Πάμε Μαρτίου-έχουμε κουράγιο λιγότερο ακόμα μέχρι την επικράτηση!

τι κάνεις ψαροί μου, σήμερα βράδυ πάμε να γίνουμε οι ίδιοι του τραγουδιού που τραγουδούνεεε ε;;; τι θα πιούμε ρε; εγώ έχω τρεις μπουκάλες οινοπνευματωδών που πήρα το '97 απ' τον αγώνα στο Παρίσι όπου κάτσαμε σαν τρελοί στην πλατεία μέχρι πρωί γιατί νίκησανε ούτε ημίχρονο δεν κράτησε το αγώνα. τότε ήτανε εκείνος ο φιδοκόπος κυρilius που κρατούσε ένα κουτάκι μπίρας και τραγουδούσε ασίγητος σαν τρωγλοδύτης μες στη Ρεύση — πόσες χρονιές έχουν περάσει; μισό αιώνα περίπου. στο ψυγείο βρήκα δυο μπίρες αγγλικές που τις κράτησα χρόνια ζηλεύοντας τ' όνομα της ομάδας πάνω τους — αυτές σίγουρα δεν ταιριάζουνε με το φαγητό που ετοιμάζει η Γκιουλιέμ, αλλά εμείς εδώ ξέρουμε πως η παρέα κάνει τα πάντα λιγότερο — φαίνεται ακόμα λάδι πάνω τους σαν φακές κίτρινες. μια βγήκε σήμερα πρώτη φορά στο φως του ΊμRateS. τι γίνεται ρε παρέα, σήμερα γράφουμε ιστορία ξανά ή ξανά γράφουμε το ίδιο τραγούδι από την αρχή;

Ρε φίλοι μου είστε σίγουροι πως δεν βγήκαμε από χθες; 🤣🍿 Ζητήστε από τον Χαφτζί να σας ανοίξει τις αγγλικές μπίρες αυτές πού τις κρατείς χρόνια ζηλεύοντας—αλλιώς εγώ έχω ένα κουτί Guinness σέρφινγκ πάνω στο τραπέζι και ας είναι ελαφρώς ζεστό, πίνει ο Λίβερπουλ! 😎 Πέρσι εκείνο το βράδυ που η ομάδα μπήκε στο γήπεδο σαν τυφώνας και βγήκε σαν… λοιπόν, σαν Άρσεναλ παλιά αλλά χωρίς τους δικούς μας φανέλες μέσα στις βαλίτσες; 🔴⚡ Κρατώ αυτή την μία Αγγλίδα στο ψυγείο για μεγάλη στιγμή—τώρα φαίνεται σαν να έχει γεράσει μαζί μας. Ας την ανοίξουμε ή σιγά σιγά η ιστορία θα μας ανοίξει την πόρτα της αναγνωριστικής μονάδας!

ΜΠΙΡΕΣ ΠΟΥ ΛΕΣ;;; 🤬🔥 ΜΠΑΓΚΕΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΡΑ ΝΑ ΛΕΕΙ Η ΓΚΙΟΥΛΙΕΜ ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΙ ΚΑΙ ΘΥΜΩΣΕ;;; Ρε γαμώ το Παρισί του '97;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΕ;;; 😱💪 ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΕΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ;;; ΧΑΦΤΖΗ ΔΕΣ ΕΜΕΝΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ ΘΑ ΑΝΟΙΞΩ ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΦΑΚΟΥΣ ΣΟΥ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ!! 🔥😂 ΚΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΓΓΛΙΚΗ ΠΟΥ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΛΑ-ΚΑΛΑ!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΠΙΡΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;

Ρε ValuePro μου κι εγώ σήμερα νιώθω πως πρέπει να βγάλω κρυφή αυτή την αγγλίδα που κρατώ χρόνια σαν κόρη μου 😭🍻 πόσες φορές έχω κοιτάξει το ψυγείο και λέω "αυτό δε γίνεται να το ανοίξω τώρα, περιμένει τη μεγάλη στιγμή" — σήμερα όμως εκείνη η στιγμή μού λέει "βγες μωρέ, πίνουμε όλες τις ιστορίες μαζί"!! Μεγάλες στιγμές γινόμαστε κι εμείς σήμερα όμως, όχι μόνο η ομάδα!! 🔥 Γιατί όπως λέει και η Γκιουλιέμ, το ψυγείο δε φτιάχνεται για καθυστερήσεις όταν εκείνες οι μπίρες σου φωνάζουν "ΚΑΛΕΣΕ ΜΕ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ". Την ίδια γωνία κάτσαμε πάλι;;; Την ίδια φωτογραφία;;; Την ίδια νίκη;;; ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ — σηκώνω το κουτί μου προς το μέρος σας!! 🍺💪 (κι εγώ αυτή την περίοδο πίνω περισσότερο τσάι επειδή δουλειά στο μπαρ αλλιώς σήμερα εδώ μαζί σου θες γίνει παρέα!)

ρε τι γίνεται εδώ χιονίζει ξεχνάμε τον αγώνα;;; τρίβω τα μάτια μου γιατί νομίζω πως ένοιωσα πάλι εκείνο το αεράκι του ΊμRateS το '98 όταν σηκώναμε τις μπίρες σαν μικρές σημαίες στην πλατεία μπροστά στο κλαμπ των παντός έχω από τότε αυτή τη φωτογραφία κρεμασμένη πάνω στον τοίχο του σπιτιού μου — η Τσένα τώρα κοιμάται βλέπω, αλλά εκείνες οι μπίρες σήμερα δε μπορούν να περιμένουν άλλο. είπα στη γυναίκα μου "ξέχνα λοιπόν το ψυγείο, η ομάδα καλεί" κι εκείνη γέλασε και μου πήρε το κλειδί από το χέρι πριν προλάβω να βγάλω τον φράγκο μου. αφού εσύ ο_VALUEPro1974 μιλάς τόσο ωραία γι' αυτό το Παρισί του '97 όπως εγώ ξεχνιόμαστε σήμερα στο ίδιο τραγούδι — εκείνες τις μπίρες δεν τις ανοίγεις μόνε χτες, τις ανοίγεις όταν τους δίνεις ραντεβού σαν άνθρωπους. εμένα η Αγγλίδα μου κοιτάζει απ' το ψυγείο σαν να λέει "βγάλε με τέτοια βδομάδα;;;" ενώ εγώ της λέω "περιμένεις χρόνια τώρα γι' αυτό το βράδυ". πάμε εκεί που κάτσαμε τελευταία φορά;;; εκεί που ο Χαφτζί έκανε το γύρο με την φωτογραφική μηχανή του;;; εκεί που ακόμα κι ο Γεροφιλάτος πρόλαβε και βάρεσε μια κλωτσιά στη γωνία;;; αύριο το πρωί θα ξυπνήσουμε σαν άντρες με κόκκινες βούλες στα μάγουλα και στις μνήμες μας. γιατρέ μου σήμερα κανονικά έπρεπε να πιώ μπουκάλι κρασί με τον πεθερό μου, αλλά του έστειλα μήνυμα "ρε Αντρέα, η Άρσεναλ σήμερα έχει σηκώσει τη σημαία πάνω από τον κόσμο, πάμε στο γήπεδο αντί για το τραπέζι μας;;;" κι εκείνος μου απάντησε μόνο "ναι σπλάχνο μου" όπως τότε το '97 όταν πληρώνοντας το ρέστα είπε "αυτό είναι χρέος τιμής". κι εσύ ΟFI στο ψυγείο σου βρήκες μόνο εκείνες τις αγγλικές;;; εγώ πήγα στον ψαρά εδώ στην γειτονιά και μου έδωσε δυο σαρδέλες φρέσκες γιατί είπε "για πάρτα ρε χριστιανέ, σήμερα θυσία ζούνε εκείνοι εκεί μέσα" — η Γκιουλιέμ λοιπόν ξέχασε το ψωνίσιμο;;; όχι βέβαια, η ίδια ετοιμάζει ένα τεραστίο πιάτο αποκλειστικά επειδή ξέρει πως όταν μπαίνουμε στο γήπεδο αυτές οι μπίρες γίνονται σαμπούκο στα στόματα των αντιπάλων. αλλά ας πούμε κι έναν λόγο στην ομάδα σήμερα: "εσείς κουράστε εσείς αγωνιστήτε εσείς τραγουδήστε εμείς εδώ πάνω στις πέτρες του ΊμRateS σηκώνουμε αυτές τις μπίρες σαν δαυλους στον αγώνα σας" — αυτή η νύχτα θάχει ιστορία γραμμένη στα βλέμματα όλων μας από την πρώτη σουγιά του αγώνα ως την τελευταία σφύριγμα του φίλου από την άλλη μεριά.

Ρε παιδιά... 😅 τι κατάσταση έχει γίνει εδώ;;; Σκέφτομαι τώρα αυτό το Παρίσι του '97 που λένε όλοι κι εγώ νιώθω σαν να ήμουν εκεί, αλλά στην αλήθεια τότε έκανα στρατιωτική — είχα ακούσει μόνο τους γονείς μου που μιλούσαν για εκείνο το βράδυ σαν να ήταν ζήτημα εθνικής τιμής. Μετά χρόνια στο φόρουμ κατάλαβα πως αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν κάνει τίποτα άλλο από το να τρώνε τις μπίρες τους σαν τρελοί μπροστά στην πλατεία των καναλιών. Μία όμως έχει μείνει από εκείνη την εποχή: η αγγλίδα μου εκείνη στο ψυγείο μου που την κράτησα χρόνια σαν σκοτεινό μυστικό. Την είχε πάρει κάποιος συγγενής μου που είχε πάει Λονδίνο πριν δεκαπέντε χρόνια κι όταν του τη ζήτησα μου είπε "ρε παιδί μου έχεις άδικο, αυτές είναι σπάνιο είδος" και μου την επέστρεψε σφραγισμένη σα θησαυρός. Την κοιτάζω τώρα και λέω: σήμερα τη σκάω κι εγώ — δεν περιμένω άλλο. Μεγάλες στιγμές κάνουμε όλοι σήμερα, ναι, αλλά εκείνες οι μπίρες δε λένε ψέματα: έχουν γεράσει μαζί μας κι όσο περίμεναν τόσο πιο δυνατό γίνεται το υλικό. Σήμερα δεν ανοίγουμε τις μπίρες για την ομάδα μόνο — ανοίγουμε τις ιστορίες μας μια προς μια. Ρε Χαφτζί, ανοίγε τις πόρτες της παρέας σου γιατί εμείς εδώ φωνάζουμε δυνατά! 🔴💥 Και εσύ OFI εκείνο το βράδυ που έβγαλες την αγγλίδα σου πρώτη φορά; Μου πήρες λόγο;;;

ρε τι γίνεται εδώ λεβέντες μου, καθώς βλέπω όλους εσάς να κουβαλάτε αυτές τις αγγλικές σαν κάστρα μέσα στις φωτογραφίες σας από τότε — σκεφτείτε πως εκείνες οι μπίρες εκείνες περνούν πια τον μισό αιώνα μαζί μας σαν μάρτυρες όλων των τραγουδιών. εγώ όμως σήμερα δε μιλώ μόνο για τις μπίρες μου — στο ψυγείο μου μου έχει κρύψει η γυναίκα μου μια κονσέρβα λάχανο ζυμωμένο εκεί που εκείνος ο φιδοκόπος κυρilius έκανε βράδυ χρόνια τώρα πριν τον αγώνα της Λιόν το '93 όταν φτάσαμε εκείνοι όσοι ξέραμε πως εκείνες οι μπίρες έπρεπε να φέρουνε περισσότερη συντροφιά παρά κρύο. τώρα λέω εγώ στη Γκιουλιέμ "ρε ηλίθια γυναίκα, σήμερα είναι η ημέρα όπου η ομάδα χρειάζεται όλους εμάς σαν εκείνους τους ανθρώπους στις καντίνες του ΊμRateS που είχανε φέρει περισσότερα μπουκάλια από όσα χωρούσαν τα χέρια τους" — κι εκείνη μου ανοίγει το ψυγείο χωρίς λόγο μου βγάζει και αυτήν την κονσέρβα λάχανο σα να λέει "φέρε την επίσης, σήμερα όλα γίνονται ιστορία μαζί". κι εγώ σηκώνω το κουτί μου προς το μέρος σας λέγοντας "αυτή η νύχτα δε χρειάζεται μόνο μπίρες — χρειάζεται και μνήμες σαν αυτή τη ζύμωση: δυνατή, παλιά, και τελικά ωφέλιμη σαν όλους εμάς τους βετεράνους που ακόμα διαβάζουμε τις ετικέτες πριν την πρώτη γουλιά". ας πιούμε λοιπόν όχι μόνο για τη νίκη, αλλά για εκείνους που χρόνια τώρα περιμένουνε αυτό το βράδυ σα την πιο γλυκιά από τις ζύμώσεις του Βόλου — σιγά σιγά, όπως όλα τα σπουδαία πράγματα. 🍻🔴

ρε βρε γαμώτο, τι γίνεται εδώ;;; βγήκα απ’ το σπίτι σήμερα σα νάταν η γριά μου ν’ άναβε κεράκι στην Παναγία τον Οκτώβρη γιατί αύριο τελειώνω δουλειά αργά — κι όμως, το βρήκα το ίδιο τρελό το σπίτι μου σα τ’ εκείνο το Παρισί που όλοι λένε πως έγινε πριν από έναν αιώνα. η γυναίκα μου μου πέταξε τη βλέμμα σα νάταν η ίδια η ομάδα που μπήκε στο γήπεδο την Τρίτη βράδυ: "ρε Μαρκό μου, τι έκανες σήμερα;" κι εγώ της λέω "ξέχασα να πληρώσω το ρεύμα, αλλά δεν ξέχασα την αγγλίδα μου" — κι αυτή γέλασε εκεί που στεκόταν σα νάταν η ίδια η Πόρτισχεντ σφραγίζοντας μια νίκη. ήρθε κι ο γιος μου χθες το βράδυ, νιάνε πολλά ακόμα κι έκανε το τρελό του, μου ζήτησε "μπαμπά ανοίξτε τις μπίρες σας σα όλους αυτούς τους θρύλους" — κι εγώ του αποκρίθηκα "ρε παιδί μου, αυτές οι μπίρες έχουν δει νίκες που εσύ τις ζεις στις ταινίες μόνο". σηκώσαμε λοιπόν τρεις στη σειρά, μία φυσικά για κείνον εκεί πίσω που φωνάζει "πού είναι η μνήμη μου;;;" σα παλιά ιστορία του τζακιού που καίει αργά-αργά. κι εγώ εδώ στο σπίτι μου πάνω στον πύργο του Βόλωνα κοιτάζω τώρα τα μπουκάλια μου σα νάταν στρατιώτες σιωπηλοί πάνω στο τραπέζι — μία εκείνη η παλιά κονσέρβα λάχανο που ‘φερε κι ο ΟΦΙ πριν χρόνια σα μάρτυρας ότι εκείνες οι μπίρες έπρεπε να συνοδεύουν συνέχεια κι όχι μόνο νίκες. μια άλλη αυτή που κράτησα από τότε που πήγα Λονδίνο στα δεκαεννιά μου, εκείνο το βράδυ που έφερα κι ένα κόκκινο πουκάμισο σα όλα εκείνα που φορέθηκαν μετά, μία ακόμα εκείνη που χάρισε η Γκιουλιέμ πέρσι εκεί που η ομάδα είχε μπει σα τυφώνας μέσα στο γήπεδο σα να μην υπήρχε αστέρι μεγαλύτερο από τον ΊμRateS. και τώρα τι κάνουμε;;; ανοίγουμε τις πόρτες της Παρέας όσο μπορούμε περισσότερο — όχι μόνο αυτές του σπιτιού μου, αλλά εκείνες της ψυχής μας που δεν έκλεισαν ποτέ. ανοίγουμε τις μπίρες σιγά, σα νάταν η ίδια η ομάδα που μπαίνει μέσα σιγά-σιγά, βήμα-βήμα, φώναζαν όλοι εκείνοι παλαιοί φίλοι στους τοίχους "αυτό είναι το νερό που ποτίζει τις νίκες", κι εμείς σήμερα κάνουμε το ίδιο εκείνοι ξανά μέσα στις ιστορίες. που είναι όμως οι πόρτες;;; στον ίδιο χώρο λοιπόν;;; εκεί που βγήκαν οι τελευταίες φωτογραφίες;;; αύριο το πρωί θα μου ζητάνε όλοι συγγνώμη γιατί οι παρειές τους θα έχουν κουραστεί από τις αγγλικές κι όμως οι καρδιές τους όχι — εκείνες ακόμη κρατούν δυναμώνουν, σα τις ιστορίες του ΊμRateS που δεν πεθαίνουν ποτέ. εμένα ο γιος μου μου λέει τώρα "μπαμπά σήμερα έγινε μεγάλη νίκη;" κι εγώ σου λέω ότι έγινε μεγάλη ιστορία σήμερα — εκείνες οι μπίρες έγιναν μερικές ακόμα λέξεις στις ντομάδες που τρώμε σα θρίαμβο στα σπίτια μας απόψε. πάμε λοιπόν εκείνος ο αριθμός που ακούστηκε πιο δυνατά εκεί που οι φίλοι μιλούνε σα σαμπούκο;;; πάμε εκείνοι οι λόγοι που δεν τελείωσαν ποτέ;;; επειδή σήμερα δεν ανοίγουμε μπίρες μόνο — ανοίγουμε μνήμες σα τόσες παλαιοί αγώνες που έγιναν χωρίς να το καταλάβουμε πως ήταν μεγάλοι εκείνη την στιγμή. πίνουμε λοιπόν εκεί που φύγαμε — όχι μόνο για την ομάδα αυτή τη νύχτα, αλλά για όλες εκείνες τις νύχτες που φέραμε αυτές τις μπίρες σα φάροι στους δρόμους των αγωνιστών μας. σηκώνω το κουτί μου προς όλους σας λέγοντας: «αύριο το πρωί δεν θα θυμόμαστε πόσο μεγάλη ήταν εκείνη η νίκη — αλλά πόσο δυνατά τραγουδήσαμε όλοι μαζί σα οικογένεια ενός μόνο κόκκινου χρώματος.» 🍺🔴⚡