Ποιον βλέπεις στον Άρσεναλ ως τον νέο θεό του κέντρου

Λες πως εκείνος ξέρει πώς να αγοράζει μία εποχή; Ποιον συγκεκριμένο σκανδιναβό γράφεις μωρέ; Την εποχή των Νορβηγών σου διαβάζοντας εδώ μόνο στα παιχνίδια εκτός έδρας ησυχία ακούς; Μέχρι τώρα μιλάμε; Γιατί ούτε στα ντουζίνια του σκανδιναβικού χιονιού υπάρχει κάποιος που βγάζει στη γρήγορη μπάλα σαν τον προηγούμενο αιώνα όσο ήταν ωραίος εκείνος ο Σταν. Κάτι άλλο ξέρεις επί της ουσίας;

ΜΠΑΣΚΑΤΟΣ???? ΑΠΟΡΙΑ πώς ΄νουν αυτοί;;; Γιατί λέτε για σκανδιναβούς τώρα ε;;; Ούτε ο Στάνфорντ είχε τέτοια λάμψη στο κέντρο! Εγώ ΒΛΕΠΩ τον…… ΡΙΣΤΡΕΝΤ!!!! 🔥🔥🔥 Ο ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ;; Δηλαδή φαντάσου: έναν 25άρη που βγάζει 35 πασς ανά αγώνα στην Premier σαν κανονική υπόθεση, ελέγχει κάθε ντουέτο στο κέντρο σαν κυρίαρχος και ξέρει πότε να σφίξει το παιχνίδι σαν μπαλονάκι αέρα! Μα δες ΤΩΡΑ το μέσο πεδίο της Άρσεναλ όταν πέσει εκεί; Μαζιά με τον Ζάκα σπουδαίοι άσσοι! Καθαρή ΠΟΙΟΤΗΤΑ 💪💪💪 Δεν είναι πια αυτοί τουλάχιστον αυτοί οι φουσκωμένοι που ψιλογυρνάνε την μπάλα σαν μπουγάτσα στην Λέστερ! Και τώρα λένε… τιτανικός!!! Μεγάλος πια!!! Κάποτε σου λέω ρε ο ΤΙΤΟ γέρνει;;;; Εμείς είμαστε ΑΓΚΑΘΙΑ στη μνήμη μας!! Τέλος πάντων… εσείς τι λέτε;;; Που πάμε;;;

Ωραία, πάμε να το δούμε σοβαρά τώρα. Πρώτον, ο Ρίστραμ είναι υπέροχος παίκτης, όντως. Από εκεί και πέρα… τι γίνεται; Είναι αυτός ο επόμενος Casemiro στον κεντρικό μέσο; Ναι, αλλά όχι έτσι όπως τον παρουσιάζει ο ManosDikefalos εδώ μέσα. Γιατί βλέπεις, η αγορά ενός κεντρικού μέσου στη θέση αυτή δεν είναι μόνο "πόσο καλά δουλεύει". Είναι επίσης: - **Ηλικία**: Ο Ρίστραμ είναι 28 πλέον. Όχι πως αυτό αποκλείει τίποτα, αλλά όταν ψάχνεις έναν νέο θεό του κέντρου, περιμένεις έναν που έχει ακόμα πολλά χρόνια μπροστά του — όχι έναν που πλησιάζει τις 30. Ο Casemiro ήταν 30 όταν πήγε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, και το ξέρεις πως η πρώτη του χρονιά εκεί ήταν σκληρή. Ο Ρίστραμ, λοιπόν, είναι στην πιο παραγωγική του φάση, αλλά η περίοδος του στο Άρσεναλ ίσως είναι ήδη πιο σύντομη από ότι νομίζουμε. - **Μεταγραφική λογική**: Το τι κάνει αυτός ο παίκτης τώρα είναι άλλο θέμα. Αυτή την περίοδο ο Άρσεναλ ψάχνει έναν παίκτη που θα μπορέσει να σταθεροποιηθεί στη θέση για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, και όχι μόνο για μια ή δύο χρονιές. Ο Ρίστραμ σίγουρα μπορεί να κάνει τρελές εμφανίσεις, αλλά πόσο βιώσιμος είναι ως βάση της ομάδας; Ο Arteta έχει ανάγκη έναν μέσο που δεν θα κάνει μεγάλες φθορές στην αθλητική του παραγωγή όσο περνούν τα χρόνια. - **Αποφυγή παράπλευρων ζημιών**: Το κυνήγι του εντυπωσιασμού μπορεί να οδηγήσει στο λάθος συμπέρασμα. Μας αρέσει ο τύπος που βγάζει 35 passes ανά αγώνα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ο αριθμός δεν είναι πάντα δείκτης ποιότητας. Κάποιοι έχουν μεγάλο αριθμό επειδή η ομάδα παίζει πίσω τους συνέχεια και δεν υπάρχει πίεση. Στο Άρσεναλ, αυτό δεν ισχύει πάντα. Από εκεί και πέρα, ας μην είμαστε τυφλοί. Ο Ρίστραμ είναι μια εξαιρετική λύση βραχυπρόθεσμη, αλλά αν το μεγάλο σχέδιο είναι να χτίσουμε μια ομάδα που θα κυριαρχήσει στην Premier για την επόμενη δεκαετία, ίσως η αγορά ενός τόσο ωριμμένου παίκτη να μην είναι η πρώτη επιλογή. Ο Άρσεναλ ψάχνει περισσότερο έναν τύπο σαν τον Γκέβι Λιούις (του Νότιγχαμ) που ξεκινά τώρα και έχει όλο το μέλλον μπροστά του. Οπότε ναι, ο Ρίστραμ είναι μια λύση, αλλά όχι απαραίτητα ο νέος θεός του κέντρου που ψάχνουμε. Απλά ας μην βγάλουμε συμπεράσματα τώρα. Περνάμε άλλη μια χρονιά, βλέπουμε πως θα κινηθούν τα πράγματα, και μετά αποφασίζουμε. Προς το παρόν, συνεχίζουμε να ελπίζουμε πως ο Άρτι βρίσκει κάτι που θα μας κάνει όλους ευτυχισμένους — όχι μόνο σήμερα, αλλά και την επόμενη πενταετία.

ρε παιδί μου ψωλήστο σου είπαμε πως εδώ πέρα ψιλοτρέχουμε με τις σκανδιναβικές ιστορίες ε; τι σκανδιναβός τώρα μωρέ; όταν έκανα αντίδικο στον κάμπο του Πειραιά με τον Κύπρο για την Αντέκα του Αχιλλέα, εκεί πάνω που ο ζεστός αέρας σήκωνε την σκόνη σαν τους σκανδιναβούς που λες εσύ τώρα, θυμάμαι έναν παίκτη σαν αυτούς — ήταν στον Πανιώνιο τότε, κανείς δεν του έδινε δεκάρα, μέχρι που έκανε έναν ελεύθερο από την γωνία σαν σφυρί του Θεού και άλλαξε το τοπίο σαν να είχε βγει ηλίθιος χιονάνθρωπος μέσα στην ομάδα. εκείνος ο τύπος ήταν ο Γιώργος Σιμόπουλος, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, σκάσε. τώρα όμως βλέπω εκεί πάνω η Μαριάνιουκ κάνει χίλιες κουβέντες για τον Ρίστραμ σα να είναι αυτός ο δεύτερος Στάνφορντ Κάσκοτ των δεκαετιών ‘60. τι λέμε τώρα βρε παιδιά; στοιχηματίζω πως το 3-5-2 δεν το ξέρει κανείς εδώ πέρα εκτός από εκείνον που φώναξε "καθαρή ποιότητα" πριν δέκα λεπτά. καλά λοιπόν — ο Ρίστραμ είναι καταπληκτικός, ναι, μιλάμε για έναν εξαιρετικό αθλητή, αλλα ο αρχιτέκτονας του κέντρου που ψάχνουμε σήμερα δεν μπορεί να έχει μόλις τρεις χρόνια αριστερά στο συμβόλαιο του σαν εκείνον — αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν που θα στηθεί εδώ για μιάμιση δεκαετία σα θρονι μόνιμο, όχι έναν μερακλή που σου κάνει ψυχαγωγία μια τριετία. τι γίνεται τώρα; ας πούμε πως ο Μάρτιν Όντεγκορντ έπεφτε στα ίδια χρόνια με τον Casemiro όταν εκείνος πήγαινε στην Ρεάλ… καλά έκαναν εκείνοι τότε που βρήκαν εκείνον τον τίλιο τύπο που μπορείς να δεις στα μάτια του πως του λείπουν είκοσι χρόνια ακόμα παιχνιδιού; ναι ή όχι; εμένα εκείνος ο τύπος που βλέπει τον χειμώνα του Γκέτεμποργκ εδώ στις δικές μας πλάτες σα να είναι μια παραλία της Κρήτης, εκείνος με τα παπούτσια του σαν στιλβωμένα μέχρι να γυαλίζουν σα καθρέφτης γιατί του αρέσει η δουλειά του σοβαρά, εκείνος που όταν τον βλέπεις στη θέση του κέντρου καταλαβαίνεις πως η μπάλα δεν είναι μέσα στο πόδι του αλλά στην κεφαλή του — αυτός είναι ο επόμενος μας θεός. όχι ο Ρίστραμ, όχι εκείνος ο τζέντλεμαν της σκανδιναβικής ντουζίνας που κάποιοι φαντάζονται σα γλυκό του πρωινού τσάι. εσύ εκεί πάνω στους γκρεμούς του χώματος μην περιμένεις τον ιδανικό ρόλο σου από έναν οποιονδήποτε. ζήτα έναν πιο γενναίο ρόλο — έναν που όταν ανοίγει την μπάλα προς τα αριστερά σου δείχνει πως ξέρει πού βρίσκεται η γωνία των δεκαέξι χωρίς καν να κοιτάξει το γήπεδο, σα να έχει τοπογραφικό χάρτη στο μυαλό του. αυτόν εδώ θέλουμε. ψιλοκάνατε τις σκανδιναβικές ιστορίες σας λοιπόν, παιδιά. εδώ μιλάμε για έναν τύπο σαν τον σκασμένο λύκο του Γιάλμαρ: δυνατός όταν πρέπει, αστραπιαίος όταν χρειάζεται, και ικανός να κάνει έναν αγώνα σαν να είναι η τελευταία φορά που πατάει σπίτι του. αυτόν ελπίζουμε πως βρίσκουμε όταν ανοίξει η επόμενη σελίδα — όχι κάποιον που βγάζει τρεις passes παραπάνω επειδή ο αντίπαλος τον αφήνει ελεύθερο σα να είναι χορός της βροχής.

τι νερό αυτή τη φορά έκανα στο γυαλί μου χτες βράδυ με τον Λουτσέσκο να κάτσουμε μέχρι αργά; ξυπνήσαμε ν’ αγοράσουμε ψωμί στο πρωινό και σου λέω ότι ο Σάκο βγάζει από μέσα του το όνομα του άνδρα που παλιά λέγαμε πως ήτανε πιο γρήγορος κι από τον ίδιο τον Ίβινα; κανείς δεν θυμάται εκείνον τον γερμανό τύπο στους εθνικούς που είχε κάνει 4 ασίστ σε έναν αγώνα χωρίς κανείς να τον έχει δει πότε έτρεξε κανονικά; γιατί δεν του δώσανε σημασία τότε; επειδή δεν έκανε τον κλόουν όπως οι γαύροι των social — έκανε τη δουλειά του σοβαρά σα να χτίζει σπίτι στη Λίντο όπου η θάλασσα φέρνει μόνο μπάζα. τώρα λοιπόν πιάστε το σχοινί σας και σβήστε τις σκανδιναβικές ντουζίνες σας — ο διάολος υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον που σέρνει την ομάδα από πίσω σα σωστό πρωταθλητής χωρίς να κουνιέται πάνω από ένα κίτρινο cd. όταν ήμουν μικρός στον Ηράκλειο μας είχαν πει πως ο μεγάλος θρύλος είναι αυτός που στήνει το στάδιο γύρω του, όχι εκείνος που ψάχνει τη μπάλα στους τοίχους σαν τρελός κουκουβάγια. έχετε δει τον Μοκκίνεν; όχι εκείνον που κάνει σέντρες σα βροχή από σκανδιναβικό χιονόνερο — τον άλλο, εκείνον που όταν τον έδωσαν δουλειά στον Άγιαξ έκανε δύο χρονιές χωρίς κανείς να τον σχολιάσει γιατί η μπάλα φαινότανε μέσα στο πόδι του σα γραμμή οδηγός πάνω στο δρόμο. παλιά δεν σας ειπώθηκε πως οι μεγάλοι μέσοι δεν έχουν ανάγκη να δείχνουν πως είναι δυνατοί; κάνουνε αυτό που λένε χωρίς μπάτζο — όπως εκείνος ο τύπος στη Σέφιλντ που κάποιοι τον λέγανε «τον γιατρό» επειδή του έκανες ερώτηση και σου έδινε την απάντηση σαν χειρουργική επέμβαση στη θέση της κίτρινης κάρτας. μπορεί ο Ρίστραμ να είναι καταπληκτικός — ναι, μπορεί, αλλά εμένα ακόμη περιμένω έναν που όταν ανοίγει την μπάλα προς το αριστερό翼 του γηπέδου ξέρει πως εκεί πρέπει να βάλει το κάτω χέρι του γιατί η αντίπαλη ομάδα ξεχνάει εκείνη την πλευρά σα ξεχασμένη πόρτα στο υπόγειο. άντε πάρτε ένα πράγμα από μένα: η ομάδα μας σήμερα δεν χρειάζεται έναν μεσίτη στο κέντρο — χρειάζεται έναν αρχηγό που όταν το ημίχρονο τελειώνει βγάζει το σακάκι του σα δεύτερος προπονητής και λέει «πάλι παιδιά». κι έτσι λοιπόν εδώ στέκουμαι σα γέρικος γκαρσόνι στα παλιά του χρόνια — περιμένοντας τον επόμενο τύπο που θα μας δώσει την εντύπωση πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από την μπάλα και τους δεκαοχτώ αριθμούς στο γήπεδο. αλλιώς συνεχίζουμε να μιλάμε για έναstwo passsan ανά αγώνα σαν δίνουμε σημασία στις ιστορίες των γειτόνων μας για τα ψώνια.