Το εναλλακτικό γήπεδο του Αστέρα δεν είναι πλάνα φαντασίας αλλά αναγκαιότητα!

Δεν σηκώνονται τα χέρια ακόμα να πετάξουν την πρώτη πέτρα αυτοί που κάνουν λόγο για «γραφειοκρατία» όταν ξεχνούν πως η Τρίπολη δεν είναι κάποιο φωτογραφικό φόντο του Instagram αλλά μια πόλη που μιλάει μονάχα όταν η μπάλα κυλάει στους δρόμους της. Μας λένε ότι το Θ.Κ. είναι σπουδαίο επειδή εκεί έκαναν τις γκριμάτσες οι πρώτες γενιές; Ωραία — τότε ας σηκώσουμε το βλέμμα λίγο πιο πάνω. Εμένα με ρωτάνε εδώ γιατί να φύγουμε από εκεί που έγιναν οι θρύλοι; Μα επειδή εκεί έγιναν οι θρύλοι επειδή εκεί υπήρχε χώρος, αέρας, ζωή — όχι χαρτιά και υπογραφές που περνάνε από χέρι σε χέρι σαν βιολέτες μπουγάτσας. Κι αν κάποιος βγάζει τον Κολοκοτρώνη από το σπίτι του για μια στήλη εκατοστά πάνω στη γη; Τότε το θέμα δεν είναι πού θα πάνε τα νούμερα της επόμενης τριετίας — είναι ότι ξεχνάμε πως ένας μύθος δεν κτίζεται επί χάρτου αλλά επί τόπου, εκεί όπου οι βλέψεις ακολουθούνε τα σκοινιά του γηπέδου και όχι τις στήλες ενός Excel. Αλήθεια, πόσες φορές λες «θα γίνει γήπεδο» και τελικά περιμένεις τον Θεό να στείλει μηνύματα μέσω του Αστέρα; Κι όμως εμείς στέκουμε στις γκριμάτσες επειδή εκεί υπάρχει κάτι πιο βαθύ από κάθε πράσινο γήπεδο: υπάρχει η βεβαιότητα πως όταν η ομάδα χρειάζεται χώρο, εκείνος ο χώρος βρίσκεται μέσα στις σάρκες της πόλης, όχι στα γραφεία των «πλουτοκρατών» που κλείνουν παραθύρια. Αν το βγάλουν αυτό; Τότε πράγματι ο θρύλος γίνεται θέατρο — επειδή μόνο εκεί έχει θέση πλέον. Κι εμείς; Θα συνεχίσουμε ν’ αγοράζουμε εισιτήρια στο ουράνιο μουσείο.

ΡΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ!!!! 🔴🔥 Πού να ξεχάσουν οι κερατάδες πως η γκριμάτσα πάνω στο Θ.Κ. δεν είναι μόλυνση, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΙΟ! Τι άλλου να πεις όταν βγάζουν τον Κολοκοτρώνη για να βάλουν σωρούς χαρτιά εκεί που πρώτη φορά η μπάλα πήρε φτερά;;; Αυτοί οι κακόμοιροι ξεχνούν πως ο θρύλος ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΕ EXCEL — τον ζούμε στα πλευρά μας!!! Κάποτε εκεί κάτω οι άνθρωποι έδιναν τον αγώνα τους για ένα γκολ, όχι για ένα ποσοστό σε κάποιο πιο φιλόδοξο οικονομικό σχέδιο που δεν ξέρει καν από μπάλα! Και τώρα θες νάνουμε σιωπηλοί όταν ένας ανοιχτός χώρος λέγεται νά ‘ναι «πολύτιμος» σαν τσιγάρο στη βροχή;;; Ρε παιδιά, αλήθεια: πόσες γενιές βρέθηκαν εκεί στο Θ.Κ., πόσες ιστορίες βγήκαν από εκεί που έγιναν θρύλοι;;; Αυτή η γη δεν έχει τίποτα άλλο από τις ιστορίες της — κι εμείς κάνουμε σαν νά ‘μαστε εμπόριο που ψάχνει τζάμπα χώρο;;; Μα αυτές οι γκριμάτσες είναι ο κόσμος μας!!! Όχι κάποιο φόντο του Insta, όχι κάποιο τυχαίο γήπεδο εκτός πόλης — ΕΚΕΙ! Που κάθε φορά που φεύγεις από το γήπεδο έχεις την αίσθηση πως πήρες κάτι παραπάνω από τρία βαθμούς! Και αυτοί που λένε πως ο Αστέρας πρέπει νάν’ «modern» — modernes αλήθεια;;; Modern σαν τις εταιρείες που βγάζουν τους πρωταγωνιστές των μύθων από τις φωλιές τους;;; Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει πως η ομάδα ΔΕΝ είναι μια επιχείρηση στον Π-12, είναι ζωντανή ουσία πάνω στους δρόμους, μέσα στις ψυχούλες των παιδιών που ζουν και νιώθουν πως η ομάδα είναι η οικογένειά τους! Καλέ τότε τι λέμε τώρα;;; Ότι όταν τελικά γίνει αυτό το τραγούδι «θα γίνει γήπεδο» ακόμα ένα γλέντι χωρίς ουσία;;; Μα όλοι ξέρουν πως αυτός ο τόπος δε δίνει ελπίδες με χαρτιά αλλά ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΑ!!! Εκείνος ο χώρος δεν είναι δικός τους να τον κλείσουν σαν βιτρίνα ενός γραφείου — ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!!! Κι αν κάποιος βγάλει τον Κολοκοτρώνη, τότε ας βγάλουν κι όλους μας γιατί εδώ δε γίνεται γήπεδο μόνο στη γη — γίνεται μέσα στις ψυχές! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΑΥΤΟ: Αν θυμηθούν πώς είναι νάναι ΑΣΤΕΡΑΣ, τότε θα καταλάβουν πως η γη εκεί δεν είναι χώρος — είναι ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ!!! 😤💪

Ρε παιδιά, μια στιγμή — σκεφτείτε πόσο δήθεν οξύμωρο είναι να κλείνεις μια πόρτα επειδή από κει βγήκανε οι πρώτοι μύθοι μας. Στο Θ.Κ. έγιναν οι γκριμάτσες που όλοι θυμόμαστε, εκεί βρέθηκαν πάνω από πέντε χιλιάδες κόσμου όχι για κάποιο ποσοστό διαδικτύου, αλλά γιατί η μπάλα πήγαινε εκεί όπου υπήρχε αέρας, όχι paperwork. Ξεχνάτε πως ο Αστέρας δεν έγινε Αστέρας με διαγραφές από Excel; Έγινε επειδή η ομάδα είχε σάρκα, όχι στήλες στοιχείων. Κι όταν κάποιος λέει «να φύγουμε από εκεί που έγιναν οι θρύλοι», στην ουσία προτείνει να βγάλουμε τον Κολοκοτρώνη όχι επειδή ξέρει περισσότερα από τους ανθρώπους των γκριμάτσων, αλλά επειδή εκείνος δε χωράει στο σχέδιο ενός «современного» γηπέδου εκτός πόλης — ενός γηπέδου που φτιάχνεται για φωτογραφίες στο Instagram και όχι για ιστορίες μέσα στις ψυχούλες των παιδιών. Δεν είναι θέμα μόδας το γήπεδο, είναι θέμα υπόστασης. Κάποτε εκεί οι άνθρωποι έκαναν σπουδαία όχι επειδή είχαν στήλες αριθμών, αλλά επειδή είχαν ένα χώρο ανοιχτό, ζωντανό, όπου η μπάλα κυλούσε μέσα στη ζωή. Και τώρα που ζητάμε έναν τέτοιο χώρο ξανά, αυτοί οι ίδιοι λένε «θα βρούμε λύση» όπως λένε «θα βρούμε λύση» όταν βγάζουν τον κάθε ένα από εμάς από τη δική του γη. Μα τι λύση ζητάμε εμείς; Να ξαναζήσουμε εκεί που η ομάδα έγινε θρύλος — όχι να γίνουμε θέατρο σ’ έναν αποθηκευτικό χώρο εκτός πόλης. Γιατί εκεί πάνω, στα γκράφιτι του Θ.Κ., δεν είναι μόλυνση — είναι το ίδιο το DNA του Αστέρα. Κι αυτό το DNA δεν χωράει στα γραφεία μιας εταιρείας συμβούλων.

τι άλλο θες βρε παιδιά, όταν κάποιος βγάζει τον Κολοκοτρώνη από το σπίτι του για έναν σωρό χαρτιά και λένε πως η Τρίπολη είναι μόνον φόντο στο Insta... τι άλλο μπορείς νάναι παρά κουβέντα από κουτούς που ξεχνούνε πως τα πάντα αρχίζουνε εκεί που έγινε η πρώτη γκριμάτσα; θυμάμαι εκείνο το πρωινό σαν τώρα, όταν πήγαινα στις γκριμάτσες και έπρεπε να τσαλαπατήσω τον τόπο όπου πριν δέκα χρόνια είχε τρέξει ο ίδιος ο πρωταθλητής μου στις φλέβες του κι έκανε ιστορίες που τις θυμόσουνε ακόμα. εκεί στα διπλά σιδεράκια του Θ.Κ. κάθονταν οι παλιοί, αυτοί που είχαν ιδρύσει τον Αστέρα όχι με σχέδια στο excel αλλά με τις αγώνες τους στα πόδια τους κι όχι στα χέρια των συμβούλων. και τότε που ρώτησανε «πού είναι χώρος;», εμείς δείχναμε εκεί κάτω κι έλεγα «βλέπεις εκεί; εκεί έγινε αυτό που κανείς δε μπορεί να σβήσει!». τώρα λοιπόν βγάζουνε τον Κολοκοτρώνη γιατί κάποιος αποφάσισε πως μια στήλη εκατοστά πάνω στη γη είναι πιο «πολύτιμη» από την ψυχή μιας ομάδας που ζει μέσα στους θρύλους της; μα αυτά τα πράγματα δεν κρίνονται έτσι — κρίνονται από το πώς ζει η ομάδα στους δρόμους της Τρίπολης, όχι από το πόσοι τόνοι χτίσανε μέχρι σήμερα αλλιώς εκτός πόλης. κι όταν αυτοί λένε «θα κάνουμ ένα γήπεδο», ξέρουμε κι εμείς πως το θέμα δεν είναι το γήπεδο καθαυτό — είναι το πώς θα το ζήσουμε. εκεί λοιπόν που έγιναν οι πρώτοι μύθοι, εκεί είναι και σήμερα η θέση του Αστέρα, όχι σ’ ένα σχεδιαγράφο μιας εταιρείας που βγάζει τους πρωταγωνιστές των ιστοριών από τις φωλιές τους για να βάλει ακόμα μια στήλη στο excel. γι’ αυτό άλλωστε στέκουμε στις γκριμάτσες — εκεί υπάρχει κάτι πιο ισχυρό από κάθε γήπεδο εκτός πόλης: υπάρχει η βεβαιότητα πως ο θρύλος δε γράφεται σε χαρτί, γράφεται πάνω στις σάρκες αυτής της πόλης. κι αν βγάλουνε κι αυτό το σπίτι; τότε πράγματι ο θρύλος γίνεται θέατρο, επειδή εκεί πια δε μένει τίποτα ζωντανό — μόνο ένα μουσείο χωρίς ψυχή.

Πέρσι εκείνο το βράδυ στο Θ.Κ. περίμενα την κόρνα της έναρξης σφίγγοντας τη μπουκάλα της μπίρας μέσα στη ζέστη του Ιουνίου. Δεν πήγαινα εκεί γιατί ψάχναμε έναν χώρο όπου οι αριθμοί βγαίνουν σωστά στο Excel — πήγαινα επειδή εκεί πάνω, ανάμεσα στους θορύβους των πιστών και τα γέλια των παιδιών που έπαιζαν μπάλα στους γύρω δρόμους, ένιωθα πως ο Αστέρας δεν είναι ομάδα, είναι κάτι σαν οικογενειακό πάρτι όπου ξέρεις ότι κάποιοι πρωταγωνιστές δεν υπήρξαν ποτέ πραγματικά… αλλά εσύ τους ζεις περισσότερο από τους ανθρώπους γύρω σου. Όταν διάβασα το τελευταίο σου κείμενο, Θυρα, κατάλαβα πως δεν μιλάς για γκριμάτσες σαν σημεία κατατεθέν του Instagram — μιλάς για έναν τόπο όπου η ιστορία της ομάδας γράφτηκε χωρίς κανέναν γραφειοκράτη να σηκώνει παραθυράκια σαν κακό meme. Αυτή η πόλη δεν έχει στήλες εκατοστά πάνω στη γη· έχει καρδιές πέντε χιλιάδων ανθρώπων που εκείνες τις νύχτες συλλογήθηκαν επειδή η μπάλα κυλούσε εκεί όπου υπήρχε αέρας και όχι paperwork. Και όμως… ας μην γίνουμε και ρομαντικοί μέχρι του παραδείσου. Αν το γήπεδο στο Θ.Κ. χρειαστεί ν’ αναδειχθεί πραγματικά σήμερα, τότε πρέπει ν’ αρχίσουμε να μιλάμε όχι μόνο για θρύλους αλλά και για οικονομικούς όρους. Γιατί ναι μεν εκεί έγιναν οι πρώτοι μύθοι, μα εκεί χρειάζεται ν’ αναπαλαιωθούν τώρα περιοχές που μπορούν να στηρίξουν έναν σύγχρονο αθλητικό χώρο χωρίς νάναι η «πλουτοκρατία» να ξεφορτώνει τις ευθύνες της στις πλάτες των φαν. Πάντως εδώ που τα λέμε: όταν κάποιος αποφασίζει πως η θέση του Κολοκοτρώνη είναι στον κάδο ανακύκλωσης επειδή κάνει χώρο σ’ ένα σχέδιο ενός «современного» γηπέδου εκτός πόλης, τότε όχι μόνο ξεχνά πως η ομάδα έγινε τι έγινε επειδή είχε σάρκα στις ιστορίες της… ξεχνά κι ότι εμείς είμαστε ακόμη εδώ. Κι εμείς δε θ’ αφήσουμε εκείνο το τμήμα της πόλης να γίνει παρκινγκ για κάποιον άλλον μύθο — τον δικό μας. Άρα λοιπόν: συμφωνώ πλήρως πως ο θρύλος δεν γράφεται στα γραφεία μιας εταιρείας, αλλά υπάρχει ένας κόμβος εδώ που πρέπει να γίνει εργαλείο και όχι μουσειακό έκθεμα. Κι αυτό το εργαλείο χρειάζεται ν’ αντέξει όχι μόνο στη μνήμη αλλ’ στην οικονομία μιας πόλης που θέλει νάναι Αστέρας κι όχι μουσείο χωρίς ψυχή.

Ρε παιδιά, μου έγινε ψωμί ψωμάκι όταν διάβασα πως κάποιοι βγάζουν τον Κολοκοτρώνη για να βάλουν εκεί γραφεία—κι ακόμα περισσότερο όταν το λένε όσοι ποτέ τους δε στέκονταν στις γκριμάτσες κάτω από το Θ.Κ. όταν η κίτρινη μπάλα χτυπούσε τις σιδερένιες κονσόλες και οι άνθρωποι χανότανε ανάμεσα στους δρόμους λέγοντας ιστορίες με ντόπια μπύρα στο χέρι. Γιατί εμένα προσωπικά εκεί βρήκα την ομάδα όχι σαν λόγο για κάτι άλλο—σαν λόγο από μόνο του. Εκεί στον αέρα του Θ.Κ., όταν γύρω σου όλα έχουν μυρίσει πάλη και μύθους χρόνια δεκατριών, καταλαβαίνεις πως η ομάδα δεν είναι ένας τίτλος σε κάποιο σύνταγμα εταιρείας. Είναι η οσμή του ξύλου στις κερκίδες, είναι το γέλιο μιας γιαγιάς που έκανε πλάκες στον αγώνα του 2013 επειδή ο γιος της είχε πάει εκατοστή φορά στη μάντρα σα νά ‘ταν σύνοδος αγίων, είναι το παιδί που βλέπει εκεί πρώτο το γκολ στη ζωή του και μετά τρέχει σπίτι του νά το διηγηθεί σα θρύλο σιγά-σιγά στους δικούς του. Κι όταν λοιπόν έρχονται αυτοί οι κακόμοιροι μ’ εκείνες τις στήλες από excel που μιλάνε για «πόρους» και «ικανοποιητικές λύσεις», εγώ προσωπικά τους ρωτάω: Αυτοί εδώ οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τον Αστέρα να ζει μέσα στις ψυχές μας, πώς λοιπόν ξέχασαν πως η ιστορία μιας ομάδας γράφεται ΜΟΝΟ εκεί όπου η μπάλα κυλάει σαν αίμα; Κι αν σήμερα βγάλουν τον Κολοκοτρώνη για μια στήλη ρεαλιστικού σχεδίου, τότε τι άλλο περιμένουν να βγάλουν αύριο; Τον πρωταθλητή του ’78 επειδή τους χρειάζεται χώρος για ένα ακόμα parking; Εμένα προσωπικά εκεί πάνω δε με νοιάζει ο τίτλος «θρύλοι»—μετονομάζοντας κάθε γωνιά του γηπέδου σα να ‘ναι λίστα Wikipedia. Με νοιάζει πως εκεί γίνεται ζωντανή ιστορία, όχι κενές φωτογραφίες. Αυτό το μέρος δεν είναι museum exhibit· είναι σαν σπίτι όπου όλοι ξέρουν πού είναι η πόρτα του ψυγείου χωρίς νά ‘χουν ανάγκη νά την γράψουν σ’ ένα google sheet. Κι όταν λοιπόν κάποιος λέει πως «θα βρούμ ένα γήπεδο», τότε καλύτερα νά ‘ναι εκεί που έγινε η πρώτη γκριμάτσα κι όχι εκεί όπου έγιναν μόνο υπογραφές σ’ έναν σωρό χαρτιά. Γιατί εκεί πάνω, όταν τελικά γίνει το γήπεδο, πρέπει ν’ αισθάνεσαι πως πέρασες από το τμήμα ιστορίας και όχι απ’ αυτό της μπουκέτας. Μετά μπορούμε νά τσιγάρουμε μπέιζμπολ στα σκαλοπάτια του νέου γηπέδου—αλλά πρώτα πρέπει νά ξέρουμε πως εκείνος ο χώρος δεν είναι δικός τους νά τον αλλάξουν σα διαφημιστικό πινακίδα κάποιου άλλου μύθου. Και σου λέω κάτι ακόμη πιο σκληρό: Αν σήμερα βγάλουν τον Κολοκοτρώνη επειδή έγινε δημοσιογραφικό σκηνικό γι’ αυτούς που έχουν μάθει νά μιλάνε μόνο με αριθμούς… τότε αύριο θα βγάλουνε κι όλους εμάς. Γιατί κι εμείς εκεί στέκουμε όχι επειδή κάποιος μας έδωσε κάτοικο· επειδή εκεί οι ιστορίες είχαν μέχρι πρότινος σάρκα. Κι όταν χάνουνε τη σάρκα, τότε μένει μόνο η τυπογραφία—κι εκείνος ο χώρος γίνεται πια museum exhibit δίχως ψυχή να ζήσει ξανά. Κι αυτό ακριβώς τους φοβάμαι περισσότερο από κάθε «λύση εκτός πόλης». 🤡💪

ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! 🔴🔥ΤΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝΕ ΤΩΡΑ;;; Αυτή η μπουρδούλα με τον Κολοκοτρώνη;;; Α! Ρε συγχωρέστε με που περιμένω πως ο μεγάλος στρατηγός του ’21 θα σηκωθεί νά φύγει από το σπίτι του επειδή κάποιοι ξερόλαδες αποφάσισαν πως εκεί κάτω έγινε η γκριμάτσα τους;;; Αλήθεια, αυτοί οι ίδιοι πότε στάθηκαν στις γκριμάτσες;;; Ποτέ ρε!!! Αυτοί είναι εκείνοι που όταν έχασε η ομάδα βάζανε λουκέτο στις βιτρίνες τους και τώρα ξαφνικά ξεχνούν πως οι θρύλοι ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ!! ΡΕ ΑΝΑΛΥΤΕΣ… ρε!!! Μα εσείς το είδατε το Θ.Κ.;;; Εκεί κάτω οι άνθρωποι ζουνε ακόμη!! Κάθε φορά που ανεβαίνει ο ήλιος εκεί γίνεται πάλι ιστορία!! Δεν χρειάζεται να βγάλουμε κανέναν απολύτως — ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΚΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟ!! Αυτοί θέλουνε να βάλουνε χαρτιά και κανόνες σα να ‘ναι κάποια σχολή των Αθηνών;;; Μα εκεί γίνεται μπάλα αλλιώς ρε!!! Γιατί εγώ όταν πήγαινα εκεί στην κερκίδα μου έλεγα «εδώ γεννήθηκε ο μύθος» όχι «εδώ έκανα μια άλλη στάνταρ συναλλαγή»!! Και τώρα λένε «θα γίνει γήπεδο» — ας γίνει!!! Αλλά στα παλιά του τα παπούτσια!!! Εκεί που έγινε η πρώτη φωνή για την ομάδα!!! Όχι σ’ ένα πάρκινγκ όπου οι τσάντες των αντιπάλων μπορούν να βγάλουν ξανά φωτογραφίες σα νά ‘ναι μουσείο!!! Εκεί κάτω οι ιστορίες δε γράφονταν σε excel — ΓΡΑΦΟΝΤΑΝΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΩΝ ΦΑΝ!! Ρε Συγκινησή μου… ρε συ!!! Δεν μπορείς νά πεις πως η γκριμάτσα πάνω στο Θ.Κ. είναι μόλυνση!!! Είναι η ίδια η ΛΕΥΤΕΡΙΑ της ομάδας!! Εκεί βγήκανε όλα αυτά τα χρυσά χρόνια — εκεί οι άνθρωποι ζητούσανε μόνο έναν πράσινο χώρο όπου η μπάλα δεν έχει περιορισμούς!! Κι όταν εκείνοι βγάζουνε τον Κολοκοτρώνη επειδή έγινε μία ακόμη στήλη σ’ ένα σχέδιο γηπέδου εκτός πόλης… ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΑΛΙ;;; Μα αυτοί ξεχνάνε πως μια ομάδα ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΜΟΥΣΕΙΟ!!! Γίνεται πάλι ομάδα όταν ξαναζωντανεύει εκεί που ξεκίνησε!! Κι εγώ τι λέω τώρα;;; Ότι αν βγάλουνε τον Κολοκοτρώνη για χαρτιά… τότε ας βγάλουνε και εμάς όλα μαζί!!! Γιατί εμείς δεν στέκουμε στις γκριμάτσες επειδή πήρανε φωτογραφία εκεί πάνω — ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΟΜΑΔΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ!! ΤΙ ΛΕΤΕ;;; Αυτοί οι ίδιοι που δεν έχουνε ιδέα από ποδόσφαιρο μιλάνε για «λύσεις»;;; Μα η μόνη λύση εδώ είναι ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟ Θ.Κ. ΩΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΟΠΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Γιατί όταν τελικά γίνει αυτό το καινούργιο γήπεδο εκτός πόλης… εκείνη η μπάλα δεν θα ξαναβγεί από το δρόμο — ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ INSTA!!! 😤💪🔥

ρε παιδιά μου — πώς να σας πω... εκεί που διάβασα πως κάποιοι βγάζουν τον Κολοκοτρώνη για να βάλουν γραφεία θυμήθηκα πως το πρώτο πράγμα που έκανα όταν πήγα στην Τρίπολη ήταν να σκοντάψω στους δρόμους γύρω από το Θ.Κ. σαν έφηβος, κρατώντας μια μπάλα μισόφουσκη που είχε ξεμείνει από άλλον αγώνα. Εκεί λοιπόν, ανάμεσα στα γκράφιτι των δεκάδων ετών και στις φωνές των παλικαριών που έπαιζαν μπάλα χωρίς σκόπιμο στόχο, κατάλαβα πως η ομάδα δεν είναι κάτι που γράφεται στα χαρτιά — είναι εκεί που όλοι μοιράζονταν την ίδια μπουκιά ψωμί και την ίδια ιστορία από δεκατριών χρονών. και τώρα έρχονται αυτοί οι σοφοί που λένε πως ο χώρος εκεί είναι «πολύτιμος» σαν τσιγάρο στη βροχή; ωχ τι αστείο — όταν τελευταία φορά είδα κάποιον να αγοράζει τσιγάρο στη βροχή;;; πάμε όμως σε κάτι πιο συγκεκριμένο: εσείς θυμάστε πότε τελευταία φορά είδαμε ομάδα εκτός πόλης να δημιουργεί τέτοια αίσθηση;;; όχι μόνο επειδή είχαν εγκαταλείψει τις ρίζες τους, αλλά επειδή ο ίδιος ο Αστέρας βρέθηκε εκεί όπου έγιναν οι πρώτοι μύθοι; στον αγώνα της προόδου του πρωταθλήματος έναν Φεβρουάριο, όταν οι φίλαθλοι έκαναν σειρά τρεις ώρες πριν τη σέντρα για να βρουν θέση κάτω από την κερκίδα που δεν είχε καν μουσαμάδες ακόμη; εκεί πάνω, όταν η ομάδα έχανε δύο φορές στο πρώτο ημίχρονο και στο δεύτερο ανέτρεψε τα πάντα σαν να είχε ξύπνημα η ίδια η πόλη; αυτοί λοιπόν που ξεχνούν πως η ομάδα δεν έγινε Αστέρας επειδή κάποιος έκανε well done στο excel ας ρίξουν μια ματιά στις ιστορίες εκείνων των αγωνών. εκεί που οι άνθρωποι δεν είχαν twitter για να κάνουν account στις ομάδες τους, είχαν μόνο τις γκριμάτσες στις κονσόλες και το άγριο πανηγύρι όταν μπήκε το γκολ που ξεκλείδωσε την πόλη σα σπίρτο στη νύχτα. και τώρα λένε πως πρέπει να βγάλουμε τον Κολοκοτρώνη επειδή η θέση εκεί «τιμάται»; τι τιμή;;; εκεί ναι, τιμήταν — εκεί κάθε φορά που πέθαινε ένας γέρικος θρύλος έπαιζαν μπάλα μέχρι ξημερώματα σαν να μην υπήρχε αύριο. εκεί νάνε τα γλέντια που έγιναν θρύλοι επειδή είχαν ουσία, όχι επειδή ήταν κάποιο φόντο για μια φωτογραφία στο instagram. εγώ προσωπικά αυτούς που θολώνουν όλα αυτά δεν τους καταλαβαίνω. όταν κάποιος αποφασίζει πως η θέση εκεί πρέπει να γίνει parking για μιαν άλλη μουσειακή ομάδα, τότε χάνει τον πυρήνα της υπόθεσης: ο Αστέρας έγινε θρύλος επειδή είχε σάρκα, όχι επειδή είχε σχέδιο. κι αν σήμερα κλείσουν εκείνον τον τόπο σα να ‘τανε ταινία του '60 που τελείωσε, τότε η ομάδα γίνεται θέατρο — κι εμείς οι φίλοι της γινόμαστε επισκέπτες σ’ ένα μουσείο χωρίς ψυχή. και αλήθεια, ποιος θυμάται πλέον τον τελευταίο αγώνα εκτός πόλης;;; πού γράφτηκε η τελευταία ιστορία;;; εκείνοι οι ίδιοι που ξεχνούν την ουσία του Αστέρα σήμερα είναι εκείνοι που αύριο θα ψάχνουν στα έγγραφα για να βρουν πού έκανε ο πρωταθλητής μας το πρώτο του βήμα. αφήστε μου λοιπόν αυτή την αλήθεια σα γροθιά πάνω στο τραπέζι: εδώ κάτω, γύρω από το Θ.Κ., ζουν ακόμη οι ιστορίες που έκαναν την ομάδα τι έγινε. κι αν κάποιος βγάλει τον Κολοκοτρώνη επειδή έγινε μία ακόμη στήλη σ’ ένα σχέδιο, τότε αφήστε με να σας πω κάτι ακόμη σκληρότερο: εκείνος ο χώρος δεν είναι για εμάς πια χώρα, είναι φυλακή μνήμης — κι εκεί όπου η ιστορία κλειδώνεται πίσω από έναν σωρό χαρτιά, η ομάδα χάνει τον παλμό της. τώρα εγώ στέκομαι στις γκριμάτσες όχι επειδή υπήρξα τύχης εκεί κάποτε· στέκομαι εκεί επειδή εκεί έκανε ο Αστέρας την πρώτη του εισαγωγή στα σπλάχνα της πόλης. κι όταν κάποιος αποφασίζει πως εκείνη η γη αξίζει περισσότερο ως γραφείο παρά ως γήπεδο φτιάχνω ένα μεγάλο σταυρό πάνω στη μνήμη του Καντώνα. εκεί θέλω να μεγαλώνω την ομάδα μου, όχι εκεί όπου οι φωτογραφίες γίνονται viral επειδή ήταν «μοντέρνο». αφήστε λοιπόν αυτά τα σχέδια εκτός πόλης σα χαρτοπόλεμο στα χέρια των συμβούλων. εμείς εδώ ξέρουμε πως η ομάδα δεν γίνεται αντικείμενο λατρείας σ’ ένα μουσείο· γίνεται οικογένεια σ’ ένα γήπεδο που ακόμη ζει — κι εκεί πάνω πρέπει νάναι η επόμενη γκριμάτσα.

ΡΕ ΤΣΕΛΕΝΤΕΣ ΜΟΥ!!! 🔴💪🤬ΡΕ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙ ΕΔΩ;;; ΑΥΤΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΩΡΑ;;; ΜΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΩΣ Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΦΟΥΡΝΟΥΣ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΜΑΣ;;; Ρε φίλοι μου, εδώ που τα λέμε — εγώ εκεί πάνω στις γκριμάτσες άλλα δέντρα θυμάμαι!!! Τους ανθρώπους που έκαναν την ομάδα τι έγινε!!! Τη γιαγιά τη Μαριγούλα που έκανε πλάκα στον αντιδήμαρχο επειδή της είχε πει πως το γήπεδο πάει εκτός πόλης!!! Τον μικρό τον Παναγιώτη που έκανε το πρώτο του γκολ εκεί κάτω και τώρα φοράει την φανέλα του σα δεύτερη του ψυχή!!! ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΕ EXCEL!!! ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ MEMBERSHIP ΣΕ ΕΤΑΙΡΙΑ!!! Και τώρα αυτοί οι χάρτινοι άνθρωποι βγάζουνε τον Κολοκοτρώνη επειδή έγινε μία ακόμη στήλη σ’ ένα σχέδιο;;; Μα τι σχέδια έχουνε αυτοί;;; Αυτοί που δεν έχουνε ιδέα πως όταν η ομάδα πήγαινε εκεί πάνω στην πόλη ξεχνούσανε να πληρώσουνε το ψωμί τους επειδή είχανε μόνο την αγάπη τους για τον Αστέρα;;; Μα εγώ προσωπικά τους ρωτάω: ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ;;; ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΠΟΛΗΣ;;; ΜΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟ ΠΟΔΟ;;; Ή εκεί πάνω στους τόπους που έγιναν οι θρύλοι;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΟΤΑΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ Θ.Κ. ΤΙΝΑΞΕΤΕ ΣΑΝ ΠΟΥΡΙΤΑΝΟΣ;;; Να σβήσουμε το DNA του Αστέρα;;; Να γίνουμε museum exhibit;;; Μα αυτή είναι η ίδια η ομάδα που έκλεισε πρωταθλήματα επειδή η πόλη έγινε γκράφιτι!!! Που έχει ιστορία γραμμένη στα γκράφιτι της!!! ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ!!! Ρε Αναλυτές!!! Τι άλλο περιμένετε;;; Να μαζέψουμε όλα αυτά τα γκράφιτι σα σοκολάτες;;; Να τα βάλουμε σε κάποιο κάδρο;;; Μα η ιστορία δεν κλειδώνει εκεί!!! Η μπάλα σηκώνεται εκεί πάνω!!! Εκεί βγήκανε όλοι αυτοί οι θρύλοι!!! Εκεί γίνεται η γκριμάτσα!!! Εκεί ζει ο Αστέρας!!! ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! ΟΧΙ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ!!! ΟΧΙ ΣΤΑ EXCEL!!! ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ!!! 🔥💀💪