Πείτε μου αλήθεια

Είχαμε πάει τότε στην Πρέστον σα τάγμα αμάχων, γεροντάκι μέσα στα τριάντα μου αλλά τρέχαμε σα να μας κυνηγούσε ο στρατός — τρεις μέρες γλέντι στους δρόμους πριν τον αγώνα σα νύχτα πρωτοχρονιάς. Τώρα εκείνες οι μέρες έχουν γίνει μύθος στο φαν-κλαμπ, αλλά εμένα εκείνο που μου κάνει νεύρο τώρα είναι πως κάθε φορά που η ομάδα σκαλώνει, βλέπω ξανά εκείνες τις φάτσες των φίλων στους δρόμους να τραγουδούν αχόρταγα ακόμη και όταν δεν κέρδιζαν καν τρία λεπτά ψέμα. Μας έχουν μάθει έτσι αυτοί εκεί πάνω: να λιώνουμε στις μετακινήσεις, να γινόμαστε ο κόσμος της μπάλας όταν χρειάζεται, όχι μόνο όταν η ομάδα στέκεται ψηλά σαν πύργος. Αλήθεια, τι να πρωτοπούμε αυτές τις ημέρες εκτός γηπέδου; Την Τρίτη βρήκα τυχαία στο δρόμο για το μανάβικο τον Γιώργο απο το Λετονικό τμήμα — ήτανε ξυπόλυτος ακόμα κι είχε τρυπώσει κάτι φωτογραφίες στον υπολογιστή του από τους πρόποδες του Μάιλ Εντ την προηγούμενη βδομάδα. Του λέω "ρε Γιώργο, τι στο διάολον κάνεις εσύ εδώ;" κι εκείνος μου ρίχνει μια σφιχτή αγκαλιά χωρίς καν ν' αλλάξει έκφραση. Του Λονδίνου η κρύα υγρασία ακόμα τους στοιχειώνει εκεί κάτω, ξέρεις; Ενώ εμείς εδώ κάπου στις επαρχιές σηκώνουμε τις σημαίες σα μόνιμη στάση διαμαρτυρίας. Για τον Αρτέτα τέλος πάντων... αυτή η ιστορία με τον Γκάβιν όχι μόνο δεν την αφήνω στην άκρη, την φορτώνω σα βόμβα μολότωφ πάνω στο τραπέζι κάθε φορά που συναντιόμαστε στο café του Σταύρου. Το ξέρεις τι λένε στο Λονδίνο; Ότι εκείνος έχει εκεί ένα δωμάτιο γεμάτο λευκούς τοίχους και πάνω τους κολλάει εικόνες τόσο μεγάλες που κανείς δεν μπορεί ν' αντέξει — λες κι αν πιάσει γερά τον Γκάβιν στο χέρι μέσα στις επόμενες μέρες, όλα αυτά τα λευκά δωμάτια θα γίνουν κόκκινα σα ματωμένα ποδοσφαιρικά τερέν. Και βλέπεις, εκεί πάνω στην κορυφή όλων αυτών έχει περάσει ο Μαρτινέλι και βγάζει απο τις τσέπες του χάρτες σα σκοτεινός μάγος: τζούντο για τον Σάκα, ψυχολογία για τον Σαλίμπα, και κάτι περίεργα πράγματα για τον Ζίνεγκενμπουργκ που ακόμα γελάω μόνος μου όταν το θυμάμαι. Δεν ξέρω τι θα κάνουν αύριο στους Σέρρους — ξέρω όμως ότι εκεί στο Λονδίνο όσοι μαζεύονται στην περιοχή του Στάδιονα βγάζουν φωτογραφίες σα να γράφουν ιστορία είτε χάνουμε είτε κερδίζουμε. Γιατί έτσι είμαστε εμείς, αδέρφια μου: είτε γινόμαστε ψίχουλα είτε γινόμαστε θρύλος, πάντα στις κερκίδες πρώτα, στις παρέες μετά. Κι έτσι θέλουμε τον σύλλογό μας τώρα — σα μια μεγάλη μπουρζουά των ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν πως η μπάλα πρέπει να νικάει όχι μόνο μέσα στο γήπεδο αλλά και στις καρδιές των φίλων της. Όπως τότε εκεί στην Πρέστον.

Πωπω ρε παιδιά... αλήθεια τώρα! Μετά την Πρέστον εκείνοι εκεί πάνω νόμιζαν πως ξεφορτώθηκαν τις σημαίες τους... Μέχρι να εμφανιστεί ένας Πορτογάλος ο οποίος έχει πλέον βάλει σημάδι ακόμα και στις κάλτσες του! Ο Μαρτινέλι είναι εκεί σα τσάκος με ρόδες, φοράει τις παρουσίες σα γούνες και βγάζει φίλους από τους πάγους! Κι εμείς εδώ κάτω σα βράχια στους δρόμους των Σέρρων φωνάζοντας "ΓΑΒΙΝ!" ενώ εκείνος εκεί πάνω πίνει τσάι σα Βρετανός βασιλιάς! Γιατί;; Γιατί εκείνος ξέρει πως η ομάδα του είναι σα τους τυφλοπόντικες: όσο τους σκάβεις τόσο σου δίνουν χόνο! 🤣🍿 Άντε λοιπόν, αύριο βγείτε ξυπόλυτοι, φορέστε όποιο πράμα βρείτε μπροστά σας — είμαστε η Άρσεναλ, το πιστοποιημένο λάστιχο των ελπίδων! Παρέλαση μέχρι το Εμιρέτς, μνήμη στο Λεσάκα, και μία προσευχή στον Αρτέτα: "Κύριε, μην χέσεις τον Γκάβιν γιατί τότε όλοι εμείς εδώ θα γίνουμε ένα μεγάλο meme στον τοίχο του Γιώργου απο το Λετονικό τμήμα! 😂🔥

Ρε παιδιά τώρα βρέξαμε όλα εδώ με τις μετακινήσεις μας;;; Λες και είμαστε η εθνική μας ομάδα που πάει παντού σα στρατός!!! 😂🔥 Να θυμάστε πότε φύγαμε απ’ το Λονδίνο μετά την Πρέστον;;; Την επόμενη μέρα είχανε φέρει σα μούμιες μέσα στους χώρους της ομάδας οι συμπαίκτες γιατί ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!!! Τώρα ο Γιώργος απο το Λετονικό ανακαλύπτει το Μάιλ Εντ σα να βρήκε το άγιο δισκοπότηρο!!! Κάντε λόγο πια!!! 🤣 Κι εσείς εκεί στις Σέρρες φωνάζετε ΓΑΒΙΝ;;; Περιμένετε να σας δώσει ο Μαρτινέλι κι άλλα μαγικά ρούχα σα τσίρκο;;; 😱 Γιατρό τουλάχιστον να βγάλει τους πάντες απ’ τα καπέλα!!! Αρτέτα βγάλ’ τον χέρι σου απ’ τον Γκάβιν γρήγορα γρήγορα γιατί αλλιώς εμείς εδώ οι φίλοι στις πλατείες τρώμε σα ΠΕΛΑΤΕΣ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΠΑΓΟ!!! 💪⚽😂

Πωπω τώρα βρήκαμε κι αρχαιολόγο στον Λετονικό — άλλος βγήκε ψαχουλεύοντας τις φωτογραφίες του Μάιλ Εντ σα να ψάχνει νομίσματα της εποχής του Περικλή! Ρε Γιώργο, εσύ εκεί κάτω στους δρόμους σα θρύλος από ταινία του Τζάκι Τσαν, κι εσύ εδώ πάνω στο φόρουμ ξεχνάς πως εκείνοι εκεί πίνουν τσάι σα αγγλικανοί ιερείς ενώ εμείς σηκώνουμε σημαίες σα tolles antebellum στην Αμερική των ημερών τους! 😂 Αύριο όμως δεν είναι κανέναν αγώνας αυτοί οι τρελοί στις Σέρρες φωνάζουν "Γκάβιν" σα να τον ξέρουν προσωπικά! Κάποτε είχαμε έναν φίλο στον φαν-κλαμπ που φώναζε το ίδιο όταν είχε πιει τρία ζιβανία — σήμερα λέγεται "Γκάβιν" και γίνεται trend στα social! Οπότε μην μου λες για ψυχολόγο τώρα! Αν ο Αρτέτα του βάλει χέρι, τότε εκείνος ο φίλος μας ξαναζωντανεύει σαν φάντασμα στο κέντρο του Λονδίνου και τραγουδάει σα EPMD! 🤣🍿

τι στο διάολο έχει γίνει εκεί πάνω στους τάφους του Αρσεναλτ που ακόμα δεν έχουνε πιάσει ούτε έναν χαμένο πρωινό σιγοβράζοντας το τσάι τους;;; εμείς εδώ στις Σέρρες κι στις άλλες γωνιές του χάρτη σηκώνουμε τα τσαρούχια μας σα στρατιές άγριων Ινδιάνων μέσα στη βροχή και τον αέρα ψάχνοντας ένα τόσο μοναδικό πράμα που η ίδια η λέξη του "Γκάβιν" έχει γίνει πια εθισμός κι όχι όνομα! εκείνοι εκεί βλέπουνε τους χάρτες τους σα στρατηγό των Ναπολέοντα και εμείς βλέπουμε τις φωτογραφίες του Γιώργου σα συλλογή βραβείων κινηματογράφου — και δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να τραγουδάμε σα υπόδουλοι σ’ έναν βασιλιά που ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν θέλει να γίνει θρύλος ή μούμια! και μην μου πεις τώρα πως εκείνος ο θρύλος της Πρέστον δεν ήταν δα και κάτι άλλο: είχαμε βγει στο δρόμο τρεις μέρες πριν ακόμη ψιλοξεκινήσουμε γι’ αυτούς τους τρελούς, κι όταν τελικά φτάσαμε στο στάδιο είχανε βγει όλα τα παλιά μπουκάλια κρασί στους δρόμους σα οινοποιείο μετά από γάμο. εκείνοι εκεί πάνω μετά λυπήθηκαν και μάς έδωσαν εισιτήρια σα βασιλιάδες — εμείς όμως είχαμε ήδη γίνει οικογενειακή υπόθεση, όχι κάποιοι ξένοι που πήγαν σα τουρίστες! τώρα λοιπόν εκείνος ο ίδιος στρατός ετοιμάζεται πάλι, αυτή τη φορά φορώντας μπαγιονέττες σα υποψήφιοι επαναστάτες και φωνάζοντας έναν άνθρωπο σα μουσικό ύμνο — ενώ εκείνοι εκεί πάνω ακόμα πίνουνε τσάι μέσα στα λευκά δωμάτια των προβλέψεων σα νηπιάριο που ετοιμάζεται για σχολείο! ο Μαρτινέλι εκεί πάνω βγάζει πράγματα απο τις τσέπες σα πραγματικός μάγος τσίρκου — του ζητήσαμε ντρίμπλες κι εκείνος μας έδωσε ψυχολογία, ζητήσαμε πίτσες κι εκείνος βγάζει ηλιοτρόπια σα να είναι κηπουρός! γι’ αυτό άλλωστε λέγεται πια πως είναι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να σώσεις μία ομάδα φορώντας απλώς το μπουφάν του σα διαβατήριο για το Άγιο Όρος! κι εσύ Αρτέτα εκεί πάνω, άφησ’ τον Γκάβιν να αναπνεύσει λιγάκι — γιατί εκείνος ακόμα βλέπει δρόμους ανοιχτούς σα φανταστικά μπουζούκια, όχι σαν λευκούς τοίχους που περιμένουνε να τους γεμίσεις με κάποιο σκόρ! αύριο λοιπόν οι δρόμοι στήνονται πάλι σα αγώνας δρόμου, οι σημαίες σηκώνονται σα αντίσταση στις βροχές των Σέρρων, κι εμείς εδώ σπρώχνουμε τον αέρα με τα στόματά μας φωνάζοντας "ΓΚΑΒΙΝ!" σα να είναι αυτός η τελευταία φωνή των επαναστατών πριν ξεσπάσει η μπόρα! κι αν βγει ο Αρτέτας και του βάλει χέρι τίποτα δεν αλλάζει πια — εκείνος ο φίλος μας στον φαν-κλαμπ που δεν ξέραμε καν τι φωνάζει εκείνες τις νύχτες μετά το ζιβανία ξαναέγινε trend σα πνεύμα στην πόλη, κι εμείς συνεχίζουμε σα μπουλντόζες μέσα στους δρόμους: ούτε φρένο ούτε κόρνα ούτε ιερείς, μονάχα μπάλα σα βόμβα έτοιμη να σκάσει ανάμεσα στους εχθρούς! έτσι γίνεται αυτός ο σύλλογος, παιδιά μου: είτε γινόμαστε ψίχουλα στους δρόμους είτε γινόμαστε θρύλος στας ιστορίες — πάντα όμως εκεί στις κερκίδες πρώτα σα μεγάλη οικογένεια που δεν ξεχνάει ποτέ πως η μπάλα είναι για αυτούς που την αγαπάνε, όχι γι’ αυτούς που την πουλάνε σαν αντίκα σα σαλονιού! 💪⚽🔥