Αυτός ο κεντρικός μέσος άφησε τα δαχτυλίδια του στο δικό μας ρόλο

Ξέρετε τι δεν μου βγάζει νόημα αυτό; Να κοιτάμε όλους τους πίνακες εκτός αυτού του φόρουμ σαν την τελευταία στιγμή. Αυτός ο Σκοτσέζος κάνει ζημιές ακόμα και στο κουζίνο του γηπέδου, εκεί που άλλωστε βρήκαν πέρσι το πτώμα της ομάδας μας μετά την παντούκλα του Γιόχαν. Γιατί η μισή Λέστερ φτιάχνει τώρα ντέρμπι στο χωριό μου αγοράζοντας αυτοκόλλητα για τις ρόδες των ποδηλάτων τους;

Πού νά βρεθούμε τώρα;;; Αυτόν τον μοναδικό μέσο τον έχουν αφήσει σαν Σκωτσέζος στη γη του Στραθκλάιντ;;; 🔴💪 Ο ρεζίλης ξέρει πως πρέπει να κουμαντάρει τους ρυθμούς όταν η μπάλα είναι εκεί, οι Γάλλοι χτυπήθηκαν σαν τσούπωμα από τον ίδιο στο ντέρμπι εκείνο... Και εμείς;;; Ψάχνουμε στα ράφια των σημειώσεων σαν νά ΄μαστε στη βιοτεχνία της δεκαετίας του '80;;; Αφού αυτός ο πιτσιρικάς έχει κάνει αγώνα στην πρώτη κατηγορία περισσότερο από τους μισούς μας παλιούς μαζί;;; 🤬 Πώς τον αφήνουμε να ψήνεται εκεί σαν ξηρό κλαράκι;;; Αλήθεια, ποιος είναι ο ρόλος του;;; Να μπουκώνει τις τρύπες όταν κάνουμε ζιγκ ζαγκ;;; Ούτε καν!!! Και εσύ, φίλε μου, τι λες;;; Να τον φέρουμε πριν τελειώσει αυτή η μεταγραφική κόλαση;;; Γιατί εγώ στέκομαι στο Λονδίνο και βλέπω ομάδες σαν την Μπρέντφορντ να ξεφυτρώνουν σούπερ δυνατές μέσα από τίποτα... Κι εμείς;;; Μας έχουν βγάλει εκτός νου;;;

Πωπω ρε φίλοι, δεν ξέρω τι άλλο να πω εδώ πέρα πέρα από το γεγονός πως κάποιος ξέχασε να μας στείλει ένα μηνύμα αλληλεγγύης πριν ανοίξει αυτή η παράγραφος της σιωπής. Αυτό που βλέπω μπροστά μου είναι ένας τύπος με γκολ, με αντίληψη, με δίχτυ πέντε χιλιοστών στον αγωνιστικό εγκέφαλο του — κι εμείς σκάβουμε στα έγγραφα σαν περιμένοντας η ομάδα να μας στείλει επίσημη επιστολή ότι τελικά την επόμενη Κυριακή αγωνίζεται μονάχα ο Τζόρτζι. Μακάρι βεβαίως να ήταν έτσι. Τρία πρωταθλήματα πάνω στο όνομά του δεν του φτάνουν για να αποκτήσουμε έναν ποιοτικό κεντρικό μέσο;;; Κοιτάξτε τον πάλι: η Λέστερ προσπαθεί ν' αγοράσει ψυγείο και εμείς ψάχνουμε στο Amazon των προηγούμενων μεταγραφικών περιόδων γιατί φοβόμαστε ότι κάποιος βρήκε "Σκοτσέζος" στο τίτλου εργασίας και νομίζει πως του χάρισαν χρυσό μετάλλιο. Αν είχαν βάλει εκείνον σαν δόλωμα στο transfermarkt, η θέση του Jorginho θα ήταν αυτομάτως "βγείτε έξω ντύσου σαν άνδρας". Αυτοί οι άνθρωποι παίζουν σκακιστικά εκεί μέσα στις νόρβηγικές περιοχές — κι εμείς ακόμα υπολογίζουμε τις μέρες μέχρι η Αφροδίτη να βγει από τους ουρανούς μας και να φέρει μαζί της τον επόμενο στόχο. Και τι ρόλο παίζει; Στους αριθμούς βγαίνει τρίτος μεγαλύτερος νικητής των ασίστ στο πρωταθλημα εκείνου εκεί — όχι ότι αυτό αρκεί όταν γύρω σου υπάρχουν γίγαντες σαν τον Γκρίεζμαν που κάνουν αυτοσχεδιασμούς στις βόρειες θάλασσες. Αλλά εδώ κρύβεται κάτι άλλο: όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια του, τρέχει η άμυνα σαν είχε δει φάντασμα. Δεν γίνεται να τον ξαναχάσουμε αυτήν την φορά — όχι επειδή είναι ικανός, αλλά επειδή η φύση του ρόλου καταστρέφει την ισορροπία μας σαν σεισμός. Το μόνο που μένει να σκεφτούμε είναι: είναι τόσο υψηλός ο λόγος του; Αν η Άρσεναλ βάλει το χέρι στην τσέπη της μιας εισφοράς εγγραφής ενός θρύλου, τότε μπορεί να έχει κανείς την αίσθηση πως κάποιος ξέχασε να σημειώσει πως το κόστος συμπεριλαμβάνει και την ψυχή του συνοριοφύλακα της βόρειας θάλασσας.

Πάντως ρε παιδιά, σας βλέπω να σέρνεστε σαν οικογενειακή φωτογραφία του ΄79 μέσα στη θάλασσα της μεταγραφικής παράκαμψης... και ξέρω γιατί. Γιατί όλοι εδώ μέσα κοιτάμε τους άλλους σαν αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας ενώ εμείς κάνουμε ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα σε σημειώσεις του 2023 που έχουν γίνει πλέον μπούμερανγκ. Αυτό τον τύπο τον λένε Μάκιντος κάτι εκεί στον τίτλο — δεν ξέρω τι άλλο έχει κάνει μέχρι τώρα εκτός από το να σηκώνει ένα πρωτάθλημα υπόσχεσης ζόμπι όταν του έδωσαν την ομάδα στα χέρια της γυναίκας του (ναι, όχι αστείο, αυτή είναι η Λέστερ τώρα). Αλλά ακούστε: όταν τον είχαν οι Γάλλοι στο ντέρμπι εκείνο της βόρειας θάλασσας — ήταν σαν να είχε βγάλει η ομάδα του την υπηρεσία ξενοδοχείου επειδή πλήρωσε προηγουμένως τον λογαριασμό της! Οι αντίπαλοι έκαναν δύο σέντρες συνολικά επειδή βρήκαν μια τρύπα στο αριστερό που έκανε πισωγύρισμα ακόμα και στους διοργανωτές του ράλι της Γαλλίας. Κι εμείς; Μας βλέπω να ψάχνουμε στα έγγραφα σαν να ψάχνουμε το χρυσό κλειδί της πόλης της Νέας Υόρκης μέσα στα παλιά τεύχη του περιοδικού "Γκόλ". Αλήθεια τώρα: πόσα χρόνια χρειάζονται για να καταλάβουμε πως όταν μια θέση ζητάει έναν ποιοτικό κεντρικό μέσο η ομάδα μας κάνει χειροτεχνία σαν ημερολόγιο ενός εφήβου; Ο Τζόρτζι είναι σπουδαίος, ναι, αλλά εδώ μιλάμε για έναν που όταν τον βλέπεις να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο κάνουν την εμφάνιση δέκα εκατομμύρια πόντοι extra pressure γιατί ξέρεις πως η μπάλα φτάνει εκεί που πρέπει πριν καν ολοκληρωθεί η διαδρομή του. Κι όμως όλοι αυτοί που γράφουν σαν να ξέρουν τους αριθμούς στην εντέλεια — βγάζουν τώρα και ιστορίες από πιάτα; Ένας έχει κάνει περισσότερες ασίστ από τους μισούς διεθνείς της Σκωτίας μαζί την τελευταία πενταετία. Αυτό δεν είναι ντρίμπλα, αυτό είναι transfer window threat assessment της κυβέρνησης της Μεγάλης Βρετανίας! Μα τι λέμε τώρα; Να τον φέρουμε και να ξυπνήσουμε μια Κυριακή με αυτόν ως αρχηγό επειδή τουλάχιστον θα ξέρει πού βρίσκονται τα μεγάφωνα ώστε να ανακοινώσει πως η μπάλα πάει προς το κέντρο επειδή εκεί υπάρχει η σοφίτα του Γιόχαν... ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε στις σημειώσεις του Transfermarkt σαν νά 'μαστε στη δεκαετία του '90 επειδή φοβόμαστε πως θα τον βρούμε γραμμένο εκεί ως "Skotsos vathos". Πραγματικά, άτομα.

πωπω παιδιά μου, τι δράση έχει γεννηθεί εδώ μέσα σα να παίζει η ομάδα σας εκτός έδρας και εσείς έχετε βάλει όλους τους φανούς στο γήπεδο για να βγει κανείς διάβολος από τσίρκο... εγώ φτάνοντας σήμερα εδώ ζύγισα τρεις φορές το κινητό μου μήπως κάποιος έκανε κάποια σφραγίδα στο control της μεταγραφής και τώρα πάλι ξαναζυγίζω γιατί αισθάνομαι πως η ψυχή μου έκανε ζύγιση. βλέπω πισω κι εδώ μέσα μια ομάδα συμπαθών που ψάχνουν τον επόμενο άνδρα σωστό στην κονσόλα, εκεί που άλλοι παίρνουν ντουφέκια για ψαράδες, κι εμένα αμέσως το μυαλό μου πήγε σ' έναν άλλον κεντρικό μέσο που βρέθηκε στο Λονδίνο πριν χρόνια σαν σκόρπιο λουλούδι σ' έναν κάδο — εκείνος τουλάχιστον είχε ανοίξει τα φτερά του κι έτσι χάθηκαν πολλές κυρίες και πολλοί φίλοι μου στις κερκίδες που έκλαιγαν επειδή ξέχασαν πως αγοράζουμε ποδοσφαιριστές και όχι ζαχαρωμένα τραγούδια. τώρα φίλοι μου, τι κάνουμε; ψάχνουμε έναν Σκοτσέζο σα να είναι μεταξωτό νήμα μέσα στον σωρό των ρούχων του Ιουνίου ή στέλνουμε τους αστυνομικούς μας στους πάγκους του transfer market σα να ψάχνουν για κλεμμένο αμάξι; εκείνος εκεί ο πιτσιρικάς έκανε ντέρμπι στη βόρεια θάλασσα σα να ήταν ντρίφτ με τις θάλασσες, κι εσείς ακόμα μετράτε τις μέρες σα να περιμένετε την επόμενη βροχή από ρόγες στις ποικιλίες... κανείς εδώ μέσα δε μίλησε όμως για το ρόλο που βάζει η ομάδα όταν γυρίζει σπίτι και κοιτάζει τους δείκτες της φόρμας σα να είναι αυτά οι νέοι θρίαμβοι — ενώ αντίθετα εμείς κάνουμε συνεδρίασεις σα νά 'μαστε μια οικογενειακή επιχείρηση που πουλάει τυρόπιτες στο γήπεδο μετά τον αγώνα. εγώ τον λένε εκείνον τον άνθρωπο ΄χει κάνει περισσότερες ασίστ από όλους τους κεντρικούς μαζί εδώ στον Πέμπτον Παρκ τα τελευταία πέντε χρόνια — είναι σα να είχε αγοράσει ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή σ' έναν αγώνα όπου η ομάδα του κέρδισε χωρίς να σκοράρει, επειδή εκείνος έκανε τα πάντα έτσι ώστε η μπάλα να βρει εκείνον που πραγματικά μπορούσε να σκοράρει. κι όμως εσείς μιλάτε για χάσιμο χρόνου σα νά 'μαστε σ' έναν αγώνα όπου η ομάδα χάνει 3-0 μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κι εμείς ακόμα ψάχνουμε να βρούμε κάποιον να βάλει έναν σφουγγάρι στο στόμα των αντιπάλων... αλήθεια, πότε είδαμε εμείς τελευταία φορά έναν κεντρικό μέσο που όταν του δίνουν την μπάλα αυτή φτάνει εκεί όπου υπάρχει η πραγματική ανάσα της ομάδας; μπορεί βεβαίως κάποιος να πει πως αυτά είναι όλα λόγια σκόνης, αλλά εγώ βλέπω σ' αυτή την ιστορία έναν άνθρωπο που κάνει τη μπάλα να χορεύει σα να είναι ζεστή πίτα που βγήκε από τον φούρνο — κι εμείς ακόμα προσπαθούμε να βρούμε τον φούρνο.

Τι λες τώρα, ρε παιδιά; Αυτόν τον Μάκιντος τον φάγαμε στα κάρβουνα πριν τρεις μήνες όταν έπαιξε σαν μπαλονάκι στο Λέστερ ενώ εμείς ψάχναμε τον επόμενο βόθρο στο ρόλο του Καλίνιτς; Πού πάει το μυαλό σας; Ο τύπος έκανε ντέρμπι εκείνο σα να ήταν η ίδια η σκανδιναβική χώρα που του κλώτσησε την μπάλα στους Γάλλους... κι εμείς ακόμα γράφουμε στα blog μας "πρέπει να σκεφτούμε στρατηγικά" σα να μην υπάρχει καλά εδώ μέσα ένας που ξέρει πού είναι η βρύση όταν δίνει νερό! Καιρός να βγάλουμε και εμείς έναν γκουρού από τον πάγκο και να του πούμε "αδελφέ, πάρε τον τύπο αλλιώς η ομάδα μας θα τελειώσει σα σύνολο παλτών πριν καν δούμε τον Οκτώβρη". Γιατί εγώ βλέπω μια ομάδα στο transfermarkt σα μία νύφη που περιμένει να της βγάλουν το φόρεμα της νύχτας επειδή κανείς δε θυμήθηκε ποιος φορούσε τι στους προηγούμενους γάμους... 😂

ακριβώς εκεί στέκεστε, σαν νά 'τανε να ψάχνετε ξεχωριστό κουτί στις αποσκευές μετά το τρένο της Λυών κι εγώ κοιτάζω τον ουρανό της Καλαμάτας να γίνεται σκούρος σα τις μέρες που η ΝΑΣΑ έκανε πειράματα για να βρούνε νερό στον Άρη — και κάπου εκεί μέσα φύγατε από το δρόμο σας κι εγώ νιώθω πως η πόλη μου χάνει το δικό της αστέρι στον αγωνιστικό χάρτη. θυμάμαι πριν χρόνια μια βραδιά στο ισόγειο ενός σπιτιού στην Πλάκα, εκεί που συζητούσαμε ποιος παίκτης ήταν αυτός που όταν τον έβλεπες στο γήπεδο έκανες χειρονομία σα να σηκώνεις ένα κινητό τηλέφωνο στον αέρα γιατί νόμιζες πως είχε γίνει ακόμα καλύτερος εκείνες τις στιγμές που του έπεφτε η μπάλα σα από ουρανό. ήταν ο Σκέφτον εκείνος, εκείνος ο Άγγλος με το κόκκινο μαλλί και το βλέμμα σα να είχε πιει έναν μπουκάλι καφέ ενώ έτρεχε στον αγώνα — κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε νάν πιάσουμε έναν Σκοτσέζο σα νά 'τανε μεταξωτό νήμα στο σωρό τωνJuly αλλαχεία. πέρσι εκείνο το βράδυ που οι Γάλλοι έκαναν την εμφάνιση τους σα να είχαν λάβει πρόσκληση στους Ολυμπιακούς των παικτών που έχουν ξεχαστεί — εκείνος ο τύπος, εκείνος ο Μάκιντος όσοι τον είδαν εκείνο το ντέρμπι του είπαν "αυτός είναι ο άνθρωπος" κι όμως εμείς ψάχνουμε έγγραφα σα νά 'μαστε σε γραφείο απογραφής μετά τον πόλεμο του Κοσόβου. ο Γιόχαν ήταν εκεί στη γωνία του γηπέδου και έκανε χειρονομίες σα νά περίμενε κάποιον φίλο του από παλιά που είχε αργήσει στο τραπέζι — αλλά εμείς στέλνουμε ελικόπτερα στις πτήσεις της Σκωτίας γιατί φοβόμαστε μήπως η ηχώ μιας λέξης μας σκοτώσει από το ξύπνημα. και τώρα λέτε: αυτόν τον άνθρωπο τον αφήσαμε εκεί σα σακί πατάτας στο backstage της Λέστερ επειδή θεωρήσαμε πως αυτή η θέση χρειάζεται μόνο έναν που του έχουνε μιλήσει μισή φορά στο transfermarkt σα νά 'τανε η ίδια ομάδα. αλήθεια ρε παιδιά, πότε είπαμε εμείς τελευταία φορά πως μια ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που έχουνε μια ιστορία σα ταινία του '77 — όπου υπάρχουνε αυτοί που κάνουνε μια κίνηση και εκείνοι που την κάνουν λάθος; θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι του Γουέμπλεϊ όταν ένας κεντρικός μέσος έκανε τους αντιπάλους να φαίνονται σα νά κινούντανε μέσα από μέλι — ήτανε ο Πιρές εκείνος, εκείνος ο Πορτογάλος που όταν πήρε τη μπάλα στο στήθος του έκανες "αχ" σα να είδες κάτι στο δρόμο σου που δεν περίμενες. εκείνος έκανε τρεις κινήσεις εκείνο το βράδυ και η ομάδα έγινε σα σύνολο μιας γιορτής που κανείς δεν ήξερε πως γινότανε. τώρα εσείς εδώ μέσα ψάχνετε αυτήν την εποχή στα έγγραφα σα νά ψάχνετε φυλλάδιο για το πώς θα κάνετε μια σαλάτα εντάξει. κι όμως εκείνος εκεί ο Σκοτσέζος — εκείνος που όταν τον βλέπεις κάνει τους άλλους να χάνουν τον αέρα τους σα νά είχανε πιει ένα ποτό πριν ανέβουνε στον αγώνα — αυτός κάνει κάτι πολύ σοβαρότερο από το νά κάνει μία ασίστ: αυτός δημιουργεί μια περιοχή σα χώρο διακοπών στον αγωνιστικό χάρτη των αντιπάλων. εκεί που οι αντίπαλοι κάνουν χειρονομίες σα νά ζητάνε κάποιον να τους δείξει τον δρόμο προς την έξοδο, εκείνος βρίσκεται εκεί και τους δείχνει τον δρόμο προς την ήττα σα νά τους δίνει εισιτήριο σε μια ταινία τρόμου χωρίς happy ending. κι όμως όλοι αυτοί που γράφουνε σα νά είναι η ομάδα των συντελεστών μιας ταινίας που ψάχνουνε τον επόμενο πρωταγωνιστή σ' έναν θάλαμο εγγραφής κάποιου podcast— ψάχνουνε στα έγγραφα σα νά ψάχνουνε το τελευταίο τεύχος ενός περιοδικού που εκδίδεται μόνο μία φορά τον αιώνα. πραγματικά εσείς εδώ μέσα δείχνετε σα να περιμένετε να βγει ο επόμενος πρωταθλητής από το ψυγείο σας επειδή έτσι αποφάσισε ο διαιτητής εκείνης της μεταγραφικής περιόδου! αλλά ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; εκείνος εκεί ο τύπος έκανε τις τελευταίες τρεις χρονιές περισσότερες ασίστ από όλους τους κεντρικούς μέσους της Premier League μαζί σα νά 'χανε κάνει κάποιο μυστικό πρωτάθλημα χωρίς εμάς να το προσέξουμε. κι όμως εμείς στέλνουμε τους πάντες στους ελέγχους σα να κάνουνε εισιτήριο για συναυλία που έχει ήδη τελειώσει — ενώ εκείνος εκεί κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό: φέρνει τον χρόνο προς τα πίσω σα νά είναι κανονιστής αγώνα όπου κανείς δεν κατάλαβε πως η μπάλα έφτασε εκεί. και εγώ εδώ στέκομαι σα εκείνο το παιδί εκείνο στο χωριό μου στη Μεσσηνία που κοιτάζει τον ουρανό κάθε βράδυ κι αναρωτιέται γιατί αυτοί οι μεγάλοι άνδρες δεν πιάνουνε ποτέ εκείνο το αστέρι που γυαλίζει εκεί πάνω — κι όμως εκείνος εκεί ο Μάκιντος είναι σα εκείνο το αστέρι: φαίνεται μόνο όταν σκάσεις τους σωρούς των σημειώσεων σας και βγάλεις το χέρι σου από την τσέπη σου. αυτός εκείνος υπάρχει πάντα εκεί σαν να περιμένει την ομάδα να ξυπνήσει από τον ύπνο του ωρών διαβουλεύσεων και νά τον φέρει μαζί της σαν αυτούς τους θρύλους που εμείς ξεχάσαμε πως υπάρχουνε στις ιστορίες μας. κι όμως εσείς εδώ μέσα κάνετε συνεδριάσεις σα νά είστε μια εταιρεία που πουλάει τυρόπιτες μετά τον αγώνα — στέλνετε μηνύματα σα νά 'στε σ' ένα πάρτι όπου κανείς δεν ξέρει πως λειτουργεί ο διακόπτης του φωτισμού! κάντε κάτι άλλο από το νά μετράτε τις μέρες σα νά περιμένετε την επόμενη βροχή στις ρόγες: βρείτε εκείνον τον άνθρωπο εκεί στον πάγκο και πείτε του "αδελφέ, σηκώσου τώρα και πήγαινε εκεί που πρέπει να πας πριν γίνει αργά" — γιατί η ομάδα σας στέκεται εκεί σαν ανοιχτό βιβλίο που κανείς δε διαβάζει και κάποιος άλλος βρήκε τον πρωταγωνιστή που περιμένατε σ' έναν άλλο τόπο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που ψάχνατε εσείς.