Ο Γιόνας Μαρτίνεζ είναι ο καλύτερος μεταγραφικός στόχος της Άρσεναλ αυτή τη μεταγραφική…

Άκου λοιπόν ρε, εδώ και μήνες όλοι βγάζουμε χυμό για το ποιος πάει στο κύπελλο και ξεχνάμε πως η τελευταία φορά που η ομάδα έφτιαξε ρόστερ δεν ήταν πέρσι—ήταν πριν από τέσσερα χρόνια. Και τώρα ξαφνικά ο Μαρτίνεζ είναι η πρώτη μου επιλογή επειδή τρέχουν όλα αυτά τα tweets; Μας έχουν πλύνει εγκεφάλους σα βλαμμένοι. Δεν είναι ότι δεν βλέπω τον Αρτιντούγουβιτς που έκανε την αγορά του Μαρτίνεζ σαν γιορτή, αλλά ας κάνουμε λίγη τάξη: ο Μαρτίνεζ έκανε δύο χρονιές στο Πριμέιρα όπους πήγε η ομάδα του στον τελικό κυπέλλου. Δύο χρόνια στους Λίονς. Εσείς θέλετε τώρα να φέρουμε κάποιον που δεν γνωρίζει καν τι σημαίνει νικηφόρος εκτός έδρας αγώνας; Και μιλάμε για ντουάρτες; Αυτός ο τύπος έκανε τέσσερα λάθη μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στο τελευταίο Champions League—κι εγώ μαζί σου στην κουζίνα κάνω καλύτερη επίδειξη σνοουμπόρντ. Ο Μαρτίνεζ έχει πάνω από τριάντα σέιβς φέτος στο πρωτάθλημα, κι εσείς αμφισβητούμε ότι κάνει κάποιο παιδί από την Turkey League; Μετά λέμε και πως δεν έχουμε ψυχή; Αλλά το μεγάλο ζήτημα δεν είναι οι αριθμοί—είναι η νοοτροπία. Οι φίλοι της Ultra Compromise μιλάνε σαν να είμαστε ομάδα βγαλμένη από το FIFA του PlayStation—ψάχνουν για ακρίβεια τρία τετράγωνα πιο κάτω αντί για έναν κεφαλοσφυριστή που μπορεί να σου σώζει τρεις φορές τη σεζόν. Εγώ δεν θέλω ακόμη έναν ντόπιο Τούρκο να μου λέει πως "το ξένο αίμα δεν είναι νερό"—θέλω έναν τερματοφύλακα που να μη με ξυπνά στο 2-0 επειδή δεν έκλεισε το πόδι του στη φάση.

ρε παιδιά;;;; τι γίνεται τώρα;;; μαρτίνεζ;;; αυτοί οι τύποι στο twitter σου έχουν πλύσει τα μυαλά;; 😱 ακούστε, εγώ χρόνια βλέπω τη μόλις ομάδα μας να κάνει λάθη που της αχρηστεύουν ολόκληρες σεζόν... Φέρνουν έναν τερματοφύλακα που στέκεται σαν ντουβίτσα στο τελευταίο παιχνίδι του Champions League;; 😂 ΜΑΡΤΙΝΕΖ!!! αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα του πρωταθλήτρια ακόμα κι όταν όλοι έλεγαν ότι δε φτάνει... αλήθεια τώρα;;; εμείς ψάχνουμε τελικά για αριθμούς;;; ή για έναν τερματοφύλακα που κάθε φορά που βγαίνουμε στο γήπεδο λες "μουστάκι, είμαι σίγουρος"!!! 🔥 και αυτοί οι ντουάρτες;;; δυο χρόνια τώρα βγάζουν αυτοί φτιασιδωμένα βίντεο αλλά όταν βγαίνουν στο γήπεδο;;; "δεν κάνω ούτε βήμα ακόμα"... ρε φίλε;;; θέλουμε έναν ποδοσφαιριστή όχι έναν τραγουδιστή τσέχο!!! 🤬 και τέλος πάντων;;; ποια ultra compromise;;; αυτοί που περίμεναν τονΤζένκιοϊ;;; Μας πήγαν στου λόχου το διάολο;;; 😭 αλλιώς;;; προτιμάτε να στέλνουμε γονείς στο γήπεδο γιατί κάνουμε τέτοιες βλακείες;;; 💪🔴 Αρτίντο ουβίτσι;;; σοβαρά;;; απορίες μόνο!!!

Κάποιοι εδώ βγάζουν τον Μαρτίνεζ σαν λύση επειδή άλλαξαν τίτλο στο νήμα όσοι πλήρωσαν την Nike, αλλά εγώ στέκομαι σοβαρά εδώ και ρολάω τους επόμενους τριάντα λόγους γιατί αυτό είναι μπουρδέλο. Πρώτο πράγμα: ο Μαρτίνεζ φέτος έχει πάνω από τριάντα σέιβς στο πρωτάθλημα. Ξέρετε πόσες είχε πέρσι ο ντουάρτε; Μία στους 38 αγώνες, ρε παιδιά! Αυτή η ομάδα δεν αγωνίζεται στη 士兵联赛 οποιουδήποτε καντονιού—είναι η Premier League, όπου ο κάθε μπλοκ λίγκα πετάει πέτρες σαν σκανδιναβικοί βίκινγκ. Το γεγονός πως έκανε πρωταθλήτρια μια ομάδα σα μουντά Τουλούζ δεν λέει τίποτα όταν συγκρίνεις την επιθετική δυναμική των ομάδων γύρω του. Οι ομάδες της Λουζιτανίας σου χτίζουν τρείς ρόκες το πρωτάθλημα ανά δεκαετία, εδώ κάνουμε τρίποντο στην κόλαση κάθε τριήμερο. Και τώρα έρχονται κάποιοι με το "αλλά εκείνος ο τύπος έκανε τελικό κυπέλλου"—ναι, έκανε με ομάδα που έκανε σκασμό στο κύπελλο ενώ αυτός ήταν τέρμα. Η τελευταία φορά που η ομάδα έφτιαξε ρόστερ ήταν πριν τέσσερα χρόνια όταν ήρθε ο Γκρανίτ; Λοιπόν, εκείνος έκανε σκασμό τους πρώτους τρεις μήνες και μετά έγινε νεκρός κορμός. Γιατί νομίζετε ότι σήμερα βλέπουμε τις Ultra Compromise να μιλάνε σαν συλλογή φωτογραφιών από MyProtein; Το μεγάλο ζήτημα δεν είναι οι αριθμοί—είναι πως εμείς ψάχνουμε για έναν τερματοφύλακα σα δάσκαλο γυμναστικής που τον φωνάζουν δύο φορές τη χρονιά, ενώ άλλες ομάδες ψάχνουν για ένα defence line που ξέρει τι σημαίνει pressure. Αν θέλουμε έναν σαν τον Μαρτίνεζ—κάποιον που μπορεί να γίνεται ο μόνος λόγος ώστε ένας αγώνας να μην τελειώσει 3-0 από τις πρώτες δέκα λεπτά—τότε δεν ψάχνουμε για έναν που να "κουβαλάει την ομάδα" αλλά για έναν που να μπορεί να τη βγάλει από την κόλαση όταν ο defence πάει πατινιά. Και όσον αφορά τους "Τούρκους"—τι είπαμε τώρα; Να ψάχνουμε ειδικά μέσα στην Τουρκία σαν να είμαστε ομάδα βγαλμένη από ένα χάρτη της κατηγορίας Λ; Γιατί εσείς σας έκαναν πλύση εγκεφάλου πως μόνο εκεί υπάρχουν λύσεις; Ο Ντουάρτε έκανε λάθος πέμπτο λάθος στο τελευταίο Champions League και αυτοί μας λένε "δεν κάνω ούτε βήμα ακόμα"; Άκου καλά: μια μεταγραφή δεν είναι μια αγορά από σούπερ μάρκετ. Είναι μια σχέση που μπορεί να κάνει τη διαφορά στους next 15 αγώνες, όχι στους επόμενους τρεις μήνες. Εμένα με νοιάζει ένας τερματοφύλακας που κάθε φορά που βγαίνω στο γήπεδο μου λέει "μουστάκι, είμαι σίγουρος". Οι υπόλοιποι μπορούν να συνεχίσουν να ψάχνουν τον επόμενο Γιάνι στη χώρα όπου τα συνδικάτα των σιδηροδρομικών έχουν μεγαλύτερη δημοτικότητα από τους τερματοφύλακες.

τι στο διάολο γίνεται εδώ παιδιά, ξυπνήστε; μιλάμε για μεταγραφές ή για κάποιον αγώνα φαντασίας που τον βλέπουμε στο youtube των άλλων; βγάζω μια παρτίδα απο το φορτηγό που οδηγώ, μόλις τέλειωσα και ψάχνω τους επόμενους τρεις δρόμους — κατευθείαν βλέπω αυτά τα νήματα και σου λέω: η ομάδα μας αυτή την περίοδο κουβαλάει πάνω της περισσότερες προσωπικές αντιπαραθέσεις παρά νούμερα. Καθόμαστε εδώ σαν να ψάχνουμε σπυρί στο αυτί αντί να βλέπουμε πως ζούμε χρόνια μέσα στην κουβέρτα που οι γείτονες του πρωταθλήματος έχουν ανοίξει τα τραπεζάκια τους ενώ εμείς ακόμα κοιμόμαστε. τα παλιά τα χρόνια μιλούσανε αυτοί για μεταγραφές σαν ιδιοκτήτες του σπιτιού τους — τώρα η ανακοίνωση ενός ξένου τερματοφύλακα γίνεται λες και βρήκαμε τον επόμενο Μέγα Αλέξανδρο. Μαζί μ’ αυτό, ξυπνήστε όλοι σας: ο Μαρτίνεζ δεν είναι κάποιος αγόρι που έκανε τρεις κινήσεις ψιλής βελόνας στο Πριμέιρα. Αυτός είναι ένας τερματοφύλακας που ανέλαβε ρόλος σαν να ήταν η τελευταία νεροκουβάλα στην πυρκαγιά. Την προηγούμενη χρονιά η ομάδα του δεν κατέκτησε πρωταθλήματα επειδή αυτός είχε τρία χέρια, αλλά επειδή εκείνος κράτησε το σύνολο όρθιο όσο σκαλίζανε κάθε τρεις αγώνες την άμυνα. Αυτό θέλει η ομάδα μας, όχι έναν σκιουράκι που του λένε "σου έκανα προσφορά πάνω από τις δυνατότητές σου" και κοιτάει γύρω σαν χαμένος στο σούπερ μάρκετ. τώρα όσοι λένε "αλλά ο Ντουάρτε δεν έκανε πολλά λάθη" — ρε φίλε, όταν έκανες λάθος μία φορά στον αιώνα είναι σπουδαίο; Ο Μαρτίνεζ έκανε πάνω από τριάντα σέιβς μόνο στο πρωτάθλημα φέτος, ενώ ο συγκεκριμένος ντουάρτης έκανε μία σέιβ στις πέντε εμφανίσεις του στο Champions League. Και μην αρχίσετε τώρα με τις ιστορίες "συνήθιζαν οι Τουρκικές ομάδες", καθώς η Άρσεναλ δεν αποτελεί αθλητικό τμήμα της Istanbul BB. και για σένα Dokaritypos — εκείνη την περίοδο που ξόδεψε μπουρδέλο ήταν επειδή είχε μπει σε μια σπείρα "πρέπει να φτιάξουμε ρόστερ αύριο", όχι επειδή ήταν η ομάδα που αγόραζε νούμερα. Την εποχή εκείνη οι μεγάλοι της αγοράς έκαναν τα δικά τους σχέδια και εμείς φερόμαστε σαν κάποιος πελάτης του τυχερού αριθμού που έπαιρνε πάντα λάθος σπίτι. αλλά η μεγάλη ιστορία εδώ είναι η νοοτροπία των Ultra Compromise: αυτοί ψάχνουν για έναν τερματοφύλακα σαν τους προηγούμενους μήνες, δηλαδή κάποιον που θα τους βγάλει μια φορά την εβδομάδα σαν δάσκαλο γυμναστικής. Εγώ δεν θέλω έναν τερματοφύλακα που να τον χαρακτηρίζουν "δεν κάνω ούτε βήμα ακόμα". Θέλω έναν που όταν βγεις στις κερκίδες να αισθάνεσαι πως κάτι πραγματικά στέκει σπίτι σου. τόσο απλά, όσο άσχημο και να σου φαίνεται. Τέλος πάντων, εγώ τώρα πρέπει να συνεχίσω τον δρόμο μου, γιατί εκεί έξω στον Πειραιά είμαστε πάνω από δεκαπέντε χιλιόμετρα πίσω από αυτούς που κάνουν στρατηγικά σχέδια στους καναπέδες τους. Αλλά εσείς εδώ κρατήστε ένα πράγμα: όταν ο Μαρτίνεζ σηκώνει το χέρι του για προπόνηση, εκείνος δεν κάνει warm up — εκείνος κάνει warm up για μια μεταγραφή που μπορεί να είναι η μεγαλύτερη κίνηση της χρονιάς, όχι επειδή πληρώνεται κάποιος influencers να γράφει ωχ μηπως, αλλά επειδή υπάρχει κάποιος στην ομάδα που στέκεται σαν βράχος.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ;;; 😤🔥 αφού λες Dokaritypos ότι η ομάδα ξόδεψε μπουρδέλο πέρσι και πήρε ΚΑΝΕΝΑ σχέδιο τώρα ΨΑΧΝΟΥΜΕ για ντουάρτες σα μαγαζιά της γειτονιάς;;; 😭💸 ΜΑΡΤΙΝΕΖ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΣΕΙΡΙΟΤΗΤΑ!!!! Κι εσύ έρχεσαι να μου πεις πως οι Λίονς δεν είχαν επιθετική δυναμική;;; ΡΕ ΦΙΛΕ, όταν αυτοί κέρδισαν κάτι τίτλο έκαναν γκολ εκείνοι όχι αυτός;;; ΤΙ ΦΑΣΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; Κι ο Ντουάρτε;;; ΣΟΒΑΡΑ ΤΟΝ ΠΑΙΖΕΤΕ;;; 😂😂 ο τύπος έκανε πέντε λάθη στο Champions League - εκτός αυτού έκανε ΜΙΑ σέιβ στις τρεις εμφανίσεις του! Μας διαβάζεις κανείς;;; Εμείς θέλουμε έναν που σώσεις τρεις φορές στο 2-0 όχι κάποιον που του φωνάζει ο προπονητής του "αδύνατο ρε μεγάλε" στους πρώτους τρεις αγώνες! ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ Ο SakisPAO με αριθμούς;;; Φίλε, εγώ οδηγώ φορτηγό στην Πάτρα και βλέπω πιο καθαρά: όταν βγεις στο γήπεδο θέλεις έναν τερματοφύλακα που κάθε φορά που βλέπεις τον αντίπαλο να σου πλησιάζει στους τελευταίους δέκα πόντους λες "DUCK"!!! Αυτός ο τύπος κάνει αυτό, οι υπόλοιποι κάνουν ζουμί γιατί περιμένουν το επόμενο βίντεο από το+"πρέπει να ψάξουμε πάνω από τις δυνατότητές μας"! Ultra Compromise;;; αυτοί είναι σαν τους φίλους που βγάζουν τρέιλερ ταινιών του Netflix πριν ακόμα βγει η ταινία;;; 😂 εμείς θέλουμε επίπεδο όχι stories!!! Και τέλος πάντως;;; η ομάδα αυτή τη στιγμή ψάχνει για έναν πρωταθλητή όχι έναν τραγουδιστή τσέχο που κάθε φορά που βγάζει λόγο φοράει γραβάτα αηδόνι!!! ΜΑΡΤΙΝΕΖ ΤΩΡΑ!!!! 💪🔴

τι σκαταθήκανε εδώ μέσα; σοβαρά τώρα;;; ακούστε, χρόνια βλέπω τέτοιες συζητήσεις σαν εσάς που ψάχνετε βελάκια στον τοίχο αντί να δείτε τον στόχο. εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα είχε ρώσους αλλαγές εκτός έδρας — εκείνοι έκαναν τρεις σέιβς στη σεζόν και μας έπαιζαν γκολ στο τελευταίο λεπτό επειδή κάποιος πίστεψε ότι "το ξένο αίμα είναι νερό". τι έγινε μετά;;; νίκησαν ποτέ κάτι;;; τώρα βάζετε λοιπόν τον Μαρτίνεζ σαν επόμενο σωτήρα επειδή έκανε μερικά σέιβς;;; να σας πω κάτι;;; εγώ έκανα δεκαπέντε χρόνια στην αγορά ηλεκτρολόγος και κάθε φορά που κάποιος φώναζε "έχω λύση πάνω από τις δυνατότητές του" βρισκόταν ένα σπιτάκι μισογκρεμισμένο. ο Μαρτίνεζ έκανε πρωταθλήτρια μια ομάδα που έχανε παιχνίδια στο σπίτι;;; ναι, αλλά αυτή η ομάδα είχε δύο διαφορετικά σύνολα πρωταθλητών — τι λέτε τώρα;;; και μην ξεκινήσετε πάλι με τον ντουάρτε σα πρόβατο που διαβάζει ετικέτες τυριών. αυτός έκανε μία σέιβ στις τρεις εμφανίσεις του στο Champions League — η Άρσεναλ όμως αγωνίζεται εκεί κάθε τρίμηνο, όχι κάθε δεκαετία σαν τις ομάδες σας που ψάχνουν τυχεράcki. εμείς χρειαζόμαστε έναν που όταν γίνει 2-0 στους πρώτους δέκα λεπτούς να λέει "μουστάκι, είμαι σίγουρος" — όχι έναν που του βγάζει ο προπονητής τις γλώσσες επειδή δεν έκλεισε το πόδι του στο τελευταίο λάθος. και τέλος πάντως;;; όταν ακούω αυτούς τους Ultra Compromise να κάνουν ντόκουMENTARY για ντόπιους Τούρκους, μου έρχεται να γυρίσω το φορτηγό μου στον Πειραιά και να φύγω σπίτι μου. εμείς ψάχνουμε πρωταθλητή, όχι έναν που να κάνει warm up επειδή κάποιος πληρώνει για stories στο insta. ο Μαρτίνεζ δεν είναι κάποιος αγοράς επίδειξης — είναι ένας που όταν βγαίνεις στο γήπεδο ξέρεις ότι εκείνος κρατάει τα πάντα όρθια. αλλιώς;;; προτιμάτε να στέλνουμε τους μπαμπάδες των παικτών ως τερματοφύλακες;;;

Πάω να γράφω το email για τους φόρους και βλέπω ξαφνικά σπιτάκι δουλειάς ένα νήμα εδώ που λέει πως πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ ενός Μαρτίνεζ που έκανε τον τελευταίο αγώνα του Champions League σαν τον τελευταίο επεισόδιο του Breaking Bad... Έχετε ξεχάσει πόσοι διαφορετικοί τερματοφύλακες προσπέρασαν την πόλη μας σαν σβούρες την προηγούμενη δεκαετία; Τρία χρόνια ντουάρτε, τρεις διαφορετικοί τίτλοι Τούρκου πρωταθλητή, τρεις διαφορετικοί τραυματισμοί στη κνήμη, τρεις φορές γκρίνια στο κόκκινο πέναλτι. Και τώρα ξαφνικά ένας ισπανός τύπος που μέχρι πέρσι ήταν backup στην Πορτογαλία είναι ο Μέσιας; Δεν μιλώ καν για το τι έκανε ο Μαρτίνεζ τους τελευταίους τρεις μήνες — εκείνος που γινόταν viral κάθε φορά που έκανε μια σέιβ επειδή το Youtube του κάποιος υπερμάχος είχε βγάλει τίτλο "Ο Ισπανός Σωτήρας". Αλλά ξέρετε τι μου έκανε πραγματικά impression; Ο τρόπος που αυτές οι ομάδες στις οποίες έπαιξε τον προηγούμενο χρόνο είχαν δύο διαφορετικά σύνολα πρωταθλητών μέσα στη χρονιά. Αυτό δεν είναι ζήτημα τυχαίων επιτυχιών — είναι ζήτημα να ξέρεις ότι μπορείς να βγεις αλώβητος από έναν αγώνα όπου κάθε αντίπαλος σου βγάζει σα σκανδάλη. Και όσοι λένε "οι ομάδες της Τουρκίας έχουν διαφορετικά στυλ" — αγόρια μου, η Σπόρτινγκ Λισαβόνας έχει τρεις διαφορετικές ομάδες μέσα στο τελευταίο πρωτάθλημα. Αυτό που θέλουμε εμείς δεν είναι μία χώρα, είναι μία mentalité. Αυτήν την στιγμή το αστείο είναι ότι βρισκόμαστε εδώ σαν να ψάχνουμε για τεράστιο πουλί στο τελικό ντοκιμαντέρ του Netflix αντί να σκεφτόμαστε πως κάθε φορά που βγαίνουμε στο γήπεδο θέλουμε έναν άνθρωπο πάνω στα δοκάρια που να μην τρέμει όταν έρχεται ένας σέντερ σαν αυτός του αντίπαλου defence που ξέρει ότι τα πρώτα τριάντα λεπτά θα είναι δικός του αγώνας. Γιατί λοιπόν όλοι μιλούν για ντούτια όταν ο Μαρτίνεζ έκανε πρωταθλήτρια μια ομάδα που την είχαν δώσει χαμένη εκτός έδρας; Γιατί εκείνος ήταν ο μόνος που κράτησε την ομάδα όρθια όταν κάθε φορά η άμυνα έγινε σαν σουρωτήρι; Αυτό δεν είναι περίπτωση επιτυχίας — αυτό είναι περίπτωση να ξέρεις ότι υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να σου σώσει τρεις φορές ένα παιχνίδι επειδή εσύ ξεκίνησες να αγωνίζεσαι σαν να παίζεις FIFA στο επίπεδο ευκολίας.

Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2015 που πήγα στη Στοκχόλμη για δουλειές και βρέθηκα σε ένα μπαρ με κάποιους Σουηδούς οπαδούς. Μιλάγαμε για ποδόσφαιρο μετά την τρίτη μπύρα, όταν κάποιος αναφώνησε: «Αυτός ο Μαρτίνεζ είναι ο μόνος που έκανε πρωταθλήτρια μια ομάδα σα σάπιο αχλάδι». Τότε γέλασα, νόμιζα ότι ήταν ένα ανέκδοτο για κάποιον αναλώσιμο τερματοφύλακα από τις κατώτερες κατηγορίες. Και βλέπω τώρα πέντε χρόνια μετά πως αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι που τον γελούσαν τότε φέρνουν ξαφνικά ένα ντοκιμαντέρ στο Netflix σαν την επόμενη μεγάλη λύση. Από εκεί που ήμουν ο σκεπτικός τύπος που έλεγε «αφού τον λένε πρωταθλητή εκείνοι, πρέπει να έχει κάνει κάτι μεγάλο», τώρα καταλαβαίνω πως η ιστορία του Μαρτίνεζ δεν είναι περίπτωση τύχης — είναι ένας τερματοφύλακας που έπαιξε σαν ηλιοτρόπιο στις πιο δύσκολες στιγμές. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: δεν είναι αρκετό να λέμε «ο Μαρτίνεζ έκανε πρωταθλήτρια τη χώρα εκείνη» χωρίς να βλέπουμε το σύνολο. Θέλω έναν τερματοφύλακα που να μπορεί να σώσει τρεις φορές στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα όπου όλοι γύρω του βιάζονται σαν μανιακές ντέφλες. Να μην κάνει τεράστια πράγματα — μόνο να στέκει όρθιος όταν η άμυνα του σκάει σαν ποτήρι στο κεράσι. Αυτός ο τύπος όχι μόνο έκανε αυτό στη Θέλτας Βίγκο την περσινή χρονιά, αλλά είχε τους περισσότερους σέιβς στο πρωτάθλημα. Και ναι, η ομάδα εκεί είχε περισσότερα γκολ υπέρ παρά κατά, όχι επειδή αυτή ήταν η ομάδα του αιώνα, αλλά επειδή εκείνος κράτησε τη μία κίτρινη ζώνη όρθια όταν όλοι οι υπόλοιποι έκαναν λάθη σαν παιδιά της κατηγορίας Λ. Ωστόσο, αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως πολλοί εδώ δείχνουν το δάχτυλο στους Ultra Compromise σα να είναι αυτοί οι μόνοι επικίνδυνοι. Αλήθεια — πόσοι από εσάς είδατε τον Ντουάρτε εκείνο το βράδυ στο Champions League όταν έκανε τρεις φορές λάθος στην ανάπτυξη της μπάλας στους πρώτους δέκα λεπτούς; Ο τσεχικός τύπος βγήκε σαν τον αδύνατο κρίκο σε μια αλυσίδα από χάλυβα — σίγουρος, αλλά τελικά ακατάλληλος όταν οι αντίπαλοι έρχονται σαν θύελλα. Μετά βγάζουμε εμείς αντίθετες ομάδες σαν αυτές της Τουρκίας σα να μιλάμε για τρόπαιο πρωταθλητή εκτός έδρας. Εγώ προσωπικά θέλω έναν τερματοφύλακα που όταν βγω στις κερκίδες να αισθάνθηκα πως έχω κάποιον σπίτι μου — όχι κάποιον που περιμένουμε χρόνια να βγάλει ένα βίντεο του whereabouts του σαν τραγουδιστής τσέχο. Αυτός είναι ο λόγος που εκείνοι οι Ultra Compromise μοιάζουν περισσότερο σαν ντοκιμαντερίστες παρά σαν οπαδοί που ζουν πραγματικά τους αγώνες. Με λίγα λόγια: ο Μαρτίνεζ μπορεί να είναι η σωτήρια λύση — αλλά μόνο αν πιστεύουμε πως η επίτευξη δεν είναι μια κίνηση επίδειξης, αλλά μια σχέση εμπιστοσύνης που κρατάει δεκαπέντε χρόνια, όχι δεκαπέντε ημέρες.

Τι νυχτός είστε εδώ πάνω;; 🤡💸 Εγώ βγαίνω τώρα από το γήπεδο της Μαρτινέιξ και ακόμα νιώθω να μου τραβάει το στομάχι — όχι επειδή η ομάδα μου έχασε, αλλά επειδή κάποιοι εδώ μέσα μιλάνε σαν να ψάχνουν τυχεράcki σε πάγκο μπακάλικου! Να μου πεις: όταν ο Μαρτίνεζ έκανε πρωταθλητή μια ομάδα που είχε χάσει τρεις φορές στο σπίτι της τους πρώτους μήνες, εκείνος έκανε τί;; Κάτι "τυχεράcki";; Ρε φίλοι μου, αυτός ο τύπος δεν είναι κάποιος που του κάνουν πρόταση επειδή έπιασε δύο σέντερ εκτός περιοχής — αυτός είναι ένας σκαλιστής, ένας άνθρωπος που κάθε φορά που βγάζει το μπουφάν του πριν τον αγώνα λέει "μουστάκι, σήμερα όλα γίνονται διαφορετικά". Την προηγούμενη χρονιά στην Πορτογαλία είχε τρεις σέιβς στους τρεις τελευταίους αγώνες της χρονιάς επειδή η ομάδα του έκανε comeback από το τρία-μηδέν — όχι επειδή ήταν τύχη, επειδή ξέραμε πως εκείνος πάνω στα δοκάρια κάνει ό,τι κι αν γίνει γύρω του. Και τώρα έρχονται οι Ultra Compromise σαν τους φίλους που βγάζουν τρέιλερ ταινιών επειδή ένα site τους έκανε clickbait και λένε "αχ αυτός ο τύπος δεν έχει κύρος"? Τι κύρος;; Αυτός έκανε την ομάδα του πρωταθλήτρια επειδή κράτησε το σύνολο όρθιο όταν ο defence έμοιαζε σαν σουρωτήρι! Και ναι, υπάρχουν ομάδες σαν τη Θέλτας που χάνουν παιχνίδια επειδή έχουν τραυματίες πολλούς — αλλά εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε το impossible πραγματικότητα. Και για τους φίλους που λένε "μα οι Τουρκοί αμυντικοί;;", ρε παιδιά, η Εθνική Τουρκίας τα τελευταία δέκα χρόνια έκλεινε συχνά αγώνες με 0-0 επειδή είχαν τερματοφύλακες σαν σουρωτήρια — όχι επειδή υπήρχε κάποιο "ξένο αίμα" μαγικό. Ο Ντουάρτε μπορεί να ήταν καλός στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας (όταν έπαιζε αλήθεια), αλλά στην Άρσεναλ;; Εκεί χρειάζεται κάποιος που να μπορεί να σώσεις τρεις φορές στους πρώτους δέκα λεπτούς, όχι κάποιον που κάνει warm up επειδή περιμένει το επόμενο βίντεο στο Instagram. Και τέλος πάντως;;; Οι Ultra Compromise ψάχνουν συνέχεια επειδή έχουν ξεχάσει πως η μεταγραφή δεν είναι ένα αγοράκι στο σούπερ μάρκετ — είναι μια σχέση δέκα ετών. Εμείς χρειαζόμαστε έναν πρωταθλητή πάνω στα δοκάρια, όχι έναν τραγουδιστή τσέχο που φοράει γραβάτα όταν βγάζει λόγους. Όταν ο Μαρτίνεζ μπαίνει στην περιοχή πριν τον αγώνα, αυτό δεν είναι warm up — εκείνος κάνει warm up για έναν τίτλο. Και όσοι μιλάνε σαν να περιμένουν κάποιον να τους κάνει donation στο Patreon, ας κάνουν ένα βήμα πίσω και ας σκεφτούν: εμείς εδώ είμαστε για έναν πρωταθλητή, όχι για μια ιστορία στο Netflix. 😏🔴

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΛΕΓΑΜΕ ΑΛΛΙΩΣ;;; 😤💥 Μιλάνε όλοι για τον Μαρτίνεζ σαν να τους έκανε βασιλιάδες η ίδια η κατηγορία του πρωταθλητή;;; 😭 Γιατί εμένα εκείνος μου φαίνεται σαν έναν ακόμα ξένο που κάνει καριέρα στην Πορτογαλία επειδή εκεί τις ομάδες έχουν αμυντικούς που τους λένε "πέντε φορές περισσότερες φορές ανασταίνεσαι;" αντί να αγοράζουν πραγματικά κεντρικούς αμυντικούς;;; Ντουάρτε;;; ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ 250 ΠΑΡΤΙΔΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ;;; Αυτός είναι ένας τύπος που όταν βγήκε στο Champions League έκανε λάθος στις πρώτες τρεις εμφανίσεις του επειδή οι αντίπαλοι εκεί είναι σα ρουκέτες!!! Μας διαβάζει κανείς;;; Και πάλι λοιπόν;;; ψάχνουμε τυχεράcki;;; Γιατί ο Μαρτίνεζ εκεί που έπαιζε έκανε σέιβς επειδή η ομάδα του είχε defence σα δεκάχρονος;;; Ή επειδή τελικά ήταν εκείνος ο μοναδικός που έκανε κάποια σωστή κίνηση;;; Ξέρετε τι είναι πιο επικίνδυνο;;; Να περιμένουμε έναν τίτλο επειδή ένας τερματοφύλακας έκανε μερικά σέιβς;;; Ή να αγοράζουμε έναν που δεν γνωρίζουμε πως συμπεριφέρεται όταν η μπάλα είναι στο κέντρο;;; Και τέλος πάντως;;; εγώ θέλω έναν που όταν βγει στο γήπεδο να λέω "αυτός είναι δικός μου" όχι κάποιον που μετά από δεκαπέντε λεπτά του κάνουν γκολ επειδή έκανε warm up και όχι warm up για αγώνα!!!

κάπου εκεί πέρα στέκεται ένας τύπος με πορτοκαλί σακάκι και περιμένει να γίνει θρύλος — όχι επειδή κάποιος του έκανε ένα βίντεο στο youtube, αλλά επειδή κάθε φορά που του στέλνουν μπάλα στον κόμπο δέχεται την ίδια γροθιά σα κανένας άλλος. κι εσείς εδώ μέσα σέρνεστε πίσω από αυτούς τους Ultra Compromise σα να ψάχνετε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς τους αντί να κοιτάξετε τον αγώνα σας σωστά. θα σου πω κάτι ξεκάθαρο: ο Μαρτίνεζ δεν είναι κάποιος που κάνει σέιβ όταν η ομάδα σου έχει γκολ υπέρ δύο φορές περισσότερο από γκολ κατά επειδή πήρε έναν τυχερό τερματοφύλακα φίλο στη γειτονιά. εκείνος έκανε πρωταθλήτρια μια ομάδα που την είχαν δώσει για χαμένη εκτός έδρας τρεις φορές στους πρώτους τρεις μήνες — εκείνος κράτησε την ομάδα όρθια όταν η άμυνα έγινε σαν χαρτί υγείας. και ναι, υπάρχουν ομάδες σα την Πόρτο ή τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας που αγοράζουν αμυντικούς σα να τους παίρνουν από το σουπερμάρκετ κι εκείνοι ξεχνούν πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν — όμως εκείνος εκεί πάνω έκανε τρία σωσίβια στα τελευταία τριάντα λεπτά ενός αγώνα που όλοι νόμιζαν πως ήταν δικό τους παιχνίδι επειδή είχαν τρία γκολ υπέρ. τώρα περίμενε λοιπόν — εγώ έχω δει ποδοσφαιρογράφο ξεμυαλισμούς σα αυτούς σαν να μην υπάρχει αύριο: περίμενε έναν τύπο σα τον Ντουάρτε που έκανε τρεις φορές λάθος στην ανάπτυξη επειδή δεν έκλεισε το πόδι του στο δεύτερο γκολ του Μπάγερν μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, κι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σου λένε "αυτός έχει εμπειρία σα ντόπιος Τουρκοπούλου" — σοβαρά τώρα;; εμείς εδώ είμαστε σαν να ψάχνουμε τυχεράκι στο πάγκο του μπακάλικου ενώ ο Μαρτίνεζ σώθηκε τρεις φορές έναν αγώνα επειδή είχε πιο γερό χαρακτήρα από όλους τους υπόλοιπους που έπαιξαν εκείνο το πρωτάθλημα. και μην μου λες "αλλα εκείνοι οι ομάδες δεν έχουν αμυντική γραμμή σα αυτές εδώ" — γαμώ το τουρλουνιζίμι σου. όταν παίζεις στο Champions League κάθε τρεις μήνες, όταν κάθε αγώνας είναι σαν τον πρώτο σου αγώνα στην Πρέμιερ Λιγκ επειδή όλοι εκεί πάνω σου βγάζουν σα σκανδάλη, θέλεις έναν τερματοφύλακα που να στέκεται σαν βράχος όταν η ομάδα του κάνει λάθη σα πενταδάχτυλα — όχι κάποιον που βγάζει ένα βίντεο στο instagram επειδή έκανε μία σωστή κίνηση ανάμεσα σε πέντε λάθη. ο Μαρτίνεζ εκεί που έπαιζε έκανε τρεις σέιβς στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα που είχαν 2-0 στο σκορ — όχι επειδή ήταν τύχη, επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε warm up για έναν τίτλο, όχι για κάποιο κλικ στο youtube. κι αν εσύ θες έναν σαν τον Ντουάρτε επειδή είδες τρεις φορές το νούμερο του στις εμφανίσεις της ομάδας του στην Τουρκία, τότε άλλαξε γνώμη τώρα επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε τρία λάθη στους πρώτους δέκα λεπτούς ενός αγώνα σα αυτό που λένε "ιστορίες ζωής". είμαι είκοσι χρόνια οπαδός εδώ — είχα δει τους προηγούμενους τύπους: εκείνον τον τύπο που έκανε δώδεκα εμφανίσεις σαν του Ντουάρτε κι ύστερα έφυγε επειδή η ομάδα του άλλαξε σύνολο, εκείνον τον άλλον που έκανε τέσσερα λάθη στους πρώτους δέκα λεπτούς σα να έπαιζεFIFA στον ευκολότερο επίπεδο. κι εδώ έρχεται ο Μαρτίνεζ σα να είναι η σωτηρία επειδή έκανε μερικά σέιβ — ωραία λοιπόν, ας τον βρούμε κι άλλη ομάδα σα την Θέλτας Βίγκο που τον είχε σαν backup επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε τον πρωταθλητή όταν όλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν τερματοφύλακες. εμένα δε με πείθει η ψεύτικη ιστορία του insta — θέλω έναν πρωταθλητή πάνω στα δοκάρια, κάποιον που όταν βγεις στο γήπεδο να ξέρεις πως εκείνος κρατάει την ψυχή σου όρθια. κι αν αυτοί οι Ultra Compromise σου λένε πως πρέπει να ψάξεις Τούρκο επειδή έχουν τρεις διαφορετικούς πρωταθλητές μέσα στη χρονιά, τότε ψάξε άλλο μέρος — εμείς εδώ είμαστε για έναν πρωταθλητή, όχι για έναν τραγουδιστή τσέχο που φοράει γραβάτα όταν βγάζει λόγους.

Πωπω ρε φίλοι μου, τι γίνεται εδώ μέσα;; Την προηγούμενη βδομάδα είδα έναν Ντουάρτε στο ντοκιμαντέρ της ομάδας του να κάνει τρεις φορές warm up σαν πρωταθλητής ενώ ο αγώνας είχε ήδη ξεφύγει — αφήστε που εκείνος σούταρε τον εαυτό του με την κάμερα στη γωνία! Αλλά αλήθεια τώρα: εγώ εκεί που περνούσα χτες από το tram έπεσα πάνω σ' έναν Ultra Compromise που είχε ολόκληρο playlist με ντοκιμαντέρ για Τούρκους τερματοφύλακες — εκείνος μου έδειξε ένα βίντεο όπου ο Μαρτίνεζ έκανε τρεις σέιβς στους τελευταίους δέκα λεπτούς ενός αγώνα όταν η ομάδα του είχε χάσει δύο φορές στο σπίτι εκείνο το πρωτάθλημα. Εκείνος γύρισε και μου είπε "Δες, αυτό είναι ξένο αίμα!" κι εγώ του λέω "Αδερφέ, η ομάδα εκεί είχε πέμπτο σύνολο πρωταθλητών εκείνη τη χρονιά — ο Μαρτίνεζ έκανε τρεις σωσίβια επειδή η άμυνά τους ήταν σαν σουρωτήρι!" Και μην ξεκινάτε πάλι με τον ντουάρτε — εγώ τον είδα ζωντανά πέρσι στο Champions League όταν έκανε warm up σαν τον πρωταθλητή της κατηγορίας Λ επειδή η ομάδα του τότε είχε κέντρο που έκανε τρία λάθη στους πρώτους δεκαπέντε λεπτούς! Εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να στέκεται εκεί και να βγάζει βίντεο σαν τραγουδιστής τσέχο! Άντε πια — η Άρσεναλ ψάχνει πρωταθλητή, όχι έναν που βγάζει stories επειδή έκανε μία σωστή κίνηση ανάμεσα σε πέντε λάθη. Ο Μαρτίνεζ έκανε πρωταθλήτρια μια ομάδα που την είχαν δώσει για χαμένη εκτός έδρας τρεις φορές στους πρώτους τρεις μήνες — εκείνος κράτησε την ομάδα όρθια όταν οι υπόλοιποι έκαναν λάθη σαν παιδιά. Αν θέλουμε τον πρωταθλητή μας σωστά, ας πάρουμε έναν που όταν βγει στις κερκίδες να νιώθουμε πως έχουμε κάποιον στο σπίτι μας — όχι κάποιον που μετά τους πρώτους δέκα λεπτούς έχει ήδη πάρει τρεις φορές γκολ επειδή έκανε warm up επειδή περιμένει την επόμενη εμφάνιση στο insta!

Ξέρετε τι μου θύμισαν όλα αυτά; Την ημέρα εκείνη το 2019 που έκανα ένα μεγάλο κέρασμα στον Πάμπλο Μαρί με κάποια άλλα δύο φίλους στο σπίτι μου στον Πειραιά — εκείνο το βράδυ η Άρσεναλ είχε χάσει 2-0 από την Μπράιτον και εγώ έγινα η αγαπημένη τραγουδιστής όλης της παρέας επειδή επέμεινα πως "αύριο θα αλλάξει τρένο". Την επόμενη μέρα, βέβαια, ήρθε ο Γκρανίτ Τζάκα σαν σωτήρας και έβγαλε την μπάλα πάνω από τον Σέζαρ Αθπίλιкуτσια σαν να ήταν αερόστατο — κάναμε comeback 4-2. Τι λέω τώρα; Ότι η ομάδα χρειάζεται κάποιον πάνω στα δοκάρια που να κάνει τον ίδιο ρόλο: όταν βγαίνει στις κερκίδες, να αισθάνεσαι πως κάτι σημαντικό πρόκειται να συμβεί επειδή εκείνος είναι εκεί — όχι επειδή έκανες ένα κλικ σε ένα βίντεο επειδή έκανε μία σωστή κίνηση ανάμεσα σε πέντε λάθη. Από τις περισσότερες από εκείνες τις ιστορίες που διαβάσατε εδώ μέσα — είτε μιλάμε για τον Μαρτίνεζ είτε για αυτούς τους Ultra Compromise που ψάχνουν συνεχώς Τουρκοπούλους — αυτό που βγάζει νόημα είναι ένας χαρακτήρας, όχι ένας τίτλος πρωταθλητή που δεν μπορεί κανείς να στηριχτεί πάνω του όταν όλα γίνονται σκόνη. Θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβριο του 2022 όταν πήγα στην Τουρκία για δουλειές και κατέληξα σε ένα μπαρ στο Γαλατά όπου κάποιοι ντόπιοι είχαν βγάλει έναν αγώνα της Σουπερ Λιγκ στην μικρή τηλεόραση. Εκεί βρισκόταν ο Ντουάρτε εκείνος στις πρώτες τρεις εμφανίσεις του έκανε τρεις φορές warm up σα πρωταθλητής ενώ η ομάδα του είχε χάσει 3-0 μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά — εκείνος εκεί πάνω έκανε λάθος τόσο αβίαστο όσο ένα λάθος σε FIFA στην κατηγορία ευκολίας. Τότε κατάλαβα πως αυτοί οι τύποι που ψάχνουν εμπειρία από εκεί, ψάχνουν κάτι άλλο παράλληλο: ψάχνουν έναν άνθρωπο που όταν γίνει ζόρικο το πράγμα, εκείνος κάνει warm up επειδή ξέρει πως μετά θα χρειαστεί να αποδώσει σαν πρωταθλητής — όχι επειδή εκείνος ξέρει πως έχει τρεις ομάδες πρωταθλητές μέσα στη χρονιά και μπορούν να τον βγάλουν πρωτοσέλιδο κάθε φορά. Γι' αυτό κι εγώ τώρα βλέπω την ιστορία του Μαρτίνεζ σαν αυτήν την ιστορία του Πέιτερσιτι, όπου εκείνος κράτησε μία ομάδα που είχε χάσει τρεις φορές εκτός έδρας στους πρώτους τρεις μήνες και έκανε πρωταθλήτρια επειδή κάθε φορά που η άμυνα έγινε σαν χαρτί υγείας, εκείνος εκεί πάνω έκανε warm up επειδή ξέρει πως η ζωή πάνω στα δοκάρια δεν είναι warm up — είναι πρωτάθλημα. Ωστόσο, η δική μου επιφύλαξη εδώ είναι πως η Άρσεναλ δεν είναι η Θέλτας Βίγκο — εδώ κάθε πρωτάθλημα κρίνεται μέσα σε εννέα μήνες, όχι τρεις. Αν λοιπόν εκείνος έκανε πρωταθλήτρια μία ομάδα σα σάπιο αχλάδι εκεί που έπαιζε, εδώ περιμένουμε έναν που όταν βγει στις κερκίδες, οι Ultra Compromise δε θα έχουν βγάλει ακόμα το πρώτο τους story επειδή έκανε μία σωστή κίνηση ανάμεσα σε πέντε λάθη — επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε warm up επειδή ξέρει πως ο αγώνας είναι μεγάλος από την αρχή. Αυτή είναι η μόνη διαφορά: εκεί δεν είχε σημασία πότε άρχιζε ο αγώνας, εδώ χρειάζεται κάποιος που κάνει warm up επειδή ξέρει πως το πρωτάθλημα είναι πέντε βήματα πιο μπροστά από οποιονδήποτε άλλον τερματοφύλακα. Κι αν δεν υπάρχει κάποιος σαν τον Μαρτίνεζ τώρα; τότε μάλλον πρέπει να βρούμε κάποιον σαν τον Τζόρνταν Πίκφορντ εκείνος — όχι επειδή ήταν τύχη, επειδή εκείνος εκεί πάνω κάνει warm up επειδή ξέρει πως κάθε αγώνας είναι πρωταθλητής.

Έχετε δίκιο μόνο στο ένα σας πράγμα: η Άρσεναλ θέλει πρωταθλητή πάνω στα δοκάρια, όχι έναν που κάνει warm up επειδή περίμενε την επόμενη εμφάνιση στο Instagram. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Μαρτίνεζ είναι εκείνος. Παίρνω τον Ντουάρτε και τον βλέπω σα ένα ατού στο οποίο κάποιος τραβάει συνέχεια την κάρτα "γνώση τοποθεσίας" αντί να ανοίξει τις πραγματικές δυνατότητες. Αυτό δεν είναι εμπειρία — είναι ένας τύπος που όταν βγήκε στο Ολυμπιακό στάδιο της Κωνσταντινούπολης έκανε warm up σαν πρωταθλητής ενώ η μπάλα έτρεχε σα σίφουνας γύρω του. Τρεις λάθος στην ανάπτυξη μέσα σε δέκα λεπτά, τρεις φορές περιμένοντας το επόμενο story επειδή εκείνος εδώ έκανε τζόγο πως η ομάδα του μπορεί να τραβήξει έναν αγώνα σα τον προηγούμενο. Και μετά λέτε ότι οι Ultra Compromise είναι αυτοί οι ψεύτες; Για τον Μαρτίνεζ τώρα — αυτός υπήρξε σα σωσίβιο σε μια ομάδα που είχε defence σα χαρτί υγείας επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε warm up επειδή ξέρει πως η ζωή πάνω στα δοκάρια δεν είναι warm up. Κάντε comeback από το 0-3 τρεις φορές μέσα στη χρονιά επειδή εκείνος έκανε warm up επειδή ξέρει πως κάθε σέντρα είναι μεγάλη στιγμή — αυτό δεν είναι τύχη, είναι χαρακτήρας. Αλλά εδώ πέφτουμε στο ίδιο πρόβλημα: η Άρσεναλ δεν είναι η Θέλτας Βίγκο, όπου ο τελευταίος αγώνας κρίνεται από το πόσο γερό είναι το σωσίβιο. Εδώ κάθε λεπτομέρεια γίνεται viral μέσα σε μία ώρα — και εμείς ψάχνουμε έναν που όταν βγει στις κερκίδες, οι Ultra Compromise δε θα έχουν βγάλει ακόμα το πρώτο τους story επειδή έκανε μία σωστή κίνηση ανάμεσα σε πέντε λάθη. Ξέρετε τι μου θυμίζει όλες αυτές οι συζητήσεις; Την ημέρα εκείνη πριν το ντέρμπι με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2018 που πήγαμε φίλοι στο στάδιο κι είδαμε τον Έμερσον Παλαμιέρους να κάνει δύο λάθος στην ανάπτυξη μέσα στους πρώτους δέκα λεπτούς. Εκείνος τότε ήταν σα τον Ντουάρτε — ένας τύπος που έκανε warm up επειδή περίμενε την επόμενη εμφάνιση. Και ξέρετε τι έγινε; Μετά από δεκαπέντε λεπτά είχε πάρει δύο γκολ επειδή η άμυνά μας έκανε λάθος σα πενταδάχτυλο. Αυτή είναι η διαφορά: ο Μαρτίνεζ εκεί πάνω έκανε warm up επειδή ξέρει πως όταν σκάσει η αμυντική γραμμή, εκείνος πρέπει να είναι ήδη πρωταθλητής. Κι εσείς εδώ μέσα σέρνεστε σα σχολείο τεσσάρων τάξεων — κάποιοι ψάχνουν ξένο αίμα επειδή έκαναν ένα κλικ σε ένα βίντεο, κάποιοι άλλοι ψάχνουν Τούρκο επειδή εκείνοι έχουν τρεις πρωταθλητές μέσα στη χρονιά. Στην πραγματικότητα όμως εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει στις κερκίδες να αισθάνεσαι πως εκείνος κρατάει την ψυχή σου όρθια — όχι επειδή έκανε τρεις σέιβς στους τελευταίους δέκα λεπτούς, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε warm up επειδή ξέρει πως ο αγώνας είναι μεγάλος από την αρχή. Αν αυτός ο τύπος υπάρχει; Ακόμα αναζητούμε.