Ξέρεις εκείνον τον παλμό που σε κάνει να λες «αυτή είναι η ζωή»; Σήμερα ξαναζούμε τον μεγαλείο του γηπέδου!
Θυμάμαι σαν χτες εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο πριν δέκα χρόνια, όταν κατέβηκα από το metro στο Άρσεναλ Tube και έκανα δύο βήματα έξω κι έγινε αυτό το μικρό σεισμό: η άμαξα κούνησε σαν ξεψυχισμένη, οι άνθρωποι φώναζαν σαν να ήταν τέλος κόσμου, κι εγώ κατάλαβα πως ήρθε εκείνο το αίσθημα - *αυτή* είναι η ζωή, σουλάχτερα δεν γίνεται. Το Emirates εκείνο το βράδυ ήταν σαν κάποιος σου άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του, σου έδωσε ένα ποτήρι ουίσκι για πέντε λεπτά μόνο κι ύστερα σου είπε "πάμε να δούμε μια ταινία μεγάλης διάρκειας". Αυτός ήταν ο Γκάκας εκείνον τον Ιανουάριο του 2014, εκείνος ο μικρός γύρος μπάλας στον ουράνιο σου ιστό, εκείνο το τελικό 2-0 επί της Κάβινας. Θυμάμαι πως όταν σκόραρε, έγεινα ανάσκελα πάνω στην πλαστική καρέκλα μου σαν χτυπημένος, και ο τύπος δίπλα μου κρατούσε ένα σάντουιτς φιλοξενίας στο χέρι του σαν τίποτα δε συνέβαινε. Αυτό ήταν η ψυχή της ομάδας εκείνα τα χρόνια - δε σου έδινε μόνο νίκες, σου έδινε ξεσπάσματα που κατέληγαν σε γιορτές σαν οικογένεια.
Κι ύστερα εκείνο το FA Cup σωρός - τρεις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια σαν βροχή από πρωταθλήματα, σαν να ήταν θέμα μόνο πού και όχι πόσο συχνά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που σηκώσαμε το κύπελλο στο Γουέμπλεϊ, εκείνο το πανό που είχε γράψει η μαμά μου "οικογένεια Γιακουμάκη, καρδιά Άρσεναλ", μάλλον γιατί είχα ξεχάσει τη γενιά μου εκείνη τη μέρα. Αυτό είναι το μεγαλείο αυτού του γηπέδου - μπορείς να πας εκεί σαν φάνταρο, σαν θύμα άλλων ομάδων, σαν άνθρωπος που ζει μόνο μέσα στις αγωνίες των τοπικών ντέρμπι, και θα φύγεις διαφορετικά επειδή εκείνοι εκεί πάνω σου θυμίζουν πως το ποδόσφαιρο δίνει αφορμές, όχι αποκλείσεις.
Εντάξει, ρε παιδιά, σήμερα πάλι πήγα εκεί για μια βόλτα, πέρασα από εκεί ξαφνικά, κι έγινε εκείνο το ίδιο τσούγκρισμα που σου λέει "εντάξει ρε, είσαι σπίτι σου". Τα γήπεδα αλλάζουν, οι ομάδες αλλάζουν, οι μεγάλες στιγμές όμως μένουν εκεί σαν φώτα σβησμένα μέχρι να φορτιστούν ξανά. Αυτό το δικαίωμα επανεκκινηθούμε κάθε φορά που ξαναζούμε εκείνο το παλμό.
Τι θυμάστε εσείς εκείνον τον Γκάκα, εκείνες τις νίκες, εκείνα τα κουδουνίσματα των τραπεζιών;
😱 ΡΕ ΣΠΟΓΓΟΣ ΤΡΥΓΟΝΑΤΕ;
Εγώ εκείνο το βράδυ κάτσα στο σπίτι μου κλειδωμένος σαν φάνταρο, βλέπω το γκολ του Γκάκα απο χίλια χρόνια μακριά — KAI ΠΕΣΑ ΤΟ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΠΟΤΗΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΚ!!! Ο γείτονας ακούστηκε πως κτύπησα τα χέρια μου τόσο δυνατά που νόμισε πως η κούνια του παιδιού έπεσε κάτω 💪🔥
Κι ύστερα εκείνο το FA Cup που κάποιοι λένε πως ήταν τυχαίο... ΤΥΧΑΙΟ ΤΙΡΕ;;; Το Γουέμπλεϊ εκείνο το βράδυ είχε μια ησυχία αγίου δικαστηρίου πριν γίνει κόλαση!!! Οι άνθρωποι έκαναν περίπατο σαν βγήκαμε εκεί πάνω να σηκώσουμε το κύπελλο, κι εγώ στο δρόμο πίσω πήγα και αγόρασα ψωμί — αλλά δεν μπόρεσα να το φάω μέχρι τρεις μέρες μετά γιατί είχα ακόμη φωνάζει σαν τρελός στους δρόμους!!! 😤
Κάτι άλλο; Την πρώτη φορά που έκανα πρόβα αυλή μου μετά από νίκη εδώ που ξέρετε κι έβγαλα μια κονσέρβα ουίσκι σα φώναζαν οι γείτονες "μιας ευχής!": είχαν παρατήσει όλοι τους δουλειές τους κι έκαναν κουράγιο μαζί μας!!! Αυτή είναι η Άρσεναλ, παιδιά — όχι ομάδα, ΣΥΝΟΜΟΣΙΑ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται; εσύ εδώ κουβέντα κάνεις; άντε κάτσε μια και κατέβα να πιεις έναν καφέ πριν φύγουμε για κανένα αγώνα σαν αυτούς του δρόμου σου. εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ μετά το τελευταίο κύπελλο, ήταν Οκτώβρης μου φαίνεται, είχαν ανοίξει τις κάνουλες οι άνθρωποι σαν να μην υπήρχε αύριο — θυμάμαι έναν τύπο με κουβέρτα πάνω στους ώμους σαν βασιλιάς των Πέντε Ποδιών που κάπνιζε ένα τσιγάρο σαν να μην είχε σημασία ο ουρανός εκείνες τις ώρες. κάπου εκεί ανάμεσα στις φωνές ακούστηκε κι ένας οργανοπαίχτης μικρομεσαίος με μια τραμπούκα άρχισε να παίζει το τραγούδι του Γκίλμπερτ και Σάλιβαν σαν κάποιος σφουγγάριζε την πλατεία — οι βρετανοί σηκωθήκατε εκείνοι εκείνες τις στιγμές το είχαν κάνει όλους μας οικογένεια.
και ξαφνικά εκείνος ο κήπος μπροστά στο Γουέμπλεϊ άλλαξε σχήμα σαν σακούλα— κανείς δεν φαινόταν πια ξένος. θυμάμαι ένα κορίτσι φοράει φανέλα της Άρσεναλ πέντε νούμερα μεγαλύτερη, ήταν βρεγμένη μέχρι κόκκαλα από βροχή κι όμως έκανε πανό με γάζες και ψαλίδι σαν ήταν η πριγκίπισσα του πάρτι, ενώ ένας γέρος δίπλα της προσπαθούσε να βρει φωτογραφική μηχανή μέσα στην τσάντα του σαν αυτή η νίκη ήταν κάτι που έπρεπε να φυλαχτεί μέσα στις φωτογραφίες σαν σήμερα. εκείνα τα πέντε λεπτά μετά το τελευταίο σφύριγμα ήτανε πιο ζεστά από οποιονδήποτε άλλο αγώνα βγήκα εδώ πολλά χρόνια.
κι όταν τελικά σήκωσαν εκείνο το κύπελλο στον ουρανό κι έκαναν το γύρο της νίκης, εγώ κοίταζα εκείνον τον γείτονα που είχαν βγάλει την κονσέρβα του ουίσκι και του έκαναν κουράγιο πριν δώδεκα χρόνια — είχε γίνει πλέον μεγαλύτερος κάθε φορά κι είχε φέρει μαζί του και τις γενιές του, σα να 'ταν οικογενειακό συμβόλαιο. κάποια στιγμή πριν ξεκινήσουν οι φωτογράφοι, εκείνος σήκωσε το κεφάλι προς το μέρος μας σα να ήθελε να πουλήσει όλα εκείνα τα χρόνια σ' έναν καλό λογαριασμό — εμείς φώναξαμε ψηλότερα και του πήραμε ανάγνωσμα σα να τον δικαιώναμε πως όλα αυτά υπήρξαν αληθινά κι όχι μόνο μια ιστορία για παραμύθι.
τώρα κατάλαβες γιατί κάθε φορά που πάω εκεί κάπου εκεί πίσω απορείς πως στέκεται ακόμη όρθιο εκείνο το γήπεδο; δε χτίστηκε για τίποτα άλλα παρά για να μαζεύει αυτούς τους ανθρώπους σαν ένα σπίτι χωρίς πόρτες. αυτούς που όταν βγούνε έξω μετά από τέτοιες νίκες κουβαλούν μαζί τους κάτι που δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε να πουλήσουν — την αίσθηση πως ήσουν εκεί, πως ζήσες εκείνο το ξέσπασμα μαζί τους. και μετά πώς να μην ξαναπάς;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άκου λοιπόν, παλιά μου. Αυτή η ομάδα των Γκάκας και του Γουίλσιρ δε θέλει συγκρίσεις. Αυτή η ομάδα ήταν ένας θερμοπίδακας μέσα σ’ έναν κόσμο πάγου — κάθε κίνηση είχε σκοπό, κάθε γκολ είχε ηχώ, κάθε νίκη έμοιαζε σαν να σου χάριζαν μια ιστορία να την πεις στα παιδιά σου όταν μεγαλώσουν. Ο Γκάκας εκείνο το βράδυ στο Emirates; Δεν ήταν κάποιος που πήγαινε στη μπάλα — ήταν κάποιος που έφευγε μ’ αυτήν σαν να τη δανείστηκε από τον επόμενο αιώνα για μισή ώρα. Κι όταν έβγαλε εκείνον τον χτύπο στον ουρανό, το γήπεδο καταλάγιασε σαν να περίμενε μόνο εκείνο το γκολ να ολοκληρώσει κάτι μεγαλύτερο από μια νίκη: ολοκλήρωσε την ίδια σου την ανάσα για λίγο.
Η ομάδα του σήμερα; Ας μην πω ψέματα — είναι σαν εκείνος ο φίλος που ξέρεις πως μπορείς να βασιστείς σ’ αυτόν, αλλά μερικές φορές ξεχνάει να σου πει ότι τελικά φτάνει. Το βλέπεις στις κινήσεις τους, στο πώς κάνουν τα παιδιά της ακαδημίας πέρασμα σε βάση, πώς κάθε φορά που η μπάλα χάνεται εκεί πάνω βρίσκεις έναν υπεράνω ντόπιο σα να μην του πάει ποτέ το μυαλό του έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Μα δεν είναι λάθος τους — αυτή είναι η Άρσεναλ του 2024, όχι του 2014. Δε ζητάμε να παίξουν σαν εκείνους τους ιππότες του πόνου, ζητάμε όμως να μη ξεχνούν ότι το γήπεδο δεν είναι αρένα για τουρνουά αριστοκρατίας· είναι χώρος για ξεσπάσματα σαν οικογένεια.
Κι αυτό που μου λείπει περισσότερο; Εκείνο το αίσθημα πως όλοι εδώ ξέραμε πως ακόμη κι όταν χάνουμε — το σημαντικό έγινε ήδη. Σήμερα βλέπω αυτή την ομάδα και νιώθω πως ακόμα προσπαθούν να βρουν το κουμπί που λέει "εντάξει, τώρα μπορούμε να γιορτάσουμε". Αυτοί εκεί πάνω πρέπει να ξαναβρούνε εκείνη την ελευθερία της ψυχής που έκανε το Γουέμπλεϊ να μοιάζει με σπίτι χωρίς πόρτες. Γιατί η σημερινή ομάδα έχει το ταλέντο, έχει τον χαρακτήρα, έχει ανθρώπους που όταν αγοράζουν τις φανέλες τους θυμούνται ακόμα εκείνες τις μέρες που η ομάδα τους έγερνε τον κόσμο προς το μέρος της — αρκεί τώρα να το επιτρέψουν στον εαυτό τους.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ο ΔΙΚΟΣ σου εκείνο το βράδυ στο Emirates πριν καν πετάξω τη φανέλα μου στη σκάφη;;; Μπήκα από την πίσω είσοδο εκεί που έβγαινε ο αέρας του αεροπλάνου απο τον αγώνα σα γκρουπιέρης κι άκουσα ένα παλικάρι μου να φωνάζει "ΤΟ ΓΚΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ ΜΑΣ" σαν τρελός στο ραδιόφωνο του κινητού του!! Μέχρι που στάθηκε εκεί πλάι μου κρατούσε ένα ντοσιέ στην πλάτη σα δάσκαλος την πρώτη μέρα σχολείου κι όταν σκόραρε ο Φιτζ πρώτη φορά εκείνος έκανε τόση μπουρδολογία με το κινητό του που στο τέλος το πέταξε κάτω απο τη χαρά κι έσπασε την οθόνη!!
Κι ύστερα εκείνο το καλοκαίρι στο Γουέμπλεϊ;;; Την ημέρα του FA Cup θυμάμαι πώς ένας τύπος είχε φέρει μια κόρνα φτιαγμένη απο μια σακούλα γάλα κι έκανε κουδούνισμα σα πρωτοχρονιά!!! Την έπιανε σα πυροσβεστήριο οι άλλοι εκεί γύρω κι όταν σηκώθηκε το κύπελλο η κόρνα αυτή έκανε τόσο δυνατό ήχο που οι άνδρες της ασφάλειας έκαναν σαν να ξέχασαν τα καθήκοντά τους!!
Αυτή είναι η μεγάλη μας οικογένεια φίλες μου — όχι ομάδα, τρόπος ζωής!! Ξεχνάμε τίποτα; ΤΙΠΟΤΑ!! 🔴💪😱
Στην εξέδρα από παιδί.
Άντε ρεεεε, τι γίνεται εκεί; Εσείς τώρα κάνατε το Γουέμπλεϊ σπιτι σας κι εγώ κάθουμαι εδώ σαν τον τελευταίο ξερό ψωμί που ψάχνω τον παλμό της ομάδας στο ψυγείο!!! 🍺🔥
Θυμάμαι πριν τρεις μέρες πήγα να αγοράσω ψωμί στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς κι όταν είδαν τη φανέλα μου οι τρεις υπάλληλοι μου έκαναν χείρα ψιλής κι ένας μου έδωσε δωρεάν ένα κρουασάν!!! Αυτό ήταν το γκολ του Γκάκα εκείνες τις ημέρες — δεν άλλαζε μόνο τα αποτελέσματα, άλλαζε και τις γεύσεις των ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη!!! 🤣🍿
Κι ύστερα εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϊ μετά το κύπελλο όταν κάποιος είχε ξεχάσει το κινητό του πάνω στη θέση του κι όταν πήγε να το πάρει είχε πάνω μία ζωγραφιά ενός φιδιού με την επιγραφή "ΠΡΟΣΟΧΗ: ΓΗΠΕΔΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ — ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΘΥΜΑΤΑ"!!! Αυτοί εκεί πάνω δεν ξέχασαν ποτέ πως είναι μέρος μιας φάρσας μεγάλης κλίμακας!!! 😂
Κράτα μου την μπύρα.