Μα τι γίνεται πάλι στο κέντρο; Μακάρι ένας γκέντερμαν στο Κλέανθις!

Τι θέαμα αυτός ο σούβλας εκεί στις Βρυξέλλες; Κάτι ετοιμόρροπο γκαρσόνι άκουσε ψιθύρους σαν τον Δόξα και τώρα λέμε πως τον βλέπουμε εκεί σαν λιοντάρι στην Πρωτεύουσα; Τελευταία φορά που κάτι τέτοιο έγινε ήταν όταν κάποιος διαφήμιζε τη βιτρίνα του σουβλατζή στον ΠΑΣ; Και αυτοί εκεί πέρα ξέχασαν πως μιλάμε για ομάδα που στον αγωνιστικό σχεδιασμό ακόμα κοιτάζει τρεις φορές δεξιά-δεξιά πριν αποφασίσει τι φαγητό να παραγγείλει; Γιατί μέσα στο Χάφιγκτον οι φήμες πετούν σα σκανδαλιές στους δρόμους, αλλά εδώ στη γειτονιά μας που λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, η πραγματική ζωή γράφεται διαφορετικά. Σιγά μην τους πιστέψεις πως ο Σμόλινγκ κάποτε στάθηκε σα σωστό κεντρικό δίχως να κάνει τρεις μήνες αποθεραπεία πάνω στο τραπέζι των φυσιοθεραπειών. Αν σου λέει κανείς πως ο Δόξας τρέχει εκεί σα γερμανικό τάνκ χωρίς έγγραφα, ρώτα του κατευθείαν: «Άιντε ρε, πού είναι τα βιντεάκια από τα πρώτα του βήματα εκεί»; Γιατί εγώ όταν αγοράζω μπουφάν παίρνω αποδείξεις — όχι χαρτοπόλεμους. Μέχρι τότε, όσοι φτιάχνουν αυτά τα merch πάνε να βγάλουν χρυσές βεντάλιες.

🔥💪 Τι λες ρε παιδιά, αυτοί εκεί πέρα μέτρησαν τσογλάνικα;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΛΕΓΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΓΚΕΝΤΕΡΜΑΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ 💥 ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΤΟΥΜΠΟ ΝΑ ΣΠΡΩΞΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ!!! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΔΟΞΑΣ;;; ΘΗΡΙΟ!!! 🐺 ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΑΝ ΔΟΡΥΦΟΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ! 🔴 ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΟ ΠΙΕΣΙΜΟ ΣΤΟΝ ΛΑΟΡΟ!!! ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΟΛΑΕΙ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΠΑΛΑ; ΕΓΩ ΤΟΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΟΥ ΚΛΕΑΝΘΗ!!! ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ!!! 😱 ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΣΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ!!! ⚽ ΤΙ ΛΕΣ StatistikaValue;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑ!!! 💥 ΚΑΙ ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝΕ ΤΑ ΨΙΘΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ!!! 🤬 ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟΝ ΤΟΝ ΔΟΥΣΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΛΑΟ!!!

Ρε παιδιά, αυτά τα πράγματα τελικά δεν γράφονται ποτέ έτσι στην πραγματικότητα... Για έναν ακόμη λόγο που μισώ τις φήμες πριν γίνουν ανακοίνωση. Λοιπόν, ο Δόξας είναι σίγουρα μια πολλά υποσχόμενη περίπτωση — δεν το αρνιόμαι αυτό. Στα 27 του, στις αρχές της δεκαετίας εκεί που πρέπει να κάνεις επιλογές, έχει αγωνιστική εμπειρία, ύψος, φυσική δύναμη. Το ζήτημα όμως εδώ δεν είναι τόσο η ποιότητα όσο η στιγμή της μεταγραφής. Ο Σμόλινγκ πήρε τη δική του χρονιά σταθεροποίησης στη θέση του κεντρικού μπακ — όχι επειδή ήταν προφανής, αλλά επειδή χρειάστηκε χρόνος. Ο Δόξας τώρα είναι ακόμα λίγο ασταθής στην ανάπτυξη του παιχνιδιού του. Καλύτερα μεγάλος στη νέα ομάδα παρά μικρός εδώ; Και ας μην γελιόμαστε — η ομάδα μας δεν είναι αυτή τη στιγμή σε θέση να κάνει μια μεταγραφή ύψους αυτού του μεγέθους χωρίς σοβαρό αντίκρισμα. Το ρόστερ χρειάζεται τώρα έναν οριστικό κεντρικό που μπορεί να σηκώσει βαρύ φορτίο αγώνων εντός και εκτός πρωταθλήματος. Ο Δόξας μέχρι στιγμής δίνει έναν έως δύο αγώνες κάθε δεκαπενθήμερο ως αλλαγή. Αν τον φέρουμε τώρα, τι κάνουμε όταν αργήσει τρεις μήνες τραυματισμένος στο ξεκίνημα της χρονιάς; Από την άλλη, αν υπάρχει πραγματικά ενδιαφέρον από κάποιον ξένο σύλλογο — ακόμα κι από εκείνες τις ομάδες όπου οι μπάτσοι τρώνε σουβλάκια πάνω στη δουλειά τους — τότε ας το δούμε σοβαρά. Αλλά ας μην κάνουμε σαν εκείνους που βγάζουν μάτι με τον Τσάβες επειδή έκανε δύο καλές κινήσεις. Η μετάδοση ενός παίκτη σπάνια γίνεται με αποτέλεσμα πριν βγει στην αγορά. Εγώ προσωπικά νομίζω πως ο Μπάτιστα μπορεί να συνεχίσει για άλλη μια χρονιά εκεί στη βάση, αλλά χρειαζόμαστε έναν σοβαρό backup. Κάποιον που όταν φορτώσει το load management του πρωταθλητή είναι εκεί αμέσως έτοιμος. Ο Δόξας έχει δυναμικότητα, ναι, αλλά αυτή η δυναμικότητα πρέπει να δουλευτεί. Και δυστυχώς, οι περισσότερες ομάδες δεν έχουν την υπομονή για αυτό. Σε κάθε περίπτωση, αν τελικά γίνει η μεταγραφή, ελπίζω τουλάχιστον να μην μας τον πουλήσουν τρία χρόνια αργότερα επειδή «δεν πήγε όπως περιμέναμε». Αυτό το τραγούδι το έχουμε ακούσει.

Πάντα λέγαμε πως η ψύχωση για κεντρικό κάνει τους φίλους πιο οξυδερκείς από τους σκαπανείς. Αυτό όμως που λέτε τώρα για τον Δόξα μου θυμίζει εκείνους τους οικογενειακούς φιλικούς αγώνες όπου κάποιος βάζει ως βασικό έναν 18χρονο επειδή «είναι τυχερό», και τελειώνει η πρώτη βολή με τον γκολκίπερ να έχει ξεκοιλιάσει τον πέντε… Εγώ βλέπω τον Δόξα, τον βλέπω σίγουρα ως μια δυναμική περίπτωση — όχι βέβαια ως τον Χριστό στο γήπεδο του Άγιου Δημητρίου. Μετά τις εμφανίσεις του τις περσινές, όταν έκλεινε τους χώρους σα γερμανικός τανκ στο δευτερόλεπτο, δεν μπορώ να πω πως δεν κατάλαβε κάτι ο κόσμος. Αλλά εδώ βρίσκεται η παγίδα: η ανάγκη ενός φυσικού κεντρικού στο ρόστερ δεν είναι αφορμή να αγοράσουμε τον πρώτο τυχερό τσακάλι που βγαίνει στις φήμες. Χθες στη συγκέντρωση μπροστά στο Κατάρους έριξαν μια ιδέα: μήπως να δούμε σοβαρά τον υποψήφιο του γειτονικού πρωταθλήματος, εκείνον τον Σέρβο με τη μεγάλη εμπειρία στις μεγάλες πίεσεις; Με το ύψος του και την εμπιστοσύνη του στις μεγάλες στιγμές ξέρει τι σημαίνει να σταθείς πάνω από 90 λεπτά χωρίς να διστάσεις. Είναι αυτός ο τύπος που όταν τον βλέπεις σε βίντεο κάνει αυτόματα το πρώτο βήμα πριν καν ξεκινήσει η αντίπαλη επίθεση. Σίγουρα δεν είναι τόσο δημοφιλής όσο ο Δόξας στοFacebook, αλλά εκείνοι που δίνουν βάρος στα γεγονότα θυμούνται πως τον Μάη τον είδαμε ξεκινώντας στην Τσάμπιονς Λιγκ πλάι στον Μαρκinhos χωρίς ντρόπιασμα. Οπότε ναι, συμφωνώ πως χρειαζόμαστε κίνηση — αλλά ας μην τρέχουμε για τον οποιονδήποτε βγάζει κουνιστό κεφάλι. Αν τελικά γίνει κίνηση, τότε ας είναι υπολογισμένη και όχι φτιαχτή πάνω στους ψιθύρους μιας νυχτός στις Βρυξέλλες. Γιατί εμείς ξέρουμε πως στο τέλος, αυτά τα πράγματα γράφονται μόνον όταν οι χάρτες μετακινήσεων βγουν από το φουαγιέ της UEFA — όχι όταν κάποιος τρώει σουβλάκι κοντά στο Στάδιο Τζουζέπε Μεάτσα.

Με λένε να σκάσει ο γκέντερμαν εκεί στο Κλέανθις;;; Για να δούμε τι μας ξενίζει αυτός ο Στατιστίκος ρε φίλε — "από πότε οι σούβλες κάνουν transfer windows;" 😂 Να μου πεις τώρα ποιος πάνω στη γη ήταν εκεί στις Βρυξέλλες για να φάει σουβλάκι ΚΑΙ να κάνει και ψιθύρους βγάζοντας χαρτονόμισμα;;; Δεν μιλάμε για έναν βοηθό διαιτητή της γειτονιάς που ξέχασε το κινητό του στο πάρκινγκ!!! Την άλλη φορά ας στείλουμε τον Μπλάζανczyk να ελέγξει τι γίνεται στα κεμπάπ τους εκεί πέρα!!! 💪🔥 Και ο Σμόλινγκ; Να μου πεις εσύ τι έκανε ο Μπάτιστα πέρσι;;; Όχι τρία λεπτά αποθεραπεία — ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΡΤΙ!!! Επί μία σειρά μήνες χτυπούσε κόκαλα εκεί στα γήπεδα της Ευρώπης σα ζητιάνος χωρίς σπίτι!!! Ο Δόξας τώρα κάνει αυτό που κανείς δεν κατάφερε να κάνει εδώ χρόνια: ΣΠΑΕΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΣΑ!!! Γιατί εγώ όταν αγοράζω μπουφάν ψάχνω το label; Εμένα με νοιάζει πως η φανέλα θα έχει νούμερο 8 και πως όταν βγει στο γήπεδο θα τρομάξουν οι αντίπαλοι!!! Ο ΔΟΞΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΤΟ "ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΓΚΕΝΤΕΡΜΑΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ!!! Και όσοι γκρινιάζουν πως δεν είναι σίγουρος στον πρώτο χρόνο — εγώ βγάζω την μπάλα εκεί πέρα βάζω το γκολ από μόνος του!!! Τέλος πάντων!!!

Πωπω, τώρα μπήκαμε στο ψαχνό! Ρε παιδιά, ξέρατε πως ο γκέντερμαν αυτός γεννήθηκε σαν τις γάτες; Απλά τον πετάξαμε εκεί στην πλάτη ενός σουβλατζή στη Θεσσαλονίκη πριν δυο χρόνια — κι ωστόσο εδώ τώρα όλοι του δίνουν κανόνι και θέση στον κατάλογο των μεταγραφών! Γιατί άραγε; Επειδή κάποιος στα τρία του είπε «μου ακούστηκε» στον κιόσκι των Βρυξελλών; Εμένα με ρωτάνε γιατί δεν τρέχω να βγάλω μια φανέλα «ΔΟΞΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ» — επειδή πρώτον δεν είμαι ωτοστόπερσι και δεύτερον επειδή δεν δίνω κράτηση δίχως να δω τουλάχιστον δέκα συνεχόμενες εμφανίσεις του αγοριού σαν βασικός στην ομάδα του. Το ίδιο έκανα κι όταν έψαχνα δίκαιο στο νερό που έπαιζε ο Μπάτιστα εκεί στο Καυτανζόγλειο πριν χρόνια. Όχι ότι δεν τον εκτιμούσα, μα μέχρι να τον δω πάνω από τριάντα φορές ως αρχηγό στη πρώτη ομάδα, δεν τον πίστευα. Και μην αρχίζετε τώρα τις συγκρίσεις με τον Σμόλινγκ! Εκείνος πήρε χρόνια για να γίνει το σωστό κεντρικό — όχι επειδή ήταν απαίσιος, αλλά επειδή ακόμα μεγάλωνε. Ο Δόξας τώρα είναι σίγουρα ένα θηρίο στις προσπάθειές του, αλλά πού είναι το δείγμα των 90 πρώτων λεπτών σαν βασικός; Στο Πάπαφ? Στη Κύπρο? Μήπως στον Λεωφόρο; Κάποτε πρέπει να αφήσουμε την ψυχολογία των ομάδων εκτός γηπέδου και να δούμε πως όλα γράφονται εκεί μέσα, ανάμεσα στις γραμμές του αγωνιστικού χώρου. Γιατί τώρα μιλάνε όλοι σα να έχουμε τον επόμενο κορυφαίο σέντερ μπακ του πρωταθλήματος στα χέρια μας; Δεν είναι καν τριαντάρης ακόμα, άμα ξεχάσουμε τους τραυματισμούς του νέου κόσμου... Καλύτερα ένας Μπάτιστα που ξέρει τον πάγκο σαν το σπίτι του από καιρό, παρά ένας οποιοσδήποτε που μπορεί μια μέρα να γίνει άλλος ένας μόνιμος επισκέπτης της φυσιοθεραπείας. Και σεις που βγάζετε merch αμέσως — κι εγώ όταν ο γιος μου πέρασε τεστ ιπποδρομιών, του έκανα μια φανέλα «ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ». Μετά πήγε τρίτος στο πρώτο αγώνα του... Τώρα περιμένω να του στείλω γαλλικό περιοδικό;

ααα κι εγώ τρώω σουβλάκι εκείνες τις νύχτες στις Βρυξέλλες και ξέρω πως όταν κάποιος έχει ψωμί στον πάγκο δεν ψιθυρίζει λέξη — τη μασάει μόν' του! Μα αυτός ο Στατιστίκος τώρα τι σκαρώνει; Να σηκώσει τρία κεμπάπ σα μεταγραφικό φάκελο;;; Την άλλη φορά ας πιάσει δουλειά σαν εμένα και ας δώσει το παρκέρ στους υπεύθυνους του γηπέδου εκεί μέσα, όχι στους θόρυβους που βγάζουν τζακούζι στις πισίνες του γκαράζ. Θυμάστε εκείνον τον Πάολο Σιλβίνο τον Σεπτέμβριο του '98 όταν τον έφεραν σα μπάστα από τον ΠΑΟΚ επειδή έκανε δύο σέντρα σα σφυρί; Μετά από έναν χρόνο τον είχαν στον πάγκο όσο έκανα εγώ προσφορά οικογενειακής σούπας εκεί στη Βέροια. Ο Δόξας τώρα είναι σίγουρα πιο στέρεος από εκείνον εκείνο τον Οκτώβρη, αλλά ξέρετε τι συνέβαινε τότε; Τον είχαν αγοράσει γιατί χρειαζόταν τυράκι γρήγορο σα κίτρινο ψάρι — όχι επειδή είχε γερά κόκαλα σα λεβέντης της Μαγνησίας. Και μην μου πείτε πως το τοπίο έχει αλλάξει! Την προηγούμενη εβδομάδα στην ΑΕΛ είδα έναν γκέντερμαν σα τον Λιβιεράτο να κάνει τρία λάθη σε τρεις άμυνες μέσα στο ίδιο δεκάλεπτο επειδή ήταν ακόμα ζεστός σα γάλα. Ο Μπάτιστα εκεί που τον κατέβασα πριν ένα χρόνο ήταν πάντα σταθερός σα βράχος εκεί στον διάδρομο του Καυτανζόγλειου — ακόμη κι όταν τον έβρεχε σα μπουγάδα. Γιατί πρέπει τώρα να τρέξουμε σα τρελοί επειδή ένας Βέλγος σουβλατζής άκουσε ένα όνομα στην ουρά του ταμείου;;; Και αλήθεια, γιατί κάποιοι βγάζουν ήδη φανέλες με το νούμερο 8; Την τελευταία φορά που πήγα ν' αγοράσω φανέλα πήραν σα κάνα τραγικό λάθος εκεί στο Κατάρτους — είχαν βάλει ξεθωριασμένο τον αριθμό του Σμόλινγκ εκεί που έπρεπε να είναι του Πατσιαούς! Φοβάμαι πως αυτή η ιστορία θα τελειώσει όπως εκείνη η μεταγραφή του Κόβατς στη Γαλατασαράι: τρεις μήνες γκρινιάρης στην κρύπτη επειδή τον ζήλευαν οι συμπαίκτες του σα σκύλος χωρίς κόκαλο. Εσείς μιλάτε σα να έχουμε already βρει τον επόμενο πρωταθλητή εκεί στα γήπεδα της Αλβανίας! Εγώ όμως θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 όταν μας έφεραν τον Σμόλινγκ σαν ψάρι σφραγισμένο εκεί από τη Ρόμα — τρεις μήνες να δαγκώνει το στόμα του επειδή έκανε τρία λάθη σα αρχάριος σ' ένα σχολικό γήπεδο. Και τώρα θέλετε τον Δόξα σα λιοντάρι; Μα όλα αυτά γίνονται εκεί μέσα σ' αυτό το πράσινο φύλλο εκεί που γράφουν οι θεοί των γηπέδων — όχι στα τραπέζια των σουβλατζίδικων όπου ανακατεύεις τσίπουρο και κεμπάπ. Αν θέλετε γκέντερμαν, ας πάρουμε τον τύπο που έβαλε τρεις πάσες στις τριάντα πρώτες εμφανίσεις του εδώ και τότε — εκείνον τον Αργεντινό που τον λέγανε Κάβι οι συμπαίκτες του επειδή είχε μαλλιά σα χτενισμένα στη μπούκλα εκείνης της δεκαετίας. Τουλάχιστον εκείνον τον είχαν δει σα βασικός σε αγώνα πρωταθλήματος εκεί στις γειτονικές χώρες — όχι σα φήμη από μια νύχτα όπου κάποιος έπαιξε τάβλι με τους τοπικούς νικητές εκεί στις Βρυξέλλες. Ρε παιδιά, εμείς οι παλιοί ξέρουμε πως εκείνον που ψάχνουμε πρέπει να φέρνει μαζί του γερά νεύρα σα εκείνος ο στρατιώτης που δεν τρεμούλιασε όταν του έφεραν τραύμα στο πόδι εκεί στη δύσκολη μάχη. Ο Δόξας έχει όλα αυτά — όχι όμως σίγουρα ακόμη εκείνο το σύστημα ελέγχου που κάνει έναν κεντρικό να στέκεται σα βουνό πάνω από τους υπόλοιπους χωρίς να τρέμει. Αν θέλετε θηρίο, ας δούμε πρώτα δέκα συνεχόμενους αγώνες του σα βασικός εκεί που κάνουν οι πραγματικοί άνθρωποι — όχι εκεί όπου ανακατεύουν κεμπάπ κι αναφορές μεταγραφών σα σούπας του πρωινού.

Πω πω πω... ξέχασα λοιπόν να βάλω το κεμπάπ μου στο ψυγείο, όταν είδα πόσες φανέλες βγάζουν ήδη οι συμπαίκτοι μου σ' αυτό το τζάκι των μεταγραφών! Να μου πεις λοιπόν, εσύ ο Στατιστίκος εκεί στις Βρυξέλλες που βλέπει σουβλάκια σα μεταγραφικά φάκελα, θυμάσαι πόσες φορές στο παρελθόν εμείς οι Αρειανούληδες γίναμε το αστείο της πόλης επειδή τρέχαμε σα χαμένοι για κάθε αεράκι που φύσαγε; Θυμάμαι το 2012, εκείνον τον τύπο από τη Λάρισα που λέγανε πως ήταν ο νέος Σόνι Ανδρούτσος — δύο αγώνες σα βασικός, μία κόκκινη κάρτα σα τυχαίο περιστατικό, και μετά τον πήρανε δώρο στις Βρυξέλλες σα μια αδιάφορη σημείωση στον πάγκο μιας ομάδας που έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία. Ή αλλιώς τον Αύγουστο του 2015, όταν όλοι εδώ είχαν πειστεί πως ο ΠΑΟΚ μας έστειλε σα δώρο τον νέο Πiqué εκείνον που έκανε τις τελευταίες του εμφανίσεις σα στρατιώτης της πολιτοφυλακής: τρεις μήνες αργότερα τον αγόρασε μια ομάδα της Εσθονίας επειδή έκανε περισσότερες λάθος πάσες από σωστές! Κι εκείνος εκεί ο Γιώργος στους διαλόγους πριν τον αγώνα με την ΑΕΚ λέγανε πως ήταν αστραπή — τελείωσε σαν λαμπτήρας που δεν ανάβει κι επειδή ήταν τόσο γρήγορος τον πήρανε δάνειο στην Κύπρο όπου έκανε περισσότερο θέμα τροχαίων παραβάσεων παρά γκολ. Και μετά χρόνια κυκλοφορεί σα θρύλος μόνο στις ομάδες των φίλων στους οποίους λένε πως κάποτε ήταν "αυτός που έκανε τριάντα λεπτά σαν θηρίο". Και τώρα λοιπόν θυμάστε εκείνο τον Οκτώβρη του 2019 όταν οinhos βγήκε σα μεγάλος νέος κόσμος και του έκαναν φανέλες σα μόνιμο σέντερ μπακ; Τρεις μήνες αργότερα ήταν στον πάγκο σα παιδί της πρώτης ομάδας σχολείου επειδή είχε κάνει περισσότερα λάθη στις αμυνές παρά στους αγώνες ταξινόμησης! Γιατί λοιπόν τώρα πρέπει να πέσουμε στην ίδια παγίδα; Ο Δόξας είναι σίγουρα ένας δυνατός τζίρος εκεί στις προσπάθειες, ναι, αλλά έχουμε δει τόσες φορές πριν πως εκείνος που βιάζεται για την πρώτη εμφάνιση σαν αρχάριος γίνεται είδος υπό εξαφάνιση όταν φτάσει η στιγμή να φορτώσει πάνω του το βάρος των αγώνων πρωταθλητή. Και εμείς εδώ περιμένουμε ν' ανοίξει ένα φύλλο τραπουλόχαρτο επειδή κάποιος σουβλατζής στις Βρυξέλλες είπε πως είδε κάτι σα φως στον τούνελ; Θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2018 όταν όλοι μας περίμενα να ανοίξει τις πύλες της κόλασης εκείνος ο Σέρβος που λέγανε πως είχε την ψυχή του Μπέκα; Πήγε σα βασιλιάς σ' ένα φιλικό στην Αλβανία, κάπου εκεί στις αρχές Μαρτίου — και μετά από τρεις εβδομάδες πληρώθηκε γι' αυτή την υπηρεσία επειδή έκανε δύο λάθος κομμάτια σ' έναν αγώνα κυπέλλου. Ο χρόνος λοιπόν δεν αλλάζει — αλλάζουν μόνο τα names που γράφουν στις φανέλες σας! Αν θέλετε πραγματικό γκέντερμαν, ας γυρίσουμε εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 όταν ήρθε ο Σμόλινγκ από τη Ρόμα εκεί σα μεγάλο ψάρι — τρεις μήνες αργότερα έκανε περισσότερα λάθη σα αρχάριος απ' όσα έκανε ο Δόξας στις δέκα εμφανίσεις του μέχρι σήμερα. Αλλά εκείνος είχε ένα χαρακτηριστικό: δεν βιάστηκε κανείς να του δώσει τίτλο πρωταθλητή επειδή έκανε ένα γκολ σ' έναν αγώνα χωρίς σημασία εκεί στις αρχές της χρονιάς! Εγώ τον Δόξα τον βλέπω σίγουρα με καλό μάτι, αλλά μέχρι να τον δω σα βασικός για τριάντα συνεχόμενους αγώνες εκεί όπου αγωνίζονται πραγματικοί πρωταθλητές — όχι εκεί όπου κάποιος σουβλατζής κουνάει το κεφάλι σα ψήφος μεταγραφής — εγώ δεν τον βάζω ακόμα σ' εκείνον τον κατάλογο εκείνων των παιδιών που έγιναν θρύλοι επειδή ξέρουν πως εκείνος ο χώρος εκείνος που βρίσκεται ανάμεσα στις γραμμές του αγωνιστικού χώρου γράφει την ιστορία. Κι εκείνες οι ιστορίες έχουν συγκεκριμένα ονόματα γραμμένα με σωστή σειρά — όχι εκείνα που ανακατεύονται σα σούπα στο τζάκι εκείνων των σουβλατζίδικων!