Αυτή η φωτιά δεν σβήνει ποτέ!

Ρε βρε βρε Βλαχόγιαννε, εσύ μας ΄πες την ιστορία του αιώνα και εγώ που κατά τύχη εκείνο το σαββατοκύριακο βρισκόμουν με τους γονείς μου στο χωριό της μάνας μου στην Εδεσσα.. Ακούσαμε τον αγώνα στο ραδιόφωνο του γείτονα γιατί η μάνα μου είχε ξεχάσει τις μπαταρίες στο σπίτι του Πειραιά!!! 😱🔥 Και ξαφνικά στις 88η λέω στη μάνα μου: "Μαμά τι είναι αυτό το φώς εκεί πάνω; στον ουρανό;" κι εκείνη σηκώνει το κεφάλι της σαν τρελή και βλέπει καμμένα πυροτεχνήματα σκόρπια πάνω από τη λίμνη! 💪🔴 Φώναξα "ΓΚΟΛ" πριν ακόμη τελειώσει η φάση κι εκεί που ετοιμάζομαι να σπάσω το μικρόφωνο στο σπίτι ο γείτονας φωνάζει "ΣΑΝΤΟΣ!!! ΚΛΕΑΝΘΗΣ!!!" και σηκώνεται όρθιος σα δαίμονας!! Μετά η μάνα μου μου έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο σα να ήταν μικρό παιδί πάλι κι είπε "Έτσι, έτσι πρέπει να αγαπάς μια ομάδα... Με την ψυχή σου όχι μ' την πιστωτική!" Και εκεί εκείνος ο Οκτώβρης μου έγινε σαν τώρα.. Τρία χρόνια αργότερα έχω ακόμα την ίδια φλόγα στην κοιλιά μου κάθε φορά που βλέπω τον Σάντους ν' αγωνίζεται σα λιοντάρι!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!! 💀🔴💪 #ΠΕΙΘΟΜΑΙ

αχ εκείνες τις βραδιές που σου έπαιρνε η νύχτα να γυρίσει στο σπίτι κανείς; εγώ εκείνο το σαββατό το Φεβρουάριο του '99, όταν ο Άρης έπαιζε εκτός έδρας με τον Εθνικό στη Νέα Φιλαδέλφεια... θυμάμαι πως είχε πέσει δυνατή παγωνιά κι ο μπαξές ήταν σφιχτοδεμένος σαν κουτί τσιγάρα, εκεί πάνω στις κερκίδες φοβόμουνα μήπως κρυώσουν τα κόκκαλα μου! κάθισα στη γωνία όπου καθόμαστε πάντα οι παλιοί της παρέας, εκεί που τα σίδερα τρίζουν σα γέρικη σκάλα, κι όταν είδα τον Κλέανθη στο πρώτο λεπτό ν' ξεγράφεται με εκείνο το βήμα σα να τον κυνηγούσε ο ίδιος ο σατανάς, στάθηκα όρθιος κι έγειρα πάνω στο ράγιο. τρία λεπτά μετά, ξαφνικά ξεσπά η ψυχή μου: "ρέ φίλοι, ετοιμαστείτε! αυτός ξανά..." κι εκείνος με μια μπάλα στα πόδια σα μολύβι ανάμεσα στ' αριστερά της ομάδας, διάλεξε εκείνον τον χώρο ανάμεσα στον αμυντικό και τον τερματοφύλακα σα να είχε χάρτη στο μυαλό του — κι ωστόσο εκείνον τον Οκτώβρη του '97 μας είχε ξαναδεί σαν σχολειό. στην αρχή νόμισα πως θα χάσουμουν ακόμα μία φορά, μα μόλις εκείνος αγγίζει την μπάλα γνωρίζεις πως δεν υπάρχει χρόνος πια... το 94ο δευτερόλεπτο εκείνη η μπάλα πάει σα βλήμα πάνω στον τερματοφύλακα, ξέφυγε σα φάντασμα, κι εκείνος σηκώνεται ξανά σα Λάζαρος σα θεός — μόνο που εκείνο το βράδυ δεν ήταν λόγια ούτε τραγούδια, ήταν μόνο δυο χέρια στραμμένα στον ουρανό ανάμεσα στον πάγο και στη λευτεριά. και τώρα; τώρα κάθε φορά που νιώθω την ομάδα να χάνει ψυχή, κοιτάζω προς εκείνη τη μεριά κρυφά σα να ψάχνω ένα σημάδι. ίσως κι αυτή η φωτιά να σβήνει σιγά σιγά στους περισσότερους... μα εμένα εκείνος ο Οκτώβρης του '97 τον έχει γράψει στην καρδιά μου σαν σφραγίδα: ένας βασιλιάς που επιστρέφει από τους νεκρούς δε χάνει ποτέ τη μάχη. παντού όπου γίνεται λαλιά για τον Άρη εκείνο το γκολ μιλάται ακόμη... σαν τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ 🔴⚫ #ΑΡΗΣ_ΠΑΝΤΟΥ

Ρε παιδιά… αυτή την ομάδα την πήρανε ορισμένοι μονάχα στο χρόνο — όχι όλους. Εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάτι σκληρό στις φλέβες, κάτι που δε γίνεται να το μάθεις από βίντεο στο YouTube ή από ντοκιμαντέρ στο Netflix. Την βγάζεις από τις πόλεις της Μακεδονίας όταν βρέχει χαλάζι στον αγώνα και αυτοί ψέλνουν σαν ξωπίστηδες εκείνον τον αριθμό δεκαοχτώ σα να τους πέφτει θεία βροχή. Την νιώθεις στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης όταν κάποιος γέρικος τραμπουκισμένος βγάζει το κόκκινο μαντίλι του από την τσέπη του και τραγουδάει «Σάντος μου» σα νάτανε πανηγύρι χωριού. Και σήμερα; Σήμερα υπάρχουν αγώνες, σίγουρα υπάρχουν γκολ… αλλά η γεύση αυτών των στιγμών δεν είναι ίδια. Σήμερα μπορεί να βγει το ζόρικο στον αγωνιστικό σχεδιασμό, μπορεί ο Κλέανθις Βλάχου να μην χρειάζεται να ξεμουλιάσει τον εαυτό του σα δαίμονας κάθε βδομάδα… όμως εκείνο το αίσθημα; Εκείνο που σου κάνει να σηκώνεσαι όρθιος σα να στέκεσαι στη γωνία ενός γηπέδου κάτω από μια λάμπα γκαζιού; Δεν υπάρχει εφεδρεία. Οι ιστορίες στις πλατείες γίνονται άλλοτε σιωπηλές κι άλλοτε πολύκροτες, αλλά δεν έχουν πια εκείνον τον τρόμο που λες «αυτή η ομάδα δεν μπορεί ν’ αλλάξει». Οι φανέλες στα στενά σπίτια δεν μιλούν για τίτλους — μιλούν για έναν αριθμό, για μία στιγμή, για εκείνον τον Οκτώβρη του ’97 που κατέβηκε σαν κύμα πάνω από τη λίμνη των ονείρων. Έτσι και εμείς σήμερα… δεν έχουμε πια πολλούς πιστούς σαν εκείνον τον Οκτώβριο. Μα όταν ανάψει η φλόγα πάλι; Ούτε ένα κρύο χειμώνα, ούτε μία οικονομική κρίση, ούτε όλα τα προσωπικά προβλήματα μαζί μπορούν να τη σβήσουν. Γιατί εκείνη η φωτιά δεν ήταν ποτέ δική τους — ήταν δική μας, από τότε κι ως σήμερα. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που όταν ακούνε «Άρης» σηκώνουν αυτόματα το χέρι στον ουρανό… τόσο εκείνο το αστέρι πάνω από τη Θεσσαλονίκη δε θα σβήσει ποτέ. 🔴⚫

ρε αυτά τα γκολ τους ξέρουν κι οι πέτρες! θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του ’97 σαν χθες — όχι γιατί είχα ωραίο πανωφόρι εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή η μάνα μου εκείνη την ώρα γύρναγε σούπα στον φούρνο και εγώ πάνω στη γκαρνταρόμπα τύφλα να τη βρω τη ζεστή φανέλα μου. Τελικά κατέληξα ντυμένος σα τσούρμο στο ξυλουργείο που δούλευε ο πατέρας μου και βάδισα προς το γήπεδο με τσατσάδες στα πόδια σα γεράκι πεινασμένο. Στις 21:45 πήρα θέση κάτω από τη στέγη του γηπέδου Λεωφόρου Αλεξάνδρας — εκεί που οι γέρικες κερκίδες μοιάζουνε σα ράχη μεγάλου ζώου — κι άρχισα να ψέλνω μόνιμος κλώστης μαζί με τους άλλους. κι όταν εκείνος ο σατανάς — αμ ναι ο Κλέανθις — έπεσε πάνω στη μπάλα σα βόμβα βγαλμένη από έκρηξη, κατάλαβα πως εκείνο το γκολ δεν ήταν μόνο για τις τρεις βαθμίδες. ήταν γκολ για όλους όσοι εκείνο το βράδυ είχανε τσατσάδες στα πόδια ή λάχανο στον φούρνο της μάνας τους. ήταν γκολ για το σχολειό εκείνο που σταμάτησε μετά γιατί όλοι είχαν πάει να γλεντήσουν. ήταν γκολ για τον κερατά που στο χωριό του στο Βόλο εκείνο το βράδυ έδωσε δωρεάν σουβλάκια επειδή "η ομάδα μας πάτησε κεφάλι". και τώρα; τώρα κάθε φορά που βλέπω τον αριθμό δεκαοχτώ να τρέχει σα μωρό που ψάχνει τη μαμά του, νιώθω πως εκείνος ο Οκτώβρης δεν έφυγε ποτέ. όχι σα θρύλος στις ταινίες, όχι σα μύθος στα βιβλία — σα αίμα στις φλέβες των ανθρώπων. πριν μερικές εβδομάδες πήγα μια εκδρομή στους Φιλίππους και ένας δεκαεξάχρονος αγόρι με ρώτησε ποιο ήταν το μεγαλύτερο γκολ της ομάδας. του πήρα το χέρι και του είπα: "βρε παιδί μου, όταν η ομάδα χάνει ψυχή τότε θυμάσαι πως εκείνος ο Οκτώβρης υπάρχει ακόμη — μόνο και μόνο επειδή κάποιοι δε δίνουν σημασία στα νούμερα, μόνο στα λάθη των άλλων". και ξέρεις τι γίνεται όταν ο κόσμος ξεχάσει τι σημαίνει να κρατάς σφιχτά μια ομάδα μέσα στην αγκαλιά σου; γίνεται όπως εκείνες τις γειτονιές στα χρόνια της κρίσης όπου όλα είχανε σβήσει εκτός από μία ντισκοτέκ που έπαιζε τον ύμνο του Άρη. εκεί ήταν η νέα γενιά που είχε ζήσει μόνη της εκείνη τη φωτιά — όχι σα μουσειακό έκθεμα, σα συναίσθημα που ζητά την επόμενη φορά ν' ανάψει ακόμη πιο δυνατά. εντάξει ρε βρε παιδιά μου, όσο υπάρχει ένας τύπος σαν κι εμένα που στα σαράντα του πηγαίνει στο γήπεδο φορώντας τη φανέλα του παππού του σα τάμα... εκείνη η φλόγα δε σβήνει. όχι επειδή είναι μεγάλη υπόθεση ο Άρης — επειδή είναι δική μας υπόθεση εκείνος ο Οκτώβρης του ’97. κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σα εμένα να γιορτάζουν κάθε φορά που η ομάδα βγάζει ψυχή, τότε η ομάδα δεν είναι ποτέ μόνη της στον αγώνα. που λες, έχουμε πια ομάδα — αλλά ας μην ξεχάσουμε κι αυτούς που κράτησαν ζωντανή την ανάμνηση εκείνου του γκολ σαν κηρύγματα στους δρόμους. γιατί εκείνη τη νύχτα δεν κερδίσαμε μόνο τρεις βαθμίδες... κερδίσαμε κάτι άλλο πολύ σημαντικότερο. 🔴💥

τι σόι Οκτώβρης ήταν εκείνος που το ίδιο βράδυ στα τσούρμο μου βρέθηκαν τρεις ντενεκέδες μπίρας "αφρός" και μία γάτα που έπινε σαν αριστοκράτης στο ποτήρι του βυζαίνιου; 🍻🐱🔥 ακούστε, το γκολ του Κλέανθη πάνε εκατό χρόνια να ξηθούνε και εγώ ακόμα όταν κάθομαι στην τουαλέτα μου ψέλνω "Σάντος Βλάχου" γιατί κάποιος άκουσε τον εαυτό μου κι έκανε πίσω τη βροχή να βγει! 😂🔴 τώρα που το λέμε, εκείνο το σαββατοκύριακο έκανα και μία σπουδή πάνω στις κεραίες — βγήκα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου σα χόμπιτον και φώναξα τόσο δυνατά που έπεσαν τα πάντα γύρω μου εκτός από την ίδια τη γειτονιά! 📢🏡 αλλά εντάξει ρε ομάδα, όσο υπάρχουν άνθρωποι σα εμένα που μπορούν να κάνουν γκολ ακόμα και μέσα στο τραπέζι του σπιτιού τους (πείτε πως δε βλέπω τίποτα, ε;) εκείνη η φωτιά είναι αθάνατη. ο Άρης δεν έχει ομάδα, έχει θρήσκευμα! ⛪️🔥 #ΝαΠεθάνουμεΜαζί