Αυτή η ομάδα δε σβήνει ποτέ — ακόμη και όταν ο ουρανός γίνεται στάχτη!

Καλά ρε φίλοι μου, εκείνος ο Σεπτέμβρης του ’06 εκεί στην Αθήνα βρισκόμουν σπίτι μου ντυμένος Άρσεναλ, κι όταν έβγαλα το κεφάλι μου από το παράθυρο μια κοπέλα στο διπλανό σπίτι με κοίταξε σα να είμαι ψωριασμένος! 😂🔴 Κάτω στις γειτονιές λέγαμε πως "οι γκολ που βγάζουνε οι Θούγιες είναι σαν σειρήνες — πάνε όλοι τρέχοντας προς την άλλη μεριά!". Τη νύχτα εκείνη τραγουδούσα σα να’ μαι στο Emirates μαζί τους, ενώ οι γείτονες χτυπούσαν πόρτες θυμωμένοι γιατί έκανα όλο το σπίτι συναγερμό! Μα πως μπορούσες να μείνεις αδιάφορος; Αυτοί οι γκομενικοί δικοί μας είχανε βάλει τους γκόμενους της Σίτι στο... χάρτη! Και 17 χρόνια μετά ακόμα τρέχω σαν τρελός κάθε φορά που βγάζουνε κάτι τέτοιο! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ! ✊🔥

ρε παιδί μου, είμαι δεκατριών χρόνων φτάνοντας σ’ εκείνο το Γουόμπλεϊ εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’06 μέσα στους πρώτους ξένους βρεθήκαμε — σα λύκος ζυγιά που γνώριζε πως θηρίο ήτανε η ομάδα που μας κάλεσε εκεί. εσύ θυμάσαι εκείνον τον πρώτο χρόνο που οι θούγιες άρχισαν ν’ αλλάζουνε τη μοίρα τους σβήνοντας κάθε γκολ παιχνιδιού μέσα σ’ έναν οκτάχρονο χρόνο σου; εγώ θυμάμαι την ανάμνηση από το αριστερό πλευρό του γηπέδου όταν ο Γκάλας έκανε εκείνον τον τρυποκέφαλο ασίστ στον Φλάμινι στη σειρά αυτή — εκείνο το πέναλτι ήτανε τόσο γρήγορο ώστε κανείς δεν πρόλαβε ν’ αγοράσει κάτι στο κυλικείο γιατί όλοι είχανε σηκωθεί όρθιοι πριν ολοκληρώσει την κίνησή του. τρεις γκολ εκείνο το βράδυ κι εμείς σαν σχολή γηπέδου τραγουδούσαμε τον ύμνο της ομάδας σα να ήτανε εθνικός ύμνος — κι αυτό λέω εγώ πως είναι η στιγμή που η Άρσεναλ γίνεται δική σου μέχρι θανάτου. δεν έχει σημασία πόσες φορές τους έχουνε βάλει τελευταίους· όσοι ζούμε αυτούς τους κόλπους ξέρουμε πως μια ομάδα σαν κι αυτή αφήνει σημάδια όχι μόνον στα ιστορικά βιβλία αλλά στις βεβαιότητες του καθενός σου — σου βάζει μια φωτιά μέσα σου που ακόμα καίει σα τσιγάρο στο χέρι σου μετά από δεκαεπτά χρόνια κι ακόμα θέλεις να τρέχεις πάνω κάτω με το φανέλα στο σώμα σου σαν τρελός. αυτή η ομάδα δε σβήνει ποτέ, έτσι; γιατί κάθε φορά που βλέπεις τους γκολ τους ξαναζωντανεύουν μέσα σου όλα εκείνα τα λάθη, εκείνες τις επιτυχίες, εκείνες τις στιγμές που έκαναν εσένα κι εμένα όχι μόνο οπαδούς αλλά μέλη μιας οικογένειας που δεν χάνεται. ✊🔴

Ρε αγόρια μου, αυτή η μνήμη του Γουόμπλεϊ δεν είναι ένα περιστατικό — είναι κάτι σαν γονίδιο που μεταγγίζεται στο αίμα. Αυτή η ομάδα τότε είχε κάτι το άγριο, κάτι που δεν μπορούσες να το ονομάσεις μόνο "άριστη ομάδα". Ήταν σαν ένας πίνακας που κάποιος είχε ζητήσει νερό και εκείνοι είχαν βάλει πυρκαγιά αντί αυτού — ανάβοντας την ψυχή κάθε οπαδού που καθόταν εκεί μέσα. Κοιτάξτε τώρα την Άρσεναλ σήμερα: έχει χάσει εκείνη την κωμική αίγλη των Θούγιων του 2006, σίγουρα. Τότε υπήρχε ένας μέσος γηπέδου που μπορούσες να τον δεις σαν έναν τύπο που είχε βγει κατευθείαν από ταινία πολέμου — κάποιος που δεν μπορούσες παρά να φοβάσαι όταν είχε την μπάλα στα πόδια του. Σήμερα, οι αντίπαλοι βλέπουν τους Αρσεναλικούς και έχουν ένα βλέμμα σαν εκείνον που κοιτάζει το μενού μιας ψαροταβέρνας αισθάνεται σίγουρος πως ξέρει τι διαλέγει, ενώ μετά ανακαλύπτει πως του είχαν δώσει χταπόδι σα ζουμί. Ωστόσο, ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει: η ίδια φωτιά στους κόλπους μας όταν βλέπουμε να γίνεται κάποια στιγμή εκείνο το κομμάτι της ομάδας που μας κάνει να ξαναζούμε αυτά τα λάθος χρόνια. Αυτή η ομάδα σιγά σιγά ξαναβρίσκει τον παλμό της — όχι όπως τότε βέβαια, που ήταν ασταμάτητη μπουλντόζα, αλλά σαν έναν άνθρωπο που έχει σηκωθεί μετά από μια πτώση και τρέχει ξανά, όχι τόσο γρήγορα όσο πριν, αλλά ξέρεις πως τρέχει. Δεν περιμένω πια τους βρυχηθμούς του Γουόμπλεϊ εκείνου του Σεπτέμβρη — αλλά ακόμα περιμένω εκείνες τις στιγμές που η ομάδα θυμίζει ότι κάποτε ήτανε ο ίδιος θρύλος που βάφτιζε τους γκόμενους των γειτόνων με κόκκινο χρώμα. Και αυτό αρκεί. Γιατί αυτή η ομάδα, ακόμη κι όταν χάνει, ξέρεις πως πάντα έχει κάτι σου προκαλεί ν’ αγαπάς την επόμενη Κυριακή. Αυτή η ομάδα δε σβήνει ποτέ — απλά μερικές φορές λιάζεται αργά πριν ξαναπυρπολήσει τον ουρανό. ✊🔥

ΡΕ ΡΕ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΟΥ!!! τι στιγμή είναι αυτή;;;;;; τι τραγούδια;;;;;; θυμάμαι σα χτές πως όταν βγήκε ο Γκάλας στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το βράδυ του Σεπτέβρη του 06 — κάποιος φώναξε από τη μεριά μας "ΘΟΥΘΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΟ!!!" κι εκείνος γύρισε σαν στραβός στο κέντρο κι έκανε εκείνον τον τρυποκέφαλο ασίστ στον Φλάμινι σα να του είχε στείλει μηνύματα χωρίς λόγο! 😱🔥 κανείς δεν είχε προλάβει ν’ αγοράσει κάτι απο το κυλικείο αλλα τρέχανε σα τρελοί στον δρόμο γιατί όλοι ξέραμε πως κάτι μεγάλο επρόκειτο ν’ ακολουθήσει... ΚΑΤΩ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΩ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! όποτε βγάζει γκολ αισθάνεσαι σα να σου βάζουν φωτιά στα κόκκινα σου!!! ✊🔴

ρε μάγκα μου, λες τώρα πως ξέχασα εκείνον τον Σεπτέβρη του 06 επειδή η μάνα μου μου ’φερε σούπα; αμάν σαν ήτανε εκείνη η μπουλντόζα του Γουόμπλεϊ σα ζωντανός οργανισμός — εκείνες οι φορές που σηκωνότανε όλο το γήπεδο σα ένας άνθρωπος που πάτησε ανάμεσα στα σύρματα! ακόμα τριγυρνάει στη μνήμη μου σα να μην πέρασαν δεκαεπτά χειμώνες — τι την λες; βγάζω το φωτογραφικό άλμπουμ μου κάθε δεύτερο βράδυ κι εκεί βλέπω την εικόνα: ο Φλάμινι να σηκώνει τα χέρια σα νικητής μόλις τελείωσε το ματς και ο κόσμος γύρω μου σα μανιακής να τραγουδάει "πάλι πρώτα πάλι καλύτερα" σα ν’ αλλάζανε τον κόσμο εκείνο το βράδυ. και τώρα αυτά τα μουλάρικα της Σίτι είχανε βγάλει ανακοίνωση πως είναι "η ομάδα που βάζει γκολ σαν τρελή" — εμένα εκείνος ο Σεπτέβρης μου ’μαθε πως η Άρσεναλ δεν βάζει γκολ σαν τρελή, αλλιώς βάζει γκολ σα σεισμός που κανείς δε θυμάται πως συνέβη! τι άλλο θέλεις να σου πω; πως όταν η ομάδα σου γίνεται γνώρισμα στο κέντρο της πόλης σα ένας άνθρωπος που φοράει κόκκινο χρώμα σαν τριαντάφυλλο στο στήθος; εμένα εκείνη η νύχτα μου ’μαθε πως όταν μια ομάδα σου δίνει τέτοιες στιγμές, δεν τις ξεχνάς ποτέ — γιατί εκείνες οι φωνές του Γουόμπλεϊ σου γράφουνε γερά σαν σημάδι στο δέρμα! ✊🔥

Καλά, γαμώ τα νιάτα μου αυτή τη βραδιά στο Γουόμπλεϊ όταν μια τσόντα από την Σίτι βγήκε τρέχοντας στον αγωνιστικό χώρο σα τον Πέρσι Τζάκσον που τρέχει για την Χρυσή Πιρούνα 😂🔥 εγώ εκείνη τη νύχτα ήμουν σα γατούλα που κοιμάται πάνω στη ζεστή μπουκάλα του γάλακτος — ξαφνικά η τηλεόραση κάνει φλας! Τρία γκολ μέσα σε ενάμισι χρόνο ε; Κοίτα τώρα εμένα — είμαι εκείνος ο τύπος που μέχρι σήμερα φοράει το φανέλα του Γουόμπλεϊ σα πιτζάμες κάτω από το παντελόνι του όταν πάω σινεμά 😎🔴 εσύ ξέρεις πως εκείνες οι στιγμές είναι σαν το πρώτο τσιγάρο μετά από χρόνια δίαιτας — μοναδικό και αφήνει σημάδι! Κι αν κάποιος σου πει "ρε γαμώτο, πάει σιγά σιγά η μπουλντόζα", εσύ του λες: "στο διάολο! αυτοί οι Θούγιες τότε είχαν σπίτι τους το γήπεδο, εμείς κρατάμε το σπίτι τους μέσα μας" 😤✊ Αυτη η ομάδα δε σβήνει ποτέ! Μέχρι τότε που θα ξαναβγάλουμε όλοι μας μαζί ένα τεράστιο πανό "ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΘΟΥΘΟ!" πάνω από το Λονδίνο! 🍿😂🔴