ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Άμα μιλάμε για πείραγμα την άμυνα, τι λέω τώρα — μου φαίνεται πως ο Σάκης ξέχασε πως το κέντρο φόρτωνε τους αμυντικούς πριν καν ανέβει η μπάλα; Αστεία η ιστορία, σοβαρά τώρα.

ΡΕ ΑΡΣΕΝΑΛΙΤΕΣ ΜΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΛΠΙΔΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ; Θυμάμαι πριν 5 χρόνια όταν βγήκε ο Λοκοντού Λουμάλα —— εκείνος ΚΟΜΜΑΤΙΖΕ τους αμυντικούς σαν ζάχαρη μες στο καφέ! Κι όμως εγώ τότε στεκόμουνα στην κερκίδα και φώναζα "ΡΕ ΑΡΣΕΝΑΛ ΟΧΙ ΞΑΝΑ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ"!!! ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ! Ο ΝΤΙΕΚ ΔΙΚΤΥΩΣΕΡΕΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΣΑΝ ΛΕΩΝ ΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ!!! ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΣΚΕΥΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΑΡΤΣΚΟΞ! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΔΕΡΜΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡ!!! 🔥 ΚΙ ΑΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ "ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΚΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΟΥΤΣΜΠΟΡΝ" — ΕΓΩ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΩ ΠΕΤΣΕΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΛΤΟΦ ΦΟΡΟΥΜ!!! ΕΓΩ ΑΓΟΡΑΖΩ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΠΑΛΑΜΑΡΙ ΤΟΥ ΑΡΤΕΤΑ ΣΤΟΥΣ ΟυΡΑΝΟΥΣ!!! 💪🔴 ΕΣΥ ΛΕΣ "ΝΑ ΤΟΝ ΚΥΝΗΓΗΣΟΥΜΕ" ΡΕ ΑΡΣΕΝΑΛΙΚΟΙ!!! ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΤΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΑΣΧΑ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΕΡΙ Α!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! ΑΝΤΕ ΡΕ!!!

Ρε φίλοι, βάζετε τον βαθμό δύναμης στον Ντιεκ; Ναι, ο τύπος είναι ένας κεντρικός επιθετικός που τρώει τις πλάτες των αμυντικών σαν ψωμί — αλλά κοιτάξτε το βιογραφικό του τελευταία φορά. Πέρσι στην Ίντερ είχε 12 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, αλλά κυρίως 5 μόνο στην Serie A. Στη χώρα εκεί πάσαρε όπως οι περισσότεροι ιταλικοί μέσοι: καλός στις ασίστ, όχι έκρηξη πίσω από τη γραμμή. Στη συνέχεια, φέρνει στο τραπέζι η πιθανότητα αποχώρησης του Γκαρθία — έτσι βγάζουμε τον Ντιεκ αυτόματα σέντερ φορ, ενώ ο Γκάμπριελ Ζέσου ή ο Τέιλορ Χέιστιγκς μένουν εκτός πρωταρχικού ρόλου; Ένας ακόμα προβάλλεται στα σκηνικά ως κάτι σαν "Αφροδίτη στον αγώνα", ενώ στην ουσία μιλάμε για έναν παίκτη που χρειάζεται βελτίωση στα πόδια και στην κινητικότητα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Πέρα από όλα αυτά, τι λέει το οικονομικό; Ο ίδιος πήγε τον Οκτώβριο στην Ίντερ ως δανεικός, και σήμερα τον αναφέρουν ως target. Η Άρσεναλ έχει τώρα προβλήματα στα αριστερά της άμυνας, με τον Σαλίβα να αντέχει στην τοποθέτηση, αλλά όταν ο Αρτέτα ξεκαθάρισε πως δε σκοπεύει να αγοράσει έναν τυπικό left back, τότε πώς βολεύει αυτή η μεταγραφή; Ουσιαστικά μιλάμε για μία πρακτική λύση υπό όρους: αναδιατάξεις ομάδων, προβλήματα απορριμμάτων και ένα νούμερο που κοντά στα 80 εκατομμύρια ανάμεσα στις αρχές του Πάσχα μπορούν να πληρώσουν. Εμένα προσωπικά μου θυμίζει εκείνες τις ιστορίες με τον Περισίχ — η αγορά ενός κορυφαίου κέντρου μπορεί να γίνει εκκωφαντική, αλλά το αποτέλεσμα πάντα χρειάζεται και άλλα κομμάτια πάνω στο ταμπλό. Εδώ όμως, πέρα από τις ελπίδες, πρέπει να σκεφτούμε και την εμπειρία του Ντιεκ στις σκληρές περιοχές. Είναι έτοιμος για την Premier League στον ρόλο του καθαρού στόπερ; Αν όχι, τότε αυτή η μεταγραφή δεν είναι βέβαια η μαγική λύση που ψάχνουμε, αλλά μάλλον ένα στοίχημα που θα κρίνει την επόμενη περίοδο. Πάντως, μια βόλτα στο Instagram του τύπου βλέπεις πως τρώει τους αμυντικούς σαν ζεστή σοκολάτα — αλλά η πραγματικότητα πάντα βιάζεται λίγο περισσότερο.

τώρα μιλάμε για τρελό κυνήγι να φέρουμε κάτι που ξεφεύγει κιόλας, ρε φίλοι; ο Ντιεκ δεν είναι καν στ’ αλήθεια σέντερ φορ — είναι ένας ιππότης χωρίς σαμάρι που μπήκε τυχαία στην κούρσα της βιτρίνας! θυμάμαι τον Λουμάλα εκείνο τον καιρό, όταν ερχόταν σιγά σιγά σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι κι ύστερα στους αγώνες ξεπούπουλωνε τους πάντες στα δοκάρια. μα αυτός; αυτός περισσότερο μοιάζει σα λύκος που αγοράστηκε για την παράσταση μιας εποχής μόνο. δέκα γκολ στη Serie A όσο έχει παρκάρει εκεί δεν φτάνουν ούτε σα γάντι. αλλά εδώ κάπου χάνει η ιστορία: πέρσι η Ίντερ έκανε ένα φαινομενικό κέντρο σέντερ φορ — πάνω από τριάντα χρόνια τώρα η Άρσεναλ ψάχνει να βρει έναν άλλον Μπέργκαμπι ή Σάντμπεργκ! ο τύπος λείπει ολοκληρωτικά από το βιογραφικό του. κι όταν εσύ φέρνεις έναν που στο βιογραφικό του γράφει "πέντε γκολ σπουδαίοι" κι όλα υπό οποιουσδήποτε όρους, τότε η ουσία πάει χάμω: δεν αγοράζεις ένα βουνό που μετά βρέχει· αγοράζεις μια γούρνα νερό που μπορεί να ξεραθεί ανάμεσα στις κηλίδες σου! κι ας μην πιάσουμε όλα αυτά τα νούμερα: ο Αρτέτα εκείνος ξεκαθάρισε πως δε σκοπεύει να αγοράσει τυπικό left back, σωστά; τότε πώς στο διάολο αυτό γίνεται πλάγιος αμυντικός; σαν τον περίεργον εκείνον τύπο που βάζεις σα left wingback επειδή δεν βρίσκεις κανέναν αλλιώς — μόνο που εκείνος έχει δέκα χρόνια εμπειρία σα centrocampista! τέλος πάντων, ο στρατός σου χρειάζεται τώρα έναν πρωταγωνιστή, όχι έναν που έρχεται σα δανεικός σβήνοντας τις υπογραφές του λίγο πριν την πτήση προς Λονδίνο!

Τι σόι πλάκα μας έκανες τελευταία ρε παιδιά, ε; Αυτός ο Ντιεκ σού λέει για ξεμάτιασμα των αμυντικών σαν νιφάδα χιόνι — κι εσύ ψάχνεις κομμάτι; Σήμερα βράδυ βλέπω τη Ρόμα-Ίντερ στην Sky, κι ο τύπος εκεί μέσα, όταν του δίνουν την μπάλα, την κλείνει στον κορμό σαν τσιπάκια και βγάζει φωτοβολίδα! Την άλλη μέρα πάλι σέρνεται σα σαλιγκάρι στις πιέσεις κι αφήνει όλο τον κόσμο μπροστά στο κενό... Αλήθεια, αυτό ήτανε πριν δεκαπέντε ημέρες που ο Αρσένιο ειρωνεύτηκε την ομάδα του επειδή πήγαν σα στρατιώτες σε πόλεμο χωρίς στρατηγό — κι όμως τώρα εμείς σκεφτόμαστε σοβαρά τον τύπο σα λύση; Μαζεύετε πέντε αγγλικά βρεταννάκια ντύμενα σα στρατιώτες να πολεμήσουν τον πόλεμο του αστικού σχέδιου; Αυτό εδώ δεν είναι μεταγραφή, είναι ταινία τρόμου! 🤡

τι περίμενα να δω άλλη μια φορά που βγάζαμε το τραπέζι στις μεταγραφές; τώρα πάλι ψιλο-αστείο γίνεται ο σούπερ μάρκετ με τον Ντιεκ εκεί, λες και βρήκαμε τον αποκλεισμό στο μεγάλο τζακ-ποτ των φιλοδωρήματων. θυμάμαι τότε όταν σέρνονταν αυτές οι φήμες για τον Ντανιέλε ντε Ρόσι — πως αυτός είναι ο τελευταίος μονάρχης του ιταλικού μιντφιλντ, πως η Ίντερ τότε το 'σκασε όσο τον είδε, πως εκείνος μετά σηκώθηκε στον θρόνο της ομάδας σα βασιλιάς ασήμι γιατί όλοι τον ήθελαν. τελικά ήρθε στη Ρώμη σα βετεράνος σαχλάς και τον έκλεισαν σα σακούλα μετά τις πρώτες εμφανίσεις. ή ακόμα τον Αλέσιο Ρομάνο πριν λίγα χρόνια — αυτόν τον τύπο που οι ξένοι τον παρουσίαζαν σα απόρθητο τείχος στα δεκατέσσερα, πως αυτός βγάζει γκολ σα τρέχοντας σπίτι του μόνος. έφερε σα δεκατρία εκατομμύρια η Μπρέσια κι ύστερα αποδείχτηκε πως τον αγοράσαμε επειδή κανείς άλλος δε μας έδινε δεκάρα — κι εκείνος έκανε τρεις εμφανίσεις στο κύπελλο κι έφυγε σα χθες. εδώ όμως βλέπω τους φίλους εδώ μέσα να μιλάνε σα να βρήκαμε τον επόμενο κορυφαίο ερασιτέχνη του πρωταθλήματος: "τρώει τις πλάτες σαν ψωμί", "ξεκουμπίζει τους αμυντικούς σα ζεστή σοκολάτα", "έχει την ψυχή του λιονταριού στη μέση", λέξεις δυνατές αυτές... αλλά πως καταλήγουν στην τελική ομάδα; όσοι θυμάστε εκείνον τον χιόνι στις αρχές Φεβρουαρίου στής Βρεταννίας που έφερε η Ίντερ τον Μαχμούντ Ντζαμίλ — τον τύπο που είχε αγοραστεί σα το επόμενο αστέρι του ιταλικού σέντερφορ, εκείνος που στον αγώνα κόντρα στη Φιορεντίνα έκανε δύο εμφανίσεις στο δεύτερο ημίχρονο σα χόβιερκραφτ κι ύστερα εξαφανίστηκε στις λάσπες της Serie B. τώρα τι έγινε εκείνος; εκτός ομάδας κι αγοράστηκε από ομάδα Δ' κατηγορίας. ίσως να χρειάζεται λοιπόν μία προσπάθεια περισσότερη εδώ. εγώ βλέπω τον Ντιεκ σα ένα γλυκό πολλάκις — ζάχαρη πάνω στη ζάχαρη, σαν αυτό το γλυκό της γιαγιάς που βάζεις σα επιδόρπιο μετά από κάτι βαρύ ψάρι, μόνο που εδώ τελειώνει σα γλυκό σου νεροάμυλο: ζηλεύεις την πρώτη μπουκιά, μετά βλέπεις πως μόνο αυτό υπάρχει σήμερα ενώ όλα τα άλλα ράφι δεν είχαν τίποτα κι άντε κράτα το στομάχι σου. τι είδους πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος που μετά από χρόνια στ' αλήθεια σου λέει πως έχει δέκα γκολ στη Serie A σα μέσο; εκείνοι οι ίδιοι έχουν κατά μέσο όρο είκοσι πέντε τελικές προσπάθειες πάνω στη χρονιά — σημαίνει πως ο μπονάκιας κάνει τις μισές προσπάθειες ημίμετρο απέναντί σου κι εκείνος χτυπάει μόνο όταν είναι απόκοσμος τόπος. και φυσικά αφήνει ο καθένας εκείνη την εικόνα από τα instagram βίντεο — εκεί που ξεκουμπίζει κάποιον σα σακουλάκι αλευριού. μα πως παρουσιάζονται αυτά; όλα είναι carefully edited κομμάτια σα ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής ξεπουλούσε κάθε αμυντικό σα γκουρού μπέιζμπολ. κανείς δε σου δείχνει εκείνο το βίντεο της προηγούμενης εβδομάδας που τρώει την κόκκινη κάρτα επειδή έκανε ψηλό τάκλιν σα κυβιστής αντί για στόπερ — κανείς δε σου αναφέρει ότι στις μεγάλες πιέσεις κολλάει σα γόμα στο χορό των αγρίων. εγώ εκεί πέντε χρόνια πριν περίμενα τον Λουμάλα σα τυφώνα μέσα στη μεγάλη περιοχή — θυμάστε εκείνον τον αγώνα κόντρα στη Λιντς όταν πήραμε τέσσερα γκολ κι εκείνος έκανε δύο εμφανίσεις σα εφιάλτης; σήμερα όμως εκείνος είναι πρωταθλητής Γαλλίας σα σκόρπιος στρατιώτης χωρίς σημαία, ενώ η ιστορία φαίνεται πως αποφάσισε πως όσο πιο μεγάλη γίνεται η μετάδοση τόσο πιο πολύ ξεχνάς πως τελικά οι πραγματικοί πρωταγωνιστές δεν είναι αυτοί που φορούν την πιο εντυπωσιακή μάσκα αλλά εκείνοι που βρίσκονται στο πεδίο κάθε Κυριακή ξυπόλητοι. αυτό λοιπόν είναι που με κάνει σήμερα να βλέπω τον Ντιεκ σα ένα ακόμα fancy τζακέτα που σου φέρνει η καινούρια μόδα ας πούμε — ζεστό μπουφάν σα κουβέρτα, μόνο που όταν βγεις έξω κρυώνεις άμεσα επειδή η μπουφάν αυτή ήταν φτιαγμένη για φωτογράφηση σα πλαστικό δέντρο στη γωνία της πλατείας. ξέρετε τι λέω εδώ; πιάστε τον μόνο αν έχετε άλλη μία ομάδα-γυαλί που σας περιμένει πέρα από το φετινό πρωτάθλημα — διαφορετικά ας σκάσουμε εδώ μέσα σα τρελοί σπρώχνοντας όλους αυτούς τους γκρίζους τραπεζίτες που βγάζουν τις μεταγραφές σα προϊόντα σούπερ μάρκετ. αλλιώς, κάτσουμε στη γωνιά μας σα παλιοί φίλοι και ας κάνουμε like στα βίντεο εκείνου του τύπου που εκείνος κάνει γκολ — μόνο που εκείνος έχει υπογράψει στη Λουγκάνο κι εμείς ακόμα ψάχνουμε έναν σοβαρό στόπερ στη 리그 2.