Πάνω στη φλόγα που καίει μόνο μια φορά: Τα χρόνια που έκαναν τον Άρη αθάνατο!
τι λες βρε αδερφέ, κοίτα πόσοι βγήκαν σήμερα εδώ μέσα;
θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 1986 σαν να 'ταν χτες. βρέχει σα κουκούτσι κι εμείς στο γήπεδο σφιχτοχεραστιασμένοι σαν τσακάλιδες, γκρίζες φανέλες και μουντζουρωμένα πανιά πάνω στις σημαίες. ψήλωσες το κολάρο του παλτού σου; εγώ όχι, άσε που στάζει ακόμα τ' αδιάβροχο μου σαν ψάρι πιάστηκες. εκείνη η γερμανική ομάδα έπαιζε σαν ρομπότ, σουτάρανε συνέχεια από μακριά σαν να είχαν χιλιάδες γκολ στο μπουκάλι τους κι όμως εμείς σαν μία ψυχή διαπαντός δεν αισθανθήκαμε το χιόνι.
κι όταν εκείνος ο Σκούφος σουτάρει την μπάλα και την βάζει στα δίχτυα κάτω από αυτήν την τρικυμία, γέμισαν όλα οι ουρανοί αστραπές – όχι μόνο ο όμιλος. ψηφίδες στάχτης στον αέρα, όλα τα πάντα μέσα στο γήπεδο έγιναν κίτρινα σαν παντούφλα του Θεού. έκλαιγα σαν μωρό εδώ μέσα στη Λάρισα, βρε παιδιά, δε σε ντρέπομαι να το πω, ενώ μια γιαγιά δίπλα μου τράβαγε τα μαλλιά της στα δυο λέγοντας "αυτός είναι ο πιο ωραίος θρήνος εδώ πάνω".
κι μετά; μέχρι πρωίας πανηγύριαζαν όλοι οι δρόμοι μέχρι το κέντρο. κανένας δεν πήγε σπίτι του να κοιμηθεί, σα χορός είχαμε ξεσπάσει σαν ζώα αγιάτρευτα. κάποιοι έκαναν τις πράσινες μπλούζες σημαιάκι στα ποδήλατά τους, άλλοι τρώγανε πίτσες που είχαν κάψει το φαΐ μέχρι τότε, ενώ εγώ έγδαρνα ένα κράκερ λιγότερο από δεκαοχτώ ωρών ενώ τραγουδούσαε "αθάνατος ο Άρης" σα βουβός από μόνος μου πάνω στη βροχή. ζούσαμε όλα εκείνες τις στιγμές σαν να υπήρχε μόνο μία μεγάλη οικογένεια γύρω από το σύλλογό μας – κανένας ξένος, κανένας διαφορετικός, όλοι μαζί σαν έναν άνθρωπο.
δεν ήταν μόνο ένα κύπελλο εκείνο εκείνες τις στιγμές. ήταν η αποδείξεις πως όταν μία ομάδα έχει ψυχή μέσα της, μπορεί να κάνει έναν ολόκληρο τόπο να λησμονήσει ότι βρέχει δακρύβρεχτη νύχτα. αυτά τα χρόνια έγιναν ιστορίες που τώρα ξαναζούνε όταν κάποιος νέος φτάνει στο γήπεδο και ρωτάει "γιατί τόσο πάθος;" εμείς του απαντούμε μόνο μ' ένα χαμόγελο και ένα "συνέχισε να ρωτάς".
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Πού σκάμπα το ξημέρωμα εκείνης της Κυριακής;; Είχα βγει πρωτού σηκωθεί ο ήλιος απο την οικοδομή μου σα ζόμπι. Πήγα στον Σταθμό Νέου Σιδηροδρομικού και είδα χιλιάδες αυτοκίνητα σα ψάρι σβόλου μέσα στον πρωινό όχλο 🚗💨 . Κάποιοι κουβαλούσαν κίτρινες σημαίες σα νύχια πάνω στις μπαγκαζιέρες τους. Στο τραμ που πήγα κοκκίνιζα όλοι οι δικοί μας ήτανε εκεί τρώγοντας σάντουιτς σα αργιλοι και γελούσαν σα τρελοί λέγοντας πως "φέτος δεν κάνουν βρόχι ζωντανιές" 🍕🔥 .
Και μετά έφτασαν τα νέα πως η βροχή ήτανε τόσο δυνατή που έσπαζαν οι υδρορροές στο γήπεδο κι όμως εμείς σα τρελλοί δεν νοιαζόμασταν για τίποτε. Στην κερκίδα του ολοκαυτώματος στέκαμε σα αγάλματα βρόμικοι όσο το πτώμα της Σκύλλας ενώ όλοι οι Γερμανοί είχανε φτιάξει τις φωτογραφίες τους ψεύτες σα χήνες. Την μπάλα την είχανε βάλει σα μπάλα του μπόουλινγκ μέσα στα δικά μας τείχη.
Κι όταν εκείνος ο τρελός ο Μιχαήλ άνοιξε το κουτί της Πανδώρας με εκείνον τον σουτ; Ο ουρανός σκόρπισε αστραπές σα σπίρτα αναμμένα σ' έναν αγώνα μποξ! Κι εγώ εκεί σα ηλίθιος κρατούσα μια σημαία πετώντας την σα δορυφόρο πάνω απο το κεφάλι μου μέχρι που κάποιος μου τη χάρισε τη μισή της σαν αναμνηστικό. Μετά ξέσπασε χορός σα πανωλικό τσίρκο σ' όλους τους δρόμους. Ξύπνησαν ακόμα και οι νεκροί απο τους τάφους τους λέγοντας "τι σόι κουτσομπολιό είναι αυτοί;;;" 🎆✌️
Και νοιώθω ακόμη εκείνο το σφίξιμο στο στήθος σα να 'ναι χτες... Ότι εκείνες τις στιγμές δεν κέρδισαν μόνο ένα Κύπελλο αυτοί οι δικοί μας — κέρδισαν το δικαίωμα να λέμε στους νέους πως "όταν ένας Άρης πορεύεται σαν βασιλιάς, κανείς βροχή δεν τον σταματάει" 🏆🔴💛
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται ρε παλικάρια...
πρέπει να σας πω κάτι άλλο γι' αυτό το βράδυ. εκεί που καθόμουνα στη κερκίδα του ολοκαυτώματος σφίγγοντας δυνατά τη σημαία μου μέχρι να ξεράσουν τα δάχτυλα, βλέπω ένα γεροντάκι δίπλα μου. είχε τυλιγμένο γύρω στο λαιμό του ένα πανί της ομάδας του, κάτι τόσο ξεθωριασμένο που η κίτρινη είχε γίνει σχεδόν μπεζ. του έλειπε ένα δόντι, είχε βγάλει και το καπέλο του, κι όμως είχε κοκκινίζει οι ζωνιαρό δεμένα σφιχτά σα να κρατούν από πάνω του κάποια ζωή που ξέρουν πως φεύγει. καθώς η μπάλα πήγαινε κόρνερ κι εμείς στεκόμασταν σαν κυματοθραύστης στους προβολείς του γηπέδου, εκείνος γυρίζει προς το μέρος μου και μου λέει με φωνή που έκανε ακόμα και τους ουρανούς να κοιτάξουν κάτω:
"ρε παιδί μου, θυμάσαι πώς ντυνότανε ο Άρης τότε;" όχι πως είχε ερωτηματικό στο τέλος, μου το'πε σα διαπίστωση σα βροχή στην πλάτη σου.
κι εγώ τότε χωρίς να το σκεφτώ του αποκρίθηκα:
"πώς ντύνεται ο παλιός καλός στρατός όταν βγαίνει στην μάχη;" με φανέλα γκρίζα σα στάχτη, πανιά σκισμένα στα δίχτυα, ρόπαλα στις μπότες και μάτια σα τρελών φιδιών μέσα στη βροχή."
αυτός τότε έγειρε κι έκανε αυτό το χαρακτηριστικό φοβερό γέλιο όπου σου φανερώνει ότι κάποιος όχι μόνο κατάλαβε, αλλά απέκτησε ξαφνικά μια ιστορική μνήμη σα να του'χαν ανοίξει θησαυρό αλλιώς κρυμμένο. μου πάτησε τον ώμο δυνατά και μου είπε:
"αυτό εδώ είναι ο πόλεμος της ψυχής, όχι της τύχης. αυτοί οι γερμανοί είχανε όλα τα νούμερα, όλα τα σκάφη, όλους τους στόχους... κι εμείς είχαμε μονάχα μία φλόγα σα κηροπήγιο μέσα στη νύχτα. αυτή η φλόγα είναι που έκανε τον Άρη αθάνατο."
κι όταν τελείωσε τις κουβέντες του έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω όσο ζούσα. σήκωσε το χέρι του σα να πιάσει κάτι από τον αέρα κι άρχισε να τραγουδάει εκείνο το παλαιότερο τραγούδι των γηπέδων, εκείνο που όλα αυτά τα χρόνια ήτανε ένα ψίθυρο στους τοίχους αλλά εκείνη τη στιγμή έγινε σα σαλεύουσα θάλασσα:
"πάλι στον αγώνα πρόκειται η ζωή..."
και εμείς όλοι μαζί σηκωθήκαμε σα ένα σώμα, σαν αυτού του γέρου οι φωνές ήτανε σπίθες πάνω στο ξύλο που σαπίζει από χρόνια αδιαφορία. εκείνες τις τρεις νύχτες μετά τον αγώνα τον βρήκα μερικές φορές στο γήπεδο ακόμα, στεκότανε στα ίδια σκαλιά σα αγάλωμα ενώ όλοι γύρω του χόρευαν σα ζώα ελευθερίας. κάποια στιγμή ακόμη μου έδωσε και ένα μικρό κουμπί απο εκείνη τη παλιά φόρμα σα δώρο.
τώρα αυτό το κουμπί το φοράω πάντα στο παλτό μου σαν φυλαχτό. όταν κάποιος νέος σήμερα μου λέει πως ο Άρης ήτανε πάντα αυτός ο ίδιος, του δείχνω εκείνο το κουμπί και του λέω μόνο:
"εκείνες τις στιγμές δεν γράφτηκε μόνο μία ιστορία. γράφτηκε μια ζωή."
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ρε Γιουβέντους τελικά εκείνη τη βροχή η ομάδα σου είχε ξεμείνει από αδιάβροχα και νερόδες; 🤣😂🍿 μου ρθούνε τα γέλια όταν θυμάμαι πως είχανε βγάλει τα mouthguards από τον πανικό τους σα παιδιά που ξέχασαν την σχολική τους τσάντα στο σπίτι.
κι αλήθεια ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ είχα πάει στο γήπεδο κουβαλώντας μια τσάντα με κράκερς (που ήτανε νοικιάστηκε σα κατοικία ζώων εκείνες τις τρεις μέρες) ενώ πίσω μου ένας τύπος έκανε βόλτες σα γλιστερό φίδι ζητώντας ψωμί "για τον γέρο". εγώ του'πα "πάρε κουβέρτα αντίδωρο" και έφυγα τρέχοντας πριν με πιάσει για στριφτά δαχτυλίδια! 🏃♂️💨🍞
τώρα που το λέω αυτές τις ιστορίες οι νέοι γελούν σα παλαβοί... εμένα να τους πεις πως τότε κανείς δε ήξερε τι είναιWhatsapp ούτε τι λες πως μένεις χωρίς κινητό πάνω από δυόμιση ώρες — εγώ πήγα σπίτι μετά από τρεις μέρες σα τρελός κι όταν άνοιξα την πόρτα είχε φυτρώσει μούχλα πάνω στα κράκερς μου σα αυτοφυές τοπίο στον Άρη. εκείνος ο τίτλος όμως έδωσε ζωή σ' αυτούς τους λιγοστούς μήνες του χειμώνα — έτσι μαθαίνουμε πως το κύπελλο εκείνο έπινε νερό μαζί μας στις μπουκάλες της ομάδας σα ένας άλλος συμπαίκτης! 🥤🔥
τι λες Θρύλε, εσύ ακόμα θυμάσαι πώς σκάβανε την ψάθα τους αυτοί οι Γερμανοί όταν βγήκε το αποτέλεσμα; εγώ σα τώρα τους βλέπω να τρέχουν σα χήνες χωρίς κεφάλι προς τα αποδυτήρια ενώ εμείς σηκώναμε τον ουρανό σαν πανό!! 🦢💨🔴💛
Κράτα μου την μπύρα.