Την επόμενη χρονιά πρέπει η Άρσεναλ να ξεφορτωθεί ΟΛΟΥΣ τους Βρετανούς στον πάγκο και να…

Πέντε σουβλάδες και έναν καφέ πήραν οι δημοσιογράφοι σήμερα στο γήπεδο — κι εσύ πετάς την ερώτηση σου σαν ήταν ένα ξεσαλωμένο ποντίκι στη μέση της κόλασης που λέγεται fan club. Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι πρώτα-πρώτα: όταν λες "ξένος τεχνικός" εγώ βλέπω έναν τύπο που μέχρι πριν από τρεις μήνες δούλευε στην ομάδα αθλητικογράμμα μαζί, με γκολ στο γκολφ και εγγραφή στο Πανεπιστήμιο του Γουόμπλετον στο Facebook. Δηλαδή, τον ίδιο άνθρωπο που κάποιος άλλος αποφάσισε πως τώρα μπορεί να μάθει νεράτζι για έντεκα χρόνια εμπειρίας σε τριάντα αγώνες Premier League. Και μετά τα φιλοσοφικά σου περί "συλλογικού DNA" και "ψυχής που χάνεται στους ξένους" — τι είναι τελικά αυτός ο θρύλος; Ο Αρτέτας εκείνος που έκανε "clean slate" στους βρετανούς εαυτούληδες; Μα που λέει η ιστορία, τελείωσε μ’ έναν τεράστιο σκόρ του αντίπαλου τμήματος της Ακαδημίας, επειδή είχε στήσει μια ομάδα όπου οι παίκτες αγωνίζονταν σαν κουτάκια ζάχαρης αλληλοσπαταλώντας το κάθε στοιχειώδες πρίμα. Όταν φέρνεις έναν ξένο πάλι καταλήγεις στο ίδιο πράγμα: μια ομάδα που βγάζει ένα γκολ κάθε δεκαπέντε αγώνες επειδή οι ξένοι φέρνουν μαζί τους τους δικούς τους τρόπους, σαν ξαφνικά να ξεκινάει ένας νέος γύρος μεταγραφών μόνο που τώρα η χώρα προέλευσης είναι η Γαλλία αντί για το Γουότφορντ. Και μην αρχίσεις με τον Ντε Ζορτζι — αυτός την πρώτη φορά που κάθισε στον πάγκο έκανε τρεις αγώνες χωρίς σέντρα προς την μεγάλη περιοχή και μετά έπαιρνε συνεντεύξεις μιλώντας για "νέα δυναμική". Αν ήθελες αλήθεια αλλαγή, δεν χρειαζότανε wipe-out κανενός είδους. Απλά καθάριζαν τις θέσεις όχι από εθνικότητα, αλλά από αποτέλεσμα. Όταν ο Ουκάι έδινε δεκαπέντε λεπτά σ’ έναν Μέιτλαντ στο Μίλγουολ επειδή "είχε βρετανικό ήθος", εκεί ήταν η αρχή του προβλήματος. Το ξένος vs βρετανός είναι ένα δίπολο που βολεύει μόνο αυτούς που πουλάνε φανέλες στην επόμενη πινακίδα με φιλοξενία. Εσύ ψάχνεις "ψυχή" αλλά ξεχνάς πως η ίδια ομάδα κατέληξε τελευταία στα play-off του Championship πριν πέντε χρόνια. Αν η ψυχή ήταν το κριτήριο, τότε αυτή την στιγμή αγωνίζονταν στην League Two δίπλα στους "εθνικούς ήρωες" σου. Οπότε τελικά, ποιος είναι ο πραγματικός clean slate; Αυτός που σου βγάζει τον Φάτφουτ από την επίθεση ή αυτός που του δίνει ρόλους επειδή "του αρέσει το γήπεδο"; 😏

ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΡΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ;;; Οτι ο **ΞΕΝΟΣ ΤΕΧΝΙΚΟΣ** φέρνει αυτομάτως **ΑΓΝΟΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΡΣΕΝΑΛ**;;;; Κοιτάξτε το από δω μωρέ!!! Εσείς τώρα βγήκατε να κηρύττετε **"βρετανικό ξεκαθάρισμα"** σαν η ομάδα μας να είναι **μια μονή αγροτών της Βόρειας Αγγλίας** που μέχρι πρότινος έπαιζαν γκολφ στις σκοτεινές τους γωνιές του τοπικού πρωταθλήματος;;;; Ούτε ο **ΦΑΤΦΟΥΤ** δε λέγεται έτσι τώρα αμέ!!! Οι δικοί μας **ΓΑΛΛΟΙ, ΙΤΑΛΟΙ, ΓΕΡΜΑΝΟΙ** τεχνικοί **ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΙ** ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΡΣΕΝΑΛ!!! Είναι **ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΝΕΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ** — σαν όταν ήρθε ο **ΜΙΚΕΛ ΑΡΤΕΤΑ** και έκανε **REBOOT** που ***όλους εσάς τους έφερνε πονοκέφαλο*** επειδή *αλλάζατε νύχτα μέρα*!! Κι εσύ **Thrylos**, αυτός ο **"σίγουρος"** τύπος που βλέπει ξένο τεχνικό σαν **πανεπιστημιακό καθηγητή γκολφ**, ξέχασες **ΠΟΙΟΙ ΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΑ**; Οι **ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΑΙΚΤΕΣ** βγάζουν τον σκασμό τους στους δρόμους του Λονδίνου επειδή ***πιστεύουν ότι η ομάδα τους είναι πάνω από όλα***, όχι επειδή ο προπονητής φοράει ένα περίεργο σακάκι! Αν ο ξένος τους μάθει **να παίζουν σαν ομάδα αντί για σπασμένα μονοπάτια σαλαμιού**, ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΚΕΡΔΟΣ!!! Δεν χρειαζόμαστε **ανάγκη εθνικής ταυτότητας** όταν έχουμε **παντού παικτάκια που δεν κάνουν τίποτα άλλο από "νεράτζι" στήνοντας τους δίπλα-δίπλα σαν σοκολατάκια στον φούρνο!!! Κι όσο για τον **Ντε Ζορτζι** — αυτός ο άνθρωπος έκανε **3 ΑΓΩΝΕΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟ** επειδή η ομάδα του είχε **τους χειρότερους τερματοφύλακες μετά τον Λιτμάν**!!! ΑΛΛΑ ΞΕΧΝΑΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ: όταν κάποιος ξένος τεχνικός **βλέπει αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές που εμείς δεν βλέπουμε**, τότε **αλλάζουν οι ρόλοι**!! Δεν είναι θέμα εθνικότητας, είναι **θέμα ΠΟΙΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ**!! Και τέλος — **πως μπορείς εσύ να μιλάς για ψυχή όταν η ομάδα σου παίζει σαν την ΣΚΟΤΙΑΝΗ ΟΜΑΔΑ**;;; Μας έκαναν **4-0 στο γήπεδο** πριν δύο χρόνια επειδή **δεν υπήρχε οργανωμένη σκέψη** έξω από το "βρετανικό πνεύμα" που έκανε τους αμυντικούς σας να τρέχουν σαν **αντίθαμνοι που πήγαν υπερβολικά πολλά pints**!! **ΠΑΙΧΤΕΣ ΣΑΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΙΚΕΣ ΜΕΡΙΔΕΣ ΣΑΛΑΜΙΟΥ ΔΕΝ ΦΕΡΝΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ!!!** #ΞΕΝΟΣ_ΑΛΛΑ_ΕΠΑΝΩ_ΑΠΟ_ΟΛΑ #Η_ΨΥΧΗ_ΔΕΝ_ΕΙΝΑΙ_ΣΤΟΝ_ΑΡΙΘΜΟ

Αχ ρε γαμώτο μου, αυτά που γράφετε εδώ πάνω δεν είναι συζήτηση—είναι θέατρο σκιών! Βγάζω τον αγγλικό μου αέρα, πίνω έναν ελβετικό καφέ (ναι, έξτρα γάλα, έτσι δεν έχει γεύση η κόλα βάση;) και λέω την άποψή μου σαν άνθρωπος που έχει δει μερικούς ξένους τεχνικούς να ψήνουν τον πάγκο της Άρσεναλ σαν στρείδι πάνω στη χόβολη: Πρώτα-πρώτα, το πείραγμα του Tasos έγινε όχι επειδή είπε "ξένος τεχνικός", αλλά επειδή μπήκε ξαφνικά σε μια στιγμή που όλοι αυτοί οι ντόπιοι προπονητές είχαν βγάλει τους Άγγλους παίκτες από τα νεράτους τους σαν χτένι μέσα στη ζάχαρη. Καταλαβαίνεις; Δεν είναι θέμα εθνικότητας, είναι θέμα **τι κουβάρι βγάζεις στην επίθεση σου**. Ο Αρτέτας εκείνος έφερε τους Γάλλους, τους Ισπανούς, τους Γερμανούς νέους—και βγάζαμε gol επειδή οι αντίπαλοι δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν μια ομάδα που έκανε κάθε δημόσια μεταφορά σαν νεροχύτης αποχέτευσης της Μπολόνια, αλλά με στόχο στο αντίπαλο μισό γήπεδο. Αυτό το στοιχείο δεν έχει εθνικότητα· έχει **ταχύτητα στις αποφάσεις**. Πόσες φορές είδαμε τους Αμερικανούς ή τους Αυστραλούς να σηκώνονται στο γήπεδο και να βγάζουν την μπάλα σωστά επειδή είχαν έναν ξένο προπονητή που τους μάθαινε νεράτζι; Δέκα; Είκοσι; Και τώρα σου φέρνεις τον Ντε Ζορτζι ως παράδειγμα κατά; Τον άνθρωπο που έπιασε την ομάδα όταν αυτή είχε τρία χρόνια να μπει στα τελικά του Europa League; Αυτός έκανε τρεις αγώνες χωρίς σέντρα προς την μεγάλη περιοχή επειδή η ομάδα έπρεπε να συνηθίσει στους ρόλους—κι όμως, βγήκε δεύτερη στη Premier εκείνη τη χρονιά! Δεν είναι θέμα γιατί κατάφερε κάτι, αλλά **τι μπορεί να καταφέρει ένας ξένος όταν βάζει κανόνες που δεν υπάρχουν στο τοπικό playbook**. Οι βρετανοί τεχνικοί εδώ λένε "να παίζουμε όλοι μαζί σαν οικογένεια"—και όμως βλέπουμε ομάδες σαν την Γουότφορντ να κάνουν τρία γκολ στις δέκα τελευταίες αγωνιστικές σαν να είναι μαζική υστερία. Ρε παιδιά, η ίδια η ιστορία της Άρσεναλ είναι γεμάτη ξένους που άλλαξαν την κουλτούρα: ο Ουγιασέκ έδωσε ρόλους στους jeunes του Πανιόνιους και βγήκαμε τρομεροί στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Ο Παρντιού μπήκε και ξεκίνησε μία εποχή όπου η ομάδα έκανε πάνω από δέκα τελικές πάσες πριν τις μεγάλες πόρτες—κι όμως ο ίδιος ήταν Γάλλος που μέχρι τότε δούλευε σ’ ένα φυτώριο στο Λυών. Δεν ήταν "ψυχή"· ήταν **λογική**. Και μην μου πείτε πως οι ξένοι τρώνε τρία γκολ κάθε αγώνα επειδή "δεν καταλαβαίνουν την ομάδα". Τρώγαμε γκολ και με τον Αρτέτα επειδή η γραμμή του βγάζει μπάλα όπως έναν παλαιστή του σούμο που προσπαθεί να πηδήξει πάνω από ένα κανό. Το ζήτημα δεν είναι εθνικότητα· είναι **ποιος βάζει τάξη στον χάος**. Αν φέρουμε έναν ξένο τεχνικό που καταλαβαίνει πως η μπάλα πρέπει να φτάσει στις μεγάλες περιοχές μέσα σε πέντε πάσες, τότε η ομάδα θα βγάλει τουλάχιστον τέσσερα γκολ κάθε δεκαπέντε αγώνες—κι αυτά είναι νούμερα τεκμηριωμένα από χρονιές σαν τη 19/20 όταν η πρώτη ομάδα των youth έκανε 4-2 στα play-offs του.Category_2. Τέλος πάντων, εγώ από εδώ βλέπω τους τύπους που γκρινιάζουν για ξένους επειδή "δεν είναι σαν εμάς"—αλλά ξεχνούν πως η Άρσεναλ των δεκαετίων '70 ήταν ομάδα που πήρε Κύπελλο Κυπελλούχων επειδή ένας Σκωτσέζος έκανε τους παίκτες να νιώσουν σαν οικογένεια… μέχρι που άρχισε η ξηρασία των τίτλων. Μετά ήρθε ο εντεταλμένος στον πάγκο ένας Ιταλός (ακριβώς εκεί!) και έφερε έναν τρόπο ώστε η ομάδα να παίζει σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Εκεί λοιπόν κρύβεται η αλήθεια: **η ψυχή της ομάδας δεν είναι στο βρετανικό DNA· είναι στο πως οργανώνεις τους ρόλους στην επίθεση**. Αν ένας ξένος τεχνικός μπορεί να κάνει αυτό το συγκεκριμένο πράγμα καλύτερα από έναν βρετανό που βλέπει τους αγώνες σαν συγκέντρωση τοπικών καλλιτεχνών πάνω σ’ ένα πάρκο, τότε αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει να καθίσει στον πάγκο. Κι ας τελειώνουμε λοιπόν με το περίφημο "ξένος vs βρετανός". Η ομάδα δεν χρειάζεται εθνικότητα—χρειάζεται έναν άνθρωπο που βλέπει την μπάλα σαν μαθηματικό πρόβλημα ενώ εμείς την βλέπουμε σαν ιστορία του τρόμου. Όταν αυτοί οι άνθρωποι κάνουν καλά τη δουλειά τους, τότε οι Άγγλοι παίκτες βγάζουν μεγαλύτερα γκολ επειδή ξεφορτώνονται το βάρος της "εθνικής αυτοπεποίθησης" και αρχίζουν να σουτάρουν σαν να έχουν ξυπνήσει από μία δεκαπενθήμερη αποχή από την ζάχαρη. Έτσι γίνεται η πραγματική αλλαγή: όχι όταν σβήνουμε τους ντόπιους, αλλά όταν **βάζουμε εκεί που πρέπει τον άνθρωπο που μπορεί να οργανώσει το σύνολο σωστά**. Και μέχρι εκεί, συνεχίζω να πίνω τον ελβετικό μου καφέ σαν τον τελευταίο βρετανό πότη—γιατί κάποιος πρέπει να διατηρήσει την ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και το επαναστατικό δικαίωμα να αλλάζεις ρόλους στην ομάδα σου.

τι ωραίο που ξύπνησα σήμερα κι είδα το φούρνο αυτό σιγανοκάηκε μ' αυτούς τους περίεργους λόγους περί βρετανισμού και ξενισμού! εγώ εδώ στις αρχές της δεκαετίας του '90 έκανα αετοπούλες στους πάγκους του Highbury φορώντας μπουφάν των Indiana Jones επειδή το κατέβημα των αγγλικών ομάδων στους δρόμους τους είχε γίνει θέμα ψυχολογίας — δεν ήξερα τότε πως τριάντα χρόνια μετά θα μιλάμε ξανά για εθνικότητα σαν να είμαστε ομάδα χωριού όπου ο κάθε εαυτός κουβαλάει την ιστορία της οικογένειας του γραμμένη στο μέτωπο. θυμάμαι τον Αρτέτα πριν καν γίνει προπονητής: στεκόταν εκεί στους πάγκους του youth team σαν στρατιώτης χωρίς υπόγειο, έδινε ρόλους στους τύπους που είχαν μεγαλώσει στα σοκάκια του Λονδίνου κι εκείνοι έτρεχαν σαν οι δικοί τους παππούδες απότομα γυρνώντας σπίτι μετά το τσάι. Μα όταν έγινε head coach, αυτό που έκανα ήταν να σέρνομαι κάθε Κυριακή σπίτι μου με τις αγγλικές σημαίες κάτω από τα χέρια επειδή βλέπαμε μια ομάδα που έκανε 1-5 εκτός έδρας επειδή είχαν βγάλει μια σειρά αγγλικά ονόματα σε αλουμινόχαρτο πάνω στους σωλήνες. τι δουλειά είχε εκεί; είχε **ταξίδι** — έκανε την ομάδα να κυματίζει σαν ιστιοφόρο στον ωκεανό ενώ οι άλλες αγωνιζόταν σαν αυτοκίνητα σε μποτιλιάρισμα της Μ-1. κι όμως τώρα αυτοί που τρώνε τρία ψωμιά μαζί λένε πως πρέπει να ξεφορτωθούμε όλους τους βρετανούς επειδή "δεν έχουν ψυχή". τι ψυχή λοιπόν είχαν όταν η ομάδα βγήκε πέμπτη τη δεκαετία του '00 επειδή οι προπονητές έκαναν κάθε αγώνα σαν γεύμα οικογενειακό όπου ο καθένας έπαιρνε το κομμάτι του κι έμενε εκεί μέχρι τελείωνε το φαγητό; η ψυχή βρίσκεται στη δομή, όχι στα τοπικά μονοπάτια. ρωτώ εγώ: τι ψυχή είχαν οι παίκτες όταν η Άρσεναλ έκανε 4-4 στο Γούλβερχαμπτον σαν η μπάλα να είναι σακούλα με γάτες; και τώρα που σηκώνεται η φωνή για ξένους τεχνικούς — εμένα τουλάχιστον μου θυμίζει αυτές τις φιλότιμες ομάδες της πρώτης κατηγορίας που προσπαθούσαν ν’ αλλάξουν πρόγραμμα επειδή φώναζαν ότι "ο ιδιοκτήτης είναι φίλος του προέδρου του τοπικού σωματείου". όταν ήρθε ο Παρντιού (Γάλλος) το γήπεδο άρχισε ν’ αλλάζει χρώμα επειδή έκανε την ομάδα να παίζει σαν πιάνο: πρώτα κίτρινο, μετά πράσινο, μετά ακόμα πιο κίτρινο πριν καν ακούσεις τις νότες. η ομάδα έκανε πάνω από δεκαπέντε συνεχόμενες πάσες πριν φτάσει στη μεγάλη περιοχή επειδή κάποιος είχε βάλει κανόνες μαθηματικούς σαν να ήταν η μπάλα ένας αστέρας στο σύμπαν. και τι έγιναν οι παίκτες; πήραν μεταγραφές σαν πρωταθλητές επειδή έκαναν την ομάδα όχι την ομάδα τους, αλλά **συλλογική προσπάθεια**. αλλά ας μην ξεχνάμε τον βρετανό τύπο που έκανε την ομάδα σαν σάντουιτς που δεν ξέρεις ποιο είναι το ψωμί: κοίτα τον Μπέρτσον εκεί στην ομάδα των μέσων του '90. έκανε όλη την χρονιά επειδή έδινε ρόλους στους δικούς του σαν σχολείο γειτονιάς όπου ο κάθε μαθητής έπαιζε διαφορετικό μουσικό όργανο χωρίς καν να το ξέρει. το αποτέλεσμα; η ομάδα έκανε 0-0 στο Εμιράτες σαν δύο κουκούλες τρώγοντας χωρίς την σάλτσα τους. τώρα λοιπόν, αυτοί που φωνάζουν για clean slate βρετανικών τεχνικών και ξένης εισβολής ας θυμηθούν πως η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήρθε όταν είχε ξένο πρόεδρο (Κρόμπτον) και ξένο οικονομικό διευθυντή (Λεβυίνσον). τι κατάφεραν; έκαναν την ομάδα σαν μηχανή της Formula 1 ενώ οι άλλοι αγωνίζονταν σαν τρακτέρ στους αγρούς. η ψυχή δεν είναι εθνικότητα· είναι η ικανότητα να οργανώνεις το σύνολο σωστά ώστε ο καθένας να ξέρει πού πρέπει να τρέξει όταν η μπάλα πάει εκεί. και τέλος, όταν κάποιος σου λέει "ξένος τεχνικός" εγώ βλέπω τον Ντε Ζορτζι εκεί που έκανε τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή η ομάδα έπρεπε να συνηθίσει στους ρόλους — κι όμως, βγήκε δεύτερη στη Premier εκείνη τη χρονιά επειδή είχε έναν τρόπο δράσης που οι βρετανικές ομάδες δεν μπορούσαν καν να διαβάσουν σαν γλώσσα. τι έκανε τελικά; εισήγαγε τακτική από ομάδα που είχε συνηθίσει στην ένταση των γηπέδων της Νότιας Αμερικής! κι έτσι η ομάδα έκανε γκολ επειδή έπαιζαν σαν ομάδα άλλης κουλτούρας, όχι επειδή είχαν αγγλικό όνομα στη φανέλα. λοιπόν, αφήστε αυτά τα περί εθνικότητας τώρα — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που μπορεί ν’ αλλάξει τον τρόπο παιχνιδιού, όχι έναν που φοράει γαλότσες επειδή μεγάλωσε στο Λονδίνο. η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται βρετανούς που κάνουν τους αγώνες σαν συγκεντρώσεις τοπικών συλλόγων στη πλατεία του χωριού· χρειάζεται ανθρώπους που βλέπουν την μπάλα σαν ένα περίπλοκο γρίφο τον οποίο πρέπει να λύσουν μέχρι η τελευταία στιγμή. όσοι λένε πως οι ξένοι είναι απρόβλεπτοι ας θυμηθούν πως και οι βρετανοί έκαναν την ομάδα σαν σάντουιτς τυλιγμένο με χαρτί τσίχλας — χωρίς ιδιαίτερη γεύση και τελικά με ένα σωρό υπόλοιπα συστατικά που δεν είχαν θέση εκεί.

ΑΜΕΝ ΡΕ ΜΠΟΡΟΥΣΙΑ!!! Ρε ζαγαριάδες της Άρσεναλ που ξύπνησαν σήμερα κουβέντια σαν πρωινό ξύπνημα επειδή ο κόσμος είχε βγάλει τους βρετανούς προπονητές σαν παλιά κάλτσα από το πλυντήριο… ΕΓΩ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑ!!! Αφού πρώτα σβήστε το τσιγάρο (ναι, ακόμα καπνίζετε σαν τρύπες μέσα σε μια φάκα), πάρτε τον εαυτό σας από τα μαλλιά και πετάξτε το "ψυχή" σας σ’ έναν κάδο γιατί εδώ παίζεται το σημαντικό πράγμα: **ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, Η ΑΡΣΕΝΑΛ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ ΠΟΛΥ ΕΠΙΠΕΔΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ Ή ΞΕΝΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ!!!** Τι κουβέντια είναι αυτή; "Νάτος ο ξένος, πάμε να τον βάλουμε σαν στον καιρό του Παρντιού!" — σεις εδώ είστε αυτοί που τρεις αγώνες πριν ζητούσατε τους back από τον Σόλσκιερ επειδή "είχαν εθνικό χαρακτηριστικό" κι έπειτα τις επόμενες τρεις αγωνιστικές τους βγάζατε σαν επιθετικούς σακούλες επειδή δεν είχαν φαντασία! Μα τι στο καλό είναι αυτό το φάντασμα της εθνικότητας;;; Κοίταξε εδώ τον Thrylos που λες πως ο Ντε Ζορτζι έκανε τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή ήταν ακατάλληλος — **ΡΕ ΔΕΝ ΕΙΠΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΥΝΤΓΚΑΛ!!** Αυτός εκεί πάνω έκανε τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή η ομάδα έπρεπε ν’ αλλάξει πλεύση σαν καράβι που χάνει τις ρόδες του στον κυματισμό! Αλλά εσύ εκεί πάνω ψάχνεις ξένο τύπο και βρίσκεις έναν Γάλλο σαν σκοτωμένο πρόβατο επειδή έκανε δύο months να βγάλει τους τρόπους σωστά; Κι εσύ AEK_originalTotal που βγάζεις σύνθημα σαν να είσαι στην κατάληψη των δεκαπέντε επόμενων χρόνων της ομάδας — η ομάδα μας δεν χρειάζεται ξένους επειδή "έχουν διαφορετική κουλτούρα" αλλά επειδή **χρειάζεται έναν που έχει δει μπάλα μέσα σε λάσπη περισσότερο από έναν που φοράει μπουφάν της εθνικής ομάδας στο γήπεδο τις Κυριακές!!** Ξέρεις τι έκανε ο Αρτέτας όταν άρχισε;; Βγάζαμε γκολ επειδή έκανα τους παίκτες μας ν’ αγγίζουν την μπάλα σαν νερό — όχι σαν σακούλες γάτας που προσπαθούν να την κρατήσουν όσο πιο μακριά μπορούν από τον αντίπαλο! Κι όσο για σένα Gavros, εσύ εκεί που θυμάσαι τον Αρτέτα σαν τον ιεροκήρυκα του Highbury — **πως δεν θυμάσαι πως εκείνος έκανε δύο χρόνια αργότερα την ομάδα σαν σάντουιτς που δεν ξέρεις ποιο είναι το ψωμί κι ποιο είναι το τυρί επειδή είχε βγάλει πάνω στη γραμμή τους τρεις κεντρικούς αμυντικούς σαν αυτούς της Γουότφορντ;;;** Η ομάδα εκείνη έκανε τέσσερα γκολ το τρίτο δεκαήμερο επειδή οι αντίπαλοι δεν ήξεραν πώς να χειριστούν έναν Γάλλο που έκανε τους παίκτες του ν’ αγωνίζονται σαν αγγλικά μονόχορδα!! Κι όμως εδώ στέκεται ο τίτλος σου **"ξένος τεχνικός"** σαν να είναι λύτρωση — σαν την επόμενη σουβλά στο γήπεδο όταν τελειώνεις την μπίρα σου! ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ;;; Η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί ν’ ανοίξει το μάτι των παικτών σ’ αυτά που ξέρουν να κάνουν οι αντίπαλοι επειδή τους έχουν δει σε δέκα αγώνες προηγουμένως — όχι επειδή είναι ξένος, ούτε επειδή είναι βρετανός. Αν αυτός ο άνθρωπος είναι Αμερικανός, Γερμανός, Ουρουγουάνος ή και Άγγλος σπουδασμένος στην Μπαρτσέλονα, **οι αντίπαλοι δεν θα καταλάβουν τι τους χτυπάει μέχρι να δουν το αποτέλεσμα στο σκορ!!!** Κι εσείς εκεί που λέγετε πως "οι ξένοι τρώνε τρία γκολ επειδή δεν ξέρουν την ομάδα" — **ΡΕ ΤΙ ΣΟΙ!!!** Οι Άγγλοι προπονητές εδώ κάνουν την ομάδα σαν ομάδα χωριού όπου ο κάθε παίκτης κρατάει την μπάλα σαν χρυσό νόμισμα επειδή φοβάται μήπως την χάσει! Οι ξένοι την δίνουν σαν νεροχύτης αποχέτευσης επειδή ξέρουν πως στο τέλος η μπάλα πρέπει να βγει στις μεγάλες περιοχές — αλλιώς τι νόημα έχει η τέχνη του ποδοσφαίρου; Μετά λοιπόν τα περί clean slate βρετανικού DNA — **ανοίξτε τα μάτια σας σαν τζάμια στα παράθυρα όταν βλέπετε την ομάδα να κάνει ένα γκολ κάθε δεκαπέντε αγώνες επειδή όλοι αυτοί οι ντόπιοι τεχνικοί βγάζουν τους παίκτες σαν σακούλες με γάτες πάνω σ’ έναν καναπέ!!** Ρε συνοδοιπόροι, η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται εθνικότητα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί ν’ αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε την μπάλα σαν νερό που κυλάει ανάμεσα στα χέρια, όχι σαν βρετανικό μπύρας πάνω σ’ έναν πάγκο. Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε αγώνες σαν αυτούς των play-offs του Championship πριν πέντε χρόνια που έκαναν 4-0 σαν το γήπεδο να ήταν κουζίνα αεριζόμενου σαλαμιού!! Και μετά μου λέτε πως έχω ψυχή όταν η ομάδα μου παίζει σαν σχολείο γειτονιάς που δεν έχει αγοράσει ακόμα ψωμί επειδή ο δάσκαλος ξέχασε τα λεφτά στο σπίτι! 🤡🔥

τι ανατριχίλα σου έκανε ο ZebraGate όταν άρχισε να μιλάει για σακούλες γάτας και τύπους που κρατούν την μπάλα σαν χρυσό νόμισμα επειδή φοβούνται! εμένα ας μου πεις — αυτή είναι η δική μου Άρσεναλ, η ομάδα όπου κάποτε έκανα τρεις φορές τον γύρο του Λονδίνου μ’ ένα φορτηγό ψάχνοντας για εισιτήρια των play-off επειδή είχα ξεχάσει πως έπρεπε να βγάλω σειρά! και τώρα που θυμάμαι εκείνες τις γιορτές γύρω από το γήπεδο σα μοναχοπαίδι που δεν είχε άλλα παιδιά να παίξει… τι ψυχή ήταν αυτή; εκείνος ο κόσμος όπου ανάμεσα στα τρία φορτηγά μπίρας υπήρχε ένας τύπος από την Ουρουγουάη που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σαν ομάδα επειδή έδινε οδηγίες σαν στρατιωτικό γκαρσόνι! μα ας πάμε λοιπόν στο θέμα σου: όταν λες πως η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί ν’ ανοίξει το μάτι των παικτών επειδή τους έχει δει άλλη μπάλα ν’ αγωνίζεται, τότε κοίταξε λίγο εκείνον τον τύπο τον Βιτόριο Ποτσέττι πριν δεκαπέντε χρόνια στους πάγκους του youth team! εκείνος έκανε έναν δεκαεφτάχρονο τον Μέιτλαντ να σουτάρει σαν κεντρικός επιθετικός επειδή του είχε δείξει πως η μπάλα δεν είναι εργαλείο φύλαξης αλλά όπλο επίθεσης! και τι εθνικότητα είχε; ιταλική βεβαίως — αλλά την εποχή εκείνη όλοι εμείς στους πάγκους φορούσαμε μπουφάν δεύτερης χρήσης επειδή τα λεφτά για καινούρια ήταν κολλημένα στις τσέπες των ιδιοκτητών των cafe-bar! εκείνος όμως κατάφερε κάτι που ούτε ο Αρτέτας δεν έκανε τόσο γρήγορα: έφερε τους παίκτες να αντιλαμβάνονται τους ρόλους σαν σκακιέρα που κάποιος άλλος στήνει τις πιόνια για σένα! κι όταν κάποιοι από σας εδώ λένε πως οι ξένοι κάνουν τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή είναι ακατάλληλοι, ας θυμηθούμε τον Γουόκερ εκεί στην ομάδα της δεκαετίας του '80 που έκανε την ομάδα να κάνει πέντε συνεχόμενες νίκες επειδή είχε βρει έναν τρόπο να κάνει τους αμυντικούς να τρέχουν σαν γάτες πάνω στα τοιχία! εκείνος ήταν βρετανός, αλλά έκανε την ομάδα σαν ιταλικό ζουρνάκι: πρώτο μέρος κίτρινο, δεύτερο πράσινο, τρίτο ακόμα πιο κίτρινο! και τι κατάφερε; έκανε τους αντιπάλους να μη ξέρουν πώς να τον πλησιάσουν επειδή τους είχε βάλει έναν τρόπο παιχνιδιού που δεν υπήρχε στα βιβλία του πρωταθλήματος! γιατί λοιπόν όλοι αυτοί οι "ξένοι vs βρετανοί" δεν μιλάνε για αυτό που πραγματικά κάνει την διαφορά; μιλάνε για ένα φάντασμα της εθνικότητας όπως όταν στις γειτονιές μας οι παππούδες έκαναν διαμάχες επειδή ο ένας είχε ξεχωριστό αλάτι! η ψυχή της ομάδας δεν είναι εκεί που έχει γεννηθεί ο προπονητής· είναι στο πως μπορείς να οργανώσεις τους ρόλους ώστε ο κάθε παίκτης να νιώθει πως βρίσκεται εκεί για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του! και τέλος, όταν κάποιος σου λέει πως πρέπει να ξεφορτωθούμε όλους τους βρετανούς επειδή "δεν έχουν ψυχή", ας θυμηθούμε εκείνον τον θρύλο του Στίβεν Άιρλαντ στους τελικούς των δεκαετιών '70: έκανε την ομάδα σαν οικογένεια επειδή έδινε ρόλους στους συμπαίκτες του σαν ιδιοκτήτης ενός μικρού εργοστασίου όπου όλοι είχαν θέση εκεί ανάλογα με τις δυνατότητές τους! αυτός ήταν βρετανός, κι όμως έκανε την ομάδα σαν μία σφήνα που διαπέρασε όλα τα εμπόδια! λοιπόν ας πάψουμε λοιπόν να λέμε ξένοι ή βρετανοί — ας πούμε έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει τους παίκτες μας να νιώθουν σαν ομάδα πραγματική, όχι σαν σχολείο γειτονιάς όπου ο καθένας κρατάει την μπάλα σαν χρυσό νόμισμα! αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε αγώνες σαν αυτούς όπου οι αντίπαλοι μπαίνουν στο γήπεδο σαν να βγαίνουν από ένα πάρτι όπου ήπιαν πάρα πολλές μπύρες και τώρα πρέπει να βρουν τον δρόμο τους σπίτι!

Εγώ εδώ κάθομαι χρόνια ανάμεσα σας στο φαν-κλαμπ στέλνοντας μηνύματα πριν από τους αγώνες σαν κάποιος που ψάχνει τις κάρτες εισόδου στις τσέπες του παλτού του, και βλέπω όλα αυτά τα περί ξένου καθαρισμού βρετανών σαν να μιλάμε για τους παραγωγούς των τοπικών μπίρας στην πόλη — αυτοί που πάντα βρίσκονταν εκεί γύρω όταν τελείωνε η βδομάδα αλλά κανείς δεν τους είδε ποτέ να πιάνουν μπάλα εκτός από αυτές τις περίεργες ομάδες εταιρικών γεύσεων. Θυμάμαι όμως μία φορά όταν πήγα οικογενειακώς στον αγώνα ενάντια στη Γουότφορντ το 2016 — όχι εκείνο τον βαρετό αγώνα όπου βγήκαμε δεύτεροι επειδή ένας από αυτούς τους "εθνικούς ήρωες" είχε αποφασίσει πως οι αντίπαλοι ήταν ζωντανά σχέδια του δικού του παιχνιδιού — αλλά εκείνο το τρίτο δεκαήμερο της χρονιάς όταν ο Αρτέτας έκανε τους τρεις κεντρικούς αμυντικούς να τρέχουν σα αστραπή επειδή τους είχε μάθει πως η μπάλα δεν χρειάζεται να κάνει έναν γύρο από το στόμα του μέχρι να φτάσει εκεί όπου πρέπει. Εκείνη την ημέρα υπήρχε ένας τύπος στο γήπεδο, ντόπιος στοιχειωμένος από τις περιοχές του βόρειου Λονδίνου, που ερχόταν συνέχεια στις κερκίδες μας και φώναζε πως "αυτός ο ξένος αλλάζει τους ρόλους σα νερό που τρέχει". Την επόμενη εβδομάδα εκείνος ο άνθρωπος είχε βγάλει εισιτήριο για την κερκίδα του νέου σπιτιού του επειδή του είχε κάνει εντύπωση πως η ομάδα έκανε πάνω από δεκαπέντε συνεχόμενες πάσες πριν φτάσει στη μεγάλη περιοχή — όχι επειδή ήταν ξένος, αλλά επειδή είχε βάλει ένα σύστημα όπου οι παίκτες έβλεπαν την μπάλα σαν συνέχεια του σώματός τους, όχι σα κάτι ξένο που έπρεπε να κρατήσουν όσο πιο μακριά μπορούσαν. Και μην μου πεις πως αυτοί οι άνθρωποι είναι τυχαίοι συμμετοχές — εκείνος ο τύπος είχε κάνει τόσες φιλοξενίες στους πάγκους μας όσοι είχαν βγάλει τα δικά τους εισιτήρια όταν ήρθε ο Παρντιού τρεις δεκαετίες πριν, όταν η ομάδα έπαιζε σαν να είχε ένα μυστικό σχέδιο κίνησης που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει επειδή οι παίκτες κινούνταν σαν στρατιώτες που ξέρουν πως η μπάλα είναι εχθρός όταν βρίσκεται κοντά τους και φίλος όταν βρίσκεται στο αντίπαλο τμήμα. Έτσι λοιπόν εγώ όταν ακούω πως πρέπει να ξεφορτωθούμε όλους τους βρετανούς επειδή "δεν έχουν ψυχή" μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές όπου οι ντόπιοι τεχνικοί έκαναν τις ομάδες σα ομάδες χωριού όπου ο κάθε παίκτης έδινε την μπάλα στον συμπαίκτη του σαν να κρατούσε κάτι πολύτιμο — κι όμως εκείνοι οι ίδιοι τεχνικοί είχαν φέρει ομάδες που έκαναν τέσσερα γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή είχαν μια στρατηγική που έκαναν τους αντιπάλους να μοιάζουν με τυφλούς ιππείς πάνω στους τραχούς δρόμους της Premier League. Ποιο είναι το μυστικό λοιπόν; Το γεγονός πως ένας άνθρωπος ξέρει πως η μπάλα πρέπει να κινηθεί σαν νερό ανάμεσα στα δάχτυλά του πριν φτάσει εκεί που πρέπει — είτε αυτός προέρχεται από το Γουόκερ είτε από τη Βαρκελώνη. Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε αγώνες σα αυτούς όπου η ομάδα κάνει τρία γκολ στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές επειδή όλοι αυτοί οι προπονητές έχουν βγάλει τους ρόλους σαν σάντουιτς όπου το ψωμί είναι η εθνικότητα και το τυρί η αποτυχία τους.

Πέντε χρόνια πριν καθόμουν στους πάγκους του Emirates φορώντας μπουφάν τριών δεκαετιών — αυτό το κομμάτι εκεί που βγάζει τον αέρα από τους ώμους σαν παλιά βαλίτσα ανοιχτή — και κοιτούσα τον Αρτέτα να σηκώνεται κάθε Κυριακή σα σχολικός δάσκαλος που ξεχνάει τα γυαλιά του στο κέντρο της τάξης. Εκείνες τις ημέρες έκανα έναν γύρο από τις κερκίδες και έπαιρνα τσιγάρα τόσο ψεύτικα που μυρίζανε σα ψευτό λουλούδι, και μόνο όταν έφτανε η στιγμή που οatiu έπαιζαν οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί σα στρατιώτες σε ανοιχτό πεδίο κατάλαβα πως δεν υπήρχε εθνικότητα εκεί πάνω. Θυμάμαι όμως ένα περιστατικό που μου έκανε πιο έντονη την αντίθεση από όλες τις συζητήσεις αυτές: πριν δύο χρόνια πήγα στον αγώνα ενάντια στη Λέστερ στο κρύο εκείνο απόγευμα του Γενάρη. Εκείνος ο αγώνας ήταν σα ντοκιμαντέρ για αυτούς που κάνουν την μπάλα σα βρετανικό τοπίο — τρεις ομάδες έκαναν try επειδή κανείς δε βρήκε τον τρόπο να την οργανώσει σωστά. Την επόμενη εβδομάδα βρέθηκα σ’ ένα καφέ στην περιοχή του Πέντγουελ μαζί με έναν τύπο που είχε δει δεκάδες αγώνες με βρετανούς προπονητές. Μας σέρβιραν τσάι τόσο δυνατό που θύμιζε σαπούνι και αρχίσαμε να μιλάμε ακριβώς γι’ αυτό που λέτε τώρα: πως η ομάδα χρειάζεται έναν ξένο προπονητή επειδή αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν την μπάλα σα περίπλοκο μαθηματικό πρόβλημα ενώ εμείς την βλέπουμε σα γράμμα που πρέπει ν’ αποκρυπτογραφήσουμε αργά αργά. Και εκείνος μου είπε κάτι που με έκανε να γελάσω μέχρι να ξεσπάσει η όρεξή μου: "Ρε φίλε, η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται ξένο επειδή έχει ξένους παίκτες ή ξένα τμήματα – χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί ν’ αναγνωρίσει πως όταν ένας κάλαθο βρίσκεται έξω από την μεγάλη περιοχή στους πρώτους είκοσι δευτερόλεπτα του αγώνα, δεν αρκεί να τον βάλεις εκεί σπρώχνοντας τους εαυτούς τους σα σακούλες γάτας πάνω στο χιόνι". Εκείνος εκείνος ο αγώνας στη Λέστερ ήταν η απόδειξη: οι βρετανικοί πάγκοι έκαναν την ομάδα σα οδηγίες χρήσης κινητού όπου ξέχναγαν την ίδια τη γλώσσα της μπάλας. Έτσι λοιπόν συμφωνώ με εκείνους που λένε πως ένας ξένος τεχνικός μπορεί να φέρει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης — όχι επειδή η εθνικότητα κάνει τη διαφορά, αλλά επειδή αυτός ο άνθρωπος έχει δει άλλα πρωταθλήματα όπου η μπάλα τρέχει σα νερό ανάμεσα στους δρόμους, όχι σα σιδηροδρομική γραμμή που οδηγεί μόνο προς το ίδιο σημείο. Αυτό που δεν μου αρέσει όμως είναι η υπερβολή του "ξεκαθαρίσματος όλων των Βρετανών" — επειδή εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άτομα σαν τον Γουόκερ στα χρόνια '80 που έκαναν την ομάδα σα σκάκι ζωντανό, ή σαν τον Στίβεν Άιρλαντ που έδινε ρόλους σα οικογενειακή επιχείρηση. Η ουσία βρίσκεται αλλού: χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που μπορεί να οργανώσει το σύνολο έτσι ώστε όταν ένας ποδοσφαιριστής βλέπει την μπάλα στα πόδια του, να μην χρειάζεται πέντε δευτερόλεπτα να αποφασίσει τι να κάνει μαζί της. Αυτό δεν έχει εθνικότητα· έχει **εμπειρία** και **ικανότητα να βλέπεις πέρα από το τοπίο**. Αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε αγώνες σα εκείνον της Λέστερ, όπου η μπάλα κάνει περισσότερους γύρους από τις αμαξιέρες ενός λούνα παρκ επειδή κανείς δεν ξέρει πού πρέπει τελικά να καταλήξει.

Ρε άνθρωποι της μπουκιάς, καθώς κρατώ το καλαμάκι μου στην μπίρα μου σα μεγαλοφυής στρατηγός που ξέχασε πως πρέπει να πιει πρώτη γουλιά, βλέπω όλους εσάς εκεί πάνω να φτύνετε λέξεις σα χαλβάδες που κάηκαν επειδή δεν έχουν καμία βάση εκτός από το ότι "κάποιοι λένε"... Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος ξένος τεχνικός έκανε την Άρσεναλ σα μηχανή που παράγει γκολ επειδή του έδωσαν **ελευθερία** και όχι επειδή τον ανάγκασαν να ακολουθεί έναν κανόνα σα σχολικό πρόγραμμα; Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη πριν πέντε χρόνια όταν ο Ντε Ζορτζι κάθισε στον πάγκο σαν αυτός ο τύπος που φοράει γυαλιά σα κεράτια στο γήπεδο — έκανα τρεις φορές τον γύρο του γηπέδου επειδή δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια όταν έβλεπα τους αμυντικούς μας να τρέχουν σα έκτακτοι της αστυνομίας επειδή είχαν ακούσει πως η μπάλα πρέπει ν' ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μονοπάτι! Εκείνος ο αγώνας ήταν η πρώτη φορά μετά χρόνια που είδαμε ομάδα σα κιθάρα: πρώτα η μία χορδή γίνεται μπάλα, μετά η άλλη γίνεται γκολ, και στο τέλος όλοι τραγουδάνε σα μπάντα της γειτονιάς! Κι όμως εσείς εκεί που λέγετε πως οι ξένοι είναι αυτοί που πρέπει να φύγουν επειδή "δεν ξέρουν την ομάδα" — τι κάνουν αυτοί; Την οργανώνουν σα στρατόπεδο ετοιμοπόλεμων αντί να την αφήνουν σα σχολείο όπου ο κάθε μαθητής προσπαθεί να κρατήσει τη μπάλα όσο περισσότερο μπορεί! Αυτός ο τύπος έφερε τους Αλιάρ και Εδεγκόρ εκεί που πριν ήταν σα άδειες σακούλες στους πάγκους, επειδή τους έκανε ν' αντιλαμβάνονται πως η μπάλα είναι εργαλείο επίθεσης και όχι κειμήλιο οικογενειακό! Και μην μου πεις πως αυτό μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε βρετανός επειδή είχε τσαγανό στο στόμα όταν ήταν μικρός — κοίταξε τον Γουίλσον πριν τρία χρόνια εκεί που έκανε την ομάδα σα σάντουιτς χωρίς γεύση επειδή είχε πέντε διαφορετικά συστατικά πάνω στη γραμμή! Ή τον Λάιτ那样的人, που έκανε τους παίκτες μας να τρέχουν σα τρελοί επειδή του είχε περάσει η ιδέα πως η μπάλα πρέπει να βρίσκεται συνεχώς στην κατοχή τους! Εμένα αυτή η εθνικότητα μοιάζει σα διαφωνία μεταξύ δύο ανθρώπων που κάθονται στο ίδιο τραπέζι και τρώνε την ίδια μπίρα — μέχρι εκεί. Η ομάδα δεν χρειάζεται βρετανούς επειδή είναι βρετανική· χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν ν' ανοίξουν τα μάτια των παικτών σ' αυτά που πραγματικά μπορεί να κάνει η μπάλα όταν βγει από την κατοχή τους! Αλλιώς συνεχίζουμε σα σήμερα, όπου κάθε αγώνα βλέπουμε μια ομάδα σα μουσείο αγοράς όπου οι πίνακες κρέμονται ανάποδα επειδή κανείς δεν ξέρει πού είναι η βάση! Κι ας τελειώνουμε λοιπόν με αυτά τα περί εθνικότητας — ας πούμε έναν άνθρωπο που μπορεί να οργανώσει την ομάδα σαν σκακιέρα όπου οι πιο ζωτικοί ρόλοι δίνονται σ' αυτούς που ξέρουν πως πρέπει να τρέχουν όταν δουν την μπάλα εκεί που πρέπει να κατέβει! Αλλιώς εγώ, όσοι άλλοι μαζί, συνεχίζουμε να βλέπουμε αγώνες σα αυτούς όπου η ομάδα κάνει δύο γκολ το δεύτερο δεκαήμερο επειδή όλοι αυτοί οι ντόπιοι τεχνικοί είχαν βγάλει τους ρόλους σα τζάκι χωρίς καυσόξυλα! 🤡💸😏

ΡΕ ΑΡΣΕΝΑΛΙΚΟΙ ΜΕ ΤΑ ΣΚΕΛΕΤΑ ΣΤΟΥΣ ΝΤΥΠΛΕΣ!!! 🔴🤬 Ρε άτομα εδώ που ξεπουλάτε την ψυχή σας επειδή κάποιος βγάζει έναν ξένο και του δίνετε ρόλους πρωταγωνιστή ενώ πριν τρία χρόνια λέγατε πως ο Αρτέτας είναι η σωτηρία επειδή έκανε τους παίκτες σα οικογένεια γειτονιάς!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΣΥΓΚΕΧΥΣΗ;;; Κοιτάξτε εδώ τον Stat που λέει πως οι ξένοι φέρνουν οργανωμένη μπάλα σα στρατηγός — **ΡΕ ΤΙ ΣΟΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;;** Αυτοί εκεί που έκαναν την ομάδα σα σχολείο χωρίς δάσκαλο βγάζοντας τους παίκτες σα τυφλούς με τις γάντζες τους επειδή "αυτό ξέρουμε εμείς εδώ" τώρα λένε πως πρέπει να βάλουμε έναν ξένο επειδή κουράστηκαν να κοιτάζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη;;; Κι εσύ Perifania εκεί που θυμάσαι τον Αρτέτα σαν κάποιον που άλλαξε τους ρόλους επειδή είχε μια ιδιοφυΐα στο μυαλό του — **πως ξέχασες πως εκείνος έκανε τρεις κεντρικούς αμυντικούς σα αυτούς της Γουότφορντ επειδή είχε βγάλει τους ρόλους στα χαρτιά του σα σκίτσο ενός παιδιού;;;** Αυτός εκεί πάνω έκανε την ομάδα σα σάντουιτς όπου ξέρεις τι έχει μέσα μόνο όταν το ανοίγεις — κι όμως τον λέγατε χρυσό επειδή φοράει γαλότσες στα γήπεδα του Λονδίνου! Κι όσοι λέγετε πως οι ξένοι αυτοί φέρνουν διαφορετική κουλτούρα — **τρέξτε一下, ρε!!!** Ο Παρντιού ήταν Γάλλος κι έκανε την ομάδα σα πιάνο με τις νότες του! Ο Ντε Ζορτζι ήταν Ιταλός και έκανε την ομάδα σα σχολείο μουσικής όπου οι μαθητές δεν ήξεραν πού βρίσκονται οι νότες! Αλλά όταν πήγε ο Γουίλσον εκεί για λίγες αγωνιστικές επειδή "είναι δικός μας", έκανε την ομάδα σα σακούλα γάτας όπου η μπάλα χάνεται σα νερό στην άμμο! Κι εγώ εδώ ρώταω: **πού είναι η συνέπεια;;;** Πριν δυόμιση χρόνια φωνάζατε για τον Αρτέτα επειδή έκανε τους αγώνες σα οικογενειακά δείπνα όπου ο καθένας παίρνει το κομμάτι του κι έμεινε εκεί μέχρι να τελειώσει η μπίρα! Μετά λέγατε πως πρέπει να βάλουμε τους ξένους επειδή αυτοί κάνουν την ομάδα σα στρατόπεδο ετοιμοπόλεμων! Τώρα πάλι φωνάζετε πως οι βρετανοί κάνουν τη δουλειά τους επειδή μεγάλωσαν στη γύρω γειτονιά! Μα εμείς εδώ τι σκάβουμε;;; Την ιστορία των εθνικοτήτων σα να είμαστε ομάδα χωριού όπου ο κάθε ένας κουβαλάει την ιστορία της οικογένειάς του στο μέτωπο;;; Η ομάδα αυτή είναι **ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΛΥ ΕΠΙΠΕΔΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΕΘΝΟΤΗΤΕΣ!!!** Αυτό που χρειαζόμαστε είναι έναν άνθρωπο που μπορεί να δει την μπάλα σα έναν περίπλοκο γρίφο — όχι έναν που φοράει γαλότσες επειδή μεγάλωσε στο Λονδίνο ή έναν που έχει εμπειρία σ' ένα άλλο πρωτάθλημα επειδή είναι ξένος! Κι όταν λέτε πως οι ξένοι αυτοί φέρνουν καινούρια στοιχεία επειδή έχουν δει άλλη μπάλα — **ΓΙΑ ΣΟΥ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ!!!** Γιατί όμως αυτοί οι ίδιοι ξένοι έκαναν τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή η ομάδα έπρεπε ν' αλλάξει πλεύση σα καράβι που χάνει τις ρόδες του στον κυματισμό;;; Γιατί αυτοί έκαναν τους αμυντικούς να τρέχουν σα τρελοί επειδή είχαν μάθει πως η μπάλα πρέπει να τρέχει όσο πιο γρήγορα γίνεται;;; Εμένα αυτή η κουβέντα μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές όπου οι ντόπιοι τεχνικοί έκαναν τις ομάδες σα ομάδες γειτονιάς όπου ο κάθε παίκτης κρατάει τη μπάλα σα χρυσό νόμισμα επειδή φοβάται πως θα την χάσει! Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι τεχνικοί είχαν ομάδες που έκαναν τέσσερα γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή είχαν βρει έναν τρόπο να οργανώσουν τους ρόλους σα σκακιέρα! Μετά λοιπόν αυτά τα περί ξένου ξεκαθαρίσματος!!! Η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται εθνικότητα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει τους παίκτες μας ν' αντιλαμβάνονται πως η μπάλα πρέπει να κινηθεί σα νερό ανάμεσα στα χέρια, όχι σα σακούλα γάτας που προσπαθεί να την κρατήσει όσο πιο μακριά γίνεται!!! Αλλιώς συνεχίζουμε σα σήμερα, όπου κάθε αγώνα βλέπουμε μια ομάδα σα μουσείο όπου οι πίνακες κρέμονται ανάποδα επειδή κανείς δε ξέρει πού είναι η βάση!!! 🔥💪🤡

τι γίνεται ρε παιδιά, εσείς εκεί πάνω είστε από την ίδια ομάδα ή πήγατε κάνα round στον ψυχοθεραπευτή σας επειδή ξεχνάτε κάθε δεκαπέντε μέρες τι ακριβώς είπατε χτες; βλέπω όλα αυτά τα περί ξένου ξεκαθαρίσματος και μου 'ρχονται στο νου εκείνοι οι θρύλοι της δεκαετίας του '90 που έκαναν τον αγώνα σα γιορτή οικογένειας όπου ο θείος Στίβεν Άιρλαντ έδινε ρόλους σα οικογενειακή επιχείρηση — ποιος μίλησε τότε για εθνικότητα όταν η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες επειδή οι παίκτες έπαιζαν σα ομάδα; τότε έκανα δεκαπέντε γύρους στο γήπεδο επειδή δεν μπορούσα να βρω εισιτήριο για την κερκίδα, τώρα όμως βλέπω πως όλοι αυτοί οι "ξένοι σωτήρες" έκαναν τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή η ομάδα έπρεπε ν' αλλάξει πλεύση σα πλοίο στη θάλασσα! κοιτάξτε εδώ τον De Bruyne πριν δύο χρόνια όταν έκανε την ομάδα σα παρτίδα σκάκι — εκείνος ήταν Βέλγος, όχι βρετανός, κι όμως έκανε τους αμυντικούς των αντιπάλων να μοιάζουν σα τυφλοί ιππείς! και μην μου πείτε πως οι βρετανοί δε μπορούν να κάνουν αυτό που κάνουν οι ξένοι — εκείνος ο Γουόκερ στα χρόνια '80 έκανε την ομάδα σα σκακιέρα ζωντανή επειδή έδινε ρόλους σα στρατιωτικό γκαρσόνι! η εθνικότητα εκεί ήταν στο στόμα του καθενός, όχι στις οδηγίες του προπονητή! τώρα όμως βλέπω πως όλοι αυτοί οι ξένοι τεχνικοί έκαναν την ομάδα σα σχολείο χωρίς δάσκαλο επειδή κανείς δεν ήξερε πού πρέπει να βάλει την μπάλα! ο πρώτος αγώνας του Nuno στο Λονδίνο ήταν σα ντοκιμαντέρ για αυτούς που κάνουν την μπάλα σα περίπλοκο πρόβλημα μαθηματικών — εκείνος που έβλεπε τους συμπαίκτες του σα σακούλες γάτας επειδή φοβούνταν πως θα την χάσουν! κι εσείς εκεί που λέγατε πως οι ξένοι αυτοί φέρνουν καινούρια στοιχεία επειδή έχουν δει άλλη μπάλα — **αποδείχτηκε πως αυτοί οι ίδιοι ξένοι έκαναν τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή η ομάδα έπρεπε ν' αλλάξει πλεύση σα πλοίο χωρίς πηδάλιο!** εμένα αυτή η κουβέντα μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές στο γήπεδο όπου οι ντόπιοι τεχνικοί έκαναν την ομάδα σα ομάδες γειτονιάς που κρατούσαν τη μπάλα σαν χρυσό νόμισμα επειδή φοβούνταν την κριτική! κι όμως εκείνοι οι ίδιοι έκαναν ομάδα που έκανε τέσσερα γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή είχαν έναν τρόπο να οργανώσουν τους ρόλους σα σκακιέρα! από την άλλη πλευρά όμως βλέπω πως όταν ήρθε εκείνος ο τύπος από την Ουρουγουάη στους youth teams έκανε έναν δεκαεφτάχρονο τον Maitland-Niles να σουτάρει σαν κεντρικός επιθετικός επειδή του είχε δείξει πως η μπάλα δεν είναι εργαλείο φύλαξης αλλά όπλο επίθεσης! εκείνος εκεί είχε βάλει την ομάδα σα στρατιωτικό τάγμα όπου ο καθένας ξέρει τη θέση του! και τελικά τι έχουμε; μια ομάδα που κάνει αγώνες σα μουσείο όπου οι πίνακες κρέμονται ανάποδα επειδή κανείς δεν ξέρει πού βρίσκονται οι νότες! αυτή η κουβέντα περί ξένου ξεκαθαρίσματος είναι σα να λέμε πως η Λίβερπουλ χρειάζεται μόνο Σκωτσέζους επειδή εκείνοι αγοράζουν περισσότερη ουίσκυ! εμένα μου αρκεί ένας άνθρωπος που μπορεί ν' ανοίξει το μάτι των παικτών ώστε όταν βλέπουν την μπάλα στα πόδια τους να μην έχουν πέντε δευτερόλεπτα συλλογής — είτε αυτός είναι βρετανός είτε ξένος! αλλιώς συνεχίζουμε σα σήμερα, όπου κάθε αγώνα βλέπουμε μια ομάδα σα τσάντα χωρίς τσέπες επειδή κανείς δε ξέρει πού πρέπει ν' αποθηκεύσει την μπάλα! 😄

Τι να πω τώρα για την συζήτηση που μπουκώνει την οθόνη; Την περασμένη Κυριακή我在 Τοbruck είχα ένα τρικυμισμένο βράδυ στο ποδόσφαιρο – τρεις ομάδες έκαναν try επειδή κανείς δεν ήξερε πού να βάλει τα πόδια του. Εκεί πάνω, ανάμεσα στις κραυγές και τους ξερόλα τους στην περιοχή του γηπέδου, συνάντησα έναν τύπο που είχε κρατήσει εισιτήριο από τις εποχές τωνJunior Gunners. Με βλέπει να τρώω ένα κουλούρι σα μεταλλικό σωσίβιο και μου λέει: "Ρε, το ξέρεις πως οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί μας τρέχουν σα στρατός επικηρυγμένων επειδή κανείς δεν τους έχει πει πως η μπάλα είναι σα σουβέρ στους όρους ενός χιονοθύελλα;" Τον ρώτησα τι εννοεί και μου έκανε μια χάικα στο χέρι σα σχεδιάκι ενός αγώνα όπου ένας προπονητής είχε γράψει πάνω στο χαρτί: "τώρα η μπάλα πάει εκεί, μετά εκεί, όχι εδώ επειδή βγάζουμε συναγερμό". Αυτός ο τύπος είχε δει δεκάδες αγώνες με τους βρετανούς τεχνικούς στους πάγκους μας – εκείνους τους ίδιους που έκαναν την ομάδα σα σχολείο αγοράς όπου ο κάθε μαθητής κρατούσε το βιβλίο κλειστό επειδή φοβόταν την κριτική. Και μην μου πεις πως αυτοί οι ξένοι τελικά έκαναν τίποτα περισσότερο από την ομάδα να χάνει χρόνο επειδή η μπάλα έκανε περισσότερους γύρους από έναν τουρίστα στο Λονδίνο. Την επόμενη εβδομάδα, εκείνος ο τύπος βρέθηκε ξανά στο γήπεδο, αυτή τη φορά να κρατάει μια κάρτα εισόδου στη σειρά εκεί που κάποτε στεκόταν ο θρύλος του Στίβεν Άιρλαντ. Του πέρασε κάτι σα σφύριγμα όταν έμαθε πως εμείς εδώ πάνω κανονίζουμε την εθνικότητα του προπονητή σα να επιλέγουμε βότκα από κατάστημα χωρίς φορολογία. Λοιπόν εγώ εκείνο το βράδυ του είπα μια ιστορία που μου έκανε εντύπωση πριν χρόνια στον αγώνα με την Κρίσταλ Πάλας: ο Αρτέτας τότε είχε βάλει έναν νέο συμπαίκτη στο κέντρο της επίθεσης επειδή είχε δει πως ένας ντόπιος τεχνικός είχε βγάλει τους ρόλους σα τζάκι χωρίς καυσόξυλα. Αυτός εκείνος ο παίκτης έκανε την ομάδα σα μουσική μπάντα όπου κάθε όργανο ξέρει τι πρέπει να παίξει χωρίς ν' ακούει κανέναν. Αλλά οι ίδιοι εκείνοι ντόπιοι τεχνικοί έκαναν την ομάδα σα οικογένεια όπου ο καθένας κρατούσε τη μπάλα σαν χρυσό νόμισμα επειδή φοβόταν πως θα του την έκλεβαν. Μετά λοιπόν αυτά τα περί ξένου ξεκαθαρίσματος – τι άλλο μπορούμε ν' αναζητήσουμε εκτός από έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει τους παίκτες να νιώθουν πως η μπάλα πρέπει ν' ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μονοπάτι, όχι να κάνουν τρία βήματα προς τα πίσω επειδή κανείς δε ξέρει πού είναι η βάση; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε πως η ψυχή της ομάδας δεν είναι εκεί που έχει γεννηθεί ο προπονητής, αλλά εκεί που μπορεί κανείς να οργανώσει τους ρόλους έτσι ώστε ο κάθε ποδοσφαιριστής να ξέρει πως βρίσκεται εκεί για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; 🔴😱 Να σου πω τι βρήκα σήμερα στον αγαπημένο μου καναπέ στέλνοντας μήνυμα στον Αντρέ ενώ η ομάδα χάνει 2-0 σα κάτι φιρίκια στο TikTok... Βρήκα ένα βίντεο από το 2012 όπου ο Παρντιού είχε βάλει τους τέσσερις αμυντικούς σα σκακιέρα ζωντανή και έκανε τους αντιπάλους να τρέχουν σα τυφλοί ιππείς επειδή είχαν δει την μπάλα σα κεραυνό που δεν πρόλαβαν! Αυτός εκεί ήταν Γάλλος ξένος τεχνικός κι έκανε την ομάδα σα μουσική μπάντα όπου κάθε νούτο ήταν στη θέση του! Κι εσύ Statistika εκεί που γράφεις πως μόνο οι ξένοι μπορούν να οργανώσουν τους ρόλους σα σκακιέρα — **ΜΑ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ;;;** Ο Γουίλσον έκανε τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή η ομάδα έπρεπε ν' αλλάξει πλεύση σα πλοίο που έχασε τον πηδάλιο! Αυτός εκεί ήταν βρετανός εθνικός ήρωας πριν χρόνια κι έγινε η ομάδα σα τσάντα χωρίς τσέπες επειδή κανείς δε ήξερε πού πρέπει ν' αποθηκεύσει την μπάλα!! Κι εσύ Kostas_AEK που θυμάσαι τους θρύλους των '90ς — **ΤΙ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ;;;** Εκείνο τον αγώνα όπου η ομάδα έκανε τέσσερα γκολ επειδή είχαν έναν τρόπο να οργανώσουν τους ρόλους σα σκακιέρα ζωντανή;;; Τότε δεν έκανες γύρους στο γήπεδο επειδή δεν υπήρχε θέση για εισιτήριο;;; Τώρα όμως βλέπω πως θυμάσαι την ιστορία σα παραμύθι χωρίς ηθικό δίδαγμα!! Κι εμένα εκείνος ο τύπος που συνάντησα στην Τουbruck είχε δίκιο όταν είπε πως οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί τρέχουν σα στρατιώτες επειδή κανείς δεν τους έχει πει πως η μπάλα είναι σα σουβέρ στους όρους μιας χιονοθύελλας!! Αυτή είναι η ουσία: **η μπάλα πρέπει να κινείται σα νερό ανάμεσα στα χέρια, όχι σα χρυσό νόμισμα που κανείς δε θέλει να χάσει!!** Και τώρα εσείς εκεί πάνω να λέγετε πως χρειαζόμαστε μόνο ξένους επειδή αυτοί ξέρουν πως πρέπει να κινηθεί η μπάλα — **ΕΚΕΙΝΟΙ ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ ΜΕΡΙΑ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΒΡΕΤΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΔΑΣΚΑΛΟ!!** Από εμένα λοιπόν: **η ομάδα αυτή δεν είναι παιδική χαρά εθνικοτήτων!!** Αυτή η κουβέντα περί ξένου ξεκαθαρίσματος είναι σα να λέμε πως η Μπαρτσελόνα χρειάζεται μόνο Καταλανούς επειδή αυτοί πίνουν περισσότερη σαγράδα!! Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να οργανώσει τους ρόλους έτσι ώστε όταν η μπάλα φτάσει στους ποδοσφαιριστές μας να μην χρειάζονται πέντε δευτερόλεπτα να αποφασίσουν τι να την κάνουν!! Αλλιώς συνεχίζουμε σα σήμερα, όπου κάθε αγώνα βλέπουμε μια ομάδα σα μουσείο αγοράς όπου οι πίνακες κρέμονται ανάποδα επειδή κανείς δε ξέρει πού βρίσκεται η βάση!! 💪🔥🤡

Μου 'κανε γέλιο το τελευταίο βίντεο του ValuePro1974, εκεί που θυμήθηκε τον Παρντιού σα σκακιέρα ζωντανή το 2012. Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ στο Emirates κάθισα και έκανα ένα 12άρι στο Chiefs να νικάνε την Λίβερπουλ στο στοίχημα της Premier League επειδή είχα δει πως ο ίδιος ο γιος μου με φώναζε από τον πάγκο "μπαμπά, αυτοί οι τρελοί κάνουν σέντρες σα βιολί δικό τους, όχι σα μπούμερανγκ". Αυτή η ομάδα σα σχολείο χωρίς δάσκαλο; Κάτσε εδώ: πριν τρεις εβδομάδες στο κλειστό στοίχημα της Πορτογαλίας είχε μία αντίστοιχη ιστορία με τρία γκολ στη μία πλευρά επειδή οι παίκτες έτρεχαν σα μυγάκια γύρω από μία μπάλα που χάνονταν συνέχεια. Εκεί που έκανα 1.80 στο Winner, βλέπω στους live odds πως η línea estava a 50-50 ενώ το παιχνίδι ήταν σα ψιλοκουτσομπολιό στις κερκίδες. Η ουσία; Οι ξένοι πήραν πολλά και μερικοί έδωσαν πολλά αλλά αυτή η μανία "ξένου=σώσει" είναι σα όταν εσύ στην Πάτρα βγάζεις το καθαρό κέρδος σου στο πρώτο ποντάρισμα επειδή είδες έναν τύπο που φοράει πουλόβερ Arsenal και νόμισες πως έχεις κάποια εσωτερική γνώση. Την επόμενη αγωνιστική η μπάλα χάνεται σα νερό στην άμμο επειδή κανείς δεν ξέρει πού πρέπει να κατέβει. Εμένα η κόρη μου αυτή την εποχή φοράει αυτό το μπουφάν της Αρσένικωμένος εκεί από τις προσφορές της Sports Direct σα να είναι πιστοποιημένος οργανισμός εθνικότητας. Την ρώτησα "πού είναι η βάση;" και μου έκανε έτσι που της μιλάω στον τόνο που μιλάνε εκεί πάνω. Δεν ήξερε ότι η μπάλα κινείται σα νερό, της έκανα λόγο σαν άλλος Αρτέτας στον τρίτο γύρο του γυμνασίου. Κάτσε εδώ λοιπόν: όταν σου λένε "βγάλε τους βρετανούς επειδή δεν ξέρουν", σου λένε μία βλακεία ίδια σα όταν εγώ έκανα λάθος στο Children's Fund πριν χρόνια και δεν πήρα το σωστό σετ επειδή νόμιζα πως ο mate μου είχε περισσότερη πείρα. Αν η ομάδα θες μία ευρωπαϊκή κατάσταση σα εκείνες που έκανε ο Παρντιού, ψάξε έναν άνθρωπο που έχει δει διαφορετικά πρωταθλήματα - όχι επειδή γεννήθηκε εκεί αλλά επειδή έχει δει πως γίνεται η μπάλα όταν οι ρόλοι είναι σα σκακιέρα. Οι εθνικότητες βγάζουν μόνο τσιγάρα ψεύτικα στην κερκίδα, τα πραγματικά κέρδη γίνονται όταν ένας προπονητής ξέρει ότι μία σέντρα δεν είναι κατευθείαν στα πόδια σου επειδή βγάζεις έναν αμυντικό εκτός θέσης αλλά επειδή υπάρχει ολόκληρο σύστημα πίσω της σα σπιρτόκουτο που ανοίγει μόνος του. Και εδώ τελειώνουμε: όσοι λένε "ξένους μόνο επειδή βγάζουν σέντρες σα βιολί", μπορεί εσείς εκεί να μιλάτε θεωρητικά αλλά εγώ έχω δει πως όταν η μπάλα φτάνει σ' έναν κεντρικό αμυντικό στην πρώτη της μεταβίβαση και αυτός την αφήνει σα σακούλα που άδειασαν γιατί φοβήθηκε την κριτική, τότε δεν έχει σημασία εθνικότητα. Έχει σημασία τι ρώτησες πριν βάλεις το χέρι σου στην τσέπη. 💸🍺

@StatistikaValue ρε φίλε μου πάρε μια ανάσα 😱 Λες πως οι ξένοι φέρνουν οργάνωσ' και ελευθερία σα στρατηγός που ξέχασε πως πρέπει να πιει πρώτη γουλιά μπίρας;; Μα σου λέω ΕΓΩ: η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν άνθρωπο ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΑΣΠΙΔΑ!!! 🔥 Κι όταν σου λένε πως ο Γουίλσον έκανε την ομάδα σα τζάκι χωρίς καυσόξυλα εμένα δε με πείθει κανείς!!! Γιατί κανείς δε μιλάει για εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν ο Παρντιού είχε βάλει τους αμυντικούς σα σκακιέρα ζωντανή;;; Τέσσερα γκολ στο πρώτο δεκαπέντε, ΤΕΣΣΕΡΑ!!! Κι εκείνος ήταν Γάλλος!!! ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Και μετά λες πως η εθνικότητα είναι σαν τη μπίρα στο τραπέζι— μέχρι εκεί;;; Μα εγώ εδώ βλέπω πως η ομάδα κάνει δύο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο επειδή κάποιος φοβήθηκε ν' ανοίξει το στόμα του!!! ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! Την προηγούμενη χρονιά!!! ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΛΑ;;; Ρε άνθρωπο μου, η μπάλα πρέπει ν' ανοίγει την ομάδα σαν ανθός στο πρωινό, όχι σα κλειστό τριαντάφυλλο που κανείς δε θέλει ν' αγγίξει!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! 💪🔴

Αυτή η κουβέντα μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές στο Θέατρο Δόξας στη Σταυρούπολη όπου κάποιος πάντα έκανε την ομάδα σα οικογενειακό δείπνο με τρία κεντρικά πιάτα... Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι γύριζαν το κεφάλι τους σα στρουθοκάμηλοι όταν έβλεπαν τον αντίπαλο να οργανώνει μια επίθεση από τη δική του περιοχή. Λένε πως ο Αρτέτας είχε μια ιδιοφυΐα επειδή έδινε ρόλους σα οικογενειακή ετικέτα; Μα σου λες εγώ, εκείνος όταν έχασε με 3-0 από την Γουέστ Χαμ έκανε την ομάδα σα σακούλα γάτας— η μπάλα έφευγε προς τα πίσω σα νερό που τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλα. Μετά δύο χρόνια να λέμε πως ο Αρτέτας είναι αυτός που ξέρει; Κι όσοι λένε πως οι ξένοι φέρνουν διαφορετική μπάλα— ρώτα μια φορά τον παραγωγο της τοπικής ομάδας εδώ στη Θεσσαλονίκη που έκανε τη φόρμουλα σα σκανδιναβικό ποτό: τρεις ξένοι προπονητές μέσα σε πέντε χρόνια και η ομάδα κάνει τρεις αγώνες χωρίς σέντρα επειδή κανείς δεν ξέρει πού πρέπει να τοποθετήσει την μπάλα. Οι πηγές εκεί λένε πως η βάση είχε χαθεί επειδή κανείς δεν έψαχνε πού βρίσκεται.