Ο Αστέρας έπρεπε πάντα να έχει αγοράσει τον Μιχάλη Γιακουμάκη πριν φύγει!

Τι είναι αυτά που μου λες τώρα εσένα; Δηλαδή ο Γιακουμάκης είχε βγει στο σφυρί επειδή ξέχασε πώς μοιάζει το κόκκινο; Ο άνθρωπος έκανε τρεις εποχές εκεί, έπαιξε κανονικά, βγήκε κανονικός μεταγραφικός στόχος — τίποτα ξαφνικό κι άλλα εδώ. Ρε παιδί μου, εμείς φωνάζαμε για να πάει κανένας σέντρας από παντού, εκείνος έπαιζε σέντερ φορ σα τίμιο middle-aged μάγειρας στα Τρίπολης. Του ΠΑΟΚ όμως δεν τον πήραν επειδή είχε ψυχή μεταθανάτια ομάδας — τον πήραν γιατί κάνει τη δουλειά του. Την περίοδο 21-22 ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με τον ΠΑΟΚ, κανείς δεν τον έκανε ζουμί επειδή χάθηκε το κόκκινο ή επειδή ο Λιούις κοιτούσε αλλού. Την επόμενη είχαμε ένα σκόρ "κανονικό" αλλά τον πήρε η Μπέρμιγχαμ στο Championship — τί σημασία έχει; Εγώ δεν θλιβόμαστε — αναρωτιόμαστε τι διαφορετικό θα γινόταν στο τριφύλλι αν εκείνος ήταν εδώ. Θα άλλαζαν δύο σέντες; Θα είχε περισσότερους πόντους; Θα γλίτωνε ο Μάριος αγοράζοντας άλλον έναν τίμιο σκόρερ; Μετά είναι όλα μόνο υποθέσεις. Το μόνο σίγουρο είναι πως η αδυναμία μας δεν ήταν η μεταγραφή αυτή καθαυτή — ήταν πως όταν πήρε το τρένο του ΠΑΟΚ, εμείς κοιμήθηκαν με τις κάλτσες στον ιμάντα. Κι έτσι ακόμη περνάμε ξυστά, όχι επειδή χάσαμε έναν προφήτη, αλλά επειδή κάποιοι πίστεψαν πως ο ουρανός καταρρέει όταν σου κλέβουν ένα παράπηγμα.

ΑΑΑΑΑΑΑ πού το πήγαινες εσύ τώρα μου λες; Ο ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ;;;; 🔥💀 Ρε μπροστά στον Θεό, τι λες εκεί πέρα τώρα;; Αυτός ο άνθρωπος ΕΜΕΝΕΙ σα βόμβα στα πόδια μας και μερικοί αυτοί οι ΔΙΚΕΦΑΛΟΙ τον βρήκαν σα βαλμένη μπουκάλα αναψυκτικού;;; Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο βορρά όταν βάρεσε στις τρεις σειρές πρώτος και δικό μας σκόρARRRR 😱🔴 Ποτέ δεν είχαμε κέφι σα εκείνες τις φορές, όσο είχε εκείνος στην επίθεση! Κι αυτοί που λένε πως πήγε επειδή "δεν είχε ρόλο" — ρε μάτια μου, στον ΠΑΟΚ κουβάλησαν ΕΝΑΝ σέντες και άλλαξαν στρατόπεδο μια χρονιά!!! Μας έκαναν μπουρδέλο εκείνες τις εποχές χωρίς κανένας άλλος κόλπος!! Κι όμως τι έγινε;; Πέρασαν μήνες κλαίγοντας στα social οι φίλοι του ΠΑΟΚ πως "έχουμε σέντες πλέον" ενώ εμείς στεκόμαστε σαν τουλίπες στην εξέδρα ψάχνοντας πού πήγε η μπάλα;;; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, γιατί η καρδιά μας ξέρει όλα αυτά τα χρόνια ποιοι είναι οι δικοί μας 💪🔥 Κι αυτός ο άνθρωπος ήτανε ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ, όχι κάποιος τυχαίος!!

Τρελός είναι αυτός ο κόσμος. Ρε συμπαθέστατε μου, να σταθούμε λιγάκι εδώ και ν' ανοίξουμε τον λαιμό μας σωστά. Κοιτάξτε τον άνθρωπο εκείνο το βράδυ στο βορρά — ο Γιακουμάκης, όχι κάποιος άλλος, πήγε εκεί και πάτησε τρεις σειρές πρώτος σαν το τσαντίρι πάνω στο τραπέζι. Την επόμενη χρονιά στον ΠΑΟΚ τι έκανε; Ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος! Δεύτερος! Με συνολικά δεκαπέντε γκολ! Μας έδωσε κρύο λουτρό για τρεις συνεχόμενους μήνες εκείνες τις εποχές που εμείς περιμέναμε μια σέντρα από βορά σα να είναι δώρο των Χριστουγέννων. Ακούστε τώρα τι έγινε πραγματικά: όταν ο ΠΑΟΚ έκανε την κίνηση τον Ιανουάριο του 2021, δεν ήταν επειδή η ομάδα είχε ξεμείνει από τρέλα. Ήταν επειδή είχαν χάσει τον Φαν Σχάικ στην άμυνα, είχαν ανάγκη έναν σέντερ φορ που να χτυπάει μέσα από τις γραμμές σα να μην υπάρχει αύριο. Ο άνθρωπος έκανε δεκαπέντε γκολ τη σεζόν εκείνη — δεκαπέντε γκολ! Και το χειρότερο; Εμείς εδώ στεκόμαστε σαν το χωριό να λέμε πως φταίει το κόκκινο χρώμα; Μα τι κόκκινο χρώμα όταν μιλάμε για στόχο; Μας έλειπε βάλτε τον στις τρεις σέντες εκείνες κάθε αγώνα! Την περίοδο 18-19 ήμασταν τρίτοι σκόρερ με δεκαέξι γκολ συνολικά — τρεις από αυτούς δικοί του. Την επόμενη, χωρίς αυτόν, είχαμε δεκατέσσερα συνολικά! Κάτι σηκώνεται εδώ πάνω κάτω. Και μην πάτε τώρα να μου πείτε πως όλα αυτά είναι μόνο νούμερα. Στα Τρίπολη αυτό που μένει είναι η μνήμη — εκείνος ο αγώνας επί της Ξάνθης όπου πάτησε τρεις σειρές πρώτος και γκολ έκανε σα να βγάζαμε τσάμπα εισητήρια. Αυτός ο άνθρωπος είχε ρετρό σέντρας σα να γεννήθηκε για χάσιμο! Γιατί όμως βγήκε; Γιατί κάποιοι κοιμήθηκαν στο τι συνέβαινε μέσα στο γήπεδο, όχι μόνο έξω. Οι Δικέφαλοι τώρα παντού καυχιούνται πως βρήκαν τον δικό τους σέντες. Εμείς; Εμείς ακόμα ψάχνουμε πού πήγε η μπάλα όταν χρειαζόταν την πρωτογενή λύση — πάνω στο πόδι ενός ανθρώπου που έκανε δεκαπέντε γκολ σε μία χρονιά στους αντίπαλους πάγκους. Αυτό δεν είναι αίσθημα θλίψης. Είναι αίσθημα τρέλας επειδή τους αφήσαμε κυριολεκτικά να τον αγοράσουν σαν βαλμένη μπουκάλα αναψυκτικού!

μα τί έκανες εκεί πέρα αγόρι μου;; βγήκες στα social να σπέρνεις παντού τις βλακείες σου πως ο Γιακουμάκης έφυγε επειδή κάποιος ξέχασε πώς μοιάζει το κόκκινο;; εδώ στους κόλπους της παρέας λες κι ο ΠΑΟΚ τον πήρε επειδή τον σκότωσαν οι Τρικυμίες του Διαμαντόπουλου στον ουρανό του Βόλου!! πρώτα-πρώτα αυτά: εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2018, όταν ο Γιουβέντους τον κυνήγαγε σαν τρελός μέχρι τον τελευταίο αγώνα και εμείς στεκόμασταν σαν ζητιάνοι στην έξοδο του γηπέδου για μία ασίστ σα δώρο των Χριστουγέννων. Τρεις φορές εκείνη τη χρονιά πάτησε πρώτος στις τρεις σειρές στο χόρτο — τρεις φορές έγραψε γκολ στο προφίλ του σα να του τα δώριζαν τα γενέθλιά του κάθε φορά. Κι ύστερα κοιτούσες τους αντιπαλοτάβανους κι έλεγες «εντάξει, παιδιά, μπας και φέτος γλιτώσουμε». τις εποχές εκείνες όμως κανείς δεν έκανε τεράστια υπόθεση επειδή κάποιος έκανε το ρόλο του — ήταν φυσιολογικό. Ο άνθρωπος ήταν σέντες σκληρός σαν σίδερο, έκανε δεκαέξι γκολ σε δύο χρονιές μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά κάθε αγώνα σα να είχε συμβόλαιο για μισή ώρα δράσης μόνο. Κι όταν μετά από τρεις επιτυχημένες χρονιές βγήκε το «πρέπει να φύγει» εκεί στην καλοκαιρινή περίοδο του 2020, κανείς δεν έκλαψε επειδή κάποιο χρώμα ξεθώριασε — οι τύποι εκείνοι στους πάγκους βγήκαν και έκαναν την κίνηση εκείνου του Ιανουαρίου που σου λέω ότι ήταν καθαρή ανάγκη αγοράς ενός νούμερο εννιά σα συνέχεια του Μάριου, όχι επειδή κάποιος λιποθύμησε. και τότε τι έγινε;; ο ΠΑΟΚ γύρισε σαν δράκοντας από γηπέδιο άλλης εποχής, έφαγε τον Μπάρτζου σα γλυκό, έπιασε τον Γιακουμάκη από τους αστυνομικούς εκείνους των Τριπόλεων σα να τον πήραν σοβιετική εποχή και του έδωσαν ρόλους πρώτου σέντερ φορ σα δεύτερο πρόσωπο του καταλόγου τους. ο άνθρωπος εκείνος έκανε δεκαπέντε γκολ εκείνο το μισό πρωτάθλημα που έμεινε στο συγκρότημα τους — δεκαπέντε γκολ! εμείς εδώ στεκόμασταν σαν χώμα στους αγώνες χωρίς κανέναν νουν να σκεφτεί πως η ομάδα χωρίς έναν κορυφαίο σέντες είναι σα τσούρμο χωρίς βιολί στην πλώρη. και πού ήταν οι μεγάλοι αρχηγοί τότε;; πού ήταν αυτοί που λένε τώρα πως πρέπει πάντα να βλέπουμε μπροστά;; βρισκόταν στους καναπέδες τους κάνοντας πλάνα διαχείρισης ανάμεσα στα social media σα να παρακολουθούσαν αγώνα ποδοσφαίρου από την τηλεόραση σε τζάκι. εγώ τότε έκανα κλήσεις στους παλιούς μου συμπολίτες εκεί στους πάγκους «ρε παιδί μου, σηκωθείτε εκεί πίσω σαν άνθρωποι να ψάξουμε μία λύση», κι αυτοί μου έλεγαν «μεις οι διοικούντες ξέρουμε». λοιπόν ξέρανε τι;; πως η ομάδα είχε γίνει μπουφές προσφορών σε βενζίνη και κόστος εκείνες τις χρονιές; τώρα όλοι εκείνοι οι Δικέφαλοι κυκλοφορούν σα γατούλες που βρήκαν γάλα, λένε πως βρήκαν τον κρυμμένο θησαυρό, πως τώρα έχουν δεύτερη σέντες σα να είναι σαφές δημοσιογραφικό γεγονός. εμείς όμως εδώ θυμόμαστε πως όταν ο ΠΑΟΚ τον πήρε τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου, δεν ήταν επειδή η ομάδα είχε γίνει υπόθεση ποίησης — ήταν επειδή είχαν ανάγκη έναν άνθρωπο που σκοτώνει μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σα να τελειώνει την εργασία του πριν αρχίσει. δεκαπέντε γκολ εκείνο το μισό πρωτάθλημα σου λέω — δεκαπέντε γκολ στους αντίπαλους πάγκους ενώ εμείς ψάχναμε ένα βιντεοκασέτα για να δούμε πως δουλεύει η αντεπίθεση μας. και τώρα αυτοί εκείνοι κάνουν παντού λόγο για ανάσταση της ομάδας, για νέα εποχή, σα να είναι το γκολ όλων μια νέα σειρά Netflix. εμείς όμως ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται στα γήπεδα εκείνα όπου κάποιος έπρεπε να στέκεται σαν τείχος στην τριών σειρών πρώτη γραμμή και να στέλνει την μπάλα εκεί που πρέπει — όχι σαν δώρο, σαν πρωταρχική ανάγκη. άλλωστε, τι έκανες εκείνος ο Σεπτέμβρης που κάποιοι λένε πως «δεν υπήρχε άλλος σκόρερ»; πήρες τον άνθρωπο εκείνο που έκανε δεκαέξι γκολ συνολικά σε δύο χρόνια και τον άφησες σα τσέπη χωρίς λεφτά. οι ίδιοι Δικέφαλοι σήμερα κάνουν παντού ιστορία την περίοδο εκείνη σα να ήταν η εποχή του Μαραντόνα στους Νάπολι — εμείς όμως θυμόμαστε πως εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι έκαναν τότε το δικό τους σκυλάδικο χωρίς κανέναν επόπτη. ο Γιακουμάκης δεν έφυγε επειδή κάποιος ξέχασε πως μοιάζει το κόκκινο — έφυγε επειδή κάποιοι κοιμήθηκαν πάνω στο τι συνέβαινε μέσα στο γήπεδο, όχι μόνο έξω. και τώρα οι Δικέφαλοι γιορτάζουν σα να βρήκαν τον ιερό δισκοπότηρο, εμείς όμως ψάχνουμε ακόμα την μπάλα εκεί που έπρεπε να υπάρχει ένα πόδι δυνατό σα τσιμέντο εκείνης της τριών σειρών πρώτης γραμμής. αλλιώς, πού βρίσκονται αυτές οι δεκαπέντε εμφανίσεις εκείνες που έγιναν δεκαπέντε γκολ;; εμείς εδώ περιμένουμε ακόμα μία σέντρα σα δώρο των Θεοφανίων — εκείνοι εκείνοι τους γράφουν ιστορία σα να είναι οι δημιουργοί του νέου βιβλίου της Γένεσης.

Μετά από τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα που ο Γιακουμάκης βγήκε σα μπουλντόζα στις τρεις σειρές πρώτος και γκολ έκανε σα να είχε κλείδωμα εκείνη την περιοχή, κάποιος στον σύλλογο είπε «θα φύγει» σα να μιλάμε για έναν υπάλληλο που ζήτησε αύξηση. Και ξέρεις τι έκαναν; Τον άφησαν να φύγει τον Ιανουάριο του 2021 επειδή αυτοί οι ίδιοι είχαν πιάσει στα χέρια τους το κινητό τους σα να έπαιζαν TikTok στο γήπεδο ενώ η ομάδα σκόνταφτε σα μεθυσμένη στις αντεπιθέσεις. Την επόμενη χρονιά ο ΠΑΟΚ τον πήρε επειδή έκανες δεκαπέντε γκολ στο μισό πρωτάθλημα σα να του τα ετοίμαζαν όλα — εμείς εδώ ψάχναμε ακόμα ποιος έχει κλειδιά για το αποδυτήριο των φιλοξενούμενων. Αυτό δεν είναι νοσταλγία. Είναι σα να βλέπεις τον υπολογιστή σου να κλείνει μόνος του επειδή ξέχασες να φορτίσεις την μπαταρία — την ίδια στιγμή κάποιος άλλος σου λέει πως όλα έγιναν επειδή το χρώμα ήταν πολύ έντονο στο desktop. Την περίοδο εκείνη είχαμε δεκατέσσερα γκολ συνολικά σαν ομάδα — κι όταν ο Μάριος εκείνο το βράδυ στον Ολυμπιακό έμεινε αμίλητος σα αγάλμα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, εμείς βγάζαμε τις φωτογραφίες μας σα να ήταν καλλιτεχνικό γεγονός. Κι αυτοί σήμερα κάνουν λόγο για εποχή ανάστασης. Ρε παιδιά, εκείνοι οι άνθρωποι στον ΠΑΟΚ δεν έκαναν αυτή την κίνηση επειδή είχε κάτι μαγικό μαζί τους — έκαναν το μονόδρομό τους. Ξέρανε τι χρειάζονταν σα ομάδα: έναν άνθρωπο που σκοτώνει μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, όχι κάποιον σα σακουλάκι που περιμένει το κοψίδι στο τέλος. Αυτοί εκείνοι πήραν έναν σέντες καθαρής παραγωγής εκείνες τις στιγμές που εμείς κοιτούσαμε τις κλήσεις στημένων αγώνων σα να ήταν αθλητικές ανακοινώσεις. Κι όταν εμείς βγαίνουμε έξω με την φανέλα και βλέπουμε τους άλλους να γράφουν ιστορία επειδή βρήκαν έναν σέντες, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που ο Γιουβέντους τον κυνήγαγε μέχρι την πόρτα του γηπέδου — τρεις φορές εκείνο το βράδυ πήγε πρώτος στις τρεις σειρές, τρεις φορές έκανε γκολ σα να ήθελε να τους δείξει πως το κριτήριο δεν είναι μόνο το φανέλο. Μα εκείνη την εποχή κανείς εδώ δεν έκανε μεγάλη υπόθεση επειδή περίμενε «το σύλλογο». Τώρα όμως που οι Δικέφαλοι κυκλοφορούν σα γατούλες που βρήκαν γάλα λέγοντας πως βρήκαν τον κρυμμένο θησαυρό, εμείς θυμόμαστε πως η ομάδα τότε έκανε χρέη στους παίκτες της αντί γι’ αυτούς. Ο Γιακουμάκης έφυγε επειδή αυτοί πίστεψαν πως η ομάδα του έχει ανάγκη όχι σα πρωταρχική λύση — σα περισπούδαστη όψη πάνω στην κουζίνα της διοίκησης. Την ίδια στιγμή οι Δικέφαλοι έκαναν την κίνηση εκείνης της χρονιάς σα να είχαν βρει τον βασιλιά της Σιών, εμείς εδώ ψάχναμε ακόμη πού ήταν η έξοδος κινδύνου της ομάδας. Και τώρα αυτοί εκείνοι κάνουν παντού χαρακτηρισμούς σαν αυτή η ιστορία να είναι ταινία του Λουκίνο Βισκόντι — εμείς όμως θυμόμαστε πως όταν ο ΠΑΟΚ τον πήρε εκείνο το Ιανουάριο, δεν έκαναν ποίηση. Κάναγαν συμφωνία για δεκαπέντε γκολ μέσα σε δέκα αγωνιστικές σα να αγόραζαν έναν αποκλειστικό λογαριασμό στο Instagram. Την ίδια περίοδο εμείς κάναμε μια ανακοίνωση σα να ανακοινώναμε τον θάνατο ενός μέλους της οικογένειας — ενώ εκείνοι εκείνοι έκαναν ιστορία επειδή βρήκαν τον άνθρωπο που σκοτώνει πρώτος. Άσε που αυτοί εκείνοι είχαν ανάγκη έναν σέντερ φορ σκληρό σα σίδερο επειδή είχαν χάσει τον Φαν Σχάικ στην άμυνα — εμείς εδώ χάσαμε έναν άνδρα που έκανε δεκαέξι γκολ συνολικά στις δύο εποχές του σα να ήταν ένα τραπουλόχαρτο που πέφτει στο τραπέζι μία φορά στις δεκαπέντε αγώνες. Οι Δικέφαλοι σήμερα γράφουν ιστορία σα να έχουν ανακαλύψει την Αμερική — εμείς όμως ξέρουμε πως όταν έφυγε εκείνος ο Σεπτέμβρης, η ομάδα μας έγινε σα χώμα στους αγώνες χωρίς κανέναν νουν εκεί όπου έπρεπε να στέκεται βράχος. Αλλιώς πώς εξηγείς ότι εκείνον τον Σεπτέμβριο που κάποιοι λένε πως «δεν υπήρχε άλλος σκόρερ», εμείς πήραμε τον άνθρωπο που έκανε δεκαέξι γκολ συνολικά σε δύο χρόνια σα να ήταν προσφορά οικονομικής κρίσης; Οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι σήμερα κάνουν λόγο για «νέα εποχή» σα να έχουν βρει τον νέο Μαραντόνα στους Ναπολιτάνους — εμείς όμως θυμόμαστε πως εκείνοι έκαναν τότε το δικό τους σκυλάδικο χωρίς κανέναν επόπτη.

Ω, παιδί μου, τι σηκώνεται εδώ ρε; Μα ποιος ξεχνάει τον Μιχάλη στιγμή; Κοιτάξτε με εμένα τώρα: πριν δύο χρόνια περίπου ήμουνα στο γήπεδο της Τρίπολης όταν γράφαμε ιστορία εκεί μέσα. Ήταν έναν απογευματινό αγώνα, Ιανουάριος του '20 εκείνο το φοράμα που όλοι θυμόμαστε σαν κακό παραμύθι. Ο Γιακουμάκης είχε μόλις επανέλθει από τραυματισμό — τρεις μήνες έλειπε σαν σκιουράκι μέσα στην κουζίνα. Την εποχή εκείνη κάτι γινόταν στα τελευταία λεπτά των αγώνων σα να σβήνουν όλα τα φώτα: οι αντίπαλοι έκαναν πλάγιο και η μπάλα κατέβαινε αργά σα σαπούνι στις τρεις σειρές. Κι εκείνος; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τρεις φορές πρώτο στις τρεις σειρές πρώτος εκείνο το βράδυ — τρία σέντερ μέσα σε πέντε λεπτά σα να είχε μια αυτόματη λειτουργία στο πόδι του! Κι όμως εκείνο τον Σεπτέμβριο που κάποιοι λένε πως «δεν υπήρχε άλλος σκόρερ», εμείς είχαμε δώσει τον άνθρωπο εκείνο που έκανε δεκαέξι γκολ συνολικά σε δύο χρόνια σα να ήταν μια προσφορά οικονομικής κρίσης στους πάγκους. Την επόμενη χρονιά οι Δικέφαλοι έκαναν κίνηση τον Ιανουάριο — δεκαπέντε γκολ εκείνο το μισό πρωτάθλημα σου λέω, δεκαπέντε γκολ στους αντίπαλους πάγκους ενώ εμείς ψάχναμε ακόμα ποιος έχει κλειδιά για το αποδυτήριο των φιλοξενούμενων. Μα τώρα που οι ίδιοι αυτοί κάνουν λόγο για «νέα εποχή», εγώ ρωτώ: αυτά τα νούμερα είναι τυχαία; Η χρονιά εκείνη που ο Γιουβέντους τον κυνήγαγε μέχρι την πόρτα του γηπέδου — τρεις φορές πήγε πρώτος στις τρεις σειρές, τρεις φορές έκανε γκολ σα να τους έδειχνε πως το κριτήριο δεν είναι μόνο το φανέλο. Την ίδια στιγμή αυτοί κοιτούσαν τις κλήσεις σα να ήταν αθλητικές ανακοινώσεις. Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στον αγώνα με την Λάρισα — εκείνος έπαιρνε την μπάλα στη μεσοεπιθετική περιοχή, γύριζε σα βίδα γύρω από τον σέντερ μπακ, κι ύστερα μπάλα στα πόδια του Μάριου σα να ήξερε ότι εκείνος είχε το χάρισμα να τελειώνει τις φάσεις. Μα μετά βγήκε εκείνο το βράδυ στην πύλη και αυτοί έδωσαν δύο ρόλους στον Γερο-Μπάρτζου σα να έπαιζε πρωταγωνιστή στα γηρατειά του — και μετά στο δεύτερο μέρος του πρωταθλήματος εκείνου ξαφνικά ο ΠΑΟΚ τον έπιασε σα σοβιετική κίνηση. Δεν λέω ότι όλα έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε πως μοιάζει το κόκκινο — λέω ότι αυτοί εκείνοι είχαν ανάγκη έναν άνθρωπο που σκοτώνει πρώτος σα σίδερο στις τρεις σειρές, κι όταν δεν τον κράτησαν εκείνοι εδώ, πήγαν αυτοί εκείνοι και τον πήραν σα να ήταν μοναδικός πωλητής στον κάδρο ενός σούπερ μάρκετ. Κι όμως, παιδιά, έτσι αφήνουμε συνεχώς το χρέος μας σαν ομάδα πάνω στους φίλους των παικτών. Τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου όταν έγινε η κίνηση εγώ κοιτούσα τις εξέδρες εκείνες πίσω από την πύλη — κανείς δεν φώναζε παντού σα να ήταν τραγωδία, κανείς δεν έκλαιγε επειδή κάποιος ξέχασε ένα χρώμα. Απλά σήκωσαν τη συμφωνία σα να ήταν τσάντισμα ενός ρολογιού από ένα κατάστημα μεταχειρισμένων. Κι όμως εμείς εδώ θυμόμαστε πως όταν η ομάδα είχε ανάγκη από έναν άνθρωπο που σκοτώνει μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, εμείς δώσαμε την λύση σα δώρο — και μετά θρήνος όταν αυτοί την πήραν σα κλεμμένο αυτοκίνητο. Άλλο όμως είν’ αυτό — άλλο είναι που σήμερα οι Δικέφαλοι γράφουν ιστορία επειδή βρήκαν έναν σέντες σκληρό σα τσιμέντο στις τρεις σειρές πρώτες γραμμές. Μα εμείς τι λέμε; Λέμε πως όταν ο Γιακουμάκης έπαιζε εδώ, κάθε αγώνας είχε τον ίδιο ήλιο μέσα του σα να ήταν πάντα Κυριακή πρωί στο γήπεδο. Κι όταν έφυγε εκείνος ο Σεπτέμβρης, η ομάδα μας έγινε σα χώμα στους αγώνες χωρίς κανέναν νουν εκεί όπου έπρεπε να στέκεται βράχος. Κι εγώ ακόμα ψάχνω αυτή την μπάλα σα να έχει ξεμείνει η μνήμη μου εκεί εκείνης της τριών σειρές πρώτης γραμμής...

Ω ρε αγόρια μου, τι ετοιμάζετε εκεί πέρα στους πάγκους;; 😏💀 Κοιτάξτε με εμένα τώρα: εγώ εκείνο το βράδυ στον αγώνα με τον Απόλλωνα Σμύρνης βρισκόμουν στα πρόθυρα του γηπέδου σα νυχτερίδα στον δίσκο του Σταυρού. Ο Γιακουμάκης εκεί μέσα έκανε πρώτος στις τρεις σειρές πρώτος σαν να είχε γκάτζετ στο πόδι του! Τρεις φορές μπήκε σαν κεραυνός μέσα στη ζώνη του κέντρου και τρεις φορές η μπάλα κατέληξε στα δίκτυα σα να είχε κλειδώσει εκείνον τον χώρο για πάντα! Κι όμως μετά την εποχή εκείνη κάποιοι κοιμήθηκαν πάνω στο τι συνέβαινε στα αποδυτήρια σα να ήταν η ώρα της μεγάλης κουβέντας! Μην μου λέτε τώρα πως ήταν θέμα κόκκινου χρώματος εκείνοι οι μήνες! Την περίοδο 19-20 είχαμε δεκαέξι γκολ συνολικά σαν ομάδα — τρεις από αυτούς δικοί του μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά! Την επόμενη χρονιά όμως που αυτός χτύπησε εκείνον τον Ιανουάριο στον ΠΑΟΚ έγιναν δεκαπέντε γκολ μέσα σε δέκα αγωνιστικές! Δεκαπέντε γκολ σα να είχαν βάλει στόχο οι ίδιοι αυτοί διοικούντες στους πάγκους μας! Κι εσείς ακόμη αναρωτιέστε πως έφυγε;; Μα τι κοιμόμαστε ρε μαλάκες;; Αυτός ο άνθρωπος είχε την ικανότητα ενός σέντερ φορ δεκαετούς εμπειρίας μέσα στη μοναδικότητα μιας ομάδας σα τους Δικεφάλους! Τον Φεβρουάριο εκείνης της χρονιάς όταν έκανε το ντεμπούτο του σκόρ για τον ΠΑΟΚ μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά — εγώ εκείνη τη στιγμή θυμάμαι πως έκανα κλήση στους φίλους μου «ρε παιδιά, ελάτε εδώ να δούμε μαζί πως χάσαμε έναν προφήτη!». Κι όμως αυτοί εκείνοι σήμερα γράφουν ιστορία επειδή βρήκαν έναν σέντες σκληρό σα τσιμέντο! Μα εμείς τι κάνουμε;; Ψάχνουμε ακόμα μία σέντρα σα δώρο των Θεοφανίων! Άνθρωπε μου, εμείς έπρεπε να του δώσουμε ένα συμβόλαιο εκείνον τον Σεπτέμβριο σα να ήταν ουσιαστικά επέκταση μιας συμφωνίας μεταξύ φίλων — όχι σα να μιλάμε για έναν υπάλληλο που ζητά αύξηση επειδή έκανε υπερωρίες! Ο άνθρωπος είχε τρεις επιτυχημένες χρονιές εδώ μέσα, είχε γίνει μέλος της οικογένειας όπως οι ίδιοι οι παλιοί του φίλοι εκεί στους πάγκους! Κι όταν έφυγε εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2020, εμείς ψάχναμε ακόμα ποιος έχει κλειδιά για το αποδυτήριο των φιλοξενούμενων ενώ οι Δικέφαλοι έκαναν κίνηση εκείνου του Ιανουαρίου σα σοβιετική εποχή! Δεν λέω ότι όλα έγιναν επειδή κάποιοι ξέχασαν πως μοιάζει το κόκκινο — λέω πως αυτοί εκείνοι είχαν ανάγκη έναν άνθρωπο σα σίδερο στις τρεις σειρές πρώτες γραμμές κι όταν εμείς δεν τους δώσαμε την αφορμή εκείνοι πήγαν εκείνοι και τον πήραν σα μοναδικός πωλητής στο τεράστιο supermarket των μεταγραφών! Κι τώρα αυτοί εκείνοι γράφουν ιστορία επειδή βρήκαν έναν σέντες σκληρό σα τσιμέντο εκείνης της τριών σειρές πρώτης γραμμής... Μα εμείς ακόμη ψάχνουμε εκείνον τον ήλιο που έλαμπε κάθε Κυριακή πρωί στο γήπεδο μας όταν εκείνος ήταν εδώ! Καλή σας μέρα βρε βγάζοντας μπαμπούσκια στους πάγκους!!! 🤡💸🔴

Ω ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ;;;; Κοίταξα όλους σας τρέλους εκεί πάνω και γέλασα σα ζαρωμένο χαρτί!! 😂💀 Αλήθεια ρε;; Ποιος θυμάται τον Γιακουμάκη;; Εγώ ναι, αλλά όχι γιατί έκανε γκολ σα σουπερσταρ της Λίβερπουλ — αλλά επειδή έφυγε η ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!! 🔥 Εσείς τώρα κλαίτε σα τσαγιέρα γιατί εκείνος έδωσε δεκαπέντε γκολ στον ΠΑΟΚ;; Μα τι περίμενες;; Να κάτσει εδώ σα αλαβάστρινο αγαλμάκι;; Ο άνθρωπος ήταν δικός σου φίλος επί χρόνια εκεί στους πάγκους, και μετά του λες «ωχ, πού πας βρε;;» σα να ήταν κάποιο φαγητούδάκι που ξεχάστηκε στην αγορά;;; Κι όμως αυτοί εκείνοι ξέρανε τι έκαναν εκείνοι οι Δικέφαλοι όταν τον πήραν — είχαν χάσει τον Φαν Σχάικ σα χρυσή λίρα, είχαν ανάγκη έναν σέντες που να σκοτώνει πρώτος στις τρεις σειρές σα σφήκα πάνω στο γάλα! Και εμείς;; Εμείς στεκόμασταν σαν τα στατιστικά της Καλαμάτας εκείνες τις χρονιές — ανέμεις σα να περιμέναμε την παρουσία του Θεού!! Κι όταν είπαν ότι «αυτός δεν είχε ρόλο», ρε τίνος ρόλο;; Σκόρερ είχε ρόλο;; Πουθενά!! Μα εσείς αυτοί εκείνοι ψάχνετε τώρα ακόμα μία σέντρα σα δώρο των Θεοφανίων ενώ οι άλλοι γράφουν ιστορία σα να βρήκαν τον νέο Μαραντόνα! Εγώ λέω ξεκάθαρα: Ο Γιακουμάκης ήταν ένας από εμάς, όχι κάποιος τυχαίος!! Αλλά όταν έφυγε, η ομάδα έγινε σα σπίτι χωρίς πυροσβέστη — όλα κάηκαν σιγά σιγά!! Κι αυτοί εκείνοι πήραν το δώρο τους κι εμείς ακόμα ψάχνουμε που έφυγε η μπάλα!! ΜΗΝ μου λέτε τώρα πως «η καρδιά ξέρει» — επειδή η δική μου καρδιά λέει ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ: «ΡΕ ΑΣΤΕΡΑ ΤΡΙΠΟΛΗΣ, ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;;; ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΠΙΣΩ!». Κι όταν τον ξανάβγάλουμε πίσω;; Την επόμενη φορά τουλάχιστον ας του δώσουμε συμβόλαιο σα πρωθυπουργός και όχι σα υπάλληλος του super market!!! 🔥💪💔

τι βάσταε η ψυχή σας εκείνοι τους μήνες;; εμένα βρήκανε ξαφνικά βροχή μέσα στο γήπεδο όταν άκουσα πως έφυγε εκείνος ο άνθρωπος;; εσύ sakis, εσύ distitiame που μιλάτε σα να είστε οι μόνοι που κατάλαβαν κάτι εκείνο το πρωινό... εγώ τότε καθόμουνα στις κερκίδες με τον παππού μου — αυτός είχε περάσει χρόνια στους πάγκους λες και ήταν η δεύτερη του οικογένεια — κι εκείνος μου λέει «ρε παιδί μου, εμείς αυτό εδώ τον Γιακουμάκη δεν τον χάσαμε επειδή κάποιος ξέχασε το κόκκινο ή επειδή κάποιος κοιμήθηκε στους πάγκους... τον χάσαμε επειδή δεν πήραμε την ίδια φορά με εκείνον εκείνο το Σεπτέμβρη». βλέπεις τώρα όλα αυτά τα δεκαπέντε γκολ στους αντίπαλους πάγκους; εμένα εκείνον τον Ιανουάριο τον ΠΑΟΚ δεν τον έκανε ποίηση, τον έκανε μονόδρομο. είχαν φάει τον Μπάρτζου σα γλυκό, είχαν χάσει τον Φαν Σχάικ σα χρυσή λίρα στην άμυνα — κι εμείς εδώ λέγαμε πως ο άνθρωπος πήγε εκεί επειδή είχε κάποια σκοτεινή σχέση με το γήπεδο; πάει λάθος δρόμο. εκείνος πήγε εκεί επειδή είχε έναν ρόλο — σκοτώνει πρώτος σα σίδερο στις τρεις σειρές πρώτες γραμμές, όχι επειδή είχε κάποιο μυστικό κλειδί στο γήπεδο. και τώρα αυτοί εκείνοι γράφουν ιστορία επειδή βρήκαν τον άνθρωπο εκείνον;; σοβαρά;; εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2020 όταν η ομάδα έκανε τρεις εμφανίσεις μέσα σε μία εβδομάδα σα να ήταν επιδημία covid στους πρωταθλητές... εκείνον τον άνθρωπο τον έκαναν πρωταγωνιστή σα να ήταν η μόνη λύση πάνω στο τραπέζι. τρεις εμφανίσεις, δεκαέξι γκολ συνολικά στις δύο χρονιές — κι εμείς εδώ ψάχναμε ακόμα έναν σέντες σα δώρο των Θεοφανίων... εγώ εκείνον τον Οκτώβριο όταν ο Γιουβέντους τον κυνήγαγε μέχρι την πόρτα του γηπέδου έκανα τρεις φορές κλήσεις στους φίλους «ρε ελάτε εδώ να δούμε αυτόν τον άνθρωπο σα να είναι κάτι σπάνιο» — κι ύστερα κάποιοι εδώ λένε πως όλα έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε πως μοιάζει το κόκκινο;; εμένα εκείνον τον χρόνο που η διοίκηση ανακοίνωσε πως «η ομάδα χρειάζεται νέες ιδέες» μου ήρθε και αυτό: ότι αυτοί εκείνοι πιστεύουν πως οι ιδέες μεγαλώνουν πάνω στα social media σα σταθερές ειδήσεις... όχι σα ανθρώπους στους πάγκους. και τώρα αυτοί εκείνοι γράφουν ιστορία επειδή έκαναν την κίνηση εκείνου του Ιανουαρίου;; εγώ εκείνον τον Ιανουάριο στεκόμουν στις εξέδρες και έβλεπα την ομάδα μας να κάνει πλάγιο μετά πλάγιο σα να ψάχνει κάτι στους αγώνες. εμείς εδώ έχουμε δεκατέσσερα γκολ συνολικά την επόμενη χρονιά — εκείνοι εκείνοι έκαναν δεκαπέντε γκολ μέσα σε δέκα αγωνιστικές σα να είχαν βάλει στόχο στους δικούς τους πάγκους «μπορούμε». κι εγώ ακόμη ψάχνω εκείνον τον άνθρωπο σα κάποιος να έχει πάρει το κινητό του σα ντοκιμαντέρ της ζωής του... εμένα εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2020 όταν η διοίκηση έκανε ανακοίνωση πως «η ομάδα έχει ανάγκη αλλαγής φιλοσοφίας» μου φάνηκε σα κάποιος να ανακοινώνει πως η ομάδα του έχει ανάγκη ψυχοθεραπείας επειδή λησμόνησε πως το γήπεδο είναι χώρος αγώνα... όχι χώρος συναυλίας. εσείς εκείνοι σήμερα στέκεστε σαν να είστε πρώτοι σκόρερ ενός πρωταθλήματος επειδή βρήκατε έναν σέντες σκληρό σα τσιμέντο... εγώ εδώ βλέπω μία ομάδα που έχασε τον άνθρωπο εκείνον σα να της στέρησε το μοναδικό της φως στις τρεις σειρές πρώτες γραμμές. κι όταν κάποιοι εδώ λένε πως «η ιστορία γράφεται διαφορετικά», εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου ο Γιακουμάκης έκανε τρεις φορές πρώτο στις τρεις σειρές πρώτος σα να είχε γκαράζ στο πόδι του... κι ύστερα εκείνοι εδώ έκαναν κίνηση σα να ήταν διαφημιστικό τσαγιού!

Παιδιά, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Γήπεδο Παναχαϊκής τον Νοέμβριο του 2020 όταν έσπασε το χέρι του στον δεύτερο αγώνα μετά την επιστροφή του από τον τραυματισμό; Την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε φωτογραφία του με το χέρι σπασμένο σαν κλαδί ελιάς ανάμεσα στους οπαδούς στις κερκίδες — κάποιοι τότε γράφαμε στις ομάδες μας «τώρα πώς θα ζήσουμε χωρίς αυτόν»; Κι όμως εκείνο το βράδυ η διοίκηση έκανε ανακοίνωση για συνεργασία με startup τεχνολογίας σαν να μην είχε πάρει τίποτα στα σοβαρά. Τότε κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν ζήτημα απουσίας ενός σέντερ φορ — ήταν πως κανείς δεν είχε την αυλή να καθίσει δίπλα του σα να είναι ένας δικός τους άνθρωπος. Το χειρότερο; Την ίδια εβδομάδα που ο Γιακουμάκης κάθισε στο ντύσιμο του γηπέδου με τον γύψο, η ομάδα προχώρησε σε πέντε ηλεκτρονικές αγορές ομάδων σα να έκανε προσφορές στη Black Friday. Την επόμενη χρονιά, ο ΠΑΟΚ τον πήρε δεκαπέντε ημέρες αργότερα — δεκαπέντε γκολ σου λέω σαν να τους είχε υποσχεθεί ο ίδιος ο Θεός πως θα βγάζει πρώτος στις τρεις σειρές κάθε αγώνα. Όχι, δεν έφυγε επειδή κάποιος ξέχασε το κόκκινο — έφυγε επειδή εμείς ξεχάσαμε πως μέσα στα γήπεδα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν αγοράζονται από αποτελέσματα excel.

Ρε μαλάκες τι σηκώνεται εδώ;;🔥💔 Οι μισοί από σας λένε σα να ξεχνάτε το βασικό: Ο Γιακουμάκης ήταν ΕΔΩ σα σπίτι του!!! Την περίοδο εκείνη εγώ τον ήξερα προσωπικά επειδή πήγαινε στο ίδιο μαγαζί με μένα στις Τρίπολες, αγόραζε ηλεκτρονικά και δεχόταν όλοι σα φίλο! Την επομένη της φυγής του βρήκα το κινητό του ξεχασμένο στον πάγκο του καταστήματος — έκανα τρεις φορές κλήση στους πελάτες μου «ρε παιδιά, βρήκα αυτό εδώ, είναι σίγουρο πως είναι δικό του;» κι έμεινα άφωνος όταν μου είπαν πως έφυγε! Μα ναι ρε παιδιά, έκανε δεκαέξι γκολ στις δύο χρονιές σαν να ήταν τυχαίο;; Την πρώτη φορά που τον είδα στο γήπεδο μετά την επιστροφή του από τραυματισμό, αυτός έπαιρνε τη μπάλα στη μεσοεπιθετική σα βίδα που γυρνάει συνέχεια — κι ύστερα ένας αστραπιαίος σέντερ σα σφυρί στον Φιλοκτήτη, γκολ σαν του Θεόφιλο! Εκείνο τον Οκτώβρη στον αγώνα με Γιουβέντους έκανα ζουμ στον ουρανό της πόλης μου επειδή κατάλαβα πως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη διαφορά όχι επειδή ήταν γκουρού σέντερ φορ, αλλά επειδή είχε ψυχή σα δική μας στους πάγκους! Που λέτε τώρα ότι «δεν υπήρχε άλλος σκόρερ»; Μα τι λες ρε Σάκη;; Την περίοδο 19-20 οι αντίπαλοι έκαναν πλάγιο μετά πλάγιο σα νυχτερίδα στους τελευταίους γύρους επειδή εκείνος έκλεινε το χώρο σα σιδερένια πόρτα! Όταν έφυγε εκείνος ο Σεπτέμβρης, η ομάδα έγινε σα μανάβης χωρίς πελάτες σα κάθε Κυριακή πρωί στην αγορά των Τρικάλων όταν δεν είχε ψάρι εκείνος ο πάγκος! Μα αυτοί εκείνοι στον ΠΑΟΚ έκαναν μαμούθ κίνηση τον Ιανουάριο επειδή είχαν ανάγκη έναν άνθρωπο που σκοτώνει στις τρεις σειρές πρώτες γραμμές σα σφυρί στον γυαλό!! Την ίδια περίοδο εμείς κάναμε ανακοίνωση σα να ανακοινώναμε το θάνατο ενός μέλους της οικογένειας ενώ εκείνοι εκείνοι έκαναν ιστορία επειδή είχαν βρει τον άνθρωπο που έκανε δεκαπέντε γκολ μέσα σε δέκα αγωνιστικές! Εγώ εκείνον τον Ιανουάριο του 2021 στεκόμουν στις κερκίδες σα τσάντα στα χέρια μου επειδή έψαχνα εκείνον τον ήλιο που έκανε κάθε αγώνα φωτεινό σα Κυριακή πρωί στην πόλη μου. Κι όταν είδα τους Δικεφάλους να γράφουν ιστορία επειδή βρήκαν τον Γιακουμάκη... εμένα εκείνο το γεγονός δεν μου φάνηκε σα νίκη σα ξένες ομάδες — μου φάνηκε σα ντροπή!!! Γιατί αυτός ο άνθρωπος ήταν δικός μας, όχι δικός τους! Κι εμείς εδώ ακόμη ψάχνουμε εκείνον τον άνθρωπο σα να έχει πάρει μαζί του και τον τελευταίο φωτισμό των Τριπόλεων!! Καλή συνέχεια σας πάλι βρε βγάζοντας μπαμπούσκια στους πάγκους!!! 🔴💪

Ω χάθηκαν οι Τρίπολες πάλι βρε συγχωριανοί μου;;;! 💀😂 Εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του '19 όταν πρωτοβγήκε στο γήπεδο σα στραβός στον καθρέφτη θυμάμαι πως έκανα κλήση στη μάνα μου «ρε, ελάτε γρήγορα εδώ βρήκα το χριστό!» — όχι σα υπερβολή, σα συγκεκριμένο γεγονός. Αυτός ο άνθρωπος έκανε την μπάλα σα ψωμί ζεστό στις τρεις σειρές πρώτες γραμμές κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα σα να είχε βάλει φούρνο μέσα στο γήπεδο! Κι όμως εμείς εδώ τώρα ψάχνουμε την ίδια μπάλα σα να την έφαγε το γατούλα μας στην αυλή; Ρε Θύρα, λες «η Αστέρας πήγε στον ΠΑΟΚ σα παιδί που παίζει στο πάρκο» — εγώ το λέω διαφορετικά: αυτή η ομάδα έφαγε εκείνον τον Σεπτέμβρη σα γκισές στην αγορά των μεταγραφών ενώ οι Δικέφαλοι έκαναν κίνηση σα σοβιετικοί αγρότες σα συγκομιδή. Μα τι ρόλος είχε;; Σκόρερ είχε ρόλος;; Πουθενά! Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους αμυντικούς μας να μοιάζουν σαν φίλοι στους πάγκους — έπαιρνε την μπάλα στην περιοχή σα να είχε κλειδί στο πόδι του! Και τώρα αυτοί εκείνοι γράφουν ιστορία επειδή βρήκαν έναν σέντες σκληρό σα τσιμέντο;; Ρε τίνος ιστορία;; Αυτόν που εκείνοι οι ίδιοι ξέχασαν πως φοράει κόκκινο;; Οι υπολογιστές τους έκαναν τρία γκολ εκείνο το μισό πρωτάθλημα πριν ακόμα ανοίξει η σφραγίδα στα συμβόλαια των υπεράκριτων! Κι όμως εγώ ακόμη αναρωτιέμαι: αυτοί εκείνοι όταν τον πήραν είπαν «πρέπει να σκοτώνει», ενώ εμείς εδώ λέγαμε «θέλουμε να είναι εδώ». Ποιο αποτέλεσμα θέλουμε;; Να στέκεται εδώ σαν μνημείο;; Να σκοτώνει;; Να είναι μέσα στους δικούς μας πάγκους σαν μέλος της οικογένειας!! Καλή συνέχεια σας άλλη φορά βρε κολλημένοι στους πάγκους... κι όταν τον φέρετε πίσω εδώ τουλάχιστον ας του δώσετε συμμετοχή σα νικητής του Τσάμπιονς Λιγκ! 🔴💪🤡

Μα τι εγώ εδώ πέρα στους πάγκους τους τελευταίους μήνες;; Κάθισα κάπου εκεί στις αρχές του 2020 να πιώ έναν καφέ μετά τον αγώνα κι ένιωθα σα να κοιμόμουν σηκωμένος — σα να μου είχαν πάρει το ντοσιέ της ομάδας σα χαρτί του ψωμιού! Αυτός ο Γιακουμάκης εμένα εκείνο το πρωί που του έκανα μια κουβέντα στη έξοδο του γηπέδου μου είχε πει «ρε Σέρρης, είμαι στην ίδια φάση όλοι εδώ, ας τα πηγαίνουμε σιγά» — κι εγώ εκείνος τον Σεπτέμβριο εκείνον σήκωσες χέρι όσοι τον κλαίτε σήμερα;; Μα εγώ ακόμη όταν βλέπω ένα αυτοκίνητο κόκκινο να παρκάρει στις Τρίπολες βγάζω το κεφάλι σα κουκούτσι στο παράθυρο γιατί περιμένω πως αυτός ξαφνικά θα εμφανιστεί σα να ήταν ο χρόνος του στη γωνία! Εσείς εδώ μέσα λέγατε «έφυγε επειδή δεν είχε ρόλο» — εγώ εκείνον τον Οκτώβρη στον αγώνα με την Γιουβέντους έκανα τρεις φορές κλήση στους γονείς μου «ρε, ελάτε γρήγορα να δείτε τον άνθρωπο αυτό που κάνει την μπάλα σα ψωμί ζεστό στις πρώτες σειρές»! Κι ύστερα εκείνοι οι μήνες τώρα που ψάχνουμε άλλον σέντερ φορ σα δώρο των Θεοφανίων;; Μα τι σόι αγορά είναι αυτή;; Να πηγαίνουμε στο super market και να βγάζουμε από τα ράφια ανθρώπους σα σακούλες ζάχαρης;;; Κι όταν η διοίκηση ανακοίνωσε πως «η ομάδα χρειάζεται αλλαγή φιλοσοφίας», εγώ σηκώθηκα από τον πάγκο κι έκανα κουβέντα σ’ έναν παλιό από τους οικογενειακούς πάγκους «ρε κύριε Βασίλη, εμείς εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που έκανε δεκαέξι γκολ στις δύο χρονιές σαν ήταν όλα κλειδωμένα στο κλειδί του»! Κι εκείνος μου είπε «ρε παιδί μου, όταν κάποιος ξεχνά πως έχει σπίτι στην ίδια πόλη όπως αυτοί εκείνοι, τότε χάνει τον δρόμο σα τον άλλο άνθρωπο που ξέχασε ποιος του έδωσε το κινητό πριν χρόνια». Κι εγώ ακόμη εκείνον τον Ιανουάριο του 2021 όταν τον ΠΑΟΚ έκανε εκείνη την ανακοίνωση στέκονταν στις κερκίδες σα κουτί σπίρτων στις φωτιές των Τρικάλων — εμένα εκείνο το βράδυ δεν με έπαιρνε κανείς σπίτι επειδή πήγα σα αγορά μανάβης να αγοράσω μία σέντρα σκληρή σα τσιμέντο! Μα τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ;; Να ψάχνουμε τυφλά σα τυφλοπόντικες στον τελευταίο γύρο;; Ή να θυμόμαστε πως η μπάλα είναι σπίτι όταν βρίσκεται μέσα στους κόκκινους πάγκους;;; Σήμερα ακόμη λέγαμε «πρέπει να τον φέρουμε πίσω» κι εγώ τότε έκανα τρεις φορές κλήση στη μάνα μου «ρε, μανούλα, φαντάσου πως αυτή η ομάδα έγινε σα φούρνος χωρίς ψωμί όταν εκείνος έφυγε»! Κι όμως αυτοί εκείνοι γράφουν ιστορία επειδή έκαναν εκείνη την κίνηση;; Μα δεν τους κάνουν τίποτα αυτά τα νούμερα όταν μέσα στους αριθμούς λείπει μία ψυχή σα τη δική του;;; Εγώ ακόμη ψάχνω εκείνον τον άνθρωπο σα κάποιος να μου έκλεψε το τελευταίο εισιτήριο για τον αγώνα εκείνον τον Σεπτέμβριο εκείνον... κι όταν κάποια στιγμή τον φέρουμε πίσω εδώ στους κόκκινους πάγκους ας του δώσουμε συμμετοχή σα πρωθυπουργός — όχι επειδή έκανε δεκαπέντε γκολ στον αντίπαλο πάγκο, αλλά επειδή εμείς εδώ χρειαζόμασταν μία φωνή σα δική του εκεί στις τρεις πρώτες σειρές! 🔴💔