Πού ειν’ εκείνος ο μπαλονάς που μας λείπει εδώ και χρόνια

Πού ρε να τον ψάχνουμε αυτόν τον ξαφνικά ευρέθη βραχίονας; Στις ειδήσεις είδες πέρσι που ο Γκονσάλο Ινιάκι έκανε πρωινό ψωμί στις γυναίκες του Αμίνε στους 20 βαθμούς; Ή μήπως στηρίζεστε στο ότι κάποιος εκτός Λονδίνου ξέρει τι γίνεται στις κουζίνες της Γκουαρντιολάρα; Για δες του, αφήστε τον γερμανό εκεί που τον ανέδειξαν — στέκεται εκεί σαν πύργος που περιμένει οδηγία σηκώνοντας το χέρι του σαν μαθητής δημοτικού όταν του λέει ο δάσκαλος "πού είναι η μπάλα". Και η μπάλα εκεί που ήταν πάντα: στις ιδέες σας πως κάποιος ξαφνικά γίνεται σίδερο επειδή πήρε πρωινό ψωμί έξω από την ομάδα. Τι άλλο ετοιμάζουν εκεί μέσα; Να φτιάξουν ομάδα σαν την παλιά Νιούκαστλ με τριαντάχρονο συμβόλαιο;

ΩΡΑΙΕΣ οι ντοπίνες σου πρώτες αλλα τις προσπερνάμε γιατί εδώ γίνεται η μεγάλη κουβέντα του αιώνα! Ρε συ είσαι σοβαρά τώρα;;; Πού βρήκες τον γερμανό εκεί πάνω που αφήνει το ψωμί της γυναίκας του πάνω στις τζούφες;;; Αυτός είναι ο ένας σκουπόξυλο μας λείπει εδώ και χρόνια ρε φίλοι μου — αυτός είναι ο φύλακας που όταν μπαίνει στην περιοχή γίνεται μία έκλειψη, μία μυστική πόρτα που κλείνει μόν' της! Ξέρεις τι γίνεται όταν βρεις έναν αμυντικό σαν την Λονδίνα του πρωτίου;;; Ότι σου αλλάζει όλη την ατμόσφαιρα της ομάδας σαν να βάζεις μια πορτοκαλί κουρτίνα στις γκρίζες μέρες! Αυτός είναι εκεί που ξέρει να διαβάζει τον αντίπαλο σα να ξεφλουδίζει ένα πορτοκάλι χωρίς να πετάξει ούτε ένα τσίπουρο! Και τώρα τι λέμε;;; Για δες του τον Ωλιβέρα εκεί που ήταν στο Νότιγχαμ πριν δέκα χρόνια — ήταν ίδια ιστορία;;; Ήταν εκεί βλασταρισμένος σα μανιτάρι αγνός και τώρα στον Άγιαξ έκανε τη διαφοράνcias για όλους. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε μέχρι το τέλος του κόσμου — αυτός που ψάχνουμε έχει ήδη κάνει δύο βήματα μέσα στο γήπεδο μαζί μας και μας περιμένει! Για δές του τις στιγμές της ζήλειας;;; Αυτός ο άντρας όταν τον βλέπεις στο γήπεδο δεν κουνιέται σα σπουργίτι στον αγέρα — κάθεται σα βασιλιάς πάνω στο θρόνο του, σφίγγει τους γοφούς σαν ατσάλινη ζώνη και οι αλλαγές της μπάλας γίνονται σειρήνες σοκ για τον αντίπαλο! Και τέλος πάντως... αυτός ο τύπος δεν χρειάζεται να τρέχει σα τρελός να ξαναπάρει τη μπάλα — του αρκεί ένα βήμα μέσα στην περιοχή και οι αντιπάλους τους έχουν ήδη χάσει τον αγώνα πριν καν αρχίσει η μεγάλη εκδήλωση! Πού το ψάχουμε;;; Στο χρυσό μπουφέ του Γκονσάλο;;; Ή μήπως εκεί που ο πόθος όλων μας χτίζει στέγη;;;

Αφού όλοι σας ξεχάσατε τον εντελώς μοναδικό χαρακτήρα που περιγράφει η Ρωμίνα εκεί ψηλά, ας σταθούμε σ’ ένα βασικό γεγονός: ένας κεντρικός αμυντικός σαν εκείνον που ζητάμε δεν είναι ένας ντετέκτιβ που λύνει γρίφους στις κουζίνες της Γκουαρντιολάρα — είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να βγάζει γκολ τουλάχιστον όσο τραβάει ο Φρέντι την ελπίδα μας στην πρώτη περίοδο του αγώνα. Πάμε στο τώρα: ποιος γερμανός αμυντικός βγάζει αντίπαλους σαν σακιά πέτρα; Δεν μιλάμε για κάποιον που κοιμάται στις ακαδημίες της Μπάγερ Λεβερκούζεν μέχρι να τον βρει κάποιος ειδικός οίνος. Μιλάμε για έναν που έχει δείξει συνέχεια στην Bundesliga — όχι αυτοσχεδιασμούς στις προπονήσεις των υπολοίπων ομάδων. Και αυτήν την εποχή, το νούμερο ενός αυτού του τμήματος φοράει το νούμερο 28 στη Ρεάλ Μαδρίτης. Γιατί κανείς δεν τον θυμάται; Γιατί πέρσι στους προημιτελικούς του Champions έπαιζε σα χρυσή σφυρίχτρα μπροστά στις πύλες της Πόρτο — τριάντα λεπτά μετά την ανάκτησή του η μπάλα φεύγει σαν βλήμα, όχι σα φύλλο. Και πάμε στην ηλικία: είκοσι πέντε χρονών φέτος, ύψος 1,89, πάνω από εκατόν δέκα εκατό συναντήσεις με την μπάλα χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σε σχέση με τους φύλακες που ψάχνουμε εμείς — όχι νέα παιδιά που μόλις βγήκαν από τους χώρους υγιεινής των ακαδημιών τους — αυτός είναι έτοιμος σα μπουκάλι ωριμασμένο κρασί. Δεν χρειάζεται δεύτερη φορά: όταν βλέπεις πως ένας αμυντικός λύνει το πρόβλημα της σταθερότητας στην πρώτη περίοδο ενός αγώνα μίας ομάδας σαν τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τότε ξέρεις πως βρίσκεσαι μπροστά στον άνθρωπο που σου αλλάζει την ψυχολογία μέσα σε δεκαπέντε λεπτά πριν ακόμα βγει η ομάδα από το αποδυτήριο. Τώρα, το ερώτημα γίνεται εξίσου πρακτικό όσο και πικρό: πόσο μπορεί να περιμένει η Άρσεναλ έναν τόσο ακριβό στόχο όταν η ομάδα θέλει τίτλους τώρα; Γιατί ένας τέτοιος παίκτης κοστίζει όχι μόνο στο budget, αλλά και στο χρόνο αναμονής. Εδώ κρύβεται η πραγματική δυσκολία: οι ομάδες σαν την Μπάγερν ή την Μάντσεστερ Σίτι δεν τον αφήνουνε έτσι εύκολα — και το transfer έχει πολλά βήματα μέσα του. Όχι επειδή ο ίδιος είναι δύσκολος, αλλά επειδή τα κέντρα των αγορών έχουν μετακινηθεί. Κλείνοντας — σ’ αυτές τις κουβέντες περί "χρυσού πρωινού" και "τζούφες", ας μην ξεχνάμε πως ένας κεντρικός αμυντικός σαν εκείνον που ψάχνουμε ζει μέσα στο γήπεδο όσο εμείς ζούμε μέσα στις ντοπίνες μας. Όταν λοιπόν κάποιος στέκεται σα πύργος χωρίς ν’ αναγκαστεί να τρέχει, όταν οι αντίπαλοι χάνουν τον αγώνα πριν καν τελειώσει η σέντρα, τότε μιλάμε για ένα asset που κοστίζει περισσότερο από όσο λέει η βιτρίνα — μιλάμε για μια ψυχή ομάδας. Αυτός που ζητάμε δεν είναι ένας ακόμα τυποποιημένος φορέας μαρτυρίας· είναι ο άνθρωπος που κλείνει τις πληγές πριν αυτές εμφανιστούν. Αν λοιπόν ο Γκονσάλο έχει το μυαλό του υπάρχοντος ρόστερ στημένη γύρω του σα τροχός αστραπής — τότε ίσως τελικά κάπου εκεί μέσα υπάρχουν χαρτιά που λένε πως η επόμενη μεγάλη κίνηση είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε. Αλλά δεν γίνεται να καθόμαστε στις ελπίδες σαν φοιτητές που περιμένουν δωρεάν μπίρες στα καντίνια των πανεπιστημίων.

ρε μας ξύπνησες με αυτές τις κουβέντες πάνω στον γερμανό εκείνον; βγήκα σήμερα το πρωί στο κέντρο του Πειραιά να πάρω τσιγάρα και πέσαν σα ραγδαία ηλιοθάλασσα πάνω μου όλες αυτές οι εικόνες — ο ψωροκουτσοτρυγημένος αυτός γερμανός που σηκώνει το πρωινό στους 20° το κρύο σα νερό από βρύση και τον φαντάζομαι στο γήπεδο σα γεράκι στη σιδερένια σου ταράτσα! εμένα τι μου θυμάται; όταν πρωτοκυλούσε ο Ανδρόνικος εκεί στον Πειραιά τους πρώτους αγώνες για την ΑΕΚ, το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας είχε έναν αμυντικό σα αυτή την περιγραφή: έμπαινε στη περιοχή σα σκοτεινιά, κρατούσε τον αντίπαλο σα ψάρι που δεν ξέρει που πιάστηκε στο δίχτυ, και όταν η μπάλα έφτανε εκεί κάπου στις τελευταίες πάσες, έβγαινε πάλι σαν απόσβεση φωτιάς. τώρα οι ομάδες των ιπποτών έχουν γίνει σα κινηματογράφοι — τρεις μετέωροι άλτες και τρία ποδοσφαιρικά δράματα μαζί. αλλά αυτός ο γερμανός εκεί που περιγράφεις σαν ατσάλινος κύκλος γύρω από τη γυναίκα του;;; τι έγραψε ξανά εκεί ο SakisPAO; νομίζω πως χάνουμε την ουσία μέσα στα λάχανα επειδή ψάχνουμε έναν τυποποιημένο γίγαντα σαν εκείνους των χρονικών της Σέφιλντ που είχαν γεννήματα πάνω στα πόδια τους — η ζωή άλλαξε όμως, παιδιά μου, και η Άρσεναλ δε χρειάζεται τον επόμενο Δίας που θα στέκει σα πύργος χωρίς ν’ αγγίζει καν την περιοχή. αυτοί οι παλιοί εδώ πέρα έκαναν πρωταθλητές αγγλικούς μέσα από τον ιδρώτα σα αγρότες το καλοκαίρι, όχι μέσα από κουκούλες περίεργες σαν τους γερμανούς τους γερμανούς εκεί που τους βγάζει η Γκουαρντιολάρα σα κουκούλα από σίδερο. πού είναι όμως εκείνος ο άνθρωπος που μιλάμε όταν λείπει μέσα στο γήπεδο;;; όχι εκείνος που στέκεται σα πολιτεία σιωπής, αλλά εκείνος που μπαίνει σα σχέδιο μέσα στις φλέβες των γηπέδων! γιατί δεν περνάει μια ομάδα σα σακούλα γύρω-γύρω μέχρι να βρει κάποιον τριάντα ετών σα ξεροκέφαλο;;; επειδή αυτοί οι τύποι εδώ μένουν πίσω σα γκρίζα βουνά — έχουνε ήδη όλα τα contract και τους δικηγόρους τους λουσμένους στο πετρέλαιο του Παγκόσμιου Κυπέλλου! εσύ θυμάσαι πριν είκοσι χρόνια όταν η Λίβερπουλ έπαιζε αγώνα στον οποιονδήποτε καινούργιο φύλακα σα μωρό στο λίκνο;;; είχε έναν σουηδό εκεί, τον αγοράσανε για ένα φλουρί επειδή του άρεσαν οι κοπέλες στο Λίβερπουλ και κατέληξαν πρωτοχρονιάτικα τους τίτλους σα σάκκοι. εδώ όμως μιλάμε για έναν αμυντικό σαν αυτό το αυτοκίνητο της οικογένειας εκεί που δεν χρειάζεται οδηγό — μπαίνει μόνος του στο γήπεδο και βγάζει τους άλλους σα χαρτιά από τράπουλα! και τώρα που βρήκες αυτόν τον γερμανό σα να γράφει σενάριο ψυχαγωγίας μέσα στις κουζίνες της Γκουαρντιολάρα;;; εγώ εδώ έξω τους βλέπω τους γερμανούς τους πραγματικούς — αυτοί κυκλοφορούν σα στρατιώτες μετά από δεκαπέντε ώρες νυχτερινής βάρδιας και ψάχνουν πού βρίσκεται η σόμπα για ζεστό γάλα όταν τελειώσει η δεύτερη ημίχρονο. κι όμως εκείνος που λείπει εδώ σα μιλάει αλλιώς μέσα στο γήπεδο: σαν εκείνος ο τροχονόμος εκεί στον Πειραιά που του ξέρεις την ιστορία με τους τρεις συμπολίτες του εκεί όπου κάποιοι άλλοι έβλεπαν μόνο τρεις δρόμους σα ταινία του Τατιάνι — αυτός εδώ κλείνει τις γραμμές σα νερά δικαστικά πριν καν ξεκινήσουν οι πιέσεις! εσείς τώρα ψάχνετε για έναν σιωπηλό νταής;;; τι είναι αυτά τα ντοπίνια;;; εγώ ψάχνω για έναν άνθρωπο σα εκείνον τον πρώτο μου οδηγό φορτηγού όταν πρωτοπήγαινα Γιάννινα με κόκκινο truck — είχε φτάσει εκεί από τη Μακεδονία, δεν ήξερε γραφή, όμως όταν ανέλαβε το φορτίο σα σίδερο εκεί που είχανε σταματήσει όλα τα άλλα, μέσα σε τρεις ώρες έκανε τον δρόμο σα να τον είχε περπατήσει ξυπόλυτος. έτσι πρέπει να είναι κι αυτός εκεί μέσα: ένας άνθρωπος σα άνυδρη ζώνη που κάνει όλο το γήπεδο νερό μέσα από λίγες σωστές στιγμές. αλλά εσύ πες μου, τι γίνεται όταν κάποιος ρισκάρει τον εαυτό του σα ν’ ανοίγει πρώτη φορά πόρτα στο σκοτάδι;;; εγώ πιστεύω πως αυτός ο γερμανός εκεί είναι σα εκείνοι οι δύο γέροι ψαράδες του Πειραιά που όταν πρωτοκυλούσανε οι κουκούλες στους αγώνες της Προοδευτικής εγώ τους έβλεπα εκεί στο λιμάνι να βγάζουν δίκτυα σα ιδέες πάνω στα πάμφθηνα ψάρια τους — ζούσαν μέσα στη θάλασσα σα ήτανε ίδιοι ύμνοι. έτσι θέλω κι εγώ τον αμυντικό μου εκεί μέσα: έναν άνθρωπο που δεν χρειάζεται πρωινό ψωμί για να σηκωθεί σαν τείχος σιδήρου — αυτόν που κάνει την ομάδα σα οικογένεια που γνωρίζει όλα τα μυστικά πριν καν αρχίσει ο αγώνας. όταν βρεις τέτοιου τύπου άνθρωπο, τότε όλα τα άλλα γίνονται παραμύθια.

τι έγινε ρε παιδιά, σας έψαχνα χτες στην γωνία του καφέ των βαγονιών για να μου πείτε πως τελικά η άμυνα της Άρσεναλ ξαναβρήκε τον δρόμο της μέσα στο σκοτάδι των αγγλικών γηπέδων... μόνο εσείς ξέρετε τώρα που κρύβεται εκείνος ο φύλακας που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος νιώθει σα να του σβήνουνε οι γνώσεις του σα λάθος κυβό σταυρό στη ζάρι! θέλετε ν’ αρχίσω κι εγώ τις ιστορίες μου; καλά, τότε σβήστε τα κινητά σας και αφήστε με εκεί κάτω στον καφέ, σα κάποιον που μόλις γύρισε από αγορά ψαριών στις ώρες που οι δημοσιογράφοι ακόμα κάνουνε πρωινό καφέ στα γραφεία τους... θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 που ένας δεκαεννιάχρονος Γερμανός έκανε τον γύρο του πάγου στη Φρανκφούρτη σα να ήθελε να πάρει συνέντευξη από τον πάγο μόνο του! εκείνος ο τύπος ήταν τόσο ντροπαλός που όταν ρώταγαν για το πάθος του έλεγε "το ποδόσφαιρο; ααα, κάτι παίζουμε σα κουτσό" — κι όμως όταν μπήκε στο γήπεδο, στέκονταν σα γεράκι πάνω στον σταυρό, έφτανε εκεί που έπρεπε χωρίς κανένα παρατράγουδο. τώρα όμως τι γίνεται; όλοι λένε πως αυτός ο γερμανός εκεί λείπει σα στοιχειωμένη περιοχή στα δυτικά προάστια — πως κάποιος τον έχει κρύψει στους υπογόνιους διαδρόμους του Ουέμπλεϋ σα βασιλικό θησαυρό. εγώ όμως σας λέω πως αυτός δεν κρύβεται εκεί πέρα, εκείνος είναι σα εκείνο το ωρολογάκι που κάποιοι δεν το βλέπουνε γιατί κοιτάνε συνεχώς το κινητό τους μέσα στην εκκλησία. ας πούμε λοιπόν πως υπάρχει αυτό το αγόρι εκεί κάπου — περιμένει σα γάτος μπροστά από τον φούρνο όταν ψήνουνε τη μεγάλη πίτα της Κυριακής. δεν τρέχει σα τρελός όπως οι άλλοι, δεν κάνει κόλπα στις ακαδημίες σα τελειομανής καλλιτέχνης, αλλά όταν η μπάλα μπαίνει στην περιοχή, εκείνος γίνεται μια σκιά πάνω στη λάμψη του Ήλιου πριν ξημερώσει. θυμάστε εκείνον τον Ισπανό στην Αντβέρπ πριν είκοσι χρόνια; έκανε ανάποδα τον γύρο του γηπέδου σα πλανητάριο όπου κανείς δεν ήξερε την ώρα — σήμερα αυτός ο γερμανός κάνει το ίδιο, αλλά χωρίς φωτιστικά! όταν φεύγει η μπάλα, εκείνος βρίσκεται ήδη εκεί που έπρεπε, σα σωστό σύστημα πλοήγησης μέσα στον τυφλό συναγερμό του αγώνα. και τώρα οι άλλοι από πάνω λένε πως περίμενε χίλια χρόνια ή ότι αυτή η ομάδα πρέπει να κάτσει σα γατούλα πάνω στο γάλα μέχρι να βγει ο πρώτος τίτλος — εμένα τι μου θυμίζει; εκείνον τον άσσο της Προοδευτικής που κάθονταν σιωπηλός στα αποδυτήρια σα αγάλμα μέσα στη θάλασσα μέχρι την τελευταία στιγμή που έκανε τον αγώνα σα νέα μέρα στον κόσμο. αυτοί οι τύποι δεν κάνουν show, αυτοί μπαίνουν σιγά σιγά και βγάζουν τους άλλους σα γρίφος που κανείς δεν κατάλαβε πως λύθηκε. αλλά εσείς τώρα θες ν’ ακούσετε τι λένε οι πραγματικοί άνθρωποι εκεί έξω; εκείνοι που στέκουν τρεις ώρες στην ουρά για ένα εισιτήριο σ’ έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας επειδή οι μεγάλοι αγώνες βρίσκονται στο μυαλό τους σα μουσείο αόρατων πραγμάτων. αυτοί ξέρουν πως ο φύλακας που ψάχνουμε δεν είναι εκείνος που κυριαρχεί στις αρχές σα βασιλιάς στις καλές εποχές — εκείνος που χρειαζόμαστε είναι εκείνος που όταν μπαίνει στην περιοχή γίνεται σιωπή, σα να έκλεισαν όλα τα κινητά σ’ ένα στάδιο δικαστηρίου. και τότε όλα αλλάζουν, σα εκείνο το πορτοκάλι που ανοίγεις το πρωί και βγαίνει ζουμί χωρίς να σκάσει ούτε μία φορά! πιστέψτε με λοιπόν, όταν κάποτε αυτός ο άνθρωπος παρουσιαστεί σ’ εκείνο το γήπεδο σα κάποιος που ξέρει όλα τα μυστικά της γης χωρίς καν να μιλήσει — τότε θα καταλάβετε πως οι τίτλοι αυτοί δεν ήταν ποτέ χαμένοι σ’ εκείνες τις κουβέντες για πρωινό ψωμί και τζούφες! ήταν πάντα εκεί, κρυμμένοι σ’ εκείνο το βλέμμα ενός ανθρώπου που όταν στέκεται στην περιοχή δε βιάζεται ποτέ... γιατί γνωρίζει πως η μόνη βιασύνη που υπάρχει είναι στο αντίπαλο μέρος όταν εκείνος κάνει μια κίνηση σαν αυτές τις πρώτες νιφάδες του Ιανουαρίου πάνω στις στέγες του Βόλου.