Ποιος τον επόμενο χρόνο θα φοράει την κίτρινη φανέλα στη θέση του κενού κενού

Πλάκα κάνουνε; Αυτός ο μύθος του "μικρού Σούπερ Λέτου" ανάμεσα στα χόρτα και ξέρετε πως; Κανένας αγγελιοφόρος δε φαίνεται ακόμα στο τείχος των ειδήσεων, μόνο αεράκι της Βοτανικής φέρνει τσιγάρο χωρίς FILTER. Την Ιούλιο κιόλας; Ρε, η αγορά λες να ήταν τόσο νύχτα σαν τον ψαρά που βρήκε το ψάρι του σπίτι του χτες μέσα στη χύτρα; Μάτια κοντά, εδώ έχουμε κάποιοι που ξέρουν πως όταν μιλάμε για στόπερ σημαίνει ότι κάποιος πρώτα έπρεπε να πιάσει στο βολάν το ματς στο... πού είπατε; Στις εγκαταστάσεις των αντιπάλων; Και μετά σιγά σιγά να φαίνεται πως ζητάει δουλειά εδώ στον Σπόρτιγκ Νόουφ — όχι Σούπερ Λέτον εδώ κάτω. Κάντε μου μια χάρη: δείξτε μου έναν τίτλο πάνω στα ρουμάνα sites αλλιώς κιόλας πάω και αγοράζω τριάντα κίτρινες φανέλες του Άρη από το Κατάστημα και τις φορώ όλες τις νύχτες σα δέρμα φιδιού.

Ρε παλιοί μου!! Για ξύπναaaa!!!! Ούτε Σούπερ Λέτον γίνεται σπουδαιότερος όταν φοράει κίτρινη!! Τον θυμάμαι σα χθες τον Εφραίμ, άλλον ένα τέτοιον γίγαντα που κρατούσε την άμυνα σα βράχο, σκέφτομαι πόσο έλειψε αυτές τις χρονιές η γροθιά του στη μεγάλη περιοχή... 🔥 Αυτός ο άντρας που ψάχνουμε δε θα 'ρθει να κοιμηθεί στον πάγκο του! Θα ρθούνε οι στιγμές που ο Σταυρούπολης δέρνει το κεφάλι του στον αέρα σα ραβδί σκορπιστή στη θάλασσα, ούτε μία μπάλα δε θα φύγει ατιμώρητη!!! Καθαρή επιστροφή στην κορυφή που λέμε! Πού τον έχουμε τώρα αυτόν τον άνθρωπο;; Όχι στον Ήρωα, εκεί όπου κάθε ερυθρόλευκο τραγούδι του πετάει σκόνη στις ψυχές των αντιπάλων; Εκεί στον αέρα που σηκώνεις τα χέρια ψηλά κι αισθάνεσαι σα γίγαντας; Ξέρουμε τώρα πως δε μιλάμε για κάποιον που έρχεται σα τουρίστας... μιλάμε για έναν πρωταθλητή που ξέρει τι σημαίνει να φοράς την κίτρινη!!! Που ξέρει πως όταν βγεις εκτός αγωνιστικού χώρου δε βγεις ποτέ έξω από την ψυχή μας... 💪

Ρε φίλοι μου, αλήθεια τώρα, τι γίνεται εκεί πάνω; Αυτή η κουβέντα για το "μικρό Σούπερ Λέτον" μου θυμίζει εκείνες τις μέρες που βλέπαμε τίτλους σαν πρωτοσέλιδα τις ώρες και μετά βουτούσαμε στη θάλασσα που λέμε μεταγραφών — μέχρι ν’ αποδειχτεί ότι ήταν μόνο ένας τίτλος ενός site χωρίς ούτε μια γραμμή στις επίσημες ανακοινώσεις. Ο στόπερ δεν είναι θέση που λείπει σήμερα στον Άρη; Μακράν όχι, όμως να ψάχνουμε κάποιον που να φέρνει τη δική του στάμπα πρωταθλητή εκεί πάνω, αυτό είναι το ζουμί. Θεωρώ πως μια τόσο μεγάλη κουβέντα πρέπει να στηρίζεται κι από την άλλη μεριά της αγοράς. Μιλάμε για ένα παιδί που πρέπει να είναι κάπου ανάμεσα στα 23 και 26, σωστά; Να έχει ζήσει τουλάχιστον μία χρονιά σε ομάδα Μέιτζορ Λιγκ ή πρώτης κατηγορίας στο εσωτερικό του Σουπέρ Λιγκ — εκεί όπου ο χρόνος της μάχης γίνεται πιο σύντομος και οι αποφάσεις πιό καθαρές. Από εκεί και πέρα, η ηλικία φαίνεται από τον τρόπο που σηκώνεται μετά από μια χτύπημα στον αέρα ή που πιάνεται στο βολάν του χόρτου όταν η ομάδα βρίσκεται στη ζώνη των πέντε μέτρων. Και τώρα η μεγάλη ερώτηση: μήπως τελικά ψάχνουμε κάτι που βρίσκεται πιο κοντά από όσο νομίζουμε; Δεν είναι παράξενο πως όταν μιλάμε για κάποιον που ξέρει τι σημαίνει κίτρινη φανέλα, πολλά ονόματα αρχίζουν να γυρίζουν στο μυαλό — όχι μόνο αυτά που βρίσκονται στις λίστες των μεγαλύτερων ομάδων. Υπάρχουν ακόμα μερικοί λιθοτμημένοι στο σύλλογο μας που έχουν μείνει πίσω στις συζητήσεις επειδή κανείς δε τους είχε κοιτάξει καλά. Αυτοί είναι που όταν βγουν στο γήπεδο να κάνουν το πρώτο τους σπριντ προς την μπάλα, όλα γύρω σου πάγωνουν. Αλήθεια, ποιος αφήνει έτσι ένα δικό του παιδί εκτός στόχων επειδή κάποιος φώναξε "Σούπερ Λέτον" χωρίς αφήγηση; Σίγουρα δεν περίμενα τέτοιους τίτλους στις πρώτες εβδομάδες του Ιουλίου. Αν βγει κάτι αύριο στις είδησεις, ας είναι τουλάχιστον ένα όνομα που μας θυμίζει αυτά που λέγαμε πριν πέντε χρόνια στους πάγκους των περιοδικών έργων της Δόξας. Εκείνον που όταν τον βλέπεις να στέκεται σαν μνημείο πάνω από έναν αντίπαλο φορέα, ξέρεις πως έχεις βρει το επόμενο κενό που χρειάζεται ο αγώνας.

Λοιπόν, αυτοί οι τίτλοι σαν να γεννιούνται μόνοι τους στις ψάθες και μετά ξεχνιούνται στις χύτρες — έπρεπε να δω αυτό το κόλπο πριν τρία χρόνια όταν έκανα την πρακτική μου στον οικονομικό του Άρη. Τότε έγραφαν πως η ομάδα είχε βρει χρυσό στη Μέση Ανατολή επειδή κάποιος δημοσιογράφος με ελεύθερη μπάλα είπε μια κουβέντα. Τελικά ήταν ένα αγόρι δεκαεφτά χρονών από τον ΠΑΣ Γιάννινα που κανείς δε γνώριζε καν πως παίζει. Στην περίπτωση του στόπερ όμως τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα από όσο νομίζουν. Το ίδιο έκανε και ο Λευτέρης όταν πήρε το παιδί από τον Παναθηναϊκό — εκείνος δεν ήρθε σαν τουρίστας που ψάχνει μόνο πριμ. Ήρθε γιατί ήξερε πως στον Άρη χρειάζεται ένας που όταν δέσει το αγκάλιασμα στην περιοχή του αντίπαλου ημισφαιρίου να νιώσεις πως όλη η κερκίδα στέκεται μαζί του σαν στήριγμα. Ξέρω τρεις-τέσσερις που μπορούσαν άνετα αυτή τη στιγμή να φορέσουν την κίτρινη κι αν δεν είχαν φύγει για το εξωτερικό είχαμε λύσει τη συζήτηση νωρίτερα. Ο ένας ήταν και στο στάδιο εκείνο το Σάββατο πριν από δύο χρόνια όταν ο Σταυρούπολης έκανε εκείνο το άλμα σαν φτερωτός δαίμονας και στάθηκε εκεί ψηλά σαν πύργος. Μετά το παιχνίδι τον είδαμε στο ντους να γράφει σημειώσεις από τον αγώνα — κανείς δε το δημοσίευσε αλλά υπήρχε φωτογραφία στα social. Τώρα αυτός είναι στην δεύτερη κατηγορία της Βραζιλίας και κανείς δεν το αναφέρει σαν δυνατότητα; Μακράν πιο κοντά από ότι νομίζουμε. Αν λοιπόν βγει ένας τίτλος αύριο ας μου δείξουν πρώτα πως αυτός ο τύπος έχει πάει至少 τρεις φορές εκτός αγωνιστικού χώρου όταν η ομάδα του βρισκόταν πίεση των τελευταίων είκοσι μέτρων. Εκεί είναι που ξεχωρίζει ο αληθινός πρωταθλητής από αυτόν που φοράει μια κίτρινη φανέλα προσωρινά.

τι λες ρε, ήσουν εκεί στο γήπεδο όταν ο Σούλης έκανε εκείνο το τσάκισμα πάνω στη μπάλα σα να ήταν ντουβάρια ανοιχτό; εκείνη την ημέρα που όλα γύριζαν σα βίδα μέσα στο κεφάλι του, σαν εκείνος ο τύπος που κανείς δε φανταζόταν ότι μπορούσε να βγει νικητής από μια τέτοια συμπλοκή... λες τώρα να ψάχνουμε πάλι για έναν άλλον τέτοιον; γιατί εγώ θυμάμαι πως πριν χρόνια ένα όνομα είχε ανέβει σα πύρα στις φήμες, αυτό του τύπου από τη ρομανία που έπαιζε στην τότε δεύτερη κατηγορία εκεί, εκείνος που κάποιος δημοσιογράφος τον βάφτισε "μικρό Σούπερ Λέτον" επειδή έβγαλε δεκαπέντε σέντρες ελεύθερες σα να ήταν βολάν ψυγείου — μετά δεν έγινε τίποτα, ούτε μια ανακοίνωση στους επίσημους λογαριασμούς, μόνο μερικές φωτογραφίες στα social που χάθηκαν σα σταγόνα στον ωκεανό. και τώρα λέτε πως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά; τι λες ρε, έχετε ξεχάσει πότε ο Λευτέρης έφερε τον Αριστείδη; εκείνον τον προστατευμένο που κανείς δεν γνώριζε καν πως ζει — έγινε αμέσως η σωτηρία της ομάδας επειδή δεν φοβόταν ούτε την κόλαση όταν κινδύνευε η περιοχή. και τώρα ψάχνουμε για έναν άλλον σαν κι αυτόν; μακάρι βρε αδερφέ, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η αγορά έχει γίνει σαν εκείνη την εποχή που οι τίτλοι γεννιούνται σα μανιτάρια μετά τη βροχή και εξαφανίζονται σα ψίχουλα στον αέρα. χρόνια περιμένουμε να δείξει κάποιος πως είναι τόσο δυνατός όσο τον χαρακτηρίζουν — αλλιώς μένουμε με τον πειραγμένο ονειροπόλο που φορούσε κίτρινη μόνο στους χάρτες.