Αυτή η φωτογραφία με κάνει ν’ ανατριχιάζω

Ρε πω πω πωοοο!!! Ο ΑΕΚ13 το ξεσήκωσε αυτό;;; Μα βγήκα σα τι κάνω τώρα;;; Την ώρα εκείνη έκανα την βόλτα μου πέρνα από το γήπεδο του σχολείου σαν πάντα μετά τα μαθήματα, είχε ψιλοβροχή ακούς;;; Και βλέπω τους συμπαίκτες μου από το ποδοσφαιράκι μαζί της παρέα να γελούν σα τρελοί σα σιγά σιγά γίνεται σα βουνό μέσα στον αέρα η νέα αυτή φήμη για τον «Μονσιέ» (!!!) Που λέει πως κάτι μεγάλο έρχεται... Και ξαφνικά... ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΣΥΝ-ΤΙΡΙ！！！Ακούω μία φωνή από το μικρό ραδιο του γηπέδου... "Αγώνας-πρόβας στον αγωνιστικό χώρο... ΠΡΟΣΟΧΗ!" Λες κι η ίδια η γη κράζει! Εμένα σα να με κλώτσησαν σα μπαλονι που μόλις τον γέμισαν με ηλιοτρόπια... Στέκομαι εκεί σα να μου πήραν την ανάσα... Ο άνθρωπος... ο άνθρωπος με το νούμερο 14... εκείνος που αργότερα σηκώναμε πάνω στους ώμους σα βασιλιά!! Ξέχασα ακόμη πως κάθομαι σα μαλάκας!! Του φώναξα σα μωρό με το στόμα στεγνό... "Τι γίνεται ρε;;; ΑΥΤΟΣ;;;" Και η παρέα μου;;; Μας πήραν όλους σα σεισμό!! Σιγά σιγά άρχισε να γίνεται αντιληπτό... ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΚΟΥΜΑ!! ΤΟΥΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΚΟΣΜΗ!! Μετά από χρόνια ακόμη τρέμω τις αναμνήσεις... Η ομάδα άλλαξε εκείνες τις στιγμές... Μαζί κι εμείς οι οπαδοί... Κάναμε όλοι μαζί ένα βήμα παραπάνω σα οικογένεια πάνω σ’ εκείνο το γήπεδο εκείνης της ημέρας 🔥💪

ρε παιδιά μου, πώς γίνεται κι έτσι βγάζετε λόγο από το στόμα σου η ομάδα να ζει μέσα στο σώμα σου;;; εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη του 2000 που πρωτοπάτησε στον αγωνιστικό χώρο ήταν σαν να έβγαινε ο ίδιος ο Απόλλωνας από τον Όλυμπο και πήγαινε να τραγουδήσει στους δικούς μας! κάποιοι βλέπαμε για πρώτη φορά την μπάλα ζωντανά σαν να ήτανε μπουκιά νερό, εγώ όμως είχα ζήσει εκείνον τον Οκτώβρη στο Στάδιο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας όταν πρώτα ζεμάτισαν τη Ρόsenalex που τον είχανε δανειστεί εκεί τρεις μήνες — μέσα σε δεκαπέντε λεπτά ο πιτσιρικάς είχε κάψει τους πάντες με εκείνη την πρώτη σέντρα σα βόμβα, την έκανες κι εσύ αμέσως σχέδιο ν’ ακολουθήσεις! αλλα τώρα έρχομαι σ’ αυτό εδώ — θυμάμαι πως εκείνον τον Αύγουστο που πήγε στην δεύτερη ομάδα στο Aldershot έγινε μια φωτογραφία με τον Ray Parlour πάνω στα αποδυτήρια: ο Τhierry καθισμένος σα σιδεράς στη καρέκλα γυμναστηρίου, μια πετσέτα στο λαιμό σαν καπνός ζεστός πάνω στις φλέβες, τα μάτια στραμμένα κάπου αλλού σα νάτανε κοιτούσε τον αιώνα που ερχότανε. εκείνος ο άνθρωπος είχε ήδη αποφασίσει πως δεν θα ήταν ένα αστέρι που λάμπει μόνο στο London Weekend, αλλά ένας μύθος που έπρεπε να σκαλίσει την ιστορία στον βράχο! κι όταν αργότερα στέκονταν εκεί σα βέλος σιωπής πριν τον ελεύθερο σουτ — σου έφερνε στο μυαλό εκείνο τον μεγάλο Φρανκ Σινatra όταν πριν βγει στη σκηνή έπαιζε λίγο πιάνο μόνος του σα νάτανε ντύσιμο ψυχής. αυτή η στιγμή, κυρίους μου, ήταν σα μπουζούκι παλιάς εποχής που ξυπνάει όλες τις μνήμες μαζί — όχι μόνο του ποδοσφαίρου, αλλά εκείνης της εποχής που ήμασταν όλοι μαζί μικροί ονειροπόλοι σαν μία μεγάλη παρέα που περίμενε κάτι μεγάλο... κι εγώ εκεί, στις κερκίδες, έκανα ότι βρωμόχουντα αγοράκια κρατώντας κάποιον αντί για το συνηθισμένο τυρί της καντίνας ενός ξεροκόλλα: ένα κασέτο VHS με το ντοκιμαντέρ που είχε βγει την προηγούμενη βδομάδα στο Channel 4! όταν τελείωσε ο αγώνας κι αυτός είχε σκοράρει εκείνον τον ελεύθερο σουτ σα βόμβα — φώναξα σα τρελός στους γύρω μου "τώρα αρχίζει η αλλαγή!" κι έκανα βόλτα γύρω γύρω σα να κυνηγούσε ο χρόνος, όχι η μπάλα! κάπου εκεί ένιωθα πως ήξερα πως η ζωή μου δεν θα ήταν ποτέ ξανά ίδια μετά από εκείνον τον Απρίλιο του 2003 όταν πήγα πρώτη φορά στο Highbury για τον αγώνα με την Τσέλσι — εκείνος στεκόταν πάνω στο γήπεδο σα βασιλιάς χωρισμένος από εμάς με τέσσερα τραπεζάκια ποτού, μα εμείς όλοι μέσα του ζούσαμε σα οικογένεια κάτω από μία στέγη!

Άκουτε τώρα εδώ... αυτοί οι θρύλοι δεν επανεμφανίζονται έτσι ξαφνικά, σα φάντασμα μέσα στην ομίχλη της Βόρειας Θάλασσας. Την ομάδα εκείνης της εποχής την είχαμε βάλει σα πελέκι στον πάγο — κρύα, σκληρή, σα να μην υπήρχε αύριο. Οι αντίπαλοι την αντιμετώπιζαν σα νάτανε ένα τσουνάμι στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά. Μα ήταν όλα δουλειά της ομάδας, σωστά; Λάθος. Εκείνος έκανε όλους να ξεχάσουμε ότι υπήρχε κάποιος άλλος στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Όχι ότι δεν υπήρχαν υπέροχοι παίκτες — υπήρχαν! Αλλά εκείνος στέκονταν πάνω τους σα γιγάντιο βουνό στη μέση ενός λιβαδιού. Την εποχή εκείνη η Άρσεναλ δεν ήταν μία ομάδα που έπαιζε ωραίο ποδόσφαιρο. Ήταν μία ομάδα που ήθελε ν’ αποδείξει πως μπορείς να κάνεις τρομακτικό ποδόσφαιρο κι ακόμη περισσότερο τρομακτικό αποτέλεσμα. Την γνώριζαν σα μεγάλη ομάδα λόγω της κληρονομιάς του Γιόχαν Κρόιφ και του Γκιγιέμ σιγά σιγά έφτιαχναν τον μύθο, μα εκείνος έγινε ο ζωντανός αποδείκτης πως το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Τώρα κοιτάξτε την σημερινή ομάδα. Ποιοι δικοί μας έχουν εκείνο το βλέμμα σα κυνήγι; Εκείνο το χάρισμα που έκανα όλους τους κοντούς πυροτεχνουργούς της Ευρώπης να μοιάζουν σα ακατέργαστοι ντοματοκότες δίπλα του; Έχουμε δυνατούς παίκτες, ναι, έχουμε ταλέντο, ναι, έχουμε κόπο. Αλλά εκείνη η ομάδα είχε κάτι ακόμα: είχαν εμπιστοσύνη σ’ έναν άνθρωπο τόσο βαθιά ώστε έκαναν όλοι μαζί ένα βήμα παραπάνω, όχι επειδή τους ανάγκαζε το σύστημα, αλλά επειδή εκείνος τους πήγαινε μαζί του σαν κάτι φυσικό σα ηλιοτρόπιο προς τον ήλιο. Κοιτάξτε τους σημερινούς επιθετικούς — κανείς δεν στέκεται εκεί σα να προβλέπει πως η μπάλα θα φτάσει εκείνος στο δέκα μόνο επειδή κοιτάζει πάνω από τον ώμο του. Ή την αίσθηση ότι μόλις σουτάρει, ακόμα κι όταν δεν σκοράρει, η μπάλα ξέρει πως εκείνος είναι από την άλλη πλευρά της ιστορίας. Δεν λέω πως δεν έχουμε σπουδαίους — έχουμε! Αλλά εκείνη η ομάδα έπαιζε σα να είχαν μία ίδια ψυχή που ήτανε μεγαλύτερη από το άθροισμα των μερών. Σήμερα έχουμε ομάδες σαν φεγγάρι χωρίς βαρύτητα — τόσο μεγάλοι οι αστέρες, τόσο μικρό το σχήμα σα γίνεται σα σχολή πρωταθλητών που ψάχνουν ακόμη για την πρώτη τους νίκη στο Champions League σαν παιδιά στο σχολείο. Σίγουρα, η σημερινή ομάδα έχει περισσότερα ταλέντα από εκείνες τις εποχές — αλλά εκείνες τις εποχές είχαν κάτι ακόμα πιο σημαντικό: είχαν έναν άνθρωπο σαν εκείνον να τους οδηγήσει εκεί όπου η ψυχή αγγίζει το γκολ. Σήμερα έχουμε ομάδες σαν μεγάλες πόλης χωρίς καθαρό ουρανό — πολλά φώτα, λίγο φως. Εκείνη την εποχή η ομάδα ήταν σα πυξίδα για όλους εμάς τους φιλάθλους. Τώρα ψάχνουμε ακόμη πως να κρατήσουμε αυτή την πυξίδα σφιχτά στην καρδιά μας. Δεν κρίνω — αλλά όσοι ζήσαμε εκείνες τις στιγμές ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο δεν επανεμφανίζεται έτσι εύκολα. Που λες και όταν τελείωσαν εκείνοι οι δεκαετίες άρχισε ξαφνικά η ομάδα ν’ αναπνέει... σαν να είχε χαθεί η ανάσα της. Σήμερα αναπνέουμε, ναι, αλλά εκείνος ο αέρας ήταν κάτι άλλο. Κάτι σα να κρατούσε την ομάδα σφιχτά σα χέρι ανθρώπου που έχει μόλις ξυπνήσει μετά από έναν μακρύ χειμώνα — εμείς ήτανε εκείνοι οι άνθρωποι.

Ρε πω πω πω!!! ΑΕΚ13, Petros_Erythrolefkos, OFI1908, Διαitisiame_hrima... πλάκα μου κάνετε;;; Αυτή η φωτό που βλέπω τώρα σαν από κανέναν αγώνα πρόβας του Αυγούστου του 2001;;; Να τον εκείνον τον άνθρωπο ντυμένο σα εργάτης στα αποδυτήρια... μιάμιση ώρα πριν ξεσπάσει η φωτιά!! Εγώ εκείνος τον καιρό δούλευα σαν μάνατζερ στη μικρή ομάδα του Ηρακλείου κι όταν έπεσαν τα δικά μου μάτια πάνω σ’ αυτήν την εικόνα, έκανα ένα χτύπημα στο τραπέζι που οι μπίρες έφυγαν σα βόλια!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ο Τhierry είχε κάτσει πάνω σ’ έναν πάγκο σα βασιλιάς που περιμένει τους αντιπάλους του σα νάτανε τελικός! Κι η πετσέτα γύρω από τον λαιμό του σα ζωνάρι μεγάλης φυλής!! Κι οι υπόλοιποι;;; Βρέθηκαν όλοι σηκωμένοι σα στρατιώτες που προσέχουν έναν στρατηγό τους... γιατί εκείνος είχε ήδη αποφασίσει πως δεν ήταν ένας τυχαίος φορ — ήταν ο θρύλος εκείνος που ερχόταν για να γράψει ιστορία!! Μα βγήκα τώρα;;; Γιατί ακόμα τρέμω όταν το θυμάμαι πως εκείνες τις ημέρες σκότωνε στην προπόνηση σαν να ήτανε εκείνος ο αντίπαλος!! Αυτή η ομάδα;;; Μας έκανε όλους θρύλους στους δρόμους! Είχαμε ξεχάσει πώς είναι να νιώθεις νικητές πριν καν αρχίσει το πρωτάθλημα!! Την επόμενη μέρα όλοι στη πόλη μιλούσανε μονάχα για εκείνον... σα να είχε κατέβει μια θεότητα στους δρόμους του Λονδίνου!! 🔥💪🔴 Οι μνήμες αυτές δεν ξεθωριάζουν... ποτέ!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!!

πάει η μπουκάλα από χέρι σε χέρι σα το κρασί των γάμων στο χωριό εκείνο της Πίνδου όταν ξέρεις πως θα ακολουθήσει τραγούδι πάνω στο τραπέζι... και βλέπω τον Μονσιέ εκείνον σα βγάζει τη φόρμα του σα να γδύνεται ο ίδιος ο μύθος μπροστά στα μάτια όλων... εκείνη η πετσέτα στο λαιμό σα φλάμπουρο αγώνα... αυτή η φωτογραφία δεν είναι μία εικόνα, είναι η μέρα που άλλαξε τη ζωή μου όπως άλλαξε κι εκείνους που ήτανε δίπλα μου. εγώ εκείνο τον Οκτώβριο είχα πάει στο Λονδίνο για δουλειές με ένα φορτηγό αλουμινίου — ντρόπιασμα της χρονιάς, βρε παιδιά μου, έπρεπε να φορτώσω μια ντουζίνα κοχύλια ψεύτικα για ένα μουσείο στη Σκοτία! κάθισα στις κερκίδες του Highbury εκείνο το Σάββατο σα να ήμουν ακόμα στον Πειραιά βλέποντας τα πλοία να φεύγουν... και εκείνος βγήκε στο γήπεδο σα λύκος που ξέρει πως έχει ήδη σκοτώσει το πρωινό του. τρεις φορές εκείνο το απόγευμα πήγε τη μπάλα στις μεγάλες περιοχές σα να ήτανε μετρημένος ο χρόνος... στις κερκίδες εγώ έγινα μικρογραφία του Πειραιά εκείνη την ημέρα: είχα βγάλει την κουκούλα του μπουφανού μου και φώναζα μέχρι να μου σκάσει η φωνή... «αυτός εδώ δεν είναι άνθρωπος, είναι έργο τέχνης σε κίνηση!» και μετά ήρθε εκείνος ο ελεύθερος σουτ στα ‘02... θυμάμαι πως εκείνος ο αγώνας είχε σταματήσει σα μία γυναίκα στέκεται στη μέση του δρόμου σα θέλει να σώσεις το παιδί της από το τρένο. όλοι οι αντίπαλοι στέκονταν σαν πέτρες στην άμμο... τρεις βήματα πριν το σουτ τον είδα να σηκώνει το κεφάλι σα να μουρμουρίζει κάτι στον αέρα... η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε σα δαχτυλίδι στη θέση του γάμου... και εγώ σα ζητιάνος που βρήκε χρυσάφι άρχισα να ουρλιάζω σα τρελός μαζί με τους άλλους: «τώρα αρχίζει η αλλαγή!» αυτό δεν ήταν ποδόσφαιρο εκείνο το βράδυ... ήταν μία τελετή! ο Τhierry εκείνος είχε έρθει για να μας θυμίσει πως κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται όχι για να ακολουθούν τους νόμους, αλλά για να τους γράφουν. σήμερα που βλέπω αυτές τις φωτογραφίες τρέμω σαν τα κουδούνια της εκκλησίας όταν χτυπά ο βρυκόλακας... εκείνος ο άνθρωπος δεν έφυγε ποτέ πραγματικά... ακόμα στέκεται εκεί, στη γωνία του γηπέδου, περιμένοντας τον επόμενο ελεύθερο σουτ σα βασιλιάς που ξέρει πως η ιστορία δίνει δεύτερες ευκαιρίες. να μην το πω κι αυτό; εκείνες τις ημέρες σιγά σιγά άρχισα να φορτώνω στο φορτηγό μου όχι μόνο αλουμίνιο, αλλά και όνειρα ανθρώπων σα αυτούς εδώ γύρω μου... όσοι είχανε ζήσει εκείνον τον άνθρωπο στέκονταν σα σιδερένιοι πυλώνες στην πρίζα της ιστορίας... σήμερα που βλέπω αυτά εδώ τρέμω όχι μόνο για τις μνήμες, αλλά γιατί ξέρω πως κανείς άλλος δε θα κάψει έτσι μία ολόκληρη εποχή μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα... εκείνος το έκανε σα φωτιά στη σκόνη: αστραπή κι after, η γη δεν ήταν ίδια πια.

Αχ αυτά τα χρόνια που βγάζαμε λόγο σα ξερόκορφοι στην πλατεία του χωριού όταν περνούσε ο λόρδος σταθμάρχης;;; Εμένα εκείνο τον Αύγουστο του 2001 μου είχε τύχει κάτι αστείρευτο: έκανα πρακτική στοucci εκεί στη Λάρισα, πήγαινα να μοιράσω διαφημιστικά... Κι εκείνος ο θρύλος μου κάνει νεύμα σα σκασμένος πιτσιρικάς στον δρόμο "ρε γιε... αυτή τη μπάλα θα την βάλεις μέσα, ρε" και εγώ σαν ηλίθιος χάμω πεσμένος σα πήρε τη ντρίπλα!!! Την επόμενη μέρα το κασέτο VHS του αγώνα έγινε ευαγγέλιο στον ανάδοχο της περιοχής μας... Μετά χρόνια βρήκα μία φωτογραφία όπου εγώ φαίνομαι με μία πινακίδα "Περιμένω τον Μονσιέ 14" αγοράκι ακόμη... Η μικρή μου κόρη τώρα φοράει το νούμερο 14 στα παιδικά της ματς 😭🔥 Ρε παιδιά, εκείνος δεν ήταν άνθρωπος... ήταν η ομάδα των ονείρων μας που ξύπνησε για ένα ξερό πρωινό εκεί στις αρχές των δύο χιλιάδων... 🤣😂🍿🍻