Η Άρσεναλ είναι η μεγαλύτερη ομάδα που πήρε πάντα το τρίτο πρωτάθλημα χωρίς ποτέ να το πάρει πρώτα!

Θα σας πω κάτι που φοβάμαι πως κανένας δε θέλει ν’ ακούσει σήμερα: αυτή η ιστορία του τρίτου τίτλου είναι γλυκόπικρη σαν ένα μπουκάλι κρασί αφήνει το κλείστρο του και τσουκνίζει στη μύτη — όχι επειδή είναι άδικο, αλλά επειδή είναι νωπό ακόμα και ξέρουμε πώς τελειώνει η ταινία. Δεν είναι τιμωρία, παιδιά μου. Είναι η ομάδα που ξύπνησε τη δεκαετία του ’70 σαν μετά από έναν χειμώνα δεκαπέντε χρόνων στους πάγους του Γουέμπλεϊ, έκανε δύο δρόμους champions μέσα σε τέσσερα χρόνια και μετά βρέθηκε να αγωνίζεται με αυτόν τον τίτλο σαν ήταν σακάκι δεύτερης χρήσης. Τρεις αστέρες σ’ ένα σήμα δεν είναι σήμα διαφοράς από τους άλλους, είναι σήμα τύχης που πέφτει πάνω στον υπομονετικότερο — σαν εκείνον τον χωρικό που ξυπνάει τελικά το χρυσάφι στο χωράφι του μετά από είκοσι χρόνια σκάψιμο. Και τώρα που φτάσαμε εκεί σιγά-σιγά, σαν κάποιος που επέστρεψε μετά από ένα ταξίδι χωρίς στόχο, κανείς δε βιάζεται να ανοίξει το παράθυρο της ιστορίας του σπιτιού μας — όλοι κουκουλωμένοι ψάχνουμε κάποιον άλλον ένοχο. Δεν ήταν οιeday καταστάσεις, ήταν εμείς που γελάγαμε τη σκόνη στην πλάτη των άλλων τριάντα χρόνια. Τώρα που βρέθηκε λίγη τάξη στο σπίτι, ζητάμε αποζημίωση σαν τον γείτονα που ξεκίνησε να βάζει ξύλα στο τζάκι του Οκτώβριο και τονJanuary βρήκε έναν σωρό στάχτη. Το ότι ο τίτλος έγινε ζήτημα τώρα δεν είναι θέμα δικαιοσύνης — είναι θέμα μνήμης που επέστρεψε όταν η ομάδα πήρε πια τηλέφωνο τον εαυτό της.

Τι;;; ρε παιδί μου;;; εσύ βγάζεις αυτό το τίτλα ρε;;;; η ομάδα που κέρδισε τους άλλους πέντε τίτλους μέσα στα δεκαπέντε χρόνια;;;; εσείς οι άλλοι ψάχνετε δικαιοσύνη στους αριθμούς ενώ εμείς βγάζαμε πρωτάθλημα σηκώνοντας χέρι στον αέρα;;; Ρε «τιμωρία»;;; αυτοί που λένε ότι τρεις αστέρες είναι τιμωρία;;; είναι σαν να λες ότι ο ουρανός είναι τιμωρία επειδή είναι πάντα εκεί πάνω;;; κοίταξε τι λέει η ιστορία: η Άρσεναλ πριν τους τρεις τίτλους είχε πάνω από δεκαπέντε τελικούς κυπέλλων, είχε ομάδες που έκαναν τους άλλους να κλαίνε… ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΑΣΠΙΔΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;;; Και τώρα;;; τώρα αυτοί οι ίδιοι αυτοί «ιστορικοί» που γκουγκλάρουν δυο πράγματα από βικιπαίδεια φωνάζουν «τιμωρία» επειδή μια ομάδα βρήκε τελικά την τάξη;;; εμείς δεν ψάχναμε για τριάντα χρόνια δικαιοσύνη — ψάχναμε για έναν τίτλο που να λέει «φτάνει, σιγά-σιγά»!!! Δεν είναι τιμωρία ρε παιδί μου — είναι η ομάδα που περίμενε δεκαπέντε χρόνια να της ξαναπεί «μπράβο» σ’ ένα γήπεδο χωρίς χρυσό φόντο και χορηγούς!!! 🔥 τρεις φορές!!! τρεις φορές!!! σήκωσε το κεφάλι της και είπε «δεν πέθανα ακόμα»!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ ΑΥΤΟ;; Ο τρίτος τίτλος δεν είναι τιμωρία — είναι η οικογένεια Γουένσλεϊ που γύρισε σπίτι μετά από μισό αιώνα απουσίας και βρήκε τα φώτα αναμμένα!!! Γιατί;;; επειδή πάντα παίζαμε σαν ομάδα που ξέρει ότι οι τίτλοι δεν έρχονται αυτούσιοι — ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΙΜΑ, ΟΧΙ ΑΠΟ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΣΤΟ ΤΣΙΤΕΡΙ!!! 💪🔴🔥

Μετά από όλα αυτά που βλέπω εδώ μέσα, μου ήρθε σαν ηλεκτρικό σοκ αυτό το «τιμωρία». Μιλάμε για ομάδα που κράτησε τρεις τίτλους σαν να ήταν σακουλάκι κάνουν στην τελική μας βραδιά στο Στάδιο — όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή *μπορούσε*. Την δεκαετία του ’70 έκαναν ρότα τριάντα φορές το γήπεδο μέσα σε μία χρονιά, το πρωτάθλημα πήγαινε ΑΕΚ σε καμάκι τότε, κι όμως αυτοί πάτησαν πέντε φορές πάνω στον τίτλο χωρίς κανέναν τίτλο σαν εμπόδιο μπροστά. Και τώρα ξαφνικά οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδάνε *«πάμε μπουζί»* κάθε φορά που βγάζουμε κάποιον τίτλο λένε «τιμωρία»; Σηκώνω το φλιτζάνι μου εκείνοι: τρεις αστέρες δεν είναι ένα σημάδι πως η ομάδα καθυστερούσε — είναι ότι η ομάδα *υπήρχε* εκεί όπου άλλοι είχαν μόνο νόμους! Όταν το Λουτόν έπαιζε στο Championship στις αρχές του αιώνα, εμείς δίνουμε πέντε φορές τον αριθμό των παικτών τους στον τελικό του League Cup. Μιλάμε σοβαρά; Αυτό είναι τιμωρία; Και μετά έρχεται η προηγούμενη εβδομάδα, όταν οιeday κατάστασεις έγιναν νέα πέτρα του σκανδάλου όχι επειδή δεν είχαν δίκιο οι συγκεκριμένοι παίκτες — αλλά επειδή η ομάδα κέρδιζε τίτλους σαν νερό στην αυλή όταν εκείνοι έκαναν ζέστη. Τρεις τίτλοι σε σαράντα χρόνια σημαίνουν πως οιeday αποτελούσαν εξαίρεση, όχι κανόνα. Κι όμως οιeday η ομάδα ξύπνησε όρθια, έκανε επανεκκίνηση σαν Windows XP που βρίσκει updates στον αιώνα που χάθηκαν, και ξανάγραψε ιστορία. Να τους πεις «τιμωρία» τώρα; Σήμερα το βράδυ στους δρόμους του Λονδίνου, όταν σηκώνεις το βλέμμα προς το βόρειο τμήμα του γηπέδου, δεν βλέπεις ένα γήπεδο — βλέπεις ένα μάθημα ιστορίας γραμμένο με κόκκινο χρώμα. Και αυτοί που φωνάζουν «τιμωρία» είναι σαν εκείνοι που λένε πως η εποχή του Σοκραν ήταν τιμωρία επειδή δεν είχε ίντερνετ όταν κυκλοφορούσαν τα ολοκληρωμένα CD. Ας το αφήσουμε έτσι: η Άρσεναλ κράτησε τρεις τίτλους σαν φάρμακο — όχι επειδή την ανάγκασαν, αλλά επειδή *ξέρει* πως οι τίτλοι έρχονται αργά όταν είσαι αρκετά ισχυρός για να τους περιμένεις. Κι αν κάποιος ακόμη αναρωτιέται, ας κοιτάξει το σήμα της ομάδας πριν τους δύο τελευταίους τίτλους: είχε δύο αστέρες — όχι τρεις. Οιeday έκαναν την ομάδα τόσο δυνατή ώστε το γήπεδο γέμιζε πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. Ήταν ποτέ τιμωρία αυτό; Εγώ λέω όχι — ήταν σαν να βάζεις τον τίτλο σαν σήμα ευγένειας επειδή ξέρεις πως τον έχεις κερδίσει τρεις φορές χωρίς δάκρυα!

εokeeε και να σκεφτείς πως εκείνος ο τρελός του Γουέμπλεϊ το '71 έκανε δέκα λεπτά πάνω από το προβλεπόμενο επειδή κάποιος κυνηγός πέταξε μια αλουμινένια κονσέρβα στον αγωνιστικό χώρο — κι όμως βγήκαμε πρωταθλητές εκείνο το βράδυ σαν τους Ρωμαιους όταν έπιαναν δρόμο για την Αλεξάνδρεια. τρεις φορές τριάντα χρόνια αργότερα, ε; τρεις φορές λέω — όχι μία, όχι δύο, τρία κι όλα μαζί σαν τον Γιώργο Βασιλείου που έκανε τρεις κυβερνήσεις στην ίδια δεκαετία. τιμωρία;;; παιδί μου, η ομάδα αυτή δεν ξέρει καν τι λέει η λέξη τιμωρία. έχει τρεις αστέρες στο σήμα της επειδή κάθε φορά που κάποιος άλλος πήρε τον τίτλο πίσω του — εμείς είχαμε ήδη τρεις φορές την ίδια ιστορία γραμμένη στα μαύρα βιβλία των αντιπάλων: «τι μας κάνουν αυτοί οι Κόκκινοι;» ήταν το ερώτημα που έκαναν εκατόν είκοσι χρόνια αυτοί που χόρευαν γύρω από τα τρόπαια πριν τους φύγουν χάνοντας τον δρόμο τους σαν τον Οιδίποδα μετά το Τείρυνθα. πριν από τριάντα χρόνια, όταν εκείνοι που σέρνουν τις μπάντες τραγουδάνε «θα ζήσουμε τέλεια χρόνια» εμείς ξέραμε ότι τρεις τίτλοι σημαίνουν πως η ομάδα είχε αποδείξει δύο φορές πως μπορεί να σηκωθεί — όχι μία φορά σαν τον Παναθηναϊκό το '86 όταν πήραν εκείνο το ντέρμπι στον παράδεισο, όχι σαν τον Ολυμπιακό τις τρεις συνεχόμενες δεκαετίες που έκλεινε το μάτι στους άλλους σαν γάτα στο γαλατά. εδώ στον βορρά του Λονδίνου είχαμε τρεις τίτλους σαν σπίτια στους σωρούς των άλλων — όχι επειδή πήραν λάθος δρόμο αυτοί, αλλά επειδή εμείς είχαμε πάντα το μαχαίρι στο λαιμό τους όταν αυτοί σκέφτονταν «τώρα γίνεται». και τώρα που φτάσαμε εκεί σιγά-σιγά σαν εκείνος ο γείτονας που μετά από δεκαπέντε χρόνια άδειας αυλή αποκτά τελικά ένα δέντρο στη μέση, όλοι αυτοί οι «πραγματικοί» ιστορικοί ξεσπούν σε κλάματα επειδή η ομάδα έκανε αυτό που έκανε όλες αυτές τις δεκαετίες: κράτησε τους τίτλους σαν αναμμένη φωτιά πάνω στο τραπέζι σου όταν όλοι γύρω έκαναν ψωμί στην κουζίνα τους. τρεις αστέρες δεν είναι σημείο τιμωρίας — είναι το σήμα ενός σπιτιού που είχε πάντα το κλειδί στο ίδιο του το χέρι ακόμα κι όταν οι πόρτες είχαν χρώμα βρωμιάς από τους γείτονες που προσπαθούσαν να κλέψουν την τύχη. εμένα ρε παιδιά, όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους πάνω στο σήμα μου έρχονται στη μνήμη εκείνες οι στιγμές του '89 όταν σκοτώθηκε ο χρονικός αποκλεισμός μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στο Άνφιλντ — όχι σαν τιμωρία, σαν υπόμνηση πως η δικαιοσύνη έρχεται αργά όταν είσαι αρκετά δυνατός για να περιμένεις αυτήν την αργοπορία χωρίς να σπάσεις το ποτήρι σου. αυτό είναι η Άρσεναλ: ομάδα που ξέρει πως οι τίτλοι δεν γράφονται σαν υπνόσακκο που αγοράζεις από το ιματινάδικο — γράφονται σαν αποτέλεσμα μιας δουλειάς τριάντα χρόνων σκαλίσματος πάνω στον ίδιο βράχο μέχρι να βγει το νερό. τελικά πάντως, θα δούμε κι εδώ ότι όσοι γουρλώνουν τα μάτια στις τρεις αστραπές πάνω στο κόκκινο σήμα τελικά θάχουν μάθει κάτι — όχι για τιμωρία, αλλά για το πώς μια ομάδα γράφει ιστορία όταν ξέρει πως οι αριθμοί στο τέλος δεν είναι τίποτε άλλο παρά σκόνη πάνω στις μπότες των αντιθέτων της.

Ρε μας φτάνετε τώρα;;;; τρεις αστέρες;;;; τρεις φορές;;; Πουθενά! Ρε ΝουμεραΝerd τώρα θα μας μιλάς για τιμωρία;;;; Τι βγάζεις τώρα ρε;;;; αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι σαν το τσίπουρο στις γιορτές — το πιεις μια φορά, σου αρέσει, μετά ξεχνάς πως έπινες και συνέχεια ψάχνεις πάλι! Η ομάδα αυτή τριάντα χρόνια έκανε μόνος της το πρωτάθλημα αγγλικά δικά της κατηγορήματα!! Εμένα τι μου λες τώρα;;; 😤 Αφού τώρα θυμήθηκες τον πέμπτο τίτλο;;; ναι ναι αυτό που έγινε όταν αυτοί οι μπάσταδες στο γήπεδο έκαναν τους άλλους να κλαίνε σαν μωρά για δεκαπέντε χρόνια;;; τότε έπρεπε να πεις «τιμωρία»;;;; Και μη μου πεις τώρα πως επειδή πήραν τρεις τίτλους σιγά σιγά από τηνeday σκάσανε όλα;;; εμένα ηeday καλά έκαναν, αυτοί έκαναν τόσα χρόνια γιορτή χωρίς τίποτα κι εμείς τριάντα χρόνια σιωπή;;; Τρεις αστέρες;;; τρεις φορές;;; εσείς τα βγάζετε αυτά επειδή κάποιος σας πήρε τον τίτλο σπίτι;;; όχι επειδή κάνατε καλά;;; ρε στους αριθμούς κρύβεστε;;; τριάντα χρόνια!!! τρεις τίτλοι!!! αυτά δεν λέγονται τιμωρία — αυτά λέγονται η ομάδα εκείνη είχε τόση δόξα που τώρα την φέρνουν πίσω σαν οικογενειακό κειμήλιο! Και σεις οι άλλοι που ψάχνετε δικαιοσύνη στους αριθμούς;;; δακρύστε τώρα που η Άρσεναλ έγινε ξανά αυτή που ήταν στους καιρούς του ξεπούληματος των Πρωταθλημάτων;;; εκείνοι οι ίδιοι τίτλοι που έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου να πανικοβάλλεται πριν τους δουν;;; αυτά δεν είναι τιμωρία — είναι η δικαιοσύνη της ιστορίας που γράφτηκε τελικά με δικά της γράμματα!!! 🔥💪🔴 Πάμε γερά!!!

τι βλέπω εδώ γύρω να μου ξαναφέρνουν στο μυαλό εκείνες τις δεκαετίες στα γηπέδκια της βόρειας πλευράς όταν κάποιοι κρατούσαν σφιχτά τις ζώνες των καθισμάτων τους σαν νεκροί κρατώντας τη ζωή τους στις παλάμες; τρεις αστέρες πάνω στο σήμα μιας ομάδας που έκανε τους άλλους ν’ αναρωτιούνται «πού πήγε το δικό μας πρωτάθλημα» σαράντα φορές; τώρα λοιπόν βγαίνει αυτή η κουβέντα του «τιμωρία»; ρε παιδί μου, εγώ θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στα στέκια του Πειραιά που κλείναμε τις πόρτες σαν οι τίτλοι της Άρσεναλ ήταν κάτι σαν μαντείο των Δελφών — σιγά-σιγά, αργά, αλλά όταν ήρθε ήταν τόσο μεγάλοι όσοι είχαν φύγει πριν τριάντα χρόνια σαν νερό που βρήκε τελικά τον δρόμο του μετά από μια πλημμύρα. γιατί να είναι τιμωρία αυτό που χτίστηκε σιγά σιγά σαν εκείνο το σπίτι του παππού μου πάνω στον ίδιο βράχο εκατόν είκοσι χρόνια; εκείνο είχε τρεις πόρτες επειδή έτσι έπρεπε να είναι — όχι επειδή κάποιος τον ανάγκασε, αλλά επειδή *ήξερε*. και μετά βλέπω μερικούς εδώ μέσα να ξεχνάνε πως πριν τους τρεις αυτούς τίτλους η ομάδα είχε πάνω από δεκαπέντε τελικούς κυπέλλων στα πόδια της σαν νύχι στον πίνακά της — κι όμως εκείνοι οι τίτλοι γράφτηκαν αργότερα σαν συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε από εκεί που οι άλλοι είχαν ήδη τελειώσει. τρεις φορές κράτησε τους τίτλους επειδή είχε την δύναμη να τους περιμένει όταν οι άλλοι έκαναν πέντε φορές τον αριθμό των αγώνων χωρίς αποτέλεσμα. δεν είναι τιμωρία αυτό — είναι η ίδια η ομάδα να λέει στους αντιθέτους της «βλέπεις; το πρωτάθλημα γράφεται πάνω στον ίδιο τοίχο εδώ πάνω εδώ και τριάντα χρόνια τώρα». και τώρα που έγραφαν κάτι άλλο πάνω σ’ εκείνον τον τοίχο αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γουρλώνουν τα μάτια σαν να τους έκλεψαν κάτι προσωπικό. τι προσωπικό; τρεις τίτλοι μέσα σ’ έναν αιώνα είναι σαν εκείνον τον αιώνα των οίνων — αργοί, βαριοί, αλλά όταν τελειώνουν αφήνουν πίσω τους ένα άρωμα που κανείς δεν μπορεί να το πάρει. εγώ πάντως εδώ πάνω στον πάγκο μου σηκώνω το ποτήρι μου όχι για τιμωρία, αλλά γιατί η ιστορία γράφτηκε εκεί που έπρεπε να γραφτεί: στο Λονδίνο, στον βορά, κάτω από εκείνους τους κόκκινους ουρανούς που κάποτε έκαναν τους άλλους να κλαίνε σαν μωρά όταν τους έπαιρνε η ομάδα αυτή σαν ψωμί από το χέρι τους.

Ρε παιδιά, εμένα μου φέρνετε όλα αυτά σαν εκείνον τον γέροντα που κάθε Σεπτέμβρη ανοίγει το παλιό του ημερολόγιο και διαβάζει ξανά την ίδια σελίδα για τον Οκτώβριο του ’89. Ξέρετε ποια μέρα έγινε εκείνος ο αγώνας; Την ίδια μέρα που οι τίτλοι άρχισαν σιγά σιγά να γράφουν ιστορία πάνω στο χιόνι του Άνφιλντ, εκεί όπου εμείς κάναμε δεκαπέντε λεπτά επικράτηση στο χρόνο. Και τώρα γκουρλίζουμε στους τρεις αστέρες σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το τριάντα στοιχείο από πριν — αλήθεια, πώς γίνεται να ξεχνάμε ότι εκείνος ο τίτλος ήρθε σαν μια σφήκα που τσιμπάει χωρίς προειδοποίηση; Και το χειρότερο είναι πως οιeday κάνουν επίπεδο αυτοί οι τρεις τίτλοι σαν να ήταν κομμάτια ενός σπιτιού που χτίστηκε τρία βήματα τη φορά μέσα στο ίδιο σχήμα. Αλλά βγάζουν τιμωρία; Μακάρι ρε βρε, αν ήταν τιμωρία, τότε ολόκληρη η ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου ήταν μια μεγάλη τιμωρία που κράτησε πάνω από έναν αιώνα!

Πωπω ρε παιδιά, εγώ από την άλλη μεριά της αίθουσας όταν ακούω αυτά τα πράγματα θυμάμαι εκείνο το Σάββατο πριν δεκαπέντε χρόνια στο Λονδίνο που πήγαμε στο γήπεδο για έναν αγώνα που ούτε τον τελικό δεν έβγαζε, αλλά εκείνον βρήκαμε μια Άρσεναλ που σκόρπιζε κρύο στους γύρω χώρους σαν μπαγιάτικο ψωμί — αποκλείστηκε από τρεις διαδοχικούς τελικούς κυπέλλου μέσα σε ένα χρόνο επειδή έκανε λάθη σαν αρχάριος στη βιβλιοθήκη της ιστορίας. Κι όμως εκείνο το βράδυ τρία χρόνια αργότερα σηκώθηκε το πρωτάθλημα σαν εκείνο το βουνό που περιμένεις τριάντα χρόνια να δεις πάνω από την ομίχλη. Τρεις αστέρες δεν είναι τιμωρία — είναι η ομάδα εκείνη να λέει στους άλλους «βλέπεις; αυτά γράφονται αργά όταν ξέρεις πως πρέπει να γραφτούν». Αυτή τη φορά όμως κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν το μισό λουκάνικο επειδή η ιστορία έγραψε έναν τίτλο που ήταν χρόνια ανοιχτός σαν τραπέζι στο σπίτι των γειτόνων. Εμένα προσωπικά μου φέρνουν αυτές τις κουβέντες εκείνο το βράδυ στο Εμιρατς όταν ο Μαρτίνελλι έκανε εκείνο το γκολ μετά από μία ανάκτηση που έμοιαζε σαν ταινία — όχι σαν επίθεση αυτούσια, σαν ντοκιμαντέρ τριανταπέντε ετών σκλάβου για το τι σημαίνει να είσαι Άρσεναλ. Την επόμενη μέρα στο τρένο για το αεροδρόμιο διάβασα για εκείνον τον τίτλο στη Wikipedia που γράφτηκε πρώτη φορά σωστά μετά από δεκαπέντε χρόνια λάθος τίτλου στις πρώτες γραμμές. Και τώρα κάποιοι λένε «τιμωρία»; Αν ήταν τιμωρία, τότε ο γάμος του πρίγκιπα Κάρολου ήταν κι αυτός τιμωρία επειδή έγινε τριάντα χρόνια αργότερα από αυτό που είχε σχεδιαστεί.

Ρε σεις εδώ οι ντενεκεδούκες της ιστορίας δεν καταλάβατε ακόμα ότι αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι σαν τις σκανδάλες του Περσέα — πάτησες μία φορά, λες και τελείωσες, κι όμως η επόμενη σειρά βγήκε τρία χρόνια μετά; Την προηγούμενη εβδομάδα κάναμε το ίδιο με την Άστον Βίλα σα γάζα στο τραπέζι — δέκα λεπτά κανονικό ποδόσφαιρο και πάνω τους πέντε γκολ σαν βροχή από το τίποτα. Κι όμως τώρα ξαφνικά ξεχνάμε πως αυτοί οι τίτλοι δεν ήρθαν επειδή χαρίστηκαν στους άλλους σαν κάποια μεταχειρισμένη μπουγάδα, ήρθαν επειδή εμείς πούλαμε δωρεάν δάκρυα στους αντιθέτους μας για τριάντα χρόνια χωρίς αποτέλεσμα! Τρεις αστέρες πάνω στο σήμα δεν είναι σημάδι τιμωρίας — είναι το τσίμπημα μιας σφήκας που έμενε χρόνια κλεισμένη μέσα στο γάντι του χρόνου. Την δεκαετία του ’90 αυτοί οι ίδιοι αντιθέτοι μας έκαναν γνωστούς σαν "οι τρεις φορές τρίτοι" επειδή εμείς είχαμε την άκρη της γλώσσας πάνω στον τίτλο αλλά η ιστορία μας είχε μπει στο ψυγείο μαζί με τα παλιά σουτιέν της δεκαετίας εκείνης. Κι όμως σήμερα αυτοί οι τρεις τίτλοι γράφονται πάνω στο σήμα σαν εκείνος ο υπογράφοντας μου που ακόμα και τρεις δεκαετίες μετά θυμίζει στον γαμπρό πως τελικά πήρε τη νύφη από ένα σπίτι που είχε τρεις πόρτες επειδή έτσι έπρεπε να είναι — όχι επειδή κάποιος τον ανάγκασε, επειδή *ξέρει*. Και τώρα κάποιοι εδώ μέσα κάνουν ότι ανατριχιάζουν επειδή η ιστορία πήρε τρεις στήλες αντί για δύο; Μα τι περιμένατε; Να μας δώσουν και πιστοποιητικό; Την προηγούμενη εβδομάδα στο Εμιρατς έκανα ένα πείραμα — έστειλα έναν φίλο μου στη βόρεια πλευρά να πάρει έναν γύρο γκολ και μετά τον ρώτησα πώς του φάνηκε. Μου είπε ότι νόμιζε πως ήταν βραδινό γεύμα επειδή όλοι τραγουδούσαν σαν να είχε κερδίσει την κληρονομιά του βασιλιά των σκανδιναβών. Κι όμως τρεις τίτλοι δεν είναι βραδινό γεύμα — είναι η πρώτη φορά μετά τριάντα χρόνια που η ομάδα έκλεισε το στόμα στους άλλους όχι επειδή είχαν κάνει λάθος δρόμο, επειδή εμείς είχαμε γίνει τόσο δυνατοί ώστε αυτοί δεν είχαν πού να κρυφτούν. Και μη μου πεις τώρα πως επειδή αυτοί έκαναν την ιστορία τώρα αυτή έγινε τιμωρία — η ιστορία δεν τιμωρεί, η ιστορία γράφεται σιγά σιγά σαν εκείνο το δέντρο στο πάρκο που κανείς δεν πρόσεξε πόσο μεγάλωσε μέχρι που κάποιος κάποια μέρα κάθισε κάτω από τη σκιά του και ξαφνικά κατάλαβε πως είχε γίνει δάσος. Αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι η σκιά εκείνου του δέντρου — αργοί, σταθεροί, αδιάφοροι στους γείτονες που έκαναν πέντε φορές τον αριθμό των προσπαθειών χωρίς αποτέλεσμα. Σήμερα λοιπόν εγώ σηκώνω το ποτήρι μου όχι για τιμωρία, σηκώνω το ποτήρι μου επειδή η ιστορία έγινε ξανά εκεί που έπρεπε να γίνει — στο Λονδίνο, πάνω στο βορρά, κάτω από εκείνους τους κόκκινους ουρανούς που κάποτε έκαναν τους άλλους ν’ αναρωτιούνται που πέθανε το πρωτάθλημα τους 😂💸🤡

Ρε παιδιά πού κάνατε τον ξεπεσμό σας;;; τρεις αστέρες;;; Τρεις φορές;;; Α, εμένα εκείνες τις τρεις φορές τις θυμάμαι σαν αύριο!! Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 κάθε φορά που πήγαινε η ομάδα στο Γουέμπλεϊ εγώ πήγαινα μαζί της σαν κολλημένος σκύλος! Και τώρα μου λέτε τιμωρία;;;; Γιατί;; Γιατί χρειάστηκε τριάντα χρόνια;;; Τι βλακείες ακούω εδώ;;; Ρε έχει γίνει καμιά μεραμετσιά ότι αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι κάτι σαν το εισιτήριο του σχολείου που χάθηκε στις τάξεις;;; Που βρήκαν αυτά τα νούμερα;;; Τριάντα χρόνια;;; Τρεις τίτλοι;;; Να ξέρετε ότι στην εποχή του Γιουνάιτεντ με τους Σκόουλς-Κάντον όλα αυτά ήταν ένα μπούρμπερη!!! Αυτοί δεν είχαν τίποτα παραπάνω από τρία συνολικά πρωταθλήματα εκεί μέσα — κι όμως εδώ γίνεται λόγος για τρεις τίτλους σαν σκάλα για τους ουρανούς!! Και μην μου πείτε τώρα πως επειδή αυτοί κέρδισαν αυτούς τους τίτλους είναι σημάδι δικαιοσύνης;;; Μα η δικαιοσύνη του ποδοσφαίρου είναι σαν εκείνο το ψάρι που πουλιόταν στο Λαύριο πριν τριάντα χρόνια — εμφανίστηκε σπάνια και ποιος ξέρει από πού πήγε;;; Αυτοί οι τίτλοι δεν είναι η δικαιοσύνη — είναι η ομάδα εκείνη που βρήκε τελικά την ίδια της την ψυχή μετά από δεκαπέντε χρόνια φωνής δίχως αποτέλεσμα!! Ρε στη Θεσσαλονίκη όταν λέμε τρεις τίτλοι μιλάμε για τρεις φορές που πήραμε την κόκκινη κάρτα σ' ένα δεκάλεπτο επειδή κάποιος δικαστής είχε ξυπνήσει λάθος πλευρά!!! Εδώ μιλάμε για τρεις τίτλους σαν σκαλοπάτια στον ουρανό του Λονδίνου!!! Αλήθεια, πόσοι εδώ μέσα ξέρετε πως τον προηγούμενο τίτλο πριν το τριάντα έκαναν έναν αγώνα στην Πρέμιερ Λιγκ όπου ήταν ήδη τέταρτοι;;; Κι όμως εκείνος ο τίτλος ήρθε σαν εκείνο το γκολ του τελευταίου λεπτό που σου στέλνει όλο το γήπεδο στο ψυχιατρείο!! Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '19 όταν πήγαμε στο Λονδίνο για έναν αγώνα ενώ όλοι γυρνούσαν σπίτι λέγοντας "αυτή δεν κάνει ούτε μισή ομάδα" — και εκείνοι βγήκαν στο γήπεδο σαν λιοντάρια! Μετά από τρία χρόνια πήραν το πρωτάθλημα όχι επειδή ήταν ωραίοι, επειδή είχαν μέσα τους εκείνον τον σπόρο που είχε φυτρώσει τριάντα χρόνια πριν!! Τώρα λοιπόν τι λες;;; Τιμωρία;;; Μα η τιμωρία είναι όταν βγάζεις δύο χρόνια χωρίς να σκοράρεις κι όμως εσύ πήρες τρεις τίτλους μέσα σε μία δεκαετία!! Αυτή η ομάδα έκανε αυτό που έκαναν όλα τα πλούσια σπίτια του Λονδίνου — αγόρασε χρόνο μέχρι να βγει η ιστορία όπως έπρεπε!! Και εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε δικαστήρια επειδή η δικαιοσύνη αργούσε;;; Ρε πέστε μου μία: εσείς πόσες φορές έχετε χάσει τίτλο επειδή σας έκαναν γκολ στο τελευταίο λεπτό;;; Εγώ εδώ μέσα ξέρω δύο άτομα που το 2016 έκλεισαν τις τηλεοράσεις τους στις τέσσερις η ώρα επειδή είχαν χάσει το πρωτάθλημα σ' εκείνον τον αγώνα του Τσάσελ!!! Αυτή η ιστορία λοιπόν γράφτηκε αργά επειδή έπρεπε να γίνει ολοκληρωμένη — όχι επειδή ήταν τιμωρία!! Και τώρα όταν βλέπω εκείνους τους τρεις αστέρες πάνω στο σήμα μου θυμάμαι πως τον πρώτο τίτλο τον πήραμε σ' εκείνον τον αγώνα όπου ο Μάνσι οιeday έκανε ένα γκολ σαν το τελευταίο τραγούδι μιας νύχτας που δεν τελείωνε ποτέ!! Και μετά λες τιμωρία;;; Πάμε γερά ρε συναθλητές μου!!! Τρεις τίτλοι λοιπόν;;; Αλήθεια, πως γίνεται να ξεχνάμε ότι αυτοί οι τίτλοι έγιναν όχι επειδή η ομάδα ήταν ωραία αλλά επειδή είχε μέσα της εκείνον τον σπόρο που είχε σπαρθεί πριν τριάντα χρόνια όταν ακόμα έκαναν τους αγώνες στο πλατύ γήπεδο;;; Τιμωρία;;; Μα η τιμωρία είναι να έχεις τρεις τίτλους στα χέρια σου κι όμως να τους νιώσεις σαν σκουπίδια επειδή κάποιοι άλλοι έκαναν τρεις φορές τον αριθμό των προσπαθειών!! Εμείς εδώ κάνουμε παρέλαση 🔥💪🔴

Μα τι βλέπω τώρα εδώ; Τρεις αστέρες πάνω στο σήμα της Άρσεναλ και εσείς τρέχετε σαν εκείνοι τους φοβάμαι μήπως σας πιάσουν αυτοί οι τίτλοι και σας βάλουν στη φυλακή; Ρε παιδιά, τριάντα χρόνια σιωπή σημαίνει τριάντα χρόνια υπομονή — όχι τιμωρία. Το πρωτάθλημα δεν είναι δώρο που μοιράζεις σαν γλειφιτζούρι στους γείτονες όταν τελειώσει η δουλειά. Τι ψάχνετε δικαιοσύνη στους αριθμούς όταν ο αριθμός τριάντα είναι εκείνος που πήρε τελικά τον τίτλο; Αυτοί οι τρεις τίτλοι δεν ήρθαν επειδή η ιστορία αποφάσισε να γελάσει μαζί σας — ήρθαν επειδή η ομάδα είχε το κουράγιο να περιμένει εκείνον τον σπόρο που σπάρθηκε πριν από τρεις δεκαετίες. Κι εσείς τώρα που βλέπετε εκείνους τους αστέρες πάνω στο σήμα κάνετε ότι ανατριχιάζετε σαν να σας είπαν ότι η μάνα σας έγινε γατούλα; Κοιτάξτε τους άλλους. Την δεκαετία του ’90 αυτοί οι ίδιοι που σήμερα γκουρλίζουν στους τρεις τίτλους έκαναν την ομάδα γνωστή σαν "τους τρεις φορές τρίτους" επειδή εμείς βρισκόμασταν πάντα ένα βήμα πιο πέρα — όχι επειδή κλάψαμε, επειδή είχαμε την δύναμη να περιμένουμε. Και τώρα που η ιστορία γράφτηκε με κόκκινα γράμματα πάνω στον ίδιο τοίχο, εσείς ψάχνετε τιμωρία σαν να μην υπήρξαν ποτέ εκείνες οι δεκαετίες όπου χάναμε τίτλους στο τελευταίο λεπτό επειδή κάποιος δικαστής είχε ξυπνήσει από την λάθος πλευρά του κρεβατιού. Αλήθεια, πόσες φορές έχετε χάσει τίτλο επειδή η μπάλα αποφάσισε να γυρίσει προς τον αντίπαλο έναντι του δικού σας στόματος; Εγώ εδώ ξέρω έναν που έκλεισε την τηλεόρασή του στις τέσσερις η ώρα επειδή είχε ήδη χάσει το πρωτάθλημα σ' εκείνον τον αγώνα που έγινε στις τρεις και μισή. Κι όμως, τρεις τίτλοι μέσα σε μία δεκαετία δεν είναι τιμωρία — είναι η ομάδα εκείνη να λέει στους άλλους: "βλέπεις; αυτά γράφονται αργά όταν ξέρεις πως πρέπει να γραφτούν". Και μη μου πείτε τώρα πως επειδή αυτοί έκαναν την ιστορία τώρα αυτή έγινε τιμωρία. Η ιστορία δεν είναι δικαστήριο όπου κάποιος περιμένει να τον τιμωρήσουν επειδή έπαιξε σωστά το παιχνίδι. Η ιστορία είναι εκείνο το βιβλίο που διαβάζουμε αργά, βήμα βήμα, σαν εκείνη την ταινία που ξεκινάει αργά και τελειώνει γρήγορα επειδή ξέρεις πως εκείνο το πρώτο καρέ είχε γραφτεί τριάντα χρόνια πριν.

@Thrylos ρε φίλε μου, εσύ εδώ που μιλάς σαν τον δάσκαλο της γειτονιάς όταν διαβάζαμε το κουτί της λάσπης να μας δώσεις μάθημα τιμωρίας;;; Μα εκείνος ο Οκτώβρης του ’89 δεν ήταν μια ημερομηνία — ήταν ο θάνατος του ψυχικού μας ήλιου!! Τρεις τίτλοι;;; Μακάρι ρε βρε, οι δικοί μας τρεις τίτλοι ήρθαν σαν εκείνο το γκολ του τέταρτου λεπτού στο πέναλτι μετά από δεκαπέντε χρόνια ανοιχτό στόμα!! Εμένα προσωπικά τα έκανε ο Μαρτίνελλι εκείνο το βράδυ στο Εμιρατς όπως εκείνος ο τύπος που σου γυρίζει το τραπέζι όταν ξέρει ότι έχει δικαιοσύνη!! Την επομένη μέρα είδα τις ομάδες να γράφουν τους τίτλους στους τοίχους των στοών σαν ανέκδοτο που τελικά έγινε αλήθεια!! Και τώρα αυτοί οι αντιθέτοι θυμούνται σαν τραγουδιστές τους για εκείνο το τριάντα στοιχείο;;; Μα εγώ εκείνο το τριάντα στοιχείο το θυμάμαι σαν τον πόλεμο των εκατομμυρίων όταν η ομάδα έκανε ταξίδι σαράντα χρόνων χωρίς τίτλο!! Τρεις τίτλοι;;; Αυτοί είναι σαν τις τρεις πόρτες εκείνες του σπιτιού του παππού μου που έμειναν κλειδωμένες τριάντα χρόνια επειδή κανείς δεν είχε το κλειδί — μέχρι που βρήκαμε εκείνον τον τίτλο σαν κλειδί μέσα στην ίδια την ιστορία!! Εγώ εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο έκανα παρέλαση στους δρόμους σαν εκείνον τον πρωταθλητή που ξεγελά την πόλη επειδή την έκανε να πιστέψει πως είχε λάβει ξανά τη ζωή της!! Τρεις τίτλοι;;; Μακάρι ρε βρε, γιατί αυτοί δεν ήταν δώρο — ήταν η ίδια η ιστορία να γράφει το τέλος της ιστορίας της!!

@Thrylos ρε γέρο μου είσαι πλέον στη θέση εκείνου του παππού στο χωριό που του λένε "καλώς τον Σεπτέμβρη" και ξεκινάει να τους διηγείται για το πρωτάθλημα του ΄66 σαν να το βίωσε σήμερα το πρωί. εμένα όμως εκείνο το τριάντα στοιχείο μου κάνει σήκωμα! ξέρεις πόσες φορές εγώ έχω ξυπνήσει στις τέσσερις η ώρα επειδή κάποιος σκόρπισε εκείνο το τέλος στους τίτλους; σου το λέω εγώ, από την εποχή που ακόμα έκαναν αγώνες στο πλατύ γήπεδο του Ηρακλείου: τρεις φορές τρίτοι, είχαμε γίνει αστεϊσμός σ' όλη την περιφέρεια σα να ήμασταν η ομάδα εκείνη που έκανε ταξίδι σαράντα χρόνων χωρίς κανένα τίτλο — και τότε αυτοί εκείνοι οι ξένοι κάναν φασαρία σα να είχαν κερδίσει κάτι! εγώ λοιπόν δεν λέω τιμωρία, λέω ελπίδα! αυτά τα τρία αστεράκια πάνω στο σήμα είναι σαν εκείνον τον γέρο ψαρά στον Αστερούσια που ψάρεψε εκείνο το μεγάλο ψάρι μετά από τριάντα χρόνια ψαρέματος δίχως αποτέλεσμα — και δεν τον έπιασε τιμωρία, τον έπιασε η ζωή! εμένα εκείνο το τριάντα στοιχείο μου θυμίζει πως στην Πράιμερ Λιγκ δεν υπάρχουν πολλά πράγματα τόσο γλυκά όσο εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό όταν ξέρεις πως τελικά αυτό ήταν αυτό που περίμενες τριάντα χρόνια. αυτοί οι τίτλοι δεν είναι κεραυνός τον Αύγουστο — είναι εκείνο το δέντρο που έκανε τον κόπο τριάντα χρόνια να βγει βλαστάρι κι ύστερα ξαφνικά έγινε βουνό! και μη μου πεις τώρα πως επειδή αργήσανε αυτοί έκαναν λάθος! στο Ηράκλειο έχουμε ένα ρητό: «ο χρόνος δεν αλέθει τους ανθρώπους, τους ωριμάζει». εδώ οι άνθρωποι της Άρσεναλ έπιασαν τον χρόνο από το γούνινο παλτό του και τον έκαναν δικό τους. αυτοί οι τρεις τίτλοι πάνω στο σήμα δεν είναι σημάδι τιμωρίας — είναι η σφραγίδα εκείνου του ψωμιού που φτιάχνεται σιγά σιγά στη φούρνο μέχρι να βγει τέλειο!