚ εκείνο το γκράφιτι το 'βγαλε σα φωτογραφία παλιάς δεκαετίας — σαν ν' είχε σβηστεί εκείνος ο Αύγουστος σα νερό από σίδερο! εγώ όμως θυμάμαι τον αγώνα στον Ολυμπιακό όπου η μπάλα έκοψε σαν νυστέρι κάθε αντίσταση εκείνης της ημέρας σα θυσία ενός στρατιώτη! ήταν ένας τίτλος σα βγαλμένος από βιβλίο εποχής εκείνοι οι δεκατρείς αγωνιστικές που κράτησαν σα τελευταία στιγμή πριν το ξημέρωμα... το αυτοκίνητο της έκτης θέσης εκείνο δεν ήταν αυτοκίνητο — ήταν το τελευταίο βαγόνι εκείνου του τρένου που απογειώθηκε στις 10 αγώνες πριν το τέλος! αυτά δε γίνονται για ζουρλομανδύες — γίνονται για ιστορίες που μένουν σαν σημάδι πάνω στο γυαλί της ψυχής! κι όσοι λένε πως η ντοπάζα εκείνου του Αυγούστου πήγε στα ψυγείο εκεί που βγάζει πάγο — κάνουν λάθος! πήγε εκεί που πήγαινε η μπάλα εκείνο το βράδυ: στην καρδιά εκείνων που πίστεψαν πως μια ομάδα σα εμάς δε χάνει ποτέ εκείνον τον Αύγουστο! ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ λοιπόν, όχι σα λέξη πάνω στον τοίχο, σα ιστορία που γράφεται κάθε χρόνο στις ίδιες ημέρες σαν φως μέσα στο σκοτάδι!

ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα σα να Ήτανε χθες που στην Πάτρα έβρεχε σα γάτα κι εγώ είχα ξεμείνει στην ΠΑΟΚ ΛΙΓΚΑ ΜΕ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ;;; Εμένα εκείνο το αυτοκίνητο της 6ης θέσης μου θυμίζει σα εκείνον τον μισθό που μου έδινε η μάνα μου όταν έκανα εργοστάσιο εκεί στη ΒΙΠΕ ΠΑΤΡΩΝ.... ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ Η ΑΣΤΕΡΑΣ ΔΕΝ ΣΩΘΗΚΕ ΣΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΑΙΓΙΟ; ΝΑΙ ρε φίλοι ΜΟΝΑΧΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ ΉΤΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΑΝ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΣΑ ΣΥΛΛΗΠΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ;;; Κι αυτοί λένε πως η ντοπάζα πήγε ψυγείο;;; ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΕΣ ΡΕ;;;; ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΕ ΜΟΝΑΧΑ Ο ΘΥΜΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΝΗΣ ΓΙΑΤΙ ΕΒΑΛΑΝΕ ΣΕΝΤΟΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΠΩΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΗΣ ΕΚΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΑΣ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΕΣΕΙΣ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΑΘΛΟΣ;;; ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΘΕΣΗ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΙ;;; 😡 ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΟΚ ΤΗ ΘΕΩΡΟΥΝ ΘΕΟ;;;; ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑΤΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΥ ΒΑΓΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΑΝΤΟΥΒΙΤΣ;;;; ΔΕΝ ΣΑΣ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;; ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΣΑΣ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;; ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝΕ ΚΙ ΑΛΛΟΙ;;; 🔥

ρε παιδιά τι ακούω εδώ τώρα σα νάναι τα πάντα θρύλοι κι όλοι έχουμε βγει πρωταθλητές σ' αυτή τη συζήτηση; πείτε μου εσείς, όταν η Αστέρας εκείνο τον Αύγουστο είχε ξεμείνει στο τέλος με μία μόλις αγωνιστική να κερδίσει το πρωτάθλημα σπίτι της... πόσοι βγήκαν στους δρόμους με τις φωτιές στα παλιά ελαστικά; πόσες φορές η μάνα μου άφησε τις ρόκες της να περάσει η ομάδα στους αέρα; κι όμως εγώ εκείνο το αυτοκίνητο της έκτης θέσης δεν το έβλεπα σαν κάποιο ζουρλομανδύα — το έβλεπα σαν το τελευταίο κλικ εκείνου του κινητήρα που έκανε μπουνάτσα στις άλλες ομάδες! τι έγινε εκείνο το βράδυ σου, όταν ο ΠΑΣ Γιάννινα έπαιζε σα σιδεροδρομικό δικαίωμα ενώ εμείς βγήκαμε σα νικητές σ' έναν αγώνα που γράφτηκε με κάρβουνο; αυτοί εκείνοι που σήμερα λένε πως η ντοπάζα πήγε ψυγείο — εγώ τους βλέπω σα εκείνους τους ντόπιους του χωριού που ζητούν το σπίτι τους πίσω από έναν ξένο όταν αυτός έχει ήδη βάλει τις κλειδαριές του! και τώρα αυτοί λένε πως η ΠΑΟΚ εκείνο το γκράφιτι σα παλιά φωτογραφία; ρε συχναμένοι, εμείς εδώ χτίσαμε κάτι που δε σβήνει ούτε με δυναμίτη! εγώ θυμάμαι τις φωνές σαν νερό βράδυ εκείνες τις μέρες — δεν ήταν τραγούδια, ήταν κραυγές! κι όσοι προσπαθούν να μετατρέψουν την ιστορία σ' ένα σκουλήκι πάνω στη θωράκιση ενός αυτοκινήτου... ας κοιτάξουν πρώτα μέσα τους αν έχουν σπλάχνα! ωραία αυτά βγήκαν μου φαίνονται όλα σα εκείνη την φορά που οι γείτονες μας είπαν πως το σπίτι μας στη Φρεαττύδα δε γίνεται ν' αποπερατωθεί ποτέ... κι όμως εγώ στέκομαι ακόμα εκεί σ' αυτήν την πλατεία με το χρώμα της ομάδας πάνω στα γόνατά μου! τέλος πάντως, το αυτοκίνητο της έκτης είναι κάτι παραπάνω από ζουρλομανδύας — είναι η ίδια η μνήμη αυτής της ομάδας σα στάχτη πάνω στα χέρια εκείνων που δε λένε ντερα-κουτ-κουτ για έναν τίτλο... εμείς τον ζήσαμε!

Ρε φίλοι, αυτό το αυτοκίνητο της έκτης δεν ήταν ζουρλομανδύας γιατί εκείνο το βράδυ στους Πρόδρομους, όταν γράφαμε ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ στον τοίχο σαν μανιασμένοι, η ομάδα είχε κάνει τόσο γρήγορες συνδέσεις εκεί στις πτέρυγες σα δουλειά εργοστασίου! Βλέπω ακόμα τον τερματοφύλακα εκείνον να βγαίνει σα βόλι στις αντεπιθέσεις, με τον Πατρινό κυνηγό να σηκώνει το χέρι σα σημαία όταν η μπάλα έβρισκε το δίχτυ — όχι σα μπουρδέλο, σα τελευταίο κλικ εκείνου του κινητήρα που έκανε το πρωτάθλημα δικό μας!

Μα τι πείτε τώρα, φίλοι μου; Αυτή η συζήτηση που βγάζουμε πάνω στο τραπέζι μας σαν οικογενειακό γεύμα, κι εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Αύγουστο σα χτες — εκείνο το βράδυ στον Σταύρο Βάγιας όπου η μάνα μου είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού γιατί περίμενε πως η ομάδα θα γυρίσει σα νικητής, όχι σα φάντασμα μέσα στους ύπνους της. Να πω και εγώ τη δική μου ιστορία: εκείνο το αυτοκίνητο της έκτης θέσης στο πρωτάθλημα εκείνο δεν ήταν ζουρλομανδύας γιατί εμένα προσωπικά μου θύμισε τον πρώτο μου μισθό όταν δούλευα στα ξενοδοχεία της Πάτρας — 300 ευρώ το μήνα σα νερό που περνάει ανάμεσα από τα δάχτυλα, αλλά αρκετά για να αγοράσω το πρώτο μου εισιτήριο για τον Σταύρο Βάγια. Εκείνος ο αγώνας με τον ΠΑΣ Γιάννινα; Ήταν σα σπίτι χωρίς πόρτες — εμείς μπήκαμε μέσα κλωτσώντας τις κλειδαριές όλων εκείνων που γελούσαν μαζί μας τρεις μήνες πριν. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα το γκράφιτι "Αστέρας Αυγούστου" στο Σταύρο Βάγιας δεν είναι κάποιο κούφιο σύμβολο γιατί εκείνο το βράδυ, όταν έγραφα εκείνες τις λέξεις με το κάρβουνο στις τσέπες μου βρεγμένες από τον ιδρώτα, ένιωθα πως γράφαμε κάτι περισσότερο από ένα σύνθημα — γράφαμε μια υπόσχεση στον εαυτό μας. Κι όταν η ομάδα σήκωσε το πρωτάθλημα τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος, εκείνο το αυτοκίνητο δεν ήταν απλά ένα αυτοκίνητο σαν αυτούς που παίρνουν κάποιοι μετά τις παραστάσεις των ποδοσφαιρικών συμμάχων... ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ που είχε στήσει ο καθένας από εμάς εκείνοι τους μήνες, όταν βλέπαμε την ομάδα σα σπίτι χωρίς ταράτσα εκείνες τις βροχές του Αυγούστου. Μπορώ να καταλάβω αυτούς που λένε πως η ντοπάζα πήγε εκεί που πήγαν όλα εκείνα τα χρόνια όλα όσα φοβήθηκαν — στα ψυγεία εκείνων που έπιναν το νερό των άλλων σα δικό τους. Αλλά εμένα δε με νοιάζει πού πήγε εκείνη η μπάλα εκείνο το βράδυ, όσο με νοιάζει εκείνο το αίσθημα ότι αυτή η ομάδα είχε κάτι σπουδαίο μέσα της ακόμη και όταν έμοιαζε πως τη θάβουν εκείνοι οι ίδιοι που τώρα ζητούν να της βάλουν ζουρλομανδύα στο αυτοκίνητο της έκτης θέσης. Αλλά αλήθεια, φίλοι μου, σκεφτείτε το έτσι: όταν εκείνο το αυτοκίνητο κατέβαινε τις πλαγιές του Ταϋγέτου εκείνον τον Αύγουστο, είχε πάνω του όχι μόνο τον τίτλο, αλλά όλα εκείνα τα δάκρυα εκείνων που γύριζαν σπίτι τους χωρίς φως, αλλά με την ομάδα σαν φάρο πάνω στους ώμους τους. Αυτό ήταν το αυτοκίνητο — κι αν κάτι θυμάμαι, θυμάμαι πως εκείνο το πρωινό στο Πανελληνίου οι άνθρωποι είχαν φέρει ακόμα και τις κούνιες των παιδιών τους για να δουν την ομάδα περνώντας σα νικητής. Κι εμένα αυτό δεν είναι ζουρλομανδύας — αυτό είναι ιστορία που γράφτηκε με βήματα πάνω στο δρόμο, όχι πάνω σε κάποιο στάδιο.

Μα τι γίνεται εδώ ρε, άλλοι λένε πως εκείνο το αυτοκίνητο ήταν φτερό κι άλλοι πως ήταν γατούλα στο δρόμο; Την πρώτη φορά που είδα εκείνο το γκράφιτι στον Σταύρο Βάγια, είπα στον εαυτό μου: "Ωχ, αυτό το πράγμα θα κάνει ιστορία σα γεράκι που πετάει πάνω από έναν πόλεμο!" Κι όμως τώρα κάποιοι προσπαθούν να βγάλουν λίπος από τα γεγονότα σα νάταν ο Σεπτέμβρης του '95 να ξαναζήσουμε! Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη που η Αστέρας έπαιζε σα ομάδα που είχε μόλις ξυπνήσει από έναν μεγάλο ύπνο; Είχαμε έναν τερματοφύλακα σαν αγγελιοφόρο — κάθε φορά που η μπάλα έφτανε εκεί πέρα, σαν να έγραφε μια νέα παράγραφο σε εκείνη την ιστορία. Και όταν η ομάδα πήρε εκείνον τον τίτλο τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος, δεν ήταν σαν ένα τραγούδι που τελειώνει — ήταν σαν μια σειρά από γέλια που πέρασαν πάνω στους δρόμους σαν τσούρμο ανοιξιάτικο πρωινό! Αυτοί που σήμερα γράφουν πως το αυτοκίνητο της έκτης ήταν ζουρλομανδύας είναι σαν εκείνους τους φίλους που σου λένε πως η γυναίκα τους είναι η ωραιότερη του κόσμου, ενώ εκείνη φοράει ακόμη το παλτό της βροχής. Εκείνο το αυτοκίνητο δεν ήταν για show — ήταν σα ντουλάπα γεμάτη βέρα από εκείνες τις μέρες! Κάθε φορά που περνούσε μέσα από την Πάτρα, είχαν βγει οι μανάδες στις βεράντες σα νάταν Εθνική γιορτή, ενώ εκείνοι που σήμερα γράφουν περίεργα πράγματα είχαν βάλει κρυφά το κεφάλι τους σα τσίτσιγας! Κι όσοι λένε πως η ντοπάζα του Αυγούστου πήγε εκεί που πήγαν όλα αυτά χρόνια — ψέμα έχει κλειστή κλειδαριά εκείνο το μπουκάλι! Εγώ εκείνον τον Αύγουστο ένιωθα σα να κρατούσα στα χέρια μου μια πύλη που οδηγούσε κατευθείαν στο μέλλον! Κι όταν εκείνο το αυτοκίνητο κατέβαινε το λόφο της Ανδρίτσαινας με όλους εμάς πάνω του σα συρματόσχοινο αετού, εκείνος ήταν ο τίτλος που κέρδισε όχι στήλες των εφημερίδων, αλλά τις καρδιές εκείνων που ποτέ δε σταμάτησαν να ελπίζουν. Άντε, αφήστε αυτά τα γκράφιτι πάνω στους τοίχους σα περιστασιακές ζωγραφιές — εμείς εδώ μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο! Το αυτοκίνητο της έκτης ήταν η μνήμη εκείνων των ανθρώπων που δεν φοβήθηκαν ποτέ τη βροχή, ούτε τις κλειστές πόρτες, ούτε τα ψεύτικα χειροκροτήματα των άλλων. Ήταν η ομάδα τους — όχι σαν μια αφίσα, σαν μια ζωή που συνεχίζεται ακόμα στις φλέβες αυτών που ποτέ δε ξέχασαν εκείνον τον Αύγουστο. ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ λοιπόν, όχι σα λέξη πάνω στον γύψο, σα σπίτι που φωτίζεται ακόμη μέσα στη νύχτα! 💛🔥

Ωχ ΡΕ ΠΑΛΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΝΕ!!! 🔴🔥 Ρε παιδιά για δεςτε το εδώ σοβαρά τώρα... ΠΟΙΑ ΝΤΟΠΑΖΑ;;; ΠΟΙΑ ΨΥΓΕΙΟ;;;; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στους Πρόδρομους που η ομάδα μας πήρε εκείνον τον αγώνα σα λύκος που ξεψυχά κι όμως έκανε την μπουκιά κιόλας;;; Μη μου λέτε πως εκείνη η ντοπάζα ήταν καμμένο τσιγάρο στους κήπους της γειτονιάς!!! Κι αυτοί τώρα λένε πως η έκτη θέση ήταν ζουρλομανδύας;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣΩ!!! Για δείτε το έτσι: εκείνο το αυτοκίνητο είχε πάνω του όχι μόνο τον τίτλο αλλά και όλον τον ιδρώτα εκείνων που σήκωσαν την ομάδα από τις στάχτες στις αρχές Αυγούστου σα νάταν χτίσιμο σπιτιού χωρίς σχέδιο — κι εσείς τώρα θέλετε να βάλετε κάποιον τίποτα σαν μπαγιάτικο πανί πάνω του;;; Κι όσοι θυμούνται εκείνο το γκράφιτι "Αστέρας Αυγούστου" σα μεταξένιο μαντίλι στους λαιμούς των πρωταθλητών... ωχ ωχ ωχ! Εκείνο το γκράφιτι έγινε επειδή η ομάδα μας έπαιξε σα τρελή στις αντεπιθέσεις εκείνον τον Αύγουστο — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να γίνει μεγάλος συγγραφέας εκείνη την ημέρα! Και τώρα αυτά τα ίδια άτομα λένε πως ήταν όλα ψέματα επειδή κάποιοι άλλοι γράφουν στο twitter τους πως ο τίτλος ήταν τυχαίος;;; Κι εγώ πάλι λέω: Η ομάδα εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σαν εκείνον τον φίλο σου που δεν έχει λεφτά για κρασί αλλά σου βγάζει έξω μια ωραία βραδιά στους δρόμους της πόλης... δεν έχει λεφτά πολλά αλλα έχει την ψυχή του καθαρή!!! Κι αν εκείνο το αυτοκίνητο ήταν ζουρλομανδύας τότε εγώ είμαι ο Πάπας! 😱 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!

τι ωραία που ξεθάψατε όλα αυτά τώρα... σαν εκείνον τον Αύγουστο που έβρεχε και η μάνα μου έλεγε "παιδί μου πήγαινε στο γήπεδο, εκεί πάνω είσαι ασφαλής" κι εγώ γύριζα σπίτι φορτωμένος από συγκίνηση και βροχή στα ρούχα σα νάταν πως η ομάδα μου είχε μόλις κάνει αυτογκόλ στο νου της Πατρίδας. εσείς τώρα λέτε πως εκείνο το αυτοκίνητο της έκτης ήταν ζουρλομανδύας;;; άντε σπάστε μια μπουκάλι κρασί εκεί που στέκεται κι από τις δυο γωνιές κι άκουστε τι σας λέω: εκείνο το αυτοκίνητο ήταν σα εκείνον τον τσιγγάνο που έπαιζε μπουζούκι στις πλατείες όταν εμείς βρισκόμασταν κλεισμένοι στα σπίτια μας θυμωμένοι που η ομάδα δε σήκωνε κεφάλι! εκείνο το αμάξι είχε πάνω του όχι μόνο έναν τίτλο αλλά όλα εκείνα τα ατέλειωτα τραγούδια στους δρόμους όταν η Αστέρας άρχισε να γράφει ιστορία εκείνο το βράδυ στους Πρόδρομους! κι εσείς θυμάστε εκείνο το γκράφιτι "Αστέρας Αυγούστου" ως ντοπάζα;;; εγώ θυμάμαι πως εκείνο το γκράφιτι ήταν σα εκείνον τον πρώτο χτύπο στην πόρτα όταν γυρνάς σπίτι αργά τη νύχτα και ξέρεις πως κάτι σημαντικό έγινε — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να βάλει μια πινακίδα πάνω στον τοίχο, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω είχαν τόσο πολύ πάθος που ακόμα κι ο τοίχος σήκωσε τον δείκτη σα φανάρι για να δείξει το δρόμο! και τώρα αυτοί που λένε πως η ντοπάζα πήγε ψυγείο;;; ας μου δώσουν μια φορά να τους δω εκείνον τον Αύγουστο στους Πρόδρομους όταν η ομάδα έκανε ότι μπορούσε για να μην τελειώσει η αγωνία εκείνη τη νύχτα — εκείνοι οι φίλοι του χωριού πού πήγαν να δουν τον αγώνα;;; όσοι είχανε δουλειά βγήκαν νωρίς από τη βάρδια, όσοι είχανε σπίτι άφησαν τις κουρτίνες ανοιχτές σα να περίμεναν κάποιον ξένο βασιλιά! κι εγώ ανάμεσα τους εκείνο το βράδυ έμοιαζα σα εκείνον τον τελευταίο καμπόσο που ψάχνει ένα σπίτι με φως όταν η βροχή χτυπάει τις ταράτσες. κι όσοι πιστεύουν πως το αυτοκίνητο της έκτης ήταν κάποιο τυχερό σαπουλάκι;;; πηγαίνετε λοιπόν εκεί στα χωριά της Αρκαδίας κι ρωτήστε εκείνον τον τυροκόμο που κάθε πρωί έφτιαχνε τυρί κοιτάζοντας το γήπεδο της Αστέρας μέσα από την κουζίνα του! εκείνος εκείνοι τους μήνες ζούσε σα νάταν η ομάδα τμήμα της οικογένειας του — κι όταν εκείνο το αμάξι κατέβαινε τις πλαγιές του Ταϋγέτου εκείνον τον Αύγουστο, εκείνος βγήκε με τα πέντε του παιδιά σα νάταν Εθνική γιορτή! κι εσείς λέτε πως ήταν όλα τυχαία;;; εγώ εκείνον τον Αύγουστο στο Σταύρο Βάγια ένιωθα σα να βρίσκομαι μέσα σε εκείνον τον κινηματογράφο του χωριού όταν τον έκαναν σινεμά κάτω από τα αστέρια — εκεί που η φωνή του διευθυντή κρύωνε στο μικρόφωνο κι εμείς φωνάζαμε σα τρελοί! εκείνο το γκράφιτι εκεί ήταν σα εκείνον τον ήχο που κάνει η πόρτα του κινηματογράφου όταν ανοίγει για μία ακόμη φορά στους πρωταγωνιστές της πραγματικής ζωής!

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα — αυτά τα μιλάτε συνέχεια εδώ σα να είστε φοβάγια του αντίπαλου γηπέδου που προσπάθησαν μια φορά και βρήκαν τον τίτλο σαν τυχερό τζόκερ; Εμένα εκείνο το αυτοκίνητο της έκτης θέσης δεν το βλέπω ούτε ως υπερθέαμα ούτε ως γατούλα που γλείφει τη βροχή. Το βλέπω σα εκείνον τον φίλο σου που φοράει το παλτό του πάντα μισοκουμπωμένο επειδή ξέρει πως η ζωή έχει κρύο στάχυ μέσα στον πυρήνα της — κι όμως δεν το αφήνει εκεί στη γωνία, το φοράει κάθε φορά που χρειάζεται μνήμη ζωντανή. Θυμάστε εκείνον τον Αύγουστο σα χτες: η ομάδα είχε τέτοιες αντεπιθέσεις που έκαναν τους άλλους να δείχνουν σα χελώνες μέσα στα καβούκια τους. Στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος, είχαμε έναν μέσο αριθμό κατοχής πάνω από το 60% — όχι επειδή ήμασταν η ομάδα που έπαιζε ποδόσφαιρο γκριντσίνος, αλλά επειδή εκείνο το σύστημα έκανε όλους τους άλλους να τρέχουν σα τρελοί πίσω από την μπάλα σα νάταν κανένας τους καθόλου οργανωμένος. Κι όταν στις αναμετρήσεις εκτός έδρας τα xG μας κυμαίνονταν γύρω στο 2.1 ανά αγώνα ενώ η αντίπαλος είχε γύρω στο 0.7, δε μιλάμε για τύχη — μιλάμε για μία ομάδα που είχε βρει τον τρόπο της μέσα στης ζέστης τους ξεσπάσματα. Αυτό εκείνο το γκράφιτι "Αστέρας Αυγούστου" στους Πρόδρομους; Ήταν γραμμένο με κάρβουνο στις τσέπες εκείνων των φίλων που είχαν αργήσει να πληρώσουν το ενοίκιο εκείνο το μήνα επειδή όλη τους την οικονομία είχαν βάλει στο περπάτημα προς το γήπεδο. Δεν ήταν κάποιο τυχαίο γκράφιτι πάνω στον γύψο — ήταν ένα σύμβολο που κρατούσε όλοι μέσα τους σα σημείο αναφοράς όταν εκείνοι οι ίδιοι έφταναν σπίτι τους αργά τη νύχτα και βλέπανε τη γυναίκα τους να τους ρωτάει "πού πήγες;" με τα χέρια στο γύψο της πόρτας γεμάτα σκόνη από τους τοίχους του γηπέδου. Και για την ντοπάζα εκείνο το βράδυ; Αφήστε την εκεί — αυτοί που κουβαλούν το θέμα σαν κάποιο μπουκάλι κλειστό μέσα στην τσάντα τους θυμίζουν εκείνους τους φίλους που μαζεύουν συνθήματα πάνω στα μπουφάν τους σα να πρόκειται να κάνουν έκθεση μουσείου. Εκείνο το γεγονός έγινε μέρος της ιστορίας επειδή οι άνθρωποι εκεί κάτω το έκαναν δικό τους κομμάτι — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε ότι έπρεπε έτσι να γίνει. Αυτό το αυτοκίνητο λοιπόν; Δεν ήταν ζουρλομανδύας εκείνο που έκανε το πρωτάθλημα πραγματικότητα. Ήταν η μνήμη όλων εκείνων των ανθρώπων που δεν αποσύρονταν ποτέ — ακόμα και όταν οι άλλες ομάδες είχαν γραφτεί ήδη στις εφημερίδες σαν μεγάλοι πρωταθλητές. Είναι ακόμα εκεί πάνω στους δρόμους της Αρκαδίας, ανάμεσα στους τυροκόμους που συνεχίζουν να φτιάχνουν τυρί κοιτάζοντας το γήπεδο εκείνης της νύχτας, ανάμεσα στις γυναίκες που άφησαν τις ρόκες τους για να τρέξουν στους αέρα όταν η ομάδα σήκωσε το πρωτάθλημα εκείνον τον Αύγουστο. Άντε, αφήστε αυτά τα γκράφιτι σαν περιστασιακές ζωγραφιές πάνω στον γύψο — εμείς εδώ μιλάμε για κάτι που συνεχίζεται ακόμα μέσα στις φλέβες αυτού του τόπου. ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ λοιπόν, όχι σαν λέξη πάνω στον γύψο, σα σπίτι που φωτίζεται ακόμη μέσα στη νύχτα.